III SA/Wa 1648/04

III SA/Wa 1648/04 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2005-05-23
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-09-06
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Dariusz Dudra
Małgorzata Jarecka /przewodniczący/
Maria Grabowska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Sygn. powiązane
I FSK 1188/05 - Wyrok NSA z 2006-12-14
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Jarecka, Sędziowie sędzia WSA Dariusz Dudra, sędzia WSA Maria Grabowska (del.) (spr.), Protokolant Karolina Zawadzka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 maja 2005 r. sprawy ze skargi J.M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2004 r. Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług oddala skargę
Uzasadnienie
III SA/Wa 1648/04
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia [...] lipca 2004 r. Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia [...] stycznia 2004 r. Nr [...] sprostowaną postanowieniami z dnia [...] marca 2004 r. Nr [...] oraz z dnia [...] marca 2004 r. Nr [...] w sprawie określenia dla firmy M. - [...] zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiąc styczeń 2002 r. w kwocie [...] zł, za miesiąc marzec 2002 r. w kwocie [...] zł, za miesiąc czerwiec 2002 r. w kwocie [...] zł, za miesiąc sierpień 2002 r. w kwocie [...] zł, za miesiąc wrzesień 2002 r. w kwocie [...] zł i miesiąc październik 2002 r. w kwocie [...] zł, określenia za miesiąc maj 2002 r. nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc w kwocie [...] zł, oraz określenia za miesiąc lipiec 2002 r. nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc w kwocie [...] zł . Jako podstawę prawną zaskarżonej decyzji Dyrektor Izby Skarbowej wskazał art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( Dz.U. Nr 137, poz. 926, ze zm. ) powoływaną dalej jako Ordynacja, art. 2, art. 6 ust. 1, art. 10 ust. 2, art. 15 ust. 1, art. 25 ust. 1 pkt 3, art. 27 ust. 4 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym
III SA/Wa 1648/04
( Dz.U. Nr 11, poz. 50, ze zm. ). W motywach rozstrzygnięcia podzielił ustalenia organu pierwszej instancji, że firma M. - [...] nie zaewidencjonowała w rejestrze sprzedaży, prowadzonym dla potrzeb podatku VAT , obrotu ze sprzedaży towarów wynikających z faktur pro forma za miesiąc marzec i maj 2002 r. wystawionych dla firmy J. Spółka z o.o., mimo dostarczenia towaru i otrzymania należności. Uznał za prawidłową ocenę, iż stosownie do art. 6 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym powstał obowiązek podatkowy od sprzedanych towarów skutkujący określeniem podatku należnego za miesiąc marzec i maj 2002 r. W miesiącu lipcu 2002 r. zawyżyła podatek naliczony przez zaewidencjonowanie w rejestrze zakupu i wykazanie w deklaracji VAT 7 podatku naliczonego w fakturze zakupu wystawionej przez P. Spółka z o.o. za zakupione rolety zewnętrzne. Organy nie uznały kwoty [...] zł za koszt uzyskania przychodu, odmawiając podatnikowi prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony stosownie do treści art. 25 ust. 1 pkt 3 przywołanej wyżej ustawy. Podzielił też ustalenia organu pierwszej instancji , że w styczniu i wrześniu 2002 r. firma M. [...] zawyżyła podatek naliczony przez zaewidencjonowanie w rejestrach zakupu i wykazanie w deklaracjach VAT 7 podatku naliczonego, zawartego w fakturach zakupu usług budowlanych i transportowych wystawionych przez firmę [...] D. [...].
III SA/Wa 1648/04
Dotyczyło to faktur VAT z dnia [...] stycznia 2002 r. nr [...] oraz nr [...] z [...] stycznia 2002 r. na montaż podłogi panelowej i wykonanie wylewki, nr [...] z [...] stycznia 2002 r. wystawionej na usługi transportowe oraz montaż drzwi i nr [...] z [...] września 2002 r. na wykonanie wylewki oraz malowanie ościeżnicy. Organ odwoławczy uznał za trafne ustalenia Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej, że wskazane faktury zakupu usług budowlanych i transportowych nie potwierdzają rzeczywistych operacji gospodarczych, a tym samym nabycia usług przez firmę M.[...]. Usługi objęte fakturami nie mogły być wykonane zarówno przez firmę V. - K.S. jak i firmę [...] D. [...]. K. S., którego firma miała być podwykonawcą firmy A. M., zaprzeczył by świadczył usługi objęte fakturami, oświadczył, że nie prowadzi działalności gospodarczej, nie wystawiał faktur VAT. Z ustaleń organu wynika natomiast, że firma [...] D. A. M. nie zatrudniała w miesiącu styczniu i wrześniu pracowników, a zatem wykonywanie przez nią usług było praktycznie niemożliwe. W związku z powyższym organy uznały, że wydatki objęte wskazanymi fakturami nie zostały faktycznie poniesione, a zatem nie mogły być uznane za koszty uzyskania przychodu w rozumieniu art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych ( Dz.U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm. ).
