I SA/Gd 1132/22

I SA/Gd 1132/22 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2023-01-03
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2022-10-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Joanna Zdzienicka-Wiśniewska /przewodniczący/
Krzysztof Przasnyski
Marek Kraus /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne
Podatkowe postępowanie
Sygn. powiązane
I FSK 729/23 - Postanowienie NSA z 2025-12-17
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 1540
art. 228 § 1 pkt 2
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska Sędziowie: Sędzia WSA Marek Kraus (spr.) Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi "L" Sp. z o.o. z siedzibą w G. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 19 sierpnia 2022 r., nr 2201-IOV-1.4103.166.2022/10/07 w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę.
Uzasadnienie
1. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 19 sierpnia 2022 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku (dalej jako "Dyrektor IAS" lub "organ"), działając na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 i § 2 w zw. z art. 220, art. 222 oraz 223 § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm., dalej jako "O.p."), stwierdził, że złożone przez L. 2 Sp. z o.o. z siedzibą w G. (dalej jako "Skarżąca" lub "Spółka") odwołanie od decyzji Naczelnika Pomorskiego Urzędu Skarbowego w Gdańsku (dalej jako "Naczelnik US") z dnia 3 marca 2022 r. zostało wniesione z uchybieniem terminu określonego w art. 223 § 2 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa.
2. Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego i prawnego sprawy:
2.1. Decyzją z dnia 3 marca 2022 r. Naczelnik US określił Skarżącej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za trzeci kwartał 2017 r. w wysokości 4.256,00 zł oraz ustalił w podatku od towarów i usług za trzeci kwartał 2017 r. dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości 1.380.000,00 zł. Ww. decyzja została skierowana do Skarżącej przesyłką pocztową i odebrana w dniu 7 marca 2022r.
2.2. Pismem z dnia 5 maja 2022 r. Skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji.
W dniu 10 sierpnia 2022 r., drogą elektroniczną, w odpowiedzi na wezwanie z dnia 4 sierpnia 2022 r., pełnomocnik Skarżącej przesłał odwołanie od decyzji Naczelnika US z dnia 3 marca 2022 r.
2.3. Postanowieniem z dnia 19 sierpnia 2022 r. Dyrektor IAS stwierdził, że złożone przez Skarżącą odwołanie od decyzji Naczelnika US z dnia 3 marca 2022 r. zostało wniesione z uchybieniem terminu określonego w art. 233 § 2 pkt 1 O.p.
W uzasadnieniu ww. postanowienia organ powołał poczynione w toku postępowania ustalenia, powołując się na zebrany w sprawie materiał dowodowy. Stwierdził w szczególności, że z umowy podnajmu biura zawartej między Skarżącą a A. Sp. z o.o. w dniu 19 lutego 2020 r. wynika, że w ramach usługi Wynajmujący zobowiązuje się m.in. do odbioru korespondencji listowej, zwykłej, poleconej, za potwierdzeniem odbioru w imieniu Najemcy. Natomiast na podstawie zeznań świadka – prezesa zarządu A. Sp. z o.o. organ ustalił, że pod adresem, pod którym mieści się siedziba Spółki, mają swoją siedzibę również inne podmioty – jest to forma biura wirtualnego. Prezes zarządu A. Sp. z o.o. zeznał, że w sekretariacie, gdzie przyjmowana jest korespondencja, siedzą najczęściej dwie osoby, przy czym jedna obsługuje A. Sp. z o.o., a druga Kancelarię Radców Prawnych A. sp. kom. działającą pod tą samym adresem. Sporna korespondencja została omyłkowo odebrana i błędnie odłożona w nieprawidłowe miejsce przez osobę pracującą na stażu w ww. Kancelarii. Odnalazła się ona dopiero po interwencji prezesa zarządu Skarżącej, który dowiedział się o wydaniu ww. decyzji podczas wizyty w urzędzie.
Dyrektor IAS powołał wybrane przepisy oraz orzecznictwo, z którego wynika w szczególności, że obowiązkiem osoby prawnej jest takie zorganizowanie odbioru korespondencji, by w jej siedzibie dokonywała tego osoba upoważniona, i stwierdził, że decyzja Naczelnika US z dnia 3 marca 2022 r. została poprawnie wysłana na adres siedziby Spółki oraz skutecznie doręczona stronie w dniu 7 marca 2022 r., zatem termin do złożenia odwołania od tej decyzji upłynął z dniem 21 marca 2022 r.
Organ zwrócił również uwagę, że prezes zarządu Spółki w dniu 5 maja 2022 r. złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji Naczelnika US, nie załączając do niego odwołania. W odpowiedzi na wezwanie z dnia 4 sierpnia 2022 r. Spółka uzupełniła brak formalny ww. wniosku – przedkładając odwołanie od decyzji Naczelnika US z dnia 3 marca 2022 r., w drodze elektronicznej, w dniu 10 sierpnia 2022 r. Jako że termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 21 marca 2022 r., odwołanie to zostało w ocenie Dyrektora IAS złożone z uchybieniem terminu do jego wniesienia, co skutkowało jego bezskutecznością, a zarazem ostatecznością ww. decyzji Naczelnika US.
3. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika – doradcę podatkowego, zaskarżyła ww. postanowienie, zarzucając naruszenie art. 228 § 1 pkt 2 i § 2, art. 220, art. 222 oraz 223 § 1 i 2 w zw. z art. 151 § 1, art. 212 ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez przyjęcie, iż dokonano w dniu 7 marca 2022 r. skutecznego doręczenia decyzji Naczelnika US oraz rozpoczął bieg termin na złożenie odwołania od tej decyzji.
W związku z powyższym Skarżąca wniosła o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi Skarżąca podniosła, że decyzja Naczelnika US z dnia 3 marca 2022 r. nie została doręczona w dniu 7 marca 2022 r., ponieważ zawierająca ją przesyłka została odebrana przez osobę, która nie była osobą upoważnioną do odbioru korespondencji kierowanej do Skarżącej – na mocy umowy podnajmu biura upoważnienie do odbioru korespondencji posiadali pracownicy A. Sp. z o.o. a nie pracownicy (w szerokim ujęciu) "A. Kancelaria Radców Prawnych Sp. kom.". Wniosek Skarżącej z dnia 5 maja 2022 r. był zatem wnioskiem przedwczesnym, gdyż w sytuacji braku skutecznego doręczenia w dniu 7 marca 2022 r. decyzji nie rozpoczął swojego biegu termin do wniesienia odwołania. Przedmiotowy wniosek z dnia 5 maja 2022 r winien być w ocenie Skarżącej rozpoznany przez organy podatkowe jako pismo inicjujące proces wniesienia odwołania. Ponadto Skarżąca wskazała, że prezesowi zarządu Spółki doręczono kopię ww. decyzji Naczelnika US, jednakże nigdy nie doręczono jej samej decyzji, a wydanie kserokopii nie jest równoznaczne z doręczeniem decyzji w świetle przepisów ustawy Ordynacja podatkowa.
Dodatkowo, z ostrożności procesowej, Skarżąca podniosła, że w przypadku uznania, iż w dniu 26 kwietnia 2022 r. lub iż w okresie między 26 kwietnia 2022 r. a 5 maja 2022 r. Skarżąca otrzymała decyzję Naczelnika US, to pismem z dnia 5 maja 2022 r. w terminie wniesiono odwołanie – w ramach postępowania zainicjowanego tym pismem Dyrektor IAS wezwał stronę, pismem z dnia 4 sierpnia 2022 r., do uzupełnienia braków formalnych wniosku poprzez dopełnienie czynności, której uchybiono terminu do jej dokonania, tj. wniesienie odwołania. W odpowiedzi na wezwanie z dnia 4 sierpnia 2022 r. przesłano odwołanie od decyzji Naczelnika US z dnia 3 marca 2022 r.
Jednocześnie na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") Spółka wniosła o przeprowadzenia dowodów uzupełniających z dokumentów załączonych do skargi.
4. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
5.1. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
5.2. Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.
Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.
W wyniku takiej kontroli postanowienie podlega uchyleniu w razie stwierdzenia przez Sąd: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę wznowienia postępowania administracyjnego, lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.).
Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.
Ponadto, w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.
Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji, w trybie uproszczonym, Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa, które skutkowały koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia Dyrektora IAS.
5.3. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do stwierdzenia czy Dyrektor IAS zasadnie uznał, że odwołanie Skarżącej od decyzji Naczelnika Pomorskiego Urzędu Skarbowego w Gdańsku z dnia 3 marca 2022 r. w przedmiocie określenia Spółce zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług oraz ustalenia dodatkowego zobowiązania w podatku od towarów i usług za trzeci kwartał 2017 r., zostało wniesione z uchybieniem terminu określonego w art. 233 § 2 pkt 1 O.p.
W ocenie organu odwoławczego ww. decyzja Naczelnika US została prawidłowo przesłana na adres siedziby Spółki i skutecznie doręczona stronie w dniu 7 marca 2022 r., zatem odwołanie z dnia 10 sierpnia 2022 r., złożone w związku z wnioskiem z dnia 5 maja 2022 r. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, zostało wniesione z uchybieniem terminu do jego wniesienia.
Natomiast zdaniem strony skarżącej przesyłka zawierająca decyzję Naczelnika US została odebrana pod adresem siedziby Skarżącej Spółki, jednakże przez osobę, która nie była osobą upoważnioną do odbioru korespondencji kierowanej do Spółki. Zatem w sytuacji braku skutecznego doręczenia decyzji z dniu 3 marca 2022 r. nie rozpoczął swój bieg termin do wniesienia odwołania.
W ocenie Sądu mając na uwadze tak zaistniałą kwestię sporną, rację należy przyznać Dyrektorowi IAS, który prawidłowo uznał, że decyzja organu pierwszej instancji została skutecznie doręczona Spółce w dniu 7 marca 2022 r., zatem odwołanie od decyzji zostało wniesione z uchybieniem terminu do jego wniesienia.
5.4. Wskazać należy, że zgodnie z art. 223 § 1 i § 2 pkt 1 O.p. odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu podatkowego, który wydał decyzję, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Natomiast zgodnie z art. 228 § 1 pkt 2 O.p., stanowiącym materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia uchybienie terminowi do wniesienia odwołania.
Zarówno w orzecznictwie jak i piśmiennictwie prezentowany jest jednolity pogląd, że rozumienie tej normy prawnej wskazuje na jej kategoryczny i bezwarunkowy charakter. Dlatego też każde, nawet nieznaczne, przekroczenie terminu stanowi samoistną podstawę do wydania postanowienia stwierdzającego jego uchybienie. Stwierdzenie niedotrzymania terminu do złożenia środka zaskarżenia nie zależy od uznania organu odwoławczego, gdyż obowiązek taki wynika wprost z ustawy. Uchybienie terminowi do wniesienia środka odwoławczego jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie może przystąpić do merytorycznego rozpatrzenia odwołania, lecz ma obowiązek wydania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminowi (por. A. Kabat w; Ordynacja podatkowa, Komentarz, Warszawa 2017, s. 1213, wydawnictwo Wolters Kluwer, wyroki NSA z dnia 14 marca 2013 r., sygn. akt I FSK 590/12 i z dnia 29 sierpnia 2013 r., sygn. akt I FSK 1060/12 - wszystkie powołane orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako "CBOSA").
Brzmienie tego przepisu nie pozostawia zarazem wątpliwości, że stwierdzenie przez organ odwoławczy uchybienie terminu do wniesienia odwołania powinno być oparte na dowodach wskazujących na okoliczność, iż odwołujący przekroczył termin określony w art. 223 § 2 O.p., zgodnie z którym odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Podejmując zatem rozstrzygnięcie w oparciu o art. 228 § 1 pkt 2 O.p. organ odwoławczy ogranicza się wyłącznie do badania, w jakim dniu miało miejsce prawidłowe doręczenie decyzji oraz ustalenia, kiedy zostało wniesione odwołanie od tej decyzji. To te elementy są kluczowe przy ocenie dochowania lub niedochowania 14-dniowego terminu do wniesienia odwołania od decyzji podatkowej i to one w efekcie przesądzają o ocenie zgodności z prawem postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania.
Natomiast w postępowaniu w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania nie może być weryfikowana prawidłowość żadnego z elementów decyzji. Uchybienie terminowi do wniesienia odwołania jest bowiem okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie może przystąpić do merytorycznego rozpatrzenia odwołania, lecz ma obowiązek wydania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu ( por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 lipca 2020 r., sygn. II FSK 2838/18; z dnia 5 kwietnia 2013 r., sygn. II FSK 1487/11; CBOSA).
5.5. Przechodząc do rozpatrzenia zarzutów skargi wskazać należy, że poza sporem pozostaje w sprawie okoliczność przesłania za pośrednictwem Poczty Polskiej przesyłki zawierającej decyzję Naczelnika US z dnia 3 marca 2022 r. w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług oraz ustalenia dodatkowego zobowiązania w podatku od towarów i usług za trzeci kwartał 2017r., na adres rejestracyjny Spółki tj. G. ul. [...]. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że przedmiotowa przesyłka została odebrana w siedzibie Spółki w dniu 7 marca 2022 r. przez A. B. – osobę upoważnioną do odbioru. Odwołanie od ww. decyzji Naczelnika US z dnia 3 marca 2022 r. zostało wniesione pismem z dnia 10 sierpnia 2022 r. na skutek wezwania organu do uzupełnienia braku formalnego wniosku z dnia 5 maja 2022 r. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.
Natomiast sporne jest to, czy w zaistniałych w niniejszej sprawie okolicznościach faktycznych, doszło do skutecznego doręczenia decyzji organu pierwszej instancji, a w konsekwencji do rozpoczęcia biegu terminu do złożenia od niej odwołania.
Skarżąca kwestionując stanowisko organu o skutecznym doręczeniu decyzji organu pierwszej instancji w trybie art. 151 O.p., podnosi, że przesyłka zawierająca tę decyzję została doręczona do rąk osoby nie posiadającej upoważnienia do odbioru pism w imieniu Spółki. W związku z tym, w opinii Skarżącej, brak jest podstaw do przyjęcia, że doszło do skutecznego doręczenia decyzji w dniu 7 marca 2022 r., zatem nie rozpoczął swój bieg termin do wniesienia odwołania.
Odnosząc się do tych zarzutów Sąd, w wyniku analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego, stwierdza, że nie mają one uzasadnionych podstaw.
Zgodnie z treścią art. 151 § 1 O.p. osobom prawnym oraz jednostkom organizacyjnym niemającym osobowości prawnej pisma doręcza się w lokalu ich siedziby lub w miejscu prowadzenia działalności - osobie upoważnionej do odbioru korespondencji lub prokurentowi. Przepisy art. 146, art. 148 § 2 pkt 1 oraz art. 150 i art. 150a O.p. stosuje się odpowiednio.
Na gruncie tego przepisu w orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że w sytuacji gdy pod adresem Spółki została odebrana skierowana do niej korespondencja, to na spółce ciąży obowiązek wykazania, że powyższy dowód doręczenia nie potwierdza tego faktu oraz, że obowiązkiem osoby prawnej jest takie zorganizowanie odbioru korespondencji, by w jej siedzibie dokonywała tego osoba upoważniona i jednocześnie wykluczona była możliwość odbioru przesyłek przez osoby nieuprawnione. Nie jest natomiast obowiązkiem doręczyciela każdorazowe sprawdzanie, czy osoba, która przebywa w miejscu prowadzenia działalności gospodarczej i podejmuje się odbioru pisma adresowanego do przedsiębiorcy jest osobą upoważnioną do odbioru lub jest pracownikiem przedsiębiorcy. Wystarczy, że na uprawnienie danej osoby do odbioru korespondencji wskazują okoliczności towarzyszące doręczeniu, w tym m.in. dysponowanie odpowiednią pieczęcią i podpisanie dowodu doręczenia (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 maja 2006 r., sygn. akt I FSK 1208/05; z 11 września 2012 r., sygn. akt I FSK 789/12; z dnia 22 stycznia 2013 r., sygn. akt I GZ 1/13; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2017 r., sygn. akt I FSK 1665/15, CBOSA).
Dodatkowo wskazać należy, iż istnieje domniemanie, że osoba, która jest czynna w lokalu czy siedzibie przedsiębiorcy i podejmuje się odbioru korespondencji jest osobą do tego upoważnioną, choćby upoważnienie to nie wynikało ze stosunku pracy czy innego stosunku wiążącego tę osobę z osobą prowadzącą działalność gospodarczą. Nie ma żadnych przeszkód, by osoba prowadząca działalność gospodarczą upoważniła do odbioru korespondencji pracownika innej firmy, mającej siedzibę pod tym samym adresem. Upoważnienie nie musi być przy tym wyraźne, może to być także dorozumiana zgoda na odbieranie korespondencji w przypadku nieobecności adresata ( por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 10 kwietnia 2018 r., sygn. akt I SA/Ol 165/18, CBOSA ).
5.6. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że argumentacja podniesiona w skardze nie daje podstaw do uwzględnienia zarzutów strony o wadliwym doręczeniu decyzji Naczelnika US z dnia 3 marca 2022 r. Jak już wskazano powyżej ze zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzji zawartego w aktach sprawy wynika, że przesyłka zawierająca decyzję została przesłana prawidłowo na adres siedziby Spółki tj. G. ul. [...] i odebrana w siedzibie Spółki w dniu 7 marca 2022 r. przez osobę upoważnioną.
Ponadto z dokonanych ustaleń w sprawie wynika, że pod wskazanym adresem siedzibę posiada szereg podmiotów m.in. Skarżąca Spółka, A. Sp. z o.o., A. Kancelaria Radców Prawnych sp. komandytowa. Pomiędzy Skarżącą, jako Najemcą, a A. Sp. z o.o. jako Wynajmującym, została zawarta w dniu 19 lutego 2020 r. umowa podnajmu biura, na podstawie której Wynajmujący zobowiązał się do odbioru korespondencji listowej, zwykłej, poleconej, za potwierdzeniem odbioru w imieniu Najemcy.
Natomiast jak podnosi strona skarżąca przesyłka zawierająca decyzję Naczelnika US z dnia 3 marca 2022 r. została odebrana przez A. B., odbywającą staż w A. Kancelarii Radców Prawnych sp. kom., a więc osobę która nie była upoważniona do odbioru korespondencji kierowanej do Skarżącej, gdyż upoważnienie do odbioru korespondencji posiadali jedynie pracownicy A. sp. z o.o. Fakt skierowania do odbycia stażu przez ww. osobę w A. Kancelaria Radców Prawnych sp. kom. potwierdza dołączona do skargi umowa z dnia 15 lutego 2022 r. realizowana w ramach projektu: ,,Aktywacja osób młodych pozostających bez pracy w Powiecie M. Gdańsk i Gdańskim’’. Również organ nie kwestionuje odbywania stażu wskazanej osoby w A. Kancelarii Radców Prawnych sp. komandytowej.
W ocenie Sądu fakt odbywania stażu przez A. B. w A. Kancelarii Radców Prawnych sp. kom., nie przeczy stanowisku organu, że odbywająca staż była również upoważniona do odbioru korespondencji kierowanej do Skarżącej.
Powyższe potwierdzają m.in. zapisy z załączonych do skargi informacji Krajowego Rejestru Sądowego, z których wynika, że A. sp. z o.o. i A. Kancelaria Radców Prawnych sp. komandytowa, mają ten sam adres tj. G. ul. [...]. Ponadto te same osoby będące wspólnikami A. sp. z o.o., są również wspólnikami A. Kancelarii Radców Prawnych sp. komandytowej. Natomiast A. M. pełniący funkcję Prezesa Zarządu A. sp. z o.o., jest jednocześnie wspólnikiem i osobą uprawnioną do reprezentacji A. Kancelarii Radców Prawnych sp. komandytowej. Powyższe wskazuje na to, że te same osoby mają wpływ na organizację pracy we wskazanych dwóch podmiotach, w tym na odbiór kierowanej do tych podmiotów korespondencji.
Także złożone zeznania przez A. M. pełniącego funkcję Prezesa Zarządu A. sp. z o.o. w ocenie Sądu nie przeczą stanowisku, że wskazana osoba odbywająca staż w Kancelarii, była upoważniona również do odbioru pozostałej korespondencji kierowanej do innych podmiotów. Przesłuchany w charakterze świadka A. M. zeznał, że w sekretariacie, gdzie przyjmowana jest korespondencja siedzą najczęściej dwie Panie, jedna reprezentuje A. sp. z o.o., a druga A. Kancelarię Radców Prawnych sp. komandytową. Ponadto świadek wskazał, że; ,,Panie sobie pomagają. Pani A. B., która odbiera korespondencję jest na stażu w Kancelarii i co do zasady powinna odbierać korespondencję tylko Kancelarii. Korespondencja jest dzielona na korespondencję Kancelarii i na korespondencję A. sp. z o.o.. Korespondencja trafia do A. i jest dzielona na poszczególne podmioty.". Z powyższych zeznań wynika, że w jednym sekretariacie przyjmowana jest korespondencja dla dwóch ww. podmiotów, następnie jest dzielona na poszczególnych adresatów.
Wskazać również należy, że w oświadczeniu z dnia 4 maja 2022 r., złożonym przez Skarżącą wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu Prezes Zarządu A. sp. z o.o. stwierdził, że korespondencja od Naczelnika US skierowana do Spółki Skarżącej została odebrana omyłkowo przez pracownika innej spółki mającej siedzibę pod tym samym adresem i nie została przekazana do L. sp. z o.o. Natomiast składając zeznanie w charakterze świadka stwierdził, że; ,, Nastąpił błąd, że Pani A. odebrała korespondencję kierowaną do L. i odłożyła na półkę Kancelarii Radców Prawnych i tam ona przeleżała. Dopiero później Pan A2. zwrócił się, że powinna wpłynąć korespondencja i wtedy została znaleziona ‘’.
Mając na uwadze powyższe zgodnie z oświadczeniem Prezesa Zarządu A. sp. z o.o. z dnia 4 maja 2022 r. korespondencja nie została przekazana do Skarżącej spółki. Natomiast z zeznań tej samej osoby wynika, że korespondencja błędnie została odłożona na półkę Kancelarii, tam przeleżała, a następnie została odnaleziona.
W związku z powyższym powstaje wątpliwość jak w sytuacji funkcjonującego sekretariatu korespondencja (nawet błędnie odłożona) mogła ,,przeleżeć’’ znaczny okres czasu, zwłaszcza na półce Kancelarii Radców Prawnych, a więc podmiotu zajmującego się profesjonalną obsługą prawną, w tym w zakresie przestrzegania terminów procesowych, których bieg związany jest z odbiorem korespondencji. Ponadto jak wynika z zeznania A. M. korespondencja została odnaleziona, a z wcześniejszego oświadczenia z dnia 4 maja 2022 r. wynika, że korespondencja nie została przekazana do Skarżącej spółki (pomimo jej ,,odnalezienia’’ i wcześniejszego potwierdzenia odbioru przesyłki ).
Dodatkowo należy zauważyć, że z akt sprawy wynika, iż w trakcie postępowania podatkowego korespondencja pochodząca od Naczelnika US kierowana na adres Skarżącej ( G. ul. [...] ) była odbierana przez różne osoby, w tym przez A. B., która potwierdziła odbiór decyzji z dnia 3 marca 2022 r. Podkreślenia wymaga również, że po złożeniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania wraz z oświadczeniem Prezesa Zarządu A. sp. z o.o. z dnia 4 maja 2022 r. o omyłkowym odebraniu korespondencji przez pracownika innej spółki, A. B. po raz kolejny potwierdziła w dniu 23 czerwca 2022 r. odbiór korespondencji kierowanej do Skarżącej Spółki ( k. 19 akt podatkowych ).
Zatem w świetle dokonanych ustaleń podnoszona przez Skarżącą argumentacja wskazująca na brak upoważnienia osoby odbywającej staż w A. Kancelarii Radców Prawnych sp. komandytowej do odbioru korespondencji kierowanej do Skarżącej spółki, nie znajduje uzasadnienia. Nie ulega wątpliwości, że Skarżąca decydując się zgodnie z umową podnajmu zawartą z A. sp. z o.o. na zlecenie odbioru adresowanych do niej pism urzędowych przez ten podmiot, prowadzący tzw. wirtualne biuro, przejęła wszelkie konsekwencje z tym związane.
W związku z tym również wynikająca z dokonanych ustaleń organizacja pracy sekretariatu prowadzonego przez A. sp. z o.o. w zakresie odbioru korespondencji może skutkować negatywnymi konsekwencjami dla Skarżącej, jednakże nie świadczy o nieskutecznym doręczeniu kierowanej do Spółki korespondencji.
Jak wynika z ustaleń dokonanych w sprawie tj.; wspólny adres i pomieszczenie sekretariatu dla wielu podmiotów, wzajemna pomoc w wykonywaniu obowiązków przez pracowników A. sp. z o.o. oraz A. Kancelarii Radców Prawnych sp. komandytowej, ,,dzielenie’’ korespondencji przychodzącej do różnych podmiotów oraz fakt, że te same osoby są jednocześnie wspólnikami i reprezentują obie spółki (co wynika z dołączonych do skargi wydruków z KRS), stanowią obiektywne okoliczności potwierdzające, że te same osoby miały wpływ i były odpowiedzialne za organizację pracy zarówno sekretariatu A. sp. z o.o. jak i A. Kancelarii Radców Prawnych sp. komandytowej i co najmniej akceptowały, iż osoba skierowana na staż do Kancelarii Radców Prawnych i wykonująca swoje obowiązki w sekretariacie, jest również upoważniona do odbioru korespondencji przychodzącej do Skarżącej Spółki.
Powyższe stanowisko w szczególności potwierdza odbiór przez A. B. w dniu 23 czerwca 2022 r., a więc w trakcie odbywanego stażu kolejnej korespondencji kierowanej do Spółki, w związku z prowadzonym postępowaniem w sprawie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Gdyby jak twierdzi strona skarżąca osobie tej nie udzielono umocowania do odbioru pism, kierowanych do Spółki, winna odmówić przyjęcia takiej korespondencji, udzielając stosownych wyjaśnień, co nie miało miejsca.
