III SA/WA 1547/23

III SA/Wa 1547/23 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2023-11-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-07-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Aneta Trochim-Tuchorska /przewodniczący/
Piotr Dębkowski
Piotr Wróbel /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6111 Podatek akcyzowy
6560
Hasła tematyczne
Interpretacje podatkowe
Podatek akcyzowy
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 143
art. 9 ust.1 pkt 2, art. 11 ust.1 pkt 2 i ust.2
Ustawa z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Aneta Trochim-Tuchorska, Sędziowie sędzia WSA Piotr Dębkowski, asesor WSA Piotr Wróbel (sprawozdawca), Protokolant sekretarz sądowy Krzysztof Durka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 listopada 2023 r. sprawy ze skargi C. sp. z. o.o. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] kwietnia 2023 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego oddala skargę
Uzasadnienie
1. Z akt sprawy wynika, że 13 lutego 2023 r. do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: DKIS, Organ interpretacyjny) wpłynął wniosek C. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: Skarżąca, Wnioskodawca, Spółka) o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku akcyzowym.
1.1. Skarżąca we wniosku podała m.in., że prowadzi działalność gospodarczą na rynku nieruchomości w zakresie kupna i sprzedaży nieruchomości oraz wynajmu i zarządzania nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi. Spółka podała, że jest właścicielem budynku biurowego, na dachu którego w kwietniu 2022 r. zamontowana została instalacja fotowoltaiczna. Jest to mikroinstalacja o łącznej mocy mniejszej niż 50 kW.
1.2. W budynku zainstalowane są trzy przyłącza stanowiące trzy niezależne obwody elektryczne. Fotowoltaika jest połączona z jednym z nich, tj. z głównym zasilaniem tego budynku. Zapewnia ono zasilanie dla pomieszczeń biurowych i gospodarczych (wynajętych i pustych), części wspólnych, oświetlenia zewnętrznego budynku oraz pomieszczeń, które wykorzystywane są stricte na własne potrzeby Skarżącej.
1.3. Pomieszczenia Najemców oraz pomieszczenia oczekujące na wynajęcie oraz części wspólne, podpięte do ww. obwodu, nie posiadają wyodrębnionych instalacji elektrycznych i w konsekwencji podliczników energii elektrycznej. Wyjątkiem jest tutaj jeden z Najemców, działający w sektorze publicznym, który ma zainstalowany podlicznik (dalej: "Najemca z Podlicznikiem"). Wynika to z faktu, że dla jego potrzeb została zamontowana instalacja klimatyzacji, a tym samym zużywa on więcej energii elektrycznej w porównaniu do innych Najemców. Wnioskodawca wskazał, że w przypadku innego dużego Najemcy z którym umowa na najem powierzchni biurowych została zawarta kilka lat później w porównaniu do Najemcy z Podlicznikiem i który także zażądał instalacji klimatyzacji w wynajmowanych przez niego pomieszczeniach, zostało wybudowane oddzielne przyłącze elektryczne tylko do zasilania tej klimatyzacji i jest on refakturowany za energię elektryczną na podstawie wskazań licznika podłączonego do tego obwodu elektrycznego. Jest to drugie z trzech wskazanych wyżej przyłączy. Trzecie przyłącze zasila przepompownię ścieków. Przyłącza dwa i trzy nie są w żaden sposób połączone z instalacją fotowoltaiczną.
1.4. Wnioskodawca na podstawie umów najmu zawieranych z Najemcami jest zobowiązany do zapewnienia im dostępu do mediów, w tym energii elektrycznej. Głównym źródłem zaopatrzenia budynku biurowego w energię elektryczną jest energia nabywana z sieci od zewnętrznego dostawcy. Wnioskodawca nie posiada liczników, podliczników lub aplikacji, które pokazywałaby, czy do zasilania ww. kategorii pomieszczeń zużyto tylko energię zakupioną z sieci od zewnętrznego dostawcy, energię wyprodukowaną przez instalację fotowoltaiczną, czy też energię z obu tych źródeł (w tym proporcję między jednym źródłem a drugim).
1.5. Spółka wskazała, że najemca z Podlicznikiem, w przeciwieństwie do pozostałych Najemców, poza czynszem najmu jest odrębnie obciążany za energię elektryczną, na podstawie refaktur, wystawianych w oparciu o odczyty z podlicznika podłączonego do instalacji klimatyzacji.
1.6. Wnioskodawca nie posiada żadnej koncesji związanej z energią elektryczną, w tym na wytwarzanie, przesyłanie, dystrybucję lub obrót energią elektryczną.
1.7. Odnośnie do funkcjonowania instalacja fotowoltaicznej, Spółka wskazała, że instalacja posiada połączenie z zewnętrzną siecią energetyczną. Wytworzony przez instalację fotowoltaiczną prąd w pierwszej kolejności wykorzystywany jest na zaspokojenie aktualnego zapotrzebowanie budynku na energię elektryczną. Do sieci energetycznej oddawana jest jedynie nadwyżka energii wyprodukowanej w instalacji, która nie została skonsumowana na zasilanie budynku. Podmiot będący jednocześnie sprzedawcą prądu i właścicielem sieci energetycznej zamontował licznik dwukierunkowy, który wskazuje, ile nadwyżki energii wyprodukowanej z fotowoltaiki oddawane jest do sieci.
1.8. Wnioskodawca wskazał, że w jego ocenie instalacja fotowoltaiczna stanowi jedynie pomocnicze źródło pozyskiwania energii elektrycznej dla budynku. Celem budowy instalacji fotowoltaicznej przez Spółkę nie było wytworzenie alternatywnego źródła energii elektrycznej dla budynku, a jedynie wygenerowanie ww. oszczędności na korzystaniu z głównego źródła zasilania budynku w energię elektryczną.
1.9. Rozpoczęcie wytwarzania energii elektrycznej z instalacji fotowoltaicznej nie wpłynęło na treść umów oraz rozliczenia z najemcami, w tym z Najemcą z Podlicznikiem. Zarówno przed jak i po uruchomieniu fotowoltaiki Wnioskodawca, na podstawie umów najmu, wystawia na Najemców faktury za najem, gdzie na fakturze znajduje się jedna pozycja za usługi najmu. W przypadku natomiast Najemcy z Podlicznikiem na fakturze za najem oprócz tej opłaty refakturowana energia elektryczna, która dotyczy instalacji klimatyzacji, widnieje jako oddzielna linia (pozycja) lub jest to oddzielna faktura
1.10. W oparciu o przedstawiony stan faktyczny Wnioskodawca sformułował następujące pytania:
1. Czy w stanie prawnym obowiązującym od kwietnia do końca 2022 r., Wnioskodawca w opisanym stanie faktycznym, w związku ze świadczeniem usług najmu na rzecz Najemców i Najemcy z Podlicznikiem, których cena jest skalkulowana jako iloczyn metrów kwadratowych wynajmowanej powierzchni oraz zryczałtowanej stawki za metr kwadratowy, uwzględniającej również zryczałtowany koszt mediów (w tym energii elektrycznej), był zobowiązany do zapłaty akcyzy?
2. Czy w stanie prawnym obowiązującym od 2023 r., Wnioskodawca w opisanym stanie faktycznym, w związku ze świadczeniem usług najmu na rzecz Najemców i Najemcy z Podlicznikiem, których cena jest skalkulowana jako iloczyn metrów kwadratowych wynajmowanej powierzchni oraz zryczałtowanej stawki za metr kwadratowy, uwzględniającej również zryczałtowany koszt mediów (w tym energii elektrycznej), jest zobowiązany do zapłaty akcyzy?
3. Czy w stanie prawnym obowiązującym od kwietnia do końca 2022 r, Wnioskodawca w opisanym stanie faktycznym, w związku z refakturowaniem na Najemcę z Podlicznikiem kosztów energii elektrycznej zasilającej klimatyzację na podstawie odczytów z podlicznika, był zobowiązany do zapłaty akcyzy?
4. Czy w stanie prawnym obowiązującym od 2023 r., Wnioskodawca w opisanym stanie faktycznym, w związku z refakturowaniem na Najemcę z Podlicznikiem kosztów energii elektrycznej zasilającej klimatyzację na podstawie odczytów z podlicznika, jest zobowiązany do zapłaty akcyzy?
1.11. Przedstawiając własne stanowisko w sprawie Wnioskodawca stwierdził, że:
- W stanie prawnym obowiązującym od kwietnia 2022 r. do końca 2022 r., Wnioskodawca w opisanym stanie faktycznym, w związku ze świadczeniem usług najmu na rzecz Najemców i Najemcy z Podlicznikiem, których cena jest skalkulowana jako iloczyn metrów kwadratowych wynajmowanej powierzchni oraz zryczałtowanej stawki za metr kwadratowy, uwzględniającej również zryczałtowany koszt mediów (w tym energii elektrycznej), nie był zobowiązany do zapłaty akcyzy.
- W stanie prawnym obowiązującym od 2023 r., Wnioskodawca w opisanym stanie faktycznym, w związku ze świadczeniem usług najmu na rzecz Najemców i Najemcy z Podlicznikiem, których cena jest skalkulowana jako iloczyn metrów kwadratowych wynajmowanej powierzchni oraz zryczałtowanej stawki za metr kwadratowy, uwzględniającej również zryczałtowany koszt mediów (w tym energii elektrycznej), nie jest zobowiązany do zapłaty akcyzy.
- W stanie prawnym obowiązującym od kwietnia do końca 2022 r., Wnioskodawca w opisanym stanie faktycznym, w związku z refakturowaniem na Najemcę z Podlicznikiem kosztów energii elektrycznej zasilającej klimatyzację na podstawie odczytów z podlicznika, nie był zobowiązany do zapłaty akcyzy.
- W stanie prawnym obowiązującym od 2023 r., Wnioskodawca w opisanym stanie faktycznym, w związku z refakturowaniem na Najemcę z Podlicznikiem kosztów energii elektrycznej zasilającej klimatyzację na podstawie odczytów z podlicznika, nie jest zobowiązany do zapłaty akcyzy.
2. W interpretacji indywidualnej z [...] kwietnia 2023 r. Organ interpretacyjny uznał stanowisko Wnioskodawcy za nieprawidłowe w zakresie dotyczącym wytwarzanej energii elektrycznej, która będzie zużywana przez najemcę w oparciu o fakturę, z której będzie wynikała należność za wydaną energię elektryczną (część pytania nr 3 i 4). W pozostałym zakresie (pytania nr 1 i 2, część pytania nr 3 i nr 4) stanowisko Wnioskodawcy zostało uznane za prawidłowe.
2.1. W uzasadnieniu zaskarżonej interpretacji DKIS wskazał – w zakresie odpowiedzi na pytania nr 3 i nr 4 – ,że w odniesieniu do Najemcy z Podlicznikiem na fakturze za najem oprócz tej opłaty refakturowana jest oddzielnie energia elektryczna wykorzystana do zasilania instalacji klimatyzacji - widnieje jako oddzielna linia (pozycja) lub jest to oddzielna faktura.
2.2. W ocenie Organu interpretacyjnej w takiej sytuacji mamy do czynienia z czynnością podlegającą opodatkowaniu akcyzą - sprzedażą energii elektrycznej nabywcy końcowemu na terytorium kraju, przez podmiot nieposiadający koncesji, który wyprodukował tę energię, tj. czynności o której mowa w art. 9 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 11 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U z 2022 r. poz. 143 ze zm.; dalej: u.p.a.). W tej sytuacji bowiem mamy do czynienia z fakturą z której wynika należność za sprzedaną energię elektryczną.
2.3. W konsekwencji w ocenie DKIS Wnioskodawca jest podatnikiem, na którym ciąży obowiązek obliczenia i zapłaty akcyzy, wynikający z art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy, w zakresie sprzedaży energii elektrycznej, którą wytwarza w instalacji fotowoltaicznej i sprzedaje Najemcy z Podlicznikiem, dokumentując tą sprzedaż oddzielną linią (pozycją) na fakturze za najem lub oddzielną fakturą. W ocenie DKIS w tym zakresie nie znajdzie zastosowania zwolnienie wynikające z § 5 Rozporządzenia Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 28 czerwca 2022 r. w sprawie zwolnień od podatku akcyzowego (Dz. U. z 2021 r. poz. 1178 ze zm.; dalej: "rozporządzanie w sprawie zwolnień) bowiem zużycia energii elektrycznej wytworzonej w instalacji do 1 MW nie dokona wytwórca tej energii (Spółka), lecz Najemca.
2.4. Organ uznał, że w zakresie, w jakim Wnioskodawca refakturuje energię elektryczną, która została opodatkowana na wcześniejszym etapie obrotu przez sprzedawcę od którego ją Państwo nabyli, znajdzie zastosowanie zasada jednokrotności