III SA/WA 1568/22

III SA/Wa 1568/22 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2023-01-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-07-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Jarosław Trelka /przewodniczący sprawozdawca/
Tomasz Grzybowski
Włodzimierz Gurba
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Podatek od towarów i usług
Sygn. powiązane
I FSK 1833/23 - Wyrok NSA z 2023-12-15
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
art. 1 §  1 i §  2
Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 134 §  1, art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2021 poz 1540
art. 3 pkt 9
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
Dz.U. 2021 poz 685
art. 15 ust. 2, art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 29a, art. 96 ust. 1, art. 112b ust. 1 pkt 2
Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.
Dz.U. 2020 poz 374
art. 15zzs4 ust. 2
Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Trelka (sprawozdawca), Sędziowie asesor WSA Tomasz Grzybowski, sędzia WSA Włodzimierz Gurba, Protokolant sekretarz sądowy Cezary Ciwiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi J. LLC z siedzibą w Stanach Zjednoczonych Ameryki na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia [...] kwietnia 2022 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia 2017 do grudnia 2018 r. oddala skargę
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez J. LLC z siedzibą w Stanach Zjednoczonych Ameryki ("Skarżąca", "Spółka" lub "Strona") stała się decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. ("Dyrektor", Organ odwoławczy" lub "DIAS") z dnia [...] kwietnia 2022 r., utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. ("NUS", "Naczelnik" lub "Organ pierwszej instancji") z dnia [...] stycznia 2022 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia 2017 do grudnia 2018 r.
Jak wynikało z akt sprawy, w dniu [...] listopada 2020 r. Naczelnik wszczął wobec Skarżącej kontrolę podatkową obejmującą swym zakresem podatek od towarów i usług za okresy rozliczeniowe styczeń-grudzień 2017 r. i styczeń-grudzień 2018 r. W toku kontroli podatkowej za lata 2016-2018 przeprowadzonej względem Jarosława Jura (wspólnik Skarżącej), obejmującej swym zakresem podatek od towarów i usług za okresy rozliczeniowe styczeń-grudzień 2016 r., styczeń-grudzień 2017 r. i styczeń-grudzień 2018 r., Organ pierwszej instancji pozyskał informacje, zgodnie z którymi J.J. prowadził nieopodatkowaną działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży różnego rodzaju towarów (odzież, obuwie, zegarki, elektronika oraz suplementy diety), za pośrednictwem portalu [...] , we własnym imieniu i na własny rachunek, jak również dokonywał sprzedaży za pośrednictwem kont na tym portalu aukcyjnym, zarejestrowanych na Spółkę, której J.J. był jednym dyrektorem. Spółka nie złożyła deklaracji VAT-7 za okresy rozliczeniowe 2017 i 2018 r., w związku z czym naruszono art. 99 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2021 r., poz. 685 ze zm., dalej zwanej też "ustawą", "ustawą o VAT" lub "u.p.t.u."). Z informacji udzielonych przez [...] Sp. z o.o. wynikało m.in., że Spółka dokonywała sprzedaży za pośrednictwem [...] Sp. z o.o., z następujących kont:
1. [...],
2. [...],
3. [...].
Z przekazanych zestawień wynikało, że Spółka w kontrolowanym okresie z wymienionych kont dokonała sprzedaży różnego rodzaju suplementów diety i towarów na rzecz osób fizycznych oraz firm. W związku z powyższym NUS, decyzją z dnia [...] stycznia 2022 r., określił Skarżącej w podatku od towarów i usług zobowiązania podatkowe w okresy rozliczeniowe od stycznia do grudnia 2017 r. i od stycznia do grudnia 2018 r. oraz ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług w wysokości odpowiadającej 30% kwoty zaniżenia podatku należnego.
Od powyższej decyzji pełnomocnik Strony złożył odwołanie, w którym zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj. art. 2 ustawy, poprzez błędną wykładnię, w wyniku czego błędnie uznano, że Strona wykonywała działalność gospodarczą w Polsce.
Po zapoznaniu się z odwołaniem Dyrektor zauważył, że kwestię sporną w przedmiotowej sprawie stanowiło rozstrzygnięcie, czy sprzedaż różnego rodzaju towarów (głównie suplementów diety, ale również elektroniki, zegarków, butów, odzieży), dokonana przez Stronę za pośrednictwem portalu aukcyjnego [...] , w okresie objętym decyzją NUS, spełniała przesłanki działalności gospodarczej, i czy podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W ocenie Skarżącej nie posiadała ona żadnej zorganizowanej działalności gospodarczej na terytorium Polski. Z kolei, zdaniem NUS, działalność Strony polegająca na sprzedaży różnego rodzaju towarów za pośrednictwem portalu aukcyjnego stanowiła działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów u.p.t.u.
Dyrektor podkreślił, że w toku prowadzonego postępowania Organ pierwszej instancji dopuścił szereg kluczowych dowodów (m.in. informacje otrzymane od [...] i [...] Sp. z o.o. oraz historie rachunków bankowych Strony otrzymanych od [...] S.A.), których przeprowadzenie pozwoliło na dokonanie ustaleń faktycznych w zakresie objętym istotą sporu w niniejszej sprawie. Okoliczność ta miała podstawowe znaczenie dla oceny prawidłowości postępowania zmierzającego do ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy, albowiem wyznaczała zakres czynności dowodowych, które Naczelnik miał obowiązek podjąć w jego toku. Na podstawie informacji i zestawień otrzymanych od [...] Organ pierwszej instancji ustalił, że w przypadku każdego z ww. kont internetowych wskazano adres Spółki w USA: [...] , [...] , [...] S. . Natomiast [...] Sp. z o.o. z siedzibą w K. poinformowała, że Skarżąca w dniu [...] listopada 2016 r. podpisała umowę o świadczenie usług kurierskich z tą spółką z siedzibą w K. . Umowa została podpisana w imieniu Skarżącej przez J.J. . Umowa ta regulowała m.in. zakres i formę usług świadczonych na rzecz Skarżącej, cennik, dodatkowe opłaty, dodatkowe usługi. Na załączonych fakturach VAT wskazany został adres korespondencyjny Skarżącej – [...] , [...] G. . Z załączonych specyfikacji wynikało, że przesyłki nadawane były w Polsce – w G. , i doręczane do odbiorców na terytorium Polski. Ustalono, że w przypadkach, gdy kupujący wybrał sposób płatności [...] , płatność dokonywana była przed faktyczną dostawą towaru, natomiast w przypadku płatności za pobraniem płatności dokonano kurierowi w momencie dostawy towarów. W każdym więc przypadku moment powstania obowiązku podatkowego był zbieżny z datą dokonania płatności za towar.
Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynikało, jak zauważył Dyrektor, że Strona w okresie objętym postępowaniem prowadziła niezgłoszoną do opodatkowania działalność gospodarczą w systemie wysyłkowej sprzedaży towarów za pośrednictwem portalu aukcyjnego [...] . Strona najpierw dokonywała nabycia towarów od dostawców ze Stanów Zjednoczonych, po czym zbywała je nabywcom krajowym, zainteresowanym tego typu asortymentem, za pośrednictwem portalu [...] . Obroty uzyskiwane w wyniku ww. działalności gospodarczej nie zostały wykazane w ewidencji prowadzonej dla potrzeb podatku VAT oraz nie zostały zadeklarowane do opodatkowania tym podatkiem. Ponadto Strona nie prowadziła ewidencji dla potrzeb VAT i nie składała deklaracji podatkowych dla celów VAT. Analiza akt sprawy wskazywała, iż działalność Strony miała charakter powtarzalny, a nie jedynie przypadkowy, okazjonalny, jednostkowy.