5.7. Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu w świetle dokonanych ustaleń faktycznych wskazujących na to, że ww. osoba wykonująca pracę w sekretariacie siedziby Spółki była osobą uprawnioną do odbioru korespondencji, nie zasługuje na uwzględnienie twierdzenie strony skarżącej, że obowiązkiem doręczyciela w świetle regulacji zawartych w ustawie z dnia 23 listopada 2012 – Prawo pocztowe ( Dz. U. z 2017 r., poz. 1481 ze zm. ) oraz rozporządzeniu Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 29 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków wykonywania usług powszechnych przez operatora wyznaczonego (Dz. U. z 2013 r., poz. 545 ze zm.) było dokonanie sprawdzenia, czy osoba odbierająca korespondencję jest osoba upoważnioną do odbioru korespondencji w imieniu A. sp. z o.o.
Jak wskazała również w skardze strona skarżąca, aby przyjąć, iż doręczyciel postąpił prawidłowo uznając osobę, zastaną w siedzibie spółki, za osobę upoważnioną przez te spółkę do odbioru korespondencji w jej imieniu w sposób dorozumiany, muszą istnieć ku temu obiektywne przesłanki. W ocenie Sądu wskazane powyżej okoliczności związane z funkcjonowaniem sekretariatu A. sp. z o.o., potwierdzają, iż istniały obiektywne przesłanki, pozwalające przyjąć doręczycielowi, że osoba odbierająca korespondencję w siedzibie Spółki, adresowaną do Skarżącej jest osobą upoważnioną w rozumieniu art. 151 § 1 O.p.
Sąd orzekający w niniejszej sprawie, podzielając prezentowany w orzecznictwie pogląd, że przez osobę upoważnioną do odbioru pism należy rozumieć nie tylko osobę, która ma specjalne upoważnienie w tym zakresie, ale również każdą osobę, która ze względu na funkcję wykonywaną w organizacji adresata jest regulaminowo lub zwyczajowo uprawniona do odbioru pism (por. wyrok NSA z dnia 27 kwietnia 2016 r. o sygn. akt II FSK 685/14, CBOSA), stwierdza że w świetle dokonanych ustaleń i na podstawie dowodów zebranych w aktach sprawy, należy uznać, że przesyłka zawierająca decyzję Naczelnika US z dnia 3 marca 2022 r., została doręczona zgodnie z art. 151 § 1 O.p. w dniu 7 marca 2022 r., pod adresem Spółki tj. G., ul. [...] - osobie upoważnionej do odbioru korespondencji, co potwierdza zwrotne potwierdzenie odbioru korespondencji. Zatem czternastodniowy termin do wniesienia odwołania, określony w art. 223 § 2 pkt 1 O.p. upływał z dniem 21 marca 2022 r.
Tym samym nie zasługuje na akceptację również stanowisko zawarte w skardze, iż dopiero wydanie w dniu 26 kwietnia 2022 r. Prezesowi Zarządu Spółki kopii decyzji Naczelnika US z dnia 3 marca 2022 r., winno skutkować uznaniem, że wniesiono odwołanie w terminie w związku ze złożeniem przez Spółkę w dniu 5 maja 2022 r. wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.
5.8. W związku z powyższym Dyrektor IAS prawidłowo uznał, że odwołanie z dnia 10 sierpnia 2022 r. złożone w uzupełnieniu wniosku z dnia 5 maja 2022 r. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, zostało złożone z uchybieniem czternastodniowego terminu do wniesienia odwołania przewidzianego w art. 223 § 2 pkt 1 O.p.
W konsekwencji zarzut skargi naruszenia art. 228 § 1 pkt 2 i § 2, art. 220, art. 222 oraz 223 § 1 i 2 w zw. z art. 151 § 1, art. 212 ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez przyjęcie, iż dokonano w dniu 7 marca 2022 r. skutecznego doręczenia decyzji Naczelnika US oraz rozpoczął bieg termin na złożenie odwołania od tej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.
5.9. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi jako niezasadnej.