III SA/Wa 1648/04
Stosownie do art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług, nie uznanie wydatków za koszty uzyskania przychodów, skutkuje niemożnością obniżenia podatku należnego o podatek naliczony. Organ podniósł, że wydatki wynikające z faktur nie zostały uznane za koszty uzyskania przychodu, w postępowaniu dotyczącym zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2002, prowadzonym przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej, którego decyzja została utrzymana w mocy decyzją z dnia [...] czerwca 2004 r. przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. Nr [...] Organ nie podzielił zarzutów naruszenia art. 121 § 1 i art. 122 Ordynacji twierdząc, iż zostały podjęte działania w celu prawidłowego ustalenia stanu faktycznego.
W skardze, złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, pełnomocnik firmy M. [...], wnosząc o uchylenie decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. zarzucił naruszenie art. 19 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym przez nie zastosowanie prawa do odliczenia podatku naliczonego, naruszenie art. 121 § 1 i art. 122 Ordynacji przez zaniechanie w trakcie postępowania działań mających na celu wyjaśnienie stanu faktycznego, art. 210 § 4 Ordynacji przez nie przedstawienie uzasadnienia prawnego oraz nie zbadanie i nie przeanalizowanie stanu faktycznego, a nadto naruszenie art. 293 § 2 pkt 3
III SA/Wa 1648/04
Ordynacji, przez ujawnienie dokumentów zebranych w toku postępowania
osobie nie będącej stroną.
Skarżący zakwestionował ustalenia organów podatkowych, że firma [...] D. [...] nie mogła wykonywać usług objętych fakturami, wobec nie zatrudniania pracowników. Podniósł, że z zeznań A. M. wynika, że prace wykonywali pracownicy zatrudniani dorywczo, bez stosownych dokumentów. Zarzucił błąd w ustaleniach organów, że firma V. K. S. nie mogła jako podwykonawca wykonywać prac objętych zakwestionowanymi fakturami. Zdaniem skarżącego postępowanie było prowadzone nieprawidłowo, bowiem zakładało, że firma A. M. wykonywała usługi na rzecz odbiorców firmy M. - [...].
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie .
Sąd oceniając legalność zaskarżonej decyzji stosownie do art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych( Dz.U. Nr 153, poz.
III SA/Wa 1648/04
1269 ), w zw. z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o
postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm. ) nie dopatrzył się naruszenia przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. prawa materialnego lub procesowego w stopniu uzasadniającym uchylenie lub stwierdzenie nieważności wydanej decyzji.
Stosownie do art. 19 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym, podatnik ma prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, przy nabyciu towarów i usług związanych ze sprzedażą opodatkowaną, przy czym kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot określonych w fakturach stwierdzających nabycie towarów i usług. Zasada ustalona we wskazanym przepisie podlega ograniczeniom, określonym w samej ustawie oraz przepisach rozporządzenia w sprawie wykonania przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym. Jednym z przykładów ustawowego ograniczenia jest art. 25 ust. 1 pkt 3 przywołanej ustawy, wprowadzający zakaz obniżenia kwoty lub zwrotu podatku należnego w przypadku towarów i usług, którymi rozporządzono w sposób nie pozwalający na zaliczenie poniesionych wydatków do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym.
Spór pomiędzy stronami sprowadzał się do rozstrzygnięcia czy wystawione przez firmę [...] D. [...] faktury VAT z dnia
III SA/Wa 1648/04
[...] stycznia 2002 r. nr [...], z [...] stycznia 2002 r. nr [...], z dnia [...]
stycznia 2002 r. nr [...] i nr [...] z [...] września 2002 r., dokumentują czynności, które zostały rzeczywiście wykonane, a wydatki na ich nabycie mogły być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów, co pozwoliło na obniżenie podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
Zgodnie z art. 122 Ordynacji stanowiącym naczelną zasadę prawa podatkowego, skonkretyzowaną w art. 187 przywołanej ustawy, organy podatkowe mają obowiązek zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć materiał dowodowy. Organy podatkowe w ramach postępowania dowodowego przeprowadziły dowody z zeznań świadków, z zeznań skarżącego złożonych w charakterze strony, z informacji Urzędu Skarbowego w G. prowadzącego postępowanie kontrolne za 2002 r. w stosunku do firmy [...] D. [...], przeprowadziły postępowanie wyjaśniające w celu ustalenia dla jakiego podmiotu były wykonywane usługi objęte fakturą [...]. Dokonując oceny zeznań świadków organy podatkowe wskazały, że zeznania A. M. nie zostały potwierdzone przez K. S., którego firma V. miała być podwykonawcą usług budowlanych i transportowych, wskazały na brak umów , z których wynikałoby , że firma M. - [...] zleciła wykonanie prac budowlanych i transportowych firmie [...] D. [...] jako podwykonawcy , a ta zleciła podwykonanie tych prac firmie V. K. S. Powołały się na treść zeznań
J. S. dyrektora J. Spółka z o.o., który wykluczył potrzebę wykonywania wylewek objętych zakwestionowanymi fakturami i wykonanie prac przez podwykonawców oraz na pisemną informację złożoną w postępowaniu odwoławczym przez J. Spółka z o.o., oraz O. Spółka z o.o. stwierdzające, że firma [...] D. [...] nie wykonywała na ich rzecz prac budowlanych.. Wskazane dowody w powiązaniu z bezsporną okolicznością, że firma A. M. w czasie wykonywania usług nie zatrudniała pracowników na podstawie umowy o pracę lub umowy zlecenia i nie wykazywała żadnych kosztów związanych z zatrudnieniem pracowników dorywczych, pozwalały na ocenę przez organy podatkowe, że wskazane faktury nie dokumentują czynności rzeczywiście dokonanych, a zatem nie potwierdzają nabycia tych usług przez firmę M. - [...].
Ocena materiału dowodowego została dokonana z zachowaniem zasady swobodnej oceny dowodów, określonej w art. 191 Ordynacji, zgodnie z którą organy podatkowe przy ocenie wiarygodności i mocy dowodów nie są skrępowane żadnymi regułami ustalającymi wartość poszczególnych dowodów, lecz dokonują oceny w sposób swobodny, na podstawie własnego przekonania, przy wszechstronnym rozważeniu materii dowodowej.
III SA/Wa 1648/04
W związku z powyższym Sąd ocenił jako niezasadny zarzut naruszenia art. 122 Ordynacji.
Niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 19 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym. Wykazanie przez organy podatkowe, że faktury nie dokumentują czynności, które zostały rzeczywiście wykonane, a wydatki na ich nabycie nie mogły być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów, wyłączyło stosownie do art. 25 ust. 1 pkt 3 przywołanej ustawy możliwość obniżenia podatku należnego o podatek naliczony.
W ocenie Sądu, w sprawie nie doszło do naruszenia art. 121 i art. 210 § 4 Ordynacji. Przepis art. 121 Ordynacji wyraża zasadę prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Postępowanie budzące zaufanie to postępowanie staranne, merytorycznie poprawne, w którym traktuje się równo interesy Państwa i podatnika. Uzasadnienie decyzji spełnia wymogi określone w art. 210 § 4 Ordynacji. Zawiera wskazanie faktów uznanych za udowodnione , omówienie dowodów ze wskazaniem przyczyn z jakich organy odmówiły niektórym dowodom wiarygodności oraz wyjaśnienie podstawy prawnej. Podnoszony przez skarżącego zarzut naruszenia tajemnicy skarbowej przez okazanie świadkowi, a więc osobie trzeciej, nie będącej stroną czynności udokumentowanej fakturą
III SA/Wa 1648/04
tejże faktury, można uznać za zasadny, z uwagi na treść art. 293 § Ordynacji; uchybienie to nie miało jednak w ocenie Sądu wpływu na treść decyzji.
Z powyższych względów, należało stwierdzić, że brak jest przesłanek do uwzględnienia skargi i na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalić.