III SA/WA 1579/21

III SA/Wa 1579/21 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2022-02-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-07-06
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Agnieszka Baran /sprawozdawca/
Ewa Izabela Fiedorowicz
Matylda Arnold-Rogiewicz /przewodniczący/
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Sygn. powiązane
II FSK 781/22 - Wyrok NSA z 2025-02-18
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 1540
art. 122, art. 187 § 1, art.121, art. 123, art.125
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
Dz.U. 2018 poz 1509
art. 22 ust. 1
Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst. jedn,
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Matylda Arnold-Rogiewicz, Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Baran (sprawozdawca), sędzia WSA Ewa Izabela Fiedorowicz, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 lutego 2022 r. sprawy ze skargi K.J. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązana podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2016 r. oddala skargę.
Uzasadnienie
Naczelnik Urzędu Skarbowego W. (dalej jako: "Naczelnik US", "organ odwoławczy") decyzją z [...] grudnia 2020 r., określił K.J. (dalej jako: "podatniczka" lub "skarżąca") wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2016 r. z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej w wysokości 72.719 zł, w sposób następujący: przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej – 409.141,41 zł, koszty uzyskania przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej – 13.975,08 zł, dochód z pozarolniczej działalności gospodarczej – 395.166,33 zł, składki na ubezpieczenie społeczne – 4.619,47 zł, dochód po odliczeniach – 390.546,86 zł, podstawa obliczenia podatku – 390.547,00 zł, obliczony podatek – 74.203,93 zł, składki na ubezpieczenie zdrowotne – 1.484,69 zł, podatek po odliczeniach – 72.719,24 zł, podatek należny 72.719,00 zł, kwota do zapłaty – 72.719,00 zł. Decyzja ta została wydana w następstwie ustaleń poczynionych w wyniku przeprowadzonego wobec strony postępowania podatkowego,
Z uzasadnienia powyższego rozstrzygnięcia wynikało, że w zeznaniu PIT-36L o wysokości osiągniętego dochodu/poniesionej straty w roku podatkowym 2016 podatniczka wykazała: przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej - 409.141,41 zł, koszty uzyskania przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej - 404.080,26 zł, dochód z pozarolniczej działalności gospodarczej - 5.061,15 zł, należna zaliczka - 0,00 zł, składki na ubezpieczenie społeczne - 5.061,15 zł, dochód po odliczeniach - 0,00 zł, podstawa obliczenia podatku - 0,00 zł, podatek - 0,00 zł, suma należnych zaliczek za rok podatkowy - 0,00 zł, kwota do zapłaty – 0,00 zł. Do zeznania dołączyła informację - PIT/B - o wysokości dochodu (straty) z pozarolniczej działalności gospodarczej, w której wykazała: Rodzaj działalności: pozostała działalność profesjonalna, naukowa i techniczna, gdzie indziej niesklasyfikowana, Regon: [...], Miejsce prowadzenia działalności: [...]W. ul. [...], przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej – 409.141,41 zł, koszty uzyskania przychodu z pozarolniczej działalności gospodarczej – 404.080,26 zł, dochód/strata z pozarolniczej działalności gospodarczej – 5.061,15 zł, łączne przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej – 409.141,41 zł, łączne koszty uzyskania przychodu z pozarolniczej działalności gospodarczej – 404.080,26 zł, łączny dochód z pozarolniczej działalności gospodarczej – 5.061,15 zł.
Organ pierwszej instancji ustalił na podstawie wpisu do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, że w 2016 r. podatniczka wykonywała działalność gospodarczą pod nazwą "K.", w przeważającej większości w zakresie pozostałej działalności profesjonalnej, naukowej i technicznej, gdzie indziej niesklasyfikowanej (kod PKD 74.90.Z), którą zawiesiła z dniem [...] maja 2019 roku. Z tytułu prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej w 2016 r. opodatkowana była na zasadach ogólnych określonych w art. 30c ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1426, z późn. zm.; dalej: "ustawa o PIT"), tj. 19% podatek liniowy. Zgodnie z informacją uzyskaną z Biura Rachunkowego H. S.C. umowa na usługi księgowe z podatniczką została rozwiązana z dniem [...] marca 2015 roku. Powyższe nie zostało zgłoszone i odnotowane w CEIDG, jak również fakt podpisania umowy z J. Sp. z o.o. na prowadzenie obsługi księgowej firmy (umowa w aktach sprawy).
W odpowiedzi na skierowane do niej wezwanie, 13 lutego 2020 r. podatniczka złożyła w organie pierwszej instancji segregator, bez pisma przewodniego, zawierający m. in.: wydruk podatkowej księgi przychodów i rozchodów, dokumenty źródłowe za 2016 r., umowy cywilnoprawne, potwierdzenia wykonanych przelewów (częściowe). Nie złożyła dokumentów, o które proszono w kierowanych do niej wezwaniach, tj. dokumentów potwierdzających wpłaty do ZUS z tytułu ubezpieczenia, dokumentów związanych z używaniem dla potrzeb działalności gospodarczej samochodów, oświadczenia dotyczącego siedziby wykonywanej działalności gospodarczej, a także ewidencji środków trwałych i wyposażenia.
Po przeanalizowaniu zapisów w podatkowej księdze przychodów i rozchodów dokonanych na podstawie przedłożonych dokumentów źródłowych, organ pierwszej instancji wezwał podatniczkę do złożenia pisemnych wyjaśnień oraz przedłożenia stosownych dokumentów związanych z prowadzoną pozarolniczą działalnością gospodarczą. Pomimo doręczenia ww. pism, podatniczka nie zgłosiła się do organu pierwszej instancji. Nie odpowiedziała również na wezwanie do osobistego stawienia celem złożenia zeznań w charakterze strony, pomimo doręczenia wezwania.
W toku prowadzonego postępowania podatkowego organ pierwsze instancji wystąpił także do kontrahentów podatniczki w celu wyjaśnienia zawartych transakcji.
Naczelnik US w protokole z badania ksiąg stwierdził, że w podatkowej księdze przychodów i rozchodów pod poz. 0 w miesiącu styczniu 2016 r. widnieje wpis "Remanent początkowy" - 0,00 zł, a pod poz. 22 w miesiącu grudniu 2016 r. wpis "Remanent końcowy" - 0,00 zł. W podatkowej księdze przychodów i rozchodów, w rubryce pozostałe wydatki, Strona ewidencjonowała wydatki związane z zakupem m.in. usług niematerialnych (doradztwo podatkowe, audyt finansowy, pozyskiwanie klientów, audyt księgowy), usług gastronomicznych, oleju napędowego, benzyny, gazu, usług telekomunikacyjnych, usług prawnych.
Organ pierwszej instancji stwierdził, że podatkowa księga przychodów i rozchodów zawiera błędy formalne polegające na niezachowaniu chronologii w ewidencjonowaniu dokumentów źródłowych. Często faktury potwierdzające wydatki wprowadzane były do podatkowej księgi przychodów i rozchodów po kilku miesiącach. Tym samym nie uznał podatkowej księgi przychodów i rozchodów za 2016 r. za dowód w zakresie zaewidencjonowania w niej następujących dokumentów:
1) faktur VAT wystawionych przez A. Sp. z o.o. za zakup gazu, stwierdzono zawyżenie kosztów uzyskania przychodu o kwotę 2.284,98 zł (podstawa prawna art. 22 ust. 1 ustawy o PIT),
2) faktur VAT wystawionych przez A. stwierdzających czynności, które faktycznie nie zostały dokonane w zakresie w nich wskazanym, stwierdzono zawyżenie kosztów uzyskania przychodu o kwotę 310.270,00 zł (podstawa prawna art. 22 ust. 1 ustawy o PIT),
3) faktur VAT dokumentujących zakup usług gastronomicznych, stwierdzono zawyżenie kosztów uzyskania przychodu o kwotę 5.514,00 zł (podstawa prawna art. 22 ust. 1 ustawy o PIT),
4) faktur VAT dokumentujących wydatki na zakup m.in. głośników, artykułów remontowych, akcesorii kwiatowych, desek tarasowych, biletu lotniczego, organizacji imprezy, naprawy zmywarki, dotankowania samochodu, tkanin, skóry, zakwaterowania, klamki z kluczem, pojazdu elektrycznego, artykułów plastycznych, grilla, analizy konkurencji oraz przygotowania strategii komunikacji klubu sportowego, dostępu do platformy, stwierdzono zawyżenie kosztów uzyskania przychodu o kwotę 48.727,49 zł (podstawa prawna art. 22 ust. 1 ustawy o PIT),
5) faktur VAT dokumentujących wydatki na usługi telekomunikacyjne, usługi radia i telewizji, stwierdzono zawyżenie kosztów uzyskania przychodu o kwotę 5.757,73 zł (podstawa prawna art. 22 ust. 1 ustawy o PIT). Organ pierwszej instancji w protokole z badania ksiąg z dnia [...] sierpnia 2020 r. stwierdził, że Strona zawyżyła koszty uzyskania przychodu o kwotę 5.757,73 zł, jednakże w wyniku złożonych przez Stronę wyjaśnień w piśmie z dnia 20 sierpnia 2020 r. do zakwestionowanych wydatków i wykazania związku z prowadzoną działalnością gospodarczą uznał wydatki z tabeli nr 5 za Jej koszty uzyskania przychodu,
6) faktur VAT dokumentujących wydatki związane z obsługą prawną i usługą notarialną, stwierdzono zawyżenie kosztów uzyskania przychodu o kwotę 4.682,00 zł (podstawa prawna art. 22 ust. 1 ustawy o PIT),
7) dokumentu wewnętrznego dokumentującego zakup biletu kolejowego, stwierdzono zawyżenie kosztów uzyskania przychodu o kwotę 120,00 zł (podstawa prawa art. 22 ust. 1 ustawy o PIT),
8) faktur VAT dokumentujących zakup benzyny, oleju napędowego i innych wymienionych w tabeli produktów, stwierdzono zawyżenie kosztów uzyskania przychodu o kwotę 16.830,48 zł (podstawa prawna art. 22 ust. 1 ustawy o PIT),
9) faktur VAT i dowodów wewnętrznych dokumentujących wydatki na zakup m.in. usług mycia samochodu, opłaty za parkometr, opłaty za parkowanie, stwierdzono zawyżenie kosztów uzyskania przychodu o kwotę 1.676,23 zł (podstawa prawna art. 22 ust. 1 ustawy o PIT).
Naczelnik US na podstawie zebranego materiału dowodowego nie uznał za koszty uzyskania przychodów na podstawie art. 22 ustawy o PIT wydatków na łączną kwotę 390.105,18 zł,
Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w P. w piśmie z dnia 9 września 2019 r., poinformował, że skarżąca w 2016 r. wpłaciła na: Fundusz Ubezpieczenia Społecznego składki w wysokości 4.263,22 zł, Fundusz Ubezpieczenia Zdrowotnego składki w wysokości 1.724,16 zł, Fundusz Pracy składki w wysokości 356,25 zł.
W świetle powyższego, organ pierwszej instancji stwierdził, że w 2016 r. skarżąca tytułem własnego ubezpieczenia społecznego wpłaciła kwotę 4.619,47 zł, która podlega odliczeniu od dochodu. Natomiast z tytułu opłacania składki na ubezpieczenie zdrowotne może obniżyć podatek dochodowy za 2016 r. o kwotę 1.484,69 zł.
Od powyższej decyzji organu pierwszej instancji skarżąca wniosła odwołanie z 15 stycznia 2021 r., w którym wniosła o uchylenie ww. decyzji w całości i umorzenie postępowania. Na podstawie art. 222 ordynacji podatkowej, zaskarżonej decyzji zarzuciła:
1) naruszenie art. 22 ust. 1 ustawy o PIT, poprzez uznanie, że wydatki poniesione przez nią, szczegółowo wskazane w zaskarżanej decyzji, a w szczególności koszty związane z pozyskiwaniem informacji o potencjalnych klientach od J.G. nie są związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, wskutek czego nie mogą stanowić kosztu uzyskania przychodu, podczas, gdy koszty te zostały rzeczywiście poniesione, miały związek z prowadzoną działalnością gospodarczą i były poniesione w celu uzyskania / zachowania przychodu, a zatem wbrew twierdzeniom Naczelnika takie koszty są kosztami uzyskania przychodu, tym bardziej że nie stanowią kosztów enumeratywnie wymienionych w art. 23 ustawy o PIT;
2) rażące naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 125, art. 180, art. 187, art. 193 § 1 - § 3, art. 210 § 1 ordynacji podatkowej poprzez nieprawidłową i tendencyjną ocenę materiału dowodowego m.in. poprzez pomijanie okoliczności korzystnych dla skarżącej, wydanie rozstrzygnięcia na podstawie nieprawidłowych ustaleń faktycznych, wynikających z wybiórczego doboru oraz pomijania dowodów, a w szczególności z nieprzeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadków, o których przesłuchanie wnoszono w odpowiedzi na wezwanie z dnia 29 września 2020 r. i błędnej ocenie pozostałych dowodów oraz na prowadzeniu postępowania pod z góry przyjętą tezę, iż koszty poniesione nie stanowią kosztów uzyskania przychodów oraz brak uzasadnienia, dlaczego w ocenie Naczelnika ww. koszty nie mogą być kosztem podatkowym, pomimo składania w tym zakresie stosownych wyjaśnień.
W uzasadnieniu odwołania skarżąca zarzuciła, że organ pierwszej instancji nie przeprowadził przesłuchania wskazanych przez nią świadków oraz nie uwzględnił korzystnych dla niej okoliczności i wydał decyzję wyłączenie w oparciu o dowody, które interpretowane są na jej niekorzyść, w szczególności w oparciu o decyzję wydaną przeciwko J.G., w której zostało stwierdzone, iż wystawiała ona faktury, które nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych w okresie od stycznia 2016 do czerwca 2016 r. (w tym faktury wystawione dla skarżącej).
W jej ocenie treść decyzji i jej uzasadnienie wskazują, że postępowanie jest od początku prowadzone pod z góry przyjęty cel, jakim jest wykluczenie z kosztów podatkowych wydatków przez nią poniesionych związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą pod dowolnym pretekstem, zamiast ustalenia stanu faktycznego i dokonania jego oceny prawnej.
Ponadto wskazała, że organ wykluczył również z kosztów uzyskania przychodu wydatki związane z siedzibą prowadzonej przez nią działalności gospodarczej przy ul. [...] oraz wydatki związane z szeroko rozumianymi wydatkami związanymi z reprezentacją, wydatki związane z usługami cateringowymi, czy też wydatkami na samochód wykorzystywany w działalności gospodarczej oraz wydatków poniesionych na usługi prawne, pomimo iż w stosunku do ww. wydatków składała stosowne wyjaśnienia i każdorazowo wskazywała, że wydatki te zostały poniesione w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą i tym samym takie wydatki powinny stanowić koszty podatkowe.
Skarżąca zwróciła uwagę, że w piśmie z dnia 28 października 2020 r. przedstawiała szereg osób, które mogły potwierdzić ww. okoliczności, w szczególności choć nie wyłącznie to, czy i jeżeli tak, to jaką powierzchnię Strona zajmowała w badanym okresie na prowadzenie działalności gospodarczej pod adresem [...], co dodatkowo pozwoliłoby wskazać związek ponoszonych przez Stronę wydatków z działalnością gospodarczą. Organ kontrolujący jednak nie przesłuchał wskazanych w ww. piśmie osób i z nieznanych przyczyn nie odniósł się do tej okoliczności w uzasadnieniu zaskarżanej decyzji - zupełnie pominął te osoby.
Zdaniem Strony organ prowadził postępowanie w sposób tendencyjny, niemający nic wspólnego z zasadą prowadzenia postępowanie w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, w szczególności rażąco sprzeczny z zasadą prawdy obiektywnej.
Pismem z 17 marca 2021 r., w odpowiedzi na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2021 r. podtrzymała swoje stanowisko w sprawie. Jednocześnie wniosła o:
– przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków, o których przesłuchanie wnosiła w odpowiedzi na wezwanie z dnia 29 września 2020 r. na okoliczności związane z prowadzoną przez nią działalnością gospodarcza, w tym w szczególności jej charakteru i miejscu jej prowadzenia, działań i kosztów ponoszonych w celu pozyskania klientów, etc. oraz o przesłuchanie dodatkowych świadków, wskazanych w pkt 12 pisma;
– włączenie w poczet materiału dowodowego całego materiału zebranego w sprawie VAT za ten sam okres, zakończonego decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] grudnia 2020 r., od której zamierza wnieść odwołanie w ustawowym terminie;
– włączenie całej dokumentacji i materiału dowodowego, zgromadzonego w postępowaniu wobec J.G., zakończonym decyzją, na którą powołuje się Naczelnik US. Zgodnie z wiedzą Strony J.G. podjęła działania w celu wyeliminowania tej decyzji z obrotu prawnego i obecnie sprawa jest w Naczelnym Sądzie Administracyjnym.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej jako: "Dyrektor", "organ odwoławczy") decyzją z [...] kwietnia 2021 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu decyzji za chybiony uznał zarzut naruszenia przepisów postępowania poprzez nieprawidłową i tendencyjną ocenę materiału dowodowego m.in. poprzez pomijanie okoliczności korzystnych dla skarżącej, wybiórczy dobór i pomijanie dowodów. Wskazał, że organ pierwszej instancji do akt przedmiotowej sprawy włączył postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2019 r. oraz z dnia [...] sierpnia 2019 r. materiał dowodowy zgromadzony w toku czynności sprawdzających w tym kserokopię decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] stycznia 2019 r. wydanej wobec J.G. w zakresie podatku od towarów i usług za okresy: październik - grudzień 2014 r. oraz styczeń - czerwiec 2016 r. oraz kserokopię protokołu przesłuchania z dnia [...] lipca 2017 r. w charakterze świadka skarżącej przeprowadzonego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W.. Organ odwoławczy podkreślił, że w aktach sprawy znajdują się również m.in. umowy zawarte z J.G.. Powyższy materiał dowodowy – zdaniem Dyrektora - został szczegółowo opisany w zaskarżonej decyzji z dnia [...] grudnia 2020 r. wydanej wobec Strony. Ponadto organ stwierdził, że ww. materiał to nie jedyne dowody zebrane w przedmiotowej sprawie, na podstawie których organ pierwszej instancji orzekał. Do poszczególnych dowodów odniósł się w skarżonej decyzji, co skarżąca pomija w uzasadnieniu swojego odwołania.