W ocenie DIAS, nie ulegało wątpliwości, iż prowadzona przez Stronę działalność gospodarcza miała charakter zorganizowany, o czym świadczył chociażby fakt korzystania z trzech nicków, korzystanie ze specjalistycznych systemów pobierania płatności, w tym założenie dwóch rachunków bankowych Spółka w celu dokonywania sprzedaży używała konta na portalu [...] , na którym posługiwała się nickiem "[...]", "[...]" oraz "[...]", skonfigurowała również swoje konto w usłudze [...] związanej z ww. kontem na [...] , korzystała z rachunków bankowych w banku zlokalizowanym na terytorium kraju. Ponadto ze sporządzonych przez Organ pierwszej instancji zestawień wynikało, iż Spółka w każdym miesiącu objętym postępowaniem dokonywała kilkudziesięciu transakcji. Przekazane przez bank wyciągi bankowe z kont należących do Strony nie pozostawiały również wątpliwości co do tego, że aktywność Spółki miała charakter zarobkowy i przede wszystkim nastawiona była na uzyskanie korzyści finansowych. Zgromadzony materiał dowodowy (w tym chociażby ilość przeprowadzonych transakcji) nie pozwalał także na uznanie, iż Strona dokonywała sprzedaży majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży.
W konsekwencji Skarżąca, nie wykazując powyższych transakcji w rejestrze VAT i nie rozliczając ich w deklaracji VAT-7, zaniżyła podstawę opodatkowania oraz podatek należny, naruszając przy tym art. 19a ust. 1, art. 24, art. 29a ust. 1, art. 41 ust. 1 u.p.t.u.
Dyrektor podkreślił, że pomimo wezwań skierowanych do pełnomocnika Strony o przedłożenie dokumentów oraz wyjaśnień dotyczących transakcji dokonywanych przez Spółkę nie przedłożyła ona żadnych dokumentów i wyjaśnień. Podczas analizy materiałów dowodowych ustalono, że płatności za nabyte towary dokonywane były za pośrednictwem operatora płatności [...] S.A., przelewów indywidualnych bądź dokonywane za pobraniem kurierowi przy odbiorze przesyłki. DIAS również podkreślił, że Strona nie złożyła w toku kontroli podatkowej wyjaśnień w przedmiotowym zakresie oraz nie okazała dokumentów pozwalających na ustalenie daty obowiązku podatkowego oraz podstawy opodatkowania dla dokonanych transakcji. W związku z powyższym Organ pierwszej instancji, zdaniem DIAS, zasadnie ustalił podstawę opodatkowania na podstawie pozyskanych w toku kontroli wyciągów bankowych.
Czynności dokonane przez Spółkę, tj. sprzedaż towarów na portalu aukcyjnym [...] oraz poza nim, należało traktować jako odpłatną dostawę towarów w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 i art. 7 ust 1 u.p.t.u., natomiast Stronę należało traktować jako podatnika podatku od towarów i usług. Spółka wykonywała samodzielnie działalność gospodarczą o charakterze handlowym na terytorium kraju, w sposób ciągły i dla celów zarobkowych, a więc wypełniła wymogi wynikające z art. 15 ust 1 i ust. 2 ww. ustawy. W trakcie kontroli podatkowej oraz postępowania podatkowego, pomimo wezwań, Spółka nie przedłożyła żadnych dokumentów (faktur VAT) dotyczących zakupionych towarów, jak również nie przedłożyła do wglądu żadnej ewidencji, do prowadzenia której była zobowiązana, zawierającej dane niezbędne do określenia przedmiotu i podstawy opodatkowania, wysokości podatku należnego, kwot podatku naliczonego obniżających kwotę podatku należnego oraz kwoty podatku podlegającego wpłacie do urzędu skarbowego lub zwrotowi z tego urzędu oraz innych danych służących do prawidłowego sporządzenia deklaracji podatkowej. Spółka za poszczególne okresy nie złożyła deklaracji dla podatku od towarów i usług ani nie wpłaciła podatku należnego. Ze względu na brak kontaktu ze Stroną, a w związku z tym brak dostępu do dokumentów niezbędnych do ustalenia obowiązku podatkowego, ustalenia w sprawie oparto głównie na danych uzyskanych z wyciągów bankowych, które dokumentowały faktyczny przepływ środków pieniężnych.
Dyrektor wyjaśnił, że w zakresie ustalenia wartości podstaw opodatkowania Organ pierwszej odstąpił od szacowania tych wielkości. Podstawę opodatkowania ustalono na podstawie pozyskanych w toku kontroli wyciągów bankowych. Uwzględniono wpływy na rachunki bankowe, zgodnie ze wskazanymi zestawieniami zamieszczonymi w decyzji NUS (w zestawieniu tym nie uwzględniono wpływów wynikających z przewalutowania środków). Wartości pomniejszono o kwoty wynikające ze zwrotów towarów oraz udzielonych rabatów i opodatkowano stawką w wysokości 23%.
DIAS uznał również za zasadnie zastosowanie w przedmiotowej sprawie przez Organ pierwszej instancji art. 112b ust. 1 pkt 2 u.p.t.u. Strona w rozliczeniach za okres od stycznia 2017 r. do grudnia 2018 r. nie złożyła deklaracji podatkowych i nie wpłaciła kwot zobowiązania podatkowego. W związku z tym Organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe, które wynosiło 30% kwoty zaniżenia zobowiązania podatkowego.
W kontekście powyższych uwag, DIAS stwierdził, iż decyzja NUS odpowiadała prawu, a podniesione przez Stronę zarzuty należało uznać za nieuzasadnione. Materiał dowodowy zgromadzony w aktach przedmiotowej sprawy wyraźnie wskazywał, że NUS zasadnie uznał, iż zamiarem Strony było prowadzenie działalności gospodarczej bez dopełnienia obowiązków związanych ze zgłoszeniem i rozliczaniem z tego tytułu należnych zobowiązań podatkowych. Nie ulegało również wątpliwości, że działalność polegająca na wielokrotnej sprzedaży stanowiła odpłatną dostawę towarów podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w rozumieniu u.p.t.u. Jednocześnie analiza przedstawionych okoliczności zaprowadziła DIAS do wniosku, iż Naczelnik podjął wszelkie działania celem ustalenia rzeczywistego przebiegu zdarzeń gospodarczych, Skarżąca zaś formułowała ogólnikowe zarzuty pod adresem decyzji Naczelnika, nie wskazując dowodów, które pozwalałyby przyjąć jej stanowisko w sprawie. W związku z tym, zdaniem DIAS, nie można było zarzucić Organowi pierwszej instancji naruszenia przepisów art. 121, art. 122, art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm., dalej też "O.p."). Zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwalał uznać, że Spółka zajmowała się działalnością handlową w sposób profesjonalny. Nabywała dobra w celu sprzedaży za jakąś cenę. Była podmiotem, który miał zamiar stałego prowadzenia określonej działalności. Tym samym Strona była osobą zaangażowaną - i to nie sporadycznie - w dostawę różnych towarów, co pozwalało uznać ją za podatnika podatku od towarów i usług.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów dotyczących zasad prowadzenia działalności gospodarczej DIAS podkreślił, iż dla potrzeb zakwalifikowania danego podmiotu jako podatnika podatku od towarów i usług, z uwagi na prowadzoną przez niego działalność, organy obowiązuje definicja zawarta w art. 15 ust. 2 u.p.t.u. Niezależnie jednak od tego, dokonując porównania obu definicji prowadzenia działalności gospodarczej, tj. tej z art. 15 ust. 2 u.p.t.u. i art. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, DIAS stwierdził, że są one w zdecydowanym zakresie ze sobą zbieżne. Obie odwołują się bowiem do dwóch cech, tj. zorganizowanego sposobu prowadzenia danej aktywności oraz jej ciągłości. W przypadku art. 15 ust. 2 u.p.t.u. cechy te wyartykułowano, wskazując na taki sposób wykorzystania towarów i wartości niematerialnych i prawnych. W tej więc sytuacji nie sposób było dostrzec sprzeczności, czy nawet różnic pomiędzy obiema regulacjami.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie prawa materialnego, tj. wymienionego art. 2 ustawy o swobodzie prowadzenia działalności gospodarczej, poprzez błędną wykładnię, w wyniku czego uznano, że Skarżąca wykonywała działalność gospodarczą w Polsce. Tymczasem takiej działalności w Polsce Spółka nie prowadziła, co pozostaje aktualne nawet wtedy, gdyby za miarodajne przyjąć definicje działalności gospodarczej zawarte w prawie podatkowym. Skarżąca nie prowadziła nadto żadnej zarejestrowanej działalności w Polsce.
Mając powyższe na uwadze Spółka wniosła o uchylenie przedmiotowej decyzji i decyzji ją poprzedzającej oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także zasądzenie kosztów postępowania według norm obowiązujących.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zgodność aktów, w tym decyzji administracyjnych, z prawem procesowym i materialnym, obowiązującym w dacie wydania decyzji. Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej "P.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (z zastrzeżeniem nieistotnym dla sprawy).
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
Jedynym zarzutem skargi stało się twierdzenie, że Spółka nie prowadziła w Polsce żadnej zorganizowanej działalności gospodarczej – ani w rozumieniu art. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej (uzupełnić należy, że od 1 kwietnia 2018 r. właściwym przepisem byłby tu art. 3 Prawa przedsiębiorców), ani w rozumieniu art. 3 pkt 9 Ordynacji podatkowej. Ponieważ w sprawie chodzi o zobowiązania podatkowe w podatku od towarów i usług, to zapewne można przyjąć, że Spółka kwestionowałaby także prowadzenie przez siebie działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług. To ten ostatni przepis jest miarodajny dla oceny, czy prowadziła ona w Polsce opodatkowaną działalność gospodarczą, i czy miała status podatnika dokonując w każdym miesiącu objętym postępowaniem kilkudziesięciu krajowych dostaw różnych towarów. Niezależnie jednak od tego, który przepis definiujący działalność gospodarczą przyjąć za podstawę oceny tej kwestii w niniejszej sprawie, zgodzić się należy z Organem, że każda z powołanych definicji operuje wyraźnie podobnymi kryteriami takiej działalności. Otóż w każdym z tych przepisów Ustawodawca wymaga, aby działalność miała cechę zorganizowania i ciągłości. Działalnością gospodarczą nie jest zatem jednorazowa, incydentalna, a nawet wielokrotna, ale dotycząca majątku stricte "prywatnego", sprzedaż rzeczy służących na własne potrzeby i nie nabytych w celu dalszej odsprzedaży. Działalnością gospodarczą jest jednak taki zespół czynności, który polega na wielokrotnym, trwałym sprzedawaniu rzeczy ruchomych, objętych tym samym zamiarem, przy zastosowaniu zorganizowanej, tej samej metody sprzedaży i zaangażowaniu tych samych środków technicznych. Taka metoda i środki wskazują właśnie na zorganizowanie sprzedaży, na jej profesjonalny, zawodowy i zarobkowy charakter.
W niniejszej sprawie Organy ustaliły na podstawie obiektywnie dostępnych im danych (Skarżąca na żadnym etapie nie współpracowała z Organami przy ustalaniu stanu faktycznego, konsekwentnie odmawiała ujawnienia jakichkolwiek dokumentów, nie udzieliła jakichkolwiek wyjaśnień), że prowadziła w Polsce niezarejestrowaną, a podlegającą opodatkowaniu działalność gospodarczą w systemie sprzedaży wysyłkowej, tj. za pośrednictwem internetowego portalu [...] . Spółka stosowała w tym portalu internetowym 3 tzw. nicki, opracowała i stosowała specjalistyczne systemy pobierania płatności, korzystała z trzech rachunków bankowych założonych w bankach z siedzibą w Polsce, sprzedawane suplementy diety, odzież, obuwie, zegarki i elektronika były wysyłane z polskich urzędów pocztowych do nabywców w Polsce, dla dostarczania sprzedawanych rzeczy zaangażowała ponadto firmę kurierską. Jak wyżej Sąd wspomniał, w każdym miesiącu liczba transakcji, jakie Spółka przeprowadziła, sięgała kilkudziesięciu. Wynika to jasno ze zgromadzonego materiału dowodowego, czego Skarżąca nigdy nie kwestionowała.
W ocenie Sądu w pełni uzasadniona i prawidłowa była zatem kwalifikacja tak ustalonego stanu faktycznego jako zorganizowanej, ciągłej działalności handlowej (art. 15 ust. 2 ustawy), stanowiącej odpłatną dostawę towarów na terytorium kraju (art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u.), zaś kwoty ustalone na podstawie wyciągów bankowych jako zapłata za dokonywane dostawy krajowe (art. 29a ustawy).
Fakt, że Spółka posiada siedzibę za granicą (w Stanach Zjednoczonych) niczego nie zmieniał w obowiązku dokonania w Polsce zgłoszenia rejestracyjnego (art. 96 ust. 1 ustawy), składania deklaracji podatkowych (art. 99 ust. 1) oraz wpłacania do urzędu skarbowego podatku należnego (art. 103 ust. 1). Żadnego z tych obowiązków Skarżąca nie wykonała. Nie zaprezentowała też żadnych faktur nabycia sprzedawanych towarów, toteż uniemożliwiła ewentualne uwzględnienie podatku naliczonego na etapie nabywania tych towarów. Nie powołała się nadto na żadne inne faktury dokumentujące nabycie usług, które to nabycie generowałoby ewentualny podatek naliczony do odliczenia.
Wobec niedopełnienia jakichkolwiek obowiązków podatkowych, w tym niezłożenia deklaracji i niewpłacenia podatku należnego, Organy słusznie zastosowały art. 112b ust. 1 pkt 2 ustawy, tj. określiły wysokość dodatkowego zobowiązania podatkowego w wymiarze 30% kwoty niewpłaconego podatku. Dyspozycja tego przepisu jest jasna i bezalternatywna, nie pozostawiała ona Organom żadnego luzu decyzyjnego i nie otwierała kwestii stopnia i rodzaju winy Spółki w zaniechaniu składania deklaracji i wpłacania podatku należnego, gdyż żadne okoliczności sprawy – zwłaszcza wobec konsekwentnie pasywnej postawy Spółki - nie pozwalały uznać, że wspomniane zaniechania wyniknęły z jakichkolwiek podmiotowych lub przedmiotowych okoliczności usprawiedliwiających lub umniejszających odpowiedzialność Skarżącej.
O ile intencją Spółki zgłaszającej w skardze uwagę, iż nie dokonała w Polsce zarejestrowania (nie wiadomo, czy jako podatnik, czy jako oddział zagraniczny, czy jedno i drugie), było zgłoszenie zarzutu, iż brak rejestracji wyklucza status podatnika, to taki zarzut uznać należy za oczywiście chybiony. W decyzjach trafnie odnotowały Organy, że przymiot podatnika, status przedsiębiorcy, a w końcu charakter działalności jako odpłatna dostawa towarów w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, mają walor obiektywny, tj. niezależny od formalnych aktów jakiejkolwiek rejestracji. Podatnikiem jest ten, kto prowadzi działalność zdefiniowaną w art. 15 ust. 2 ustawy (choćby miał siedzibę lub miejsce zamieszkania w innym kraju, nawet spoza Unii Europejskiej), zaś dokonującym odpłatnej dostawy krajowej jest ten, kto w Polsce sprzedaje towary w ramach swojej działalności gospodarczej. Formalny akt zgłoszenia do rejestracji nie ma tu żadnego znaczenia.
Raz jeszcze należy zaakcentować, że Skarżąca koncentrowała swoją argumentację wokół kwestii braku przymiotu podatnika, co miało wynikać z braku prowadzenia zorganizowanej działalności gospodarczej w Polsce. Z taką argumentacją nie można było jednak się zgodzić. Brak natomiast innych zarzutów skargi, a wcześniej zarzutów formułowanych w postępowaniu przed Organami, spowodował, iż przyjęty przez Organy stan faktyczny sprawy musiał zostać oceniony jako ustalony prawidłowo.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 P.p.s.a., Sąd oddalił skargę. Zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.
Podstawą rozpoznania skargi w trybie "on-line" był art. 15zzs4 ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.).