Organ odwoławczy nie zgodził się tym samym z zarzutem podatniczki, że organ pierwszej instancji przyjął z założenia, że wszystkie faktury wystawione przez J.G. nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, a nie tylko te zanegowane w decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W. wydanej wobec J.G.. Z akt sprawy wynika – stwierdził Dyrektor – że organ pierwszej instancji przeprowadził on postępowanie podatkowe za okres styczeń - grudzień 2016 r. wobec skarżącej, w toku którego zebrał oraz rozpatrzył materiał dowodowy i ocenił go zgodnie z zasadami określonymi w art. 191 ordynacji podatkowej. Dyrektor podkreślił, że Naczelnik US kierował się prawidłami logiki, zgodności oceny z prawami nauki i doświadczenia życiowego. Ponadto w sposób szczegółowy wyjaśnił, odwołując się do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, przyczyny dla których wydatki ze spornych faktur nie mogą zostać uznane za koszty uzyskania przychodu skarżącej. Ustalenia organu pierwszej instancji znajdują również pełne odzwierciedlenie w uzasadnieniu skarżonej decyzji, w której przedstawiono tok rozumowania i przesłanki, którymi się kierowano.
Według Dyrektora Strona nie wskazała żadnych przekonywujących przeciwdowodów, które mogłyby być przeprowadzone na okoliczność ustalenia rzetelności kwestionowanych transakcji z firmą A. jak również dowodów, które wskazywałyby, że poniesione wydatki mają związek z prowadzoną działalnością gospodarczą przez Stronę.
Dyrektor uznał za nieprawdziwe twierdzenia skarżącej zgodnie z którymi składała wyjaśnienia zarówno pisemnie jak i osobiście. Zwrócił uwagę na wielokrotnie wystosowywane wezwań organu pierwszej instancji do złożenia wyjaśnień przez skarżącą, które pozostawiała bez odpowiedzi. Organ odwoławczy uznał za chybione zarzuty naruszenia art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 125, art. 180, art. 187, art. 193 § 1 - § 3, art. 210 § 1 ordynacji podatkowej poprzez nieprawidłową i tendencyjną ocenę materiału dowodowego m.in. poprzez pomijanie okoliczności korzystnych dla Strony, wydanie rozstrzygnięcia na podstawie nieprawidłowych ustaleń faktycznych, wynikających z wybiórczego doboru oraz pomijania dowodów, a w szczególności z nieprzeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadków i błędnej oceny pozostałych dowodów oraz na prowadzeniu postępowania pod z góry przyjętą tezę, iż koszty poniesione nie stanowią kosztów uzyskania przychodów oraz brak uzasadnienia, dlaczego w ocenie Naczelnika US ww. koszty nie mogą być kosztem podatkowym, pomimo składania w tym zakresie stosownych wyjaśnień.
Organ odwoławczy stwierdził, że z akt sprawy wynika, że poza fakturami skarżąca nie przedstawiła dowodów na potwierdzenie, że wydatki zakwestionowane przez organ pierwszej instancji jako koszty uzyskania przychodów związane były z prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą czy też usługi zostały faktycznie wykonane przez wystawcę faktur, tj. A..
W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy uznał za nieuzasadnione zarzuty naruszenia art. 193 § 1 - § 3 ordynacji podatkowej poprzez nieprawidłową i tendencyjną ocenę materiału dowodowego. Zaznaczył, że do ustaleń zawartych w protokole z badania ksiąg skarżąca nie wniosła zastrzeżeń. W ww. protokole badania ksiąg zostały zawarte wszystkie ww. elementy. Organ odwoławczy zauważył, że Strona w złożonym odwołaniu nie zgodziła się z decyzją, nie przedstawiając przy tym na poparcie swojego stanowiska żadnych wyjaśnień czy dowodów.
Dyrektor mając powyższe na uwadze doszedł do przekonania, że zgromadzone w trakcie prowadzonego postępowania dowody potwierdzają, że faktury wystawione na zakup usług od A. w zakresie: doradztwa podatkowego, audytu finansowego na potrzeby kredytowania, usług pozyskiwania klientów, audytu księgowego i usług serwisowych zaewidencjonowanych przez Stronę w księdze przychodów i rozchodów, nie odzwierciedlają rzeczywistych obrotów ze wskazanym w nich kontrahentem, tzn. wystawca faktur nie był faktycznym dostawcą tych usług. Zaznaczył przy tym jednocześnie, że z decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] stycznia 2019 r. wydanej wobec J.G., na podstawie zebranych dowodów wynika, że w okresie styczeń - czerwiec 2016 r. nie doszło do transakcji dostaw usług na rzecz m.in. skarżącej, czym J.G. zawyżyła podatek należny o kwotę 50.073,30 zł. Powołując się na treść tej decyzji organ odwoławczy stwierdził m. in., że J.G. w firmie A. nie zatrudniała pracowników, każda wystawiona przez nią faktura dokumentuje jedną usługę.
Dyrektor zwrócił uwagę na umowy zawarte przez skarżącą z J.G., tj. umowę z [...] kwietnia 2015 r. o nr [...]. na świadczenie usług w pełnym zakresie zgodnie z PKD w CEiDG zgodnie z zapotrzebowaniem zleceniobiorcy, a także umowę z [...] kwietnia 2015 r. umowę o tym samym numerze, tj. [...]. o świadczenie usług. Organ odwoławczy zauważył, że na ich podstawie A. wystawiła w 2015 r. na rzecz skarżącej faktury na ogólną kwotę 310.270,00 zł (co stanowi ponad 75 % udziału kosztów w uzyskanych przychodach). W ocenie organu odwoławczego umowy te nie zawierają żadnych szczegółów dotyczących zakresu świadczonych usług, oczekiwań klienta, działań, harmonogramu wykonania zleceń, sposobu opracowania i przekazania informacji. Są ogólne co do zakresu wykonywanych przez A. usług. Nie zawierają cennika wykonywanych usług. Ponadto umowy zostały zawarte pod tym samym numerem, w krótkim odstępie czasu. Powyższe budzi wątpliwości co do faktycznego świadczenia usług przez A. na rzecz skarżącej – stwierdził organ odwoławczy.
Organ odwoławczy zgodził się ze stanowiskiem organu pierwszej instancji, że wystawione przez A. faktury na rzecz Strony, zaewidencjonowane w podatkowej księdze przychodów i rozchodów (wymienione w tabeli nr 2 zawartej w skarżonej decyzji), w całości stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane i na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy o PIT nie stanowią kosztów uzyskania przychodów. Jego zdaniem faktury i sporządzone do nich przez A. dokumenty KP, potwierdzające zapłaty dokonane przez skarżącą tytułem wystawionych faktur, miały za zadanie uwiarygodnić transakcje. Natomiast skarżąca nie przedstawiła dowodów na wykonanie ww. usług niematerialnych przez firmę A. Pani J.G., ani nie wskazała konkretnych ich efektów. Jednocześnie za ogólnikowe i lakoniczne uznał wyjaśnienia Strony co do współpracy z firmą A..
Zdaniem Dyrektora skoro ogólne zarzuty skarżącej sprowadzają się do żądania pominięcia wszystkich okoliczności niepotwierdzających jej wersji zdarzeń. Tak więc kwota 310.270,00 zł wynikająca z faktur wystawionych przez A., na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy o PIT nie stanowi kosztów uzyskania przychodów w firmie Skarżącej. F. wystawca ww. faktur, nie była dostawcą ww. usług dla firmy Strony.
Według Dyrektora z materiału dowodowego w sprawie wynika, że Skarżąca na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy o PIT zawyżyła koszty uzyskania przychodów także o wydatki wynikające z faktur VAT i dokumentów wewnętrznych dotyczących zakupu: gazu od A. Sp. z o.o. o kwotę 2.284,98 zł; usług gastronomicznych o kwotę 5.514,00 zł; głośników, artykułów remontowych, akcesorii kwiatowych, desek tarasowych, biletu lotniczego, organizacji imprezy, naprawy zmywarki, dotankowania samochodu, zakupu tkanin, skóry, zakwaterowania, klamki z kluczem, pojazdu elektrycznego, artykułów plastycznych, grilla, analizy konkurencji oraz przygotowania strategii komunikacji klubu sportowego, dostępu do platformy o kwotę 48.727,49 zł; obsługi prawnej i usługi notarialnej o kwotę 4.682,00 zł; biletu kolejowego o kwotę 120,00 zł; benzyny, oleju napędowego i produktów wymienionych w tabeli nr 8 zawartej w skarżonej decyzji o kwotę 16.830,48 zł; usług mycia samochodu, opłat za parkometr, opłat za parkowanie o kwotę 1.676,23 zł.
Odnosząc się do kwestii zawyżenia kosztów uzyskania przychodów o kwotę 2.284,98 zł z tytułu zaliczenia do kosztów wydatków poniesionych w związku z zakupem gazu od A. Sp. z o.o., organ odwoławczy stwierdził, że z uwagi na brak złożenia przez skarżącą oświadczenia dotyczącego siedziby wykonywanej działalności gospodarczej i określenia jaka część powierzchni nieruchomości była wykorzystywana dla potrzeb prowadzenia tej działalności w 2016 r., a o które to wyjaśnienie organ pierwszej instancji kilkakrotnie wzywał skarżącą, wyklucza uznanie wydatków w łącznej kwocie 2.284,98 zł dotyczących opłat za gaz na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy o PIT za koszty uzyskania przychodów.
Odnosząc się kosztów uzyskania przychodów o kwotę 5.514,00 zł, organ odwoławczy ustalił, że dotyczy ona wydatków poniesionych w związku z zakupem usług gastronomicznych ustalił. Dyrektor wskazał, że z zaewidencjonowanych faktur wynika, że skarżąca poniosła wydatek tytułem zakupu usługi gastronomicznej, brak jest natomiast dokumentów potwierdzających związek tego wydatku z prowadzoną działalnością gospodarczą. W ocenie organu odwoławczego nie były to spotkania biznesowe, gdyż Strona świadczyła usługi przede wszystkim jednemu podmiotowi tj. P. S.A. z którą w dniu [...] maja 2014 r. zawarła umowę o świadczenie usług doradczych.
W odniesieniu do 53.529,49 zł z tytułu wydatków poniesionych w związku z zakupem towarów i usług w postaci "Dostępu do platformy za okres 12m-cy", stwierdził, iż ww. usługa nie została wykonana przez J. sp. z o.o., wobec czego kwota 30.000,00 zł nie stanowi kosztu uzyskania przychodu na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy o PIT
Z kolei odnosząc się do transakcji udokumentowanych fakturami: nr [...]z dnia [...] stycznia 2016 r. (poz. 21/01 pkpir) tytułem, "Analiza konkurencji oraz przygotowanie strategii komunikacji klubu sportowego" - 1.600,00 zł netto, nr [...] z dnia [...] marca 2016 r. (poz. 4/03 pkpir) tytułem "Organizacja imprezy D.. Usługa cateringowa" - 2.021,52 zł netto, nr [...] z dnia [...] lipca 2016 r. (poz. 2/10 pkpir) tytułem "Dotankowanie samochodu - refaktura. Opłata za przekroczony przegląd - refaktura" - 2.546,91 zł netto, stwierdził, że poniesione przez Skarżącą wydatki nie mają związku z prowadzoną przez Stronę działalnością gospodarczą, gdyż kontrahenci nie dołączyli żadnych dowodów, które pozwoliłyby na wyjaśnienie związku poniesionego wydatku z uzyskiwanym przychodem. W związku z powyższym wydatki wynikające z zaewidencjonowanych FV, nie mogą w świetle art. 22 ust. 1 ustawy o PIT stanowić kosztów uzyskania przychodów. Organ zauważył, że w 2016 r. głównym odbiorcą świadczonych przez Stronę usług była P. S.A., z którą Strona w dniu [...] kwietnia 2014 r. zawarła umowę na świadczenie usług doradczych, w przedmiocie sprzedaży projektów wytwarzanych przez P. oraz opracowanie i realizacja projektów specjalnych dla Grupy. Powyższe potwierdził P.P. - Członek Zarządu P. S.A., odnośnie wystawionych przez Stronę faktur na rzecz P. S.A. tytułem "Zwrot dodatkowych kosztów związanych ze świadczeniem usługi" (zaewidencjonowanych w podatkowej księdze przychodów i rozchodów pod poz. nr: 6/01, 4/02, 5/03, 9/03, 22/06, 23/06). W piśmie z dnia 10 marca 2020 r. ww. poinformował, że zwroty kosztów wykazane w fakturach dotyczyły kosztów dojazdów w celu realizacji założonych projektów poza W.. Wyliczane były każdorazowo na podstawie ilości przejechanych kilometrów, a płatności za faktury dokonywane były przelewem.
Dyrektor odnośnie ujętych w podatkowej księdze przychodów i rozchodów faktur (FV wymienione w tabelach nr 4, nr 6 i nr 7 zawartych w skarżonej decyzji), dokumentujących zakup: towarów, tj.: D-Link Dwa-140 Głośniki Creative (FV [...]), arkusz papier, akryl uniwersalny, kuweta malarska, kij plastikowy, emulsja, gips (FV [...]), koszyk wiklinowy, rafia 100g kolor, taśma ozdoba, taśma ozdobna, rafia kolor A, celofan, usługa, torebka upominkowa (FV [...]), SIHGA JUSTIFIX J3H ( FV [...]), grill Philips HD 6305/20 (FS[...]), świecznik Klunker Tre (FV[...]), świeca, serwetki, torby (FV [...]), skóra, nożyczki, tkanina (FV [...]), tkanina, skóra (FV [...]), tkanina, skóra (FV [...]), Dom Perignon Blanc 6 szt. (FV [...]), klamka z kluczem (FV [...]), pojazd elektryczny (FV [...]), farby, renifer, choinka, pędzle, podobrazie ([...]) oraz zakup usług, tj.: pakiet 4 Minivan - Limuzyna (FV [...]), bilet lotniczy krajowy [...] - [...]., [...] (FV [...]), pakiet 2 - Limuzyna/Minivan (FV [...]), naprawa zmywarki (FV [...]); bilet do S. - podróż [...]04.2016 r. ([...]), zakwaterowania w P. Sp. z o.o. Pani L.K. ([...]), [...]), poświadczenie podpisów, wypisy z aktu notarialnego (FV [...]), obsługa prawna (FV [...], [...], [...]), stwierdzono, że na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy o PIT, brak jest związku przyczynowo - skutkowego pomiędzy poniesieniem ww. kosztów, a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem, albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskania.
Według Dyrektora nie ma również podstaw do uznania jako kosztów uzyskania przychodów wydatków na łączną kwotę 53.529,49 zł wynikającą z faktury wystawionej przez Kancelarię Notarialną dotyczącej wypisu aktu notarialnego oraz faktur wystawionych przez Z. Sp. k. dotyczącej bieżącej obsługi prawnej. Skarżąca nie wyjaśniła bowiem jaki związek te wydatki mają z prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą,
W zakresie wydatków na łączną kwotę 18.506,71 zł z tytułu wydatków dokonywanych na stacjach paliw, myjniach samochodowych oraz opłaty za parkowanie i autostrady wymienionych w tabelach nr 8 i nr 9 zawartych w skarżonej decyzji ustalono, że pomimo kilkukrotnego wzywania przez organ pierwszej instancji do złożenia dokumentów wskazujących podstawę używania samochodów w działalności gospodarczej, skarżąca na żadne wezwanie nie odpowiedziała i nie złożyła odpowiednich dokumentów. Tym samym, w związku z brakiem dokumentów, które potwierdzałyby prawo używania samochodów w działalności gospodarczej przez skarżącą, powyższe wydatki zostały zaewidencjonowane w podatkowej księdze przychodów i rozchodów, wymienione w tabelach nr 8 i nr 9 zawartych w skarżonej decyzji, nie stanowią kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy o PIT. Ponadto zakupione wraz paliwem: kawa, izotonik, prasa, woda, chusteczki, kabanosy, cukierki, herbata, żurek, hot*dog, sok, bułka, również nie stanowią kosztów w prowadzonej przez skarżącą działalności gospodarczej. Powyższe wydatki z uwagi na charakter osobisty, nie ma związku z prowadzoną działalnością gospodarczą.
W świetle powyższego organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że wydatki w łącznej kwocie 390.105,18 zł, na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy o PIT, nie stanowią kosztów uzyskania przychodów skarżącej. Nie wykazała ona bowiem w żaden sposób, że koszty uzyskania przychodów zostały niesłusznie zakwestionowane przez organ pierwszej instancji. Jednocześnie nie wskazała, że rozumowanie Naczelnika US jest niezgodne z doświadczeniem życiowym lub nie spełnia wymogów poprawnego rozumowania. Tym samym organ odwoławczy uznał za nieuzasadniony zarzut naruszenia art. 22 ust. 1 ustawy o PIT.
Według Dyrektora z uzasadnienia zaskarżonej decyzji jasno i precyzyjnie wynika, jakie dowody zostały przyjęte do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jakim dowodom organ odmówił wiarygodności oraz jakie znaczenie dla sprawy mają poszczególne dowody. W jego przekonani Naczelnik US zgromadził w sprawie wyczerpujący materiał dowodowy, który należycie ocenił, dokonując prawidłowych ustaleń faktycznych, a w konsekwencji prawidłowo zastosowano przepisy prawa materialnego, dokonując ich prawidłowej wykładni. W związku z czym za niezasadne uznał zarzuty naruszenia przepisów postępowania podatkowego oraz prawa materialnego.
Organ odwoławczy za nieuzasadnione uznał żądanie skarżącej dotyczące włączenie w poczet materiału dowodowego niniejszej sprawy całej dokumentacji i materiału dowodowego, zgromadzonego w postępowaniu podatkowym przeprowadzonym wobec J.G. skoro w materiale dowodowym jej dotyczącym występują dowody, które dotyczą innych podmiotów gospodarczych niezwiązanych z prowadzonym postępowaniem wobec skarżącej i są objęte tajemnicą skarbową. Zdaniem Dyrektora decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] stycznia 2019 r. wydana wobec J.G. w zupełności wystarczy jako materiał dowodowy w rozpatrywanej sprawie, zwłaszcza, że ani J.G. ani skarżąca nie dostarczyły także w toku tamtego postępowania dowodów i wyjaśnień na okoliczność rzekomej współpracy udokumentowanej zakwestionowanymi fakturami.
Ponadto za niecelowy uznał wniosek zawarty w piśmie z dnia 17 marca 2021 r. o włączenie w poczet materiału dowodowego całego materiału zebranego w sprawie VAT za ten sam okres, zakończonego decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] grudnia 2020 roku. Organ odwoławczy stwierdził, że decyzja w zakresie podatku VAT została wydana na podstawie tego samego materiału dowodowego jaki został zgromadzony w postępowaniu w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych. Zarówno w postępowaniu w zakresie VAT jak i w podatku dochodowym ani skarżąca, ani J.G. nie zgłosiły się na przesłuchanie i nie złożyły wyjaśnień.
Dyrektor ponadto uznał za niecelowe przesłuchanie świadków w sprawie dotyczącej 2016 r., o co skarżąca wnosiła w odpowiedzi na wezwanie z dnia 29 września 2020 r. na okoliczności związane z prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą, w tym w szczególności jej charakteru i miejscu jej prowadzenia, działań i kosztów ponoszonych w celu pozyskania klientów, etc. oraz o przesłuchanie dodatkowych świadków, wskazanych w pkt 12 ww. pisma, w sytuacji, gdy dotyczyłoby innego zakresu i innych okresów podatkowych, tj. 2018 r. i 2019 roku.
W ocenie organu odwoławczego także przesłuchanie świadków wskazanych w piśmie z dnia 17 marca 2021 r., którzy mieliby potwierdzić okoliczności istotne dla sprawy, związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, wykorzystywanymi aktywami, ponoszonymi kosztami, w tym celu pozyskania klientów - również wskazanych przez J.G. - oraz nazwy firm, które chciała pozyskać do współpracy, dzięki p. G., jest niecelowe z uwagi na fakt, że istotną i właściwą wiedzę co do prowadzonej działalności gospodarczej posiada skarżąca i J.G.. Świadkowie wskazani przez skarżącą nie są kontrahentami, którzy wystawili dla skarżącej sporne faktury i mogliby w tym kierunku złożyć stosowne wyjaśnienia.
W dalszej części za nieuzasadniony uznał zarzut Strony co do braku przesłuchania przez organ pierwszej instancji w charakterze świadków osób wymienionych w piśmie z dnia 28 października 2020 r. na okoliczności związane z prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą, w tym w szczególności jej charakteru i miejscu jej prowadzenia, działań i kosztów ponoszonych w celu pozyskania klientów, etc., zaznaczając, iż ww. pismo było odpowiedzią na wezwanie kontroli w zakresie VAT za lata 2018-2019. Wskazani w tym piśmie świadkowie mieli poświadczyć przeprowadzenie remontu siedziby Strony przez określonego wykonawcę i wykorzystywanie dolnej kondygnacji domu na prowadzenie działalności gospodarczej przez Stronę za inne lata podatkowe. Tym samym organ uznał, iż opinie wskazanych przez Stronę w piśmie z dnia 28 października 2020 r. i z dnia 17 marca 2021 r. świadków nie miałyby ani decydującego ani nawet istotnego znaczenia w sprawie, gdyż to wyłącznie Strona ma wiedzę i powinna sama oświadczyć jaką ilość pokoi czy pomieszczeń domu przeznaczyła i wykorzystywała na cele prowadzonej działalności gospodarczej oraz jakie przysługuje jej prawo do uznania za koszty uzyskania przychodu wydatków wg określonego wskaźnika proporcji (powierzchni przeznaczonej do prowadzenia działalności do ogólnej powierzchni nieruchomości). Ponadto za niezrozumiałe uznał żądanie Strony co do przesłuchania świadków na okoliczność prowadzonej przez nią działalności gospodarczej, skoro to Strona prowadzi swoją działalność gospodarczą, a nie inne osoby przez nią wskazane, które w jej ocenie mogłyby potwierdzić okoliczności istotne dla sprawy.
Na powyższą decyzję organu odwoławczego skarżąca wniosła skargę z 2 czerwca 2021 roku. Wniosła o uchylenie zarówno decyzji Dyrektora z dnia [...] kwietnia 2021 r. jak i poprzedzającej ją decyzji Naczelnika US z dnia [...] grudnia 2020 r. oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła rażące naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 121 - 125, art. 180 ordynacji podatkowej poprzez prowadzenie postępowania pod z góry przyjęte założenie o wykluczeniu wydatków z kosztów uzyskania przychodu, pomijanie dowodów, które temu założeniu nie odpowiadają oraz zaniechanie zgromadzenia dowodów, które mogłyby te założenia organów pokrzyżować - w tym poprzez nieuwzględnienie moich wniosków dowodowych, a w konsekwencji wydanie decyzji pomimo nie ustalonego stanu faktycznego.
Dodatkowo zarzuciła naruszenie prawa materialnego, tj.: art. 22 ust. 1, art. 23 ust. 1 pkt 23, art. 24a) ust. 1, art. 26 ust. 1 pkt 2a), art. 27b ust. 2, art. 30c) ust. 1 ustawy o PIT, poprzez bezprawne wykluczenie z kosztów uzyskania przychodu wydatków wskazanych w skarżonej decyzji.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji i powtórzył przedstawione w niej argumenty. Zarzuty skargi uznał za niezasadne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zgodność aktów, w tym kończących postępowanie lub podlegających zaskarżeniu zażaleniem postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym lub egzekucyjnym, z prawem procesowym i materialnym, obowiązującym w dacie wydania postanowienia. Zgodnie natomiast z treścią art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej jako "ppsa") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (...). Sąd nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że sąd ma prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.
Skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, zgodnie z zarządzeniem z 25 stycznia 2022 roku. Wskazane w zarządzeniu przyczyny uniemożliwiały rozpoznanie spawy na rozprawie, jak o to wniosła skarżąca.
Kontrola zaskarżonej decyzji organu odwoławczego, we wskazanych wyżej granicach, prowadzi, zdaniem sądu, do wniosku, że decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z [...] kwietnia 2021 roku odpowiada prawu.
Przypomnieć należy, że przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie jest określenie skarżącej wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2016 rok z tytułu prowadzonej przez skarżącą działalności gospodarczej. Spór w sprawie koncentruje się natomiast wokół wydatków wynikających z faktur VAT wystawionych na rzecz skarżącej przez firmę J.G. prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą A. oraz wydatków dotyczących zakupu: gazu od A. Sp. z o.o. o kwotę 2.284,98 zł; usług gastronomicznych o kwotę 5.514,00 zł; głośników, artykułów remontowych, akcesorii kwiatowych, desek tarasowych, biletu lotniczego, organizacji imprezy, naprawy zmywarki, dotankowania samochodu, zakupu tkanin, skóry, zakwaterowania, klamki z kluczem, pojazdu elektrycznego, artykułów plastycznych, grilla, analizy konkurencji oraz przygotowania strategii komunikacji klubu sportowego, dostępu do platformy o kwotę 48.727,49 zł; obsługi prawnej i usługi notarialnej o kwotę 4.682,00 zł; biletu kolejowego o kwotę 120,00 zł; benzyny, oleju napędowego i produktów wymienionych w tabeli nr 8 zawartej w skarżonej decyzji o kwotę 16.830,48 zł; usług mycia samochodu, opłat za parkometr, opłat za parkowanie o kwotę 1.676,23 zł.
Zdaniem organu odwoławczego (jak też organu pierwszej instancji) ww. wydatki nie stanowią kosztów uzyskania przychodu. Przeciwnego zdania jest skarżąca. Zdaniem sądu, w świetle okoliczności niniejszej sprawy, rację w przedmiotowym sporze należy przyznać organom podatkowym.
W pierwszej kolejności należy odnieść się do postawionych w skardze zarzutów naruszenia przepisów postępowania. Zgodzić się bowiem należy ze stanowiskiem wyrażanym w orzecznictwie, że ocena prawidłowości zastosowania przez organ podatkowy norm materialnoprawnych jest możliwa dopiero po prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu podatkowym, w wyniku którego ustalony zostanie niebudzący wątpliwości stan faktyczny sprawy (por. np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z 23 stycznia 2019 roku, sygn. akt I SA/Op 298/18). Skarżąca zarzuca organowi odwoławczemu naruszenie przepisów art. 121 -125 i art. 180 ordynacji podatkowej. Podnosi, że organ prowadził postępowanie w sposób tendencyjny, niemający nic wspólnego z zasadą prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, rażąco sprzeczny z zasadą prawdy obiektywnej. Skarżąca zarzuca również orzekającym w sprawie organom, że nie przeprowadziły wszelkich dowodów w niniejszej sprawie.
Odnosząc się do tego zarzutu należy wskazać, że wynikający m. in. z art. 122 ordynacji podatkowej obowiązek podjęcia z urzędu wszelkich działań, które doprowadzą do dokładnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych rozpoznawanej sprawy, nie ma charakteru bezwzględnego. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 14 lipca 2021 roku, sygn. akt II FSK 2169/19 wyjaśnił, że w ramach wykładni art. 122 ordynacji podatkowej w orzecznictwie NSA utrwalił się pogląd o obowiązku współdziałania podatnika z organami. Powołując się na inny wyrok tego sądu (z 7 lutego 2014 r., sygn. akt II FSK 502/12, LEX nr 1463690), podkreślił, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wypracowano pogląd, iż celowościowa wykładnia art. 122 ordynacji podatkowej pozwala na wyprowadzenie wniosku, że z przepisu tego wynika także, po pierwsze, obowiązek współdziałania podatnika z organami podatkowymi w celu prawidłowego określenia podstawy faktycznej rozstrzygnięcia podatkowego oraz, po drugie, że w pewnych sytuacjach - gdy wykazanie określonych faktów leży w interesie podatnika - obowiązek współdziałania przekształca się w ciężar udowodnienia przez podatnika korzystnych dla niego faktów. Przesłanką do takiego odczytania treści art. 122 ordynacji podatkowej jest okoliczność, że przepis ten nie nakłada na organ podatkowy obowiązku wyjaśnienia stanu faktycznego, lecz zobowiązuje go jedynie do podejmowania działań w celu wyjaśnienia tego stanu (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 6 lutego 2008 r., II FSK 1671/06, ONSAiWSA z 2009 r. Nr 1, poz. 7, z dnia 28 maja 2008 r., II FSK 491/07, z dnia 6 grudnia 2012 r., II FSK 182/11 i z dnia 11 stycznia 2013 r., II FSK 1470/11). NSA w ww. wyroku z 14 lipca 2021 roku wskazał, że taki kierunek wykładni art. 122 ordynacji podatkowej znalazł aprobatę w części piśmiennictwa (J. Glos, Ciężar dowodu w postępowaniu administracyjnym, Prok. i Pr. z 2006 r. Nr 12, s. 30; B. Gruszczyński, [w:] Ordynacja podatkowa. Komentarz, 2011, teza 6 do art. 122, s. 628-630). Przepis art. 122 ordynacji podatkowej oznacza obowiązek współdziałania podatnika z organami podatkowymi w gromadzeniu dowodów - nie zwalnia on strony od współudziału w realizacji tego obowiązku. Sam organ nie zawsze będzie bowiem mógł obiektywnie wyjaśnić wszystkie okoliczności. Organy podatkowe nie mogą być też obarczane obowiązkiem poszukiwania dowodów w nieograniczonym zakresie i podważających ich własne ustalenia. Nałożony na organy podatkowe obowiązek zebrania z urzędu wszystkich dowodów i wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy – zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej - nie ma więc charakteru absolutnego, a ciężar dowodu spoczywa także na podatniku – podkreślił NSA w omawianym wyroku. Wyjątkowo – na tle okoliczności niniejszej sprawy – trafny jest, powoływany również w innych orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrok tego z 21 grudnia 2007 r. o sygn. akt II FSK 176/07, w którym sąd ten wskazał: "wynikające z art. 122 i 187 § 1 Ordynacji podatkowej obowiązki organu, jako gospodarza postępowania podatkowego, nie zwalniają podatnika z oferowania dowodów na wykazanie swoich racji. Organy podatkowe nie muszą poszukiwać w nieskończoność dowodów w sytuacji, gdy ich nie oferuje sam podatnik".
Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę przyjmuje argumentację przytoczoną w powyższych orzeczeniach za własną. Na jej tle, podnoszone przez skarżącą zarzuty naruszenia przepisów postępowania są całkowicie bezzasadne. W toku prowadzonego postępowania został zgromadzony materiał dowodowy w postaci wydruku podatkowej księgi przychodów i rozchodów za okres styczeń – grudzień 2016 roku, faktur VAT wystawionych przez kontrahentów skarżącej w 2016 roku, kserokopii protokołu czynności sprawdzających przeprowadzonych [...] listopada 2018 roku w zakresie podatku od towarów i usług za okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2016 roku oraz w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2016 rok. Podstawę ustaleń faktycznych stanowiły również kserokopie protokołu przesłuchania skarżącej w charakterze świadka z [...] lipca 2017 roku oraz decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z [...] stycznia 2019 roku wydanej wobec J.G. w zakresie podatku od towarów i usług za okres od października do grudnia 2014 roku i od kwietnia do czerwca 2016 roku. Organ pierwszej instancji postanowieniem z [...] sierpnia 2019 roku włączył również w poczet materiału dowodowego kopie umów zawartych przez skarżącą z J. sp. z o.o., A. oraz umowy o świadczenie usług doradczych zawartej przez skarżącą z P. SA.
W toku postępowania w sprawie, organ pierwszej instancji podejmował z urzędu szereg czynności mających na celu wyjaśnienie okoliczności sprawy. W szczególności organ zwrócił się do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o udzielenie informacji dotyczących dokonywanych przez skarżącą wpłat na Fundusz Ubezpieczeń Społecznych i Fundusz Ubezpieczenia Zdrowotnego, a także Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych (por. pismo organu pierwszej instancji z 30 sierpnia 2019 rok k. 134 akt administracyjnych).
Organ pierwszej instancji zwracał się również do kontrahentów skarżącej celem uzyskania istotnych w sprawie informacji co do transakcji zawartych ze skarżącą. Były to wezwania kierowane 27 lutego 2020 roku do A.S. i J.G. – Prezesa Zarządu J. sp. z o.o..(pisma k. 155 i k. 156 akt administracyjnych), oraz z 28 lutego 2020 roku kierowane do Prezesa Zarządu D. sp. z o.o., Prezesa Zarządu A. sp. z o.o. oraz członka zarządu spółki P. SA (pisma k. 157, k. 158, k. 161 akt administracyjnych)..
Podkreślenia wymaga, że w toku postępowania w sprawie, skarżąca nie współpracowała z organami podatkowymi, celem wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności niniejszej sprawy. Kierowane do niej kilkakrotnie wezwania organu pierwszej instancji bez odpowiedzi. Skarżąca nie odpowiedziała na szczegółowe wezwanie skierowane do niej w piśmie z 27 lutego 2020 roku (wezwanie k. 154 akt administracyjnych). W piśmie tym skarżącą wezwano do przedstawienia wyjaśnień w odniesieniu do wszelkich szczegółowo wymienionych faktur VAT. Analogiczne, szczegółowe wezwanie zostało skierowane do skarżącej pismem z 12 maja 2020 roku i doręczone jej 3 czerwca 2020 roku. Organ wezwał w nim skarżącą do wyjaśnienia na czym polegały usługi, których dotyczą wskazane w piśmie faktury, bądź jaki związek z działalnością prowadzoną przez skarżącą mają wydatki dotyczące poszczególnych grup faktur, np. odnoszące się do usług gastronomocznych, telekomunikacyjnych, obsługi prawnej, czy zakwaterowania (wezwanie wraz z dowodem doręczenia k. 202-205 akt administracyjnych).
Skarżąca nie wyjaśniła, jaki związek z prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą mają poniesione przez nią, wyżej wymienione, zakwestionowane przez organy wydatki. Znamienne jest również to, że skarżąca nie stawiła celem przesłuchania w charakterze strony, pomimo prawidłowo doręczonego wezwania.
Zdaniem sądu, wszelkie działania podjęte przez organ pierwszy instancji mające na celu zgromadzenie dowodów istotnych dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, przy biernej postawie samej skarżącej, wskazują na całkowitą bezzasadność podniesionych w skardze zarzutów naruszenia przepisów postępowania, w szczególności art. 122 i art. 180 ordynacji podatkowej. W ocenie sądu, wbrew stanowisku skarżącej, organy podjęły wszelkie możliwe – w okolicznościach niniejszej sprawy – działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, o czym świadczą powołane wyżej czynności podjęte przez organ pierwszej instancji.
W ocenie sądu, nie sposób również w niniejszej sprawie dopatrzyć się naruszenia przez organy podatkowe przepisów art. 121, art. 123, czy art. 125 ordynacji podatkowej. Ocena postawionych w skardze zarzutów naruszenia www. przepisów postępowania jest w niniejszej sprawie niezwykle trudna w związku z tym, że wskazane zarzuty nie zostały przez skarżącą w żaden sposób uzasadnione. Wobec podejmowanych w sprawie licznych, ww. czynności, licznych wezwań kierowanych do skarżącej, wyjątkowo nietrafny jest zarzut naruszenia art. 123 ordynacji podatkowej.
Mając na uwadze powyższe, w świetle całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie oraz treści decyzji organów obu instancji, nie ma podstaw do uznania – za skarżącą - że zaskarżona decyzja została wydana na podstawie niekompletnego materiału dowodowego, przy błędnej jego ocenie oraz z pominięciem istotnych wniosków dowodowych.
Zdaniem sądu, na tle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i wynikającego z niego stanu faktycznego sprawy, organy podatkowe zasadnie uznały, że wydatki wynikające z zakwestionowanych faktur VAT nie mogą stanowić kosztu uzyskania przychodu, jako niespełniające kryteriów wynikających z art. 22 ust. 1 ustawy o PIT. Zgodnie z jego treścią kosztami uzyskania przychodu są koszty poniesione w celu uzyskania przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów. Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z 31 stycznia 2019 roku we sprawie sygn. akt II FSK 288/17 wyjaśnił, że warunkiem rozpoznania danego wydatku jako koszt uzyskania przychodu w rozumieniu art. 22 ust. 1 ustawy o PIT. jest łączne spełnienie następujących przesłanek:
- faktyczne poniesienie wydatku przez podatnika;
- istnienie związku z prowadzoną działalnością;
- poniesienie go w celu uzyskania przychodu, jego zwiększenia bądź zachowania źródła przychodu.
Natomiast w wyroku z 13 stycznia 2022 roku w sprawie II FSK 1194/19 Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że przepis art. 22 ust. 1 ustawy o PIT zawiera legalną definicję kosztów uzyskania przychodu, stanowiąc, że są nimi wszystkie koszty poniesione w celu uzyskania przychodu. Jak więc wynika z tej regulacji, skoro mowa jest w niej o kosztach poniesionych, niewątpliwie chodzi tu o wydatki, które mają charakter rzeczywisty, a ponadto niezbędne jest istnienie ich związku z przychodami. W tym kontekście szczególnego znaczenia nabiera prawidłowe udokumentowanie ponoszonych kosztów, umożliwia to bowiem ustalenie, czy spełnione zostały ustawowe przesłanki pozwalające uznać dany wydatek za koszt uzyskania przychodu w rozumieniu ustawy podatkowej. Obowiązek ten spoczywa na podatniku – wskazał sąd w powołanym orzeczeniu - to on bowiem dokonuje określonych wydatków i zaliczając je do kosztów uzyskania przychodów, pomniejsza podstawę opodatkowania podatkiem dochodowym. Tak więc podatnik powinien wykazać nie tylko, że koszt został poniesiony, ale również, iż został poniesiony w celu uzyskania przychodu. Jeżeli podatnik prowadzący działalność gospodarczą dokonuje określonych płatności, to powinny być one ekwiwalentem za dostarczone mu towary lub usługi, te bowiem bezpośrednio odsprzedane lub wykorzystane do wytworzenia innych towarów lub usług przynoszą mu następnie przychód. Tylko w takim ujęciu można rozważać istnienie związku pomiędzy kosztem a przychodem, czyli poniesieniem kosztów w celu uzyskania przychodu. Jeżeli zatem podatnik dysponuje na potwierdzenie dokonania, np. transakcji zakupu usług, określonym dokumentem, z którego wynika, iż usługa została nabyta od wskazanego w tym dokumencie podmiotu, a postępowanie dowodowe wykaże, iż podmiot taki nie wykonał w rzeczywistości tych usług, to w takim przypadku nie można traktować kwoty uwidocznionej na takim - nie odpowiadającym rzeczywistości dokumencie, w kategoriach kosztów uzyskania przychodu.
Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę przyjmuje za własne stanowisko wyrażone w powyżej przytoczonych orzeczeniach. Przenosząc je na grunt niniejszej sprawy, należy wskazać, że w odniesieniu do wydatków zakwestionowanych przez organy podatkowe nie sposób – w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego – ustalić ich związku z prowadzoną przez skarżącą działalnością gospodarczą. Słusznie wskazał organ odwoławczy, że w odniesieniu do części zakwestionowanych faktur okoliczności sprawy potwierdzają, że faktury te nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, zaś wydatki wynikające z innych zakwestionowanych faktur VAT nie mają związku z prowadzoną przez skarżącą działalnością gospodarczą.
Odnosząc się kolejno do spornych w sprawie wydatków należy wskazać, że nie sposób ustalić ani faktu, ani zakresu usług świadczonych przez firmę A. na rzecz skarżącej – w oparciu o przesłuchanie skarżącej z [...] lipca 2017 roku. W odniesieniu do części faktur VAT wystawionych przez J.G. (firmę A.) tytułem "doradztwa podatkowego", skarżąca wskazała jedynie, że dotyczyły one doradztwa "(...) w zakresie strategii rozwoju firmy na przyszłość.". Skarżąca nie była w stanie podać żadnych szczegółów dotyczących przedmiotowych usług. Również w odniesieniu do usług pozyskiwania klientów (na które opiewała część faktur wystawionych przez firmę A.) skarżąca nie była w stanie wyjaśnić na czym usługi te polegały – skarżąca wskazała jedynie, że "(...) Pani J. umawiała mi spotkanie z Klientem". W odniesieniu do żadnej z tych dwóch grup usług świadczonych przez J.G., ani też w odniesieniu do usług, których dotyczą faktury oznaczone jako wystawione za "audyt finansowy na potrzeby kredytowania" skarżąca nie dysponowała dowodami potwierdzającymi wykonanie przedmiotowych usług przez firmę A. (por. protokół przesłuchania skarżącej k. 28-29 akt administracyjnych).
W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym również w postaci decyzji z [...] stycznia 2019 roku wydanej wobec J.G., organ odwoławczy prawidłowo ustalił, że usługi widniejące na fakturach wystawionych przez firmę A., nie były w rzeczywistości wykonane. Już w świetle powyższych zeznań samej skarżącej nie jest możliwe ustalenie zakresu usług świadczonych przez J.G.. Brak jest w zeznaniach skarżącej, jak też w pismach składanych przez nią w toku niniejszego postępowania szczegółowych wyjaśnień na czym konkretnie polegały usługi świadczone przez J.G., jakie aktywności, jakie czynności podejmowała ta kontrahentka skarżącej dla wykonania tych umów. Znamienne jest, że w odniesieniu do żadnej z grup usług nie zostały przedstawione przez skarżącą żadne pisemne dowody potwierdzające fakt i zakres świadczonych usług. Dodatkowym, istotnym dowodem, który potwierdza prawidłowość ustaleń organu odwoławczego w omawianym zakresie, jest decyzja Naczelnika Urzędu skarbowego W. z [...] stycznia 2019 roku wydana wobec J.G., a dotycząca m. in. określenia kwoty do zapłaty na podstawie art. 108 ustawy o VAT za okres od stycznia do czerwca 2016 roku. W decyzji tej organ ustalił, że faktury wystawione przez firmę A., pod jaką J.G. prowadziła działalność gospodarczą, w tym faktury wystawione na rzecz skarżącej, nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych pomiędzy widniejącymi na fakturach podmiotami. J.G. – w toku wskazanej, prowadzonej wobec niej sprawy, nawet nie uprawdopodobniła rzeczywistego świadczenia szerokiej gamy usług marketingowych, consultingowych, pozyskiwania klientów, doradztwa podatkowego i handlowego, audytu księgowego, pracowniczego i innych. W odniesieniu do usług świadczonych rzekomo na rzecz skarżącej, podobnie, jak usług świadczonych na rzecz innych podmiotów przez J.G., brak jest wymiernych efektów świadczenia tych usług, co pozwoliłoby na weryfikację ich rzeczywistego świadczenia.
Organ odwoławczy słusznie również zwrócił uwagę na bardzo szeroki i w związku z tym trudny do dokładnego ustalenia zakres usług wskazany w umowach zawartych przez skarżącą z J.G. w dniach [...] i [...] kwietnia 2015 roku. Z treści obu tych umów wynika, że ich przedmiotem miało być świadczenie usług "zgodnie z zapotrzebowaniem Zleceniobiorcy", zaś szczegóły zamówień miały być przekazywane drogą mailową, telefonicznie, pisemnie bądź ustanie, zaś wynagrodzenie miało być ustalane indywidualnie w momencie przyjęcia zamówienia. Taka treść umów, w połączeniu z brakiem jakichkolwiek dowodów uniemożliwia weryfikację ich przedmiotu, jak i faktu wykonania. Dodatkowo należy wskazać, że wyjaśnienia skarżącej składne w toku postępowania w niniejszej sprawie przeczą treści faktur VAT wystawionych przez J.G.. W tych wyjaśnienia skarżąca wskazała, że faktury te (wbrew przedmiotowi wskazanemu w ich treści) dotyczą usług polegających na przekazaniu danych osób potencjalnie zainteresowanych usługami skarżącej. Nie bez znaczenia w niniejszej sprawie pozostaje, że zapłaty za omawiane faktury skarżąca dokonywała w gotówce, nie dysponując tym samym obiektywnym dowodem zapłaty (w postaci potwierdzenia przelewu bakowego).
Powyższe okoliczności świadczą o prawidłowości dokonanych przez organy ustaleń, że skarżąca nie przedstawiła dowodów na wykonanie usług niematerialnych przez J.G., ani nie wskazała ich konkretnych efektów. W konsekwencji – jak słusznie wskazał organ odwoławczy – wydatki wynikające z faktur VAT wystawione przez firmę A. nie stanowią kosztów uzyskania przychodów, w świetle art. 22 ust. 1 ustawy o PIT.
W ocenie sądu, organ odwoławczy prawidłowo również ustalił, że wydatki na zakup gazu od A. Sp. z o.o. w kwocie 2.284,98 zł; usług gastronomicznych w kwocie 5.514,00 zł; towarów i usług w kwocie 53.529,49 zł i wydatków poniesionych w kwocie 18.506,71 zł na stacjach paliw, myjniach samochodowych oraz opłat za parkowanie i autostrady nie mogą stanowić kosztów uzyskania przychodu w prowadzonej przez skarżącą działalności gospodarczej w 2016 roku. Sąd w pełni zgadza się z organem, że z okoliczności niniejszej sprawy nie wynika w żaden sposób jaki te wydatki miały związek z prowadzoną działalnością gospodarczą. Przypomnieć bowiem należy, że nie każdy wydatek stanowi koszt uzyskania przychodu, lecz taki który został poniesiony "w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów".
Ze znajdującego się w aktach sprawy oświadczenia skarżącej z 26 marca 2019 roku wynika, że gaz i telefon były wykorzystywane w działalności gospodarczej zarejestrowanej przy ul. [...] w W.. Z akt sprawy wynika, że wskazany adres by także adresem zamieszkania skarżącej. Z tego względu – jak słusznie wskazał organ odwoławczy – przedmiotowe wydatki (w tym wynikające z faktur wystawionych rzez spółkę A. winny być rozliczone proporcjonalnie do części nieruchomości wydzielonej dla prowadzenia działalności gospodarczej. Taka powierzchnia nie została jednak wskazana przez skarżącą w toku postępowania w niniejszej sprawie. Jak to już zostało wskazane we wcześniejszej części niniejszego uzasadnienia, skarżąca nie odpowiadała w toku postępowania w sprawie na kierowane do niej wezwania do przedstawienia okoliczności istotnych w sprawie, w tym również – w omawianej kwestii. Tytułem przykładu należy wskazać wezwanie z 27 lutego 2020 roku, w którym skarżąca została wezwana do wskazania szczegółowych danych pozwalających na ustalenie faktu i powierzchni zajmowanej przez nią dla potrzeb prowadzenia działalności gospodarczej. W ocenie sądu, brak odpowiedzi skarżącej w żaden sposób nie rodzi po stronie organów podatkowych obowiązku "szacowania" tej powierzchni. Raz jeszcze należy powtórzyć, że o na skarżącej ciążył obowiązek zaoferowania dowodów dla wykazania twierdzeń co do powierzchni zajmowanej w prowadzonej działalności gospodarczej.
W ocenie sądu organ odwoławczy słusznie również uznał, że nie mogą stanowić kosztu uzyskania przychodu wydatki na kwotę 5 514 zł związane z zakupem usług gastronomicznych. Wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 23 ust. 1 pkt 23 ustawy o PIT, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów kosztów reprezentacji, w szczególności poniesionych na usługi gastronomiczne, zakup żywności oraz napojów, w tym alkoholowych. Brak jest w aktach sprawy jakichkolwiek dowodów, które wskazywałyby, że przedmiotowe wydatki miały bezpośredni związek z prowadzoną przez skarżącą działalnością gospodarczą, jak słusznie wskazał organ odwoławczy..
Zdaniem sądu, w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie ma również podstaw do zaliczenia w poczet kosztów uzyskania przychodów wydatków na łączną kwotę 18 506,71 zł, a dotyczących zakupów na stacjach paliw, myjniach samochodowych oraz opłat za parkowanie i autostrady (por. tabela nr 8 i nr 9 decyzji organu pierwszej instancji).
Przede wszystkim w sprawie nie zostało wykazane, że w prowadzonej działalności gospodarczej skarżąca wykorzystywała samochód. Wykazanie tego – w myśl zasad przedstawionych we wcześniejszej części niniejszego uzasadnienia – obciążało skarżącą, W oświadczeniu z 26 marca 2019 roku skarżąca powołała się wprawdzie na mowę najmu auta od spółki P. SA. (oświadczenie k. 62 akt administracyjnych). Jednakże, pomimo kierowanych do skarżącej (i doręczonych jej wezwań) m. in do złożenia dokumentów stanowiących podstawę używania samochodu w działalności gospodarczej, dokumentów takich w postaci np. wzmiankowanej umowy skarżąca nie złożyła (por. np. wezwanie z 30 sierpnia 2019 roku wraz z dowodem doręczenia k. 133 akt administracyjnych, z 18 listopada 2019 roku k. 143 akt administracyjnych, pismo z 6 lutego 2020 roku wraz z dowodem doręczenia k. 149). Zaznaczyć dodatkowo należy, że w odpowiedzi na wezwanie organu do złożenia umów zawartych ze skarżącą (wezwanie z 28/27 lutego) prezes zarządu spółki P. SA, złożył jedynie umowę o świadczenie usług doradczych z [...] maja 2014 roku (pismo wraz załączoną umową k. 197-198 akt administracyjnych). Nie została natomiast złożona umowa najmu samochodu.
Przy ocenie omawianych wydatków nie sposób także pominąć, że w toku postępowania skarżąca nie przedstawiła ewidencji przebiegu pojazdu, ani ewidencji środków trwałych.
W ocenie sądu okoliczności niniejszej sprawy nie wskazują na jakikolwiek związek z działalnością gospodarczą prowadzoną przez skarżącą, wydatków wymienionych w tabelach nr 4, nr 6 i nr 7 decyzji organu pierwszej instancji na łączną kwotę 53 529,49 zł.
W pierwszej kolejności, odnieść się należy do najwyższego wydatku z tej grupy, tj. 30 000 zł, dotyczącej "dostępu do platformy za okres 12 m-cy", wynikającego z faktury VAT nr [...] z [...] stycznia 2016 roku wystawionej przez J. sp. z o.o.. Jak już to było sygnalizowane, również w odniesieniu do wykazania związku tego wydatku z prowadzoną działalnością gospodarczą, wezwania kierowane do skarżącej pozostały bez odpowiedzi. W sprawie brak jest również jakichkolwiek wyjaśnień ze strony kontrahenta skarżącej, odnoszących się do tego wydatku. Wezwanie z 27 lutego 2020 roku skierowane do J.G. przez organ pierwszej instancji pozostało bez odpowiedzi. Jak słusznie zauważa organ odwoławczy, skarżąca nie przedstawiła żądnych dokumentów potwierdzających faktyczny dostęp do platformy, nie wskazała stosowanego oprogramowania, linku do platformy internetowej, licencji lub umowy na korzystanie z tej platformy, ani też żadnych wydruków systemowych odnośnie korzystania z tej platformy. Te okoliczności w powiązaniu z treścią zeznań złożonych przez skarżącą [...] lipca 2017 roku, potwierdzają prawidłowość ustalenia organu odwoławczego, że omawiana usługa nie został wykonana przez spółkę J.. Jak trafnie zauważa organ odwoławczy podczas ww. przesłuchania skarżąca stwierdziła, że spotykała się z J.G. minimum 2 razy w tygodniu i podczas tych spotkań mogła przekazywać na bieżąco dokumenty księgowe.
Także w odniesieniu do pozostałych wydatków udokumentowanych fakturami VAT z omawianej grupy faktur, z okoliczności sprawy nie wynika jaki te wydatki miały związek z działalnością gospodarczą prowadzoną przez skarżącą. Związku tego wyjaśniła sama skarżąca, która nie odpowiadała na kierowane do niej przez organ pierwszej instancji wezwania w tym przedmiocie. Także informacje udzielone przez kontrahentów skarżącej (którzy odpowiedzieli na kierowane do nich wezwania organu) nie pozwalają na ustalenie związku spornych wydatków z działalnością gospodarczą prowadzoną przez skarżącą. Odpowiedź udzielona przez P.P. – Prezesa Zarządu A. sp. z o.o. z 9 marca 2020 roku nie wskazuje na to, że wydatki w oparciu o refaktury wystawione przez tę spółkę miały związek z prowadzona przez skarżącą działalnością gospodarczą. W piśmie wskazano jednoznacznie, że ww. spółka nie zawierała ze skarżącą żadnych umów (pismo k. 163 akt administracyjnych).
Trudno również uznać – w okolicznościach sprawy – że przedmiotowe wydatki miały związek ze świadczeniem usług na rzecz P. SA. Z pisma z 10 marca 2020 roku podpisanego przez Prezesa Zarządu tej spółki wynika, że spółka ta pokryła koszty dojazdów "w celu realizacji założonych projektów poza W." (pismo k. 190).
Również z informacji udzielonych przez A.S. w odniesieniu do wystawionej przez niego faktury VAT tytułem "Analiza konkurencji oraz przygotowanie strategii komunikacji klubu sportowego" nie da się wywieść czy i jaki związek ten wydatek miał z działalnością gospodarczą skarżącej. W swoich wyjaśnieniach ww. kontrahent skarżącej wskazał jedynie na zakres zrealizowanych przez niego usług (por. wyjaśnienia – pismo z 23 marca 2020 roku k. 200 akt administracyjnych).
Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozwala również na ustalenie związku z działalnością gospodarczą skarżącej wydatku w kwocie 2 021,52 zł wynikającej z faktury VAT wystawionej tytułem "organizacji imprezy D.. Usługa cateringowa." W szczególności na związek taki nie wskazują informację udzielone przez Prezesa Zarządu spółki D..
Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie wskazuje na jakikolwiek związek z działalnością gospodarczą skarżącej pozostałych (poza wyżej omówionymi) wydatków wynikających z faktur VAT wymienionych w tabeli nr 4 decyzji organu pierwszej instancji. (por. str. 13-14 decyzji k. 243 akt administracyjnych). Skarżąca nie wyjaśniła w toku postępowania w jakich okolicznościach, z jakich przyczyn, a nade wszystko – w jakim celu zostały poniesione omawiane wydatki w postaci np. koszyka wiklinowego i rafii 100g kolor, czy naprawy zmywarki.
W ocenie sądu lakoniczne wyjaśnienia skarżącej nie znajdujące oparcia w materiale dowodowym nie pozwalają na ustalenie, że wydatki wynikające z faktur VAT wymienionych w tabeli 6 (str. 15-16 decyzji organu pierwszej instancji) miały związek z działalnością gospodarczą. Z akt sprawy nie wynika czego dotyczył akt notarialny za wypisy którego została wystawiona faktura VAT [...] z [...] maja 2016 roku. Nie wynika również z akt sprawy jaki był zakres obsługi prawnej, której dotyczą trzy faktury wystawione przez spółkę Z.. Brak jakichkolwiek dodatkowych dowodów nie pozwala na ustalenie czy obsługa prawna dotyczyła spraw związanych z działalnością gospodarczą prowadzoną przez skarżącą, czy też sprawy te odnosiły się do sfery życia prywatnego skarżącej. Okoliczność, że omawiane faktury VAT zostały wystawione w nieregularnych odstępach czasu i jedynie w drugiej połowie 2016 roku przeczy stanowisku skarżącej, że odnosiły się do "bieżącej" obsługi prawnej.
W ocenie sądu, wskazane powyżej okoliczności potwierdzają prawidłowość stanowiska organu odwoławczego, że zakwestionowane wydatki – wbrew stanowisku skarżącej – nie stanowią kosztów uzyskania przychodów, o których mowa w art. 22 ust. 1 ustawy o PIT.
Powyższe prawidłowe stanowisko organu odwoławczego nie zostało w żadnym stopniu podważone w skardze. Podkreślić należy, że formułując zarzuty naruszenia zarówno przepisów postępowania, jak i przepisów prawa materialnego, skarżąca w zasadzie nie precyzuje na czym – w jej ocenie – wskazane naruszenia polegają. Co istotne w dalszym ciągu, także na tym etapie postępowania, skarżąca nie złożyła żadnych przekonujących wyjaśnień w szczególności co do związku zakwestionowanych przez organy wydatków z prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą. Skarżąca jedynie zarzuciła, że przepis art. 22 ust. 1 ustawy o PIT został naruszony poprzez "bezprawne wykluczenie z kosztów uzyskania przychodu wydatków wskazanych w zaskarżonej decyzji". Skarżąca nie wyjaśniła jednak na czym owa "bezprawność" polegała.
Podsumowując, raz jeszcze powyższe rozważania należy wskazać, że zaskarżona decyzja organu odwoławczego w pełni odpowiada prawu. W konsekwencji, skarga jako bezzasadna, została oddalona na podstawie art. 151 ppsa.
Orzeczenia powołane w niniejszym uzasadnieniu są opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (CBOSA) pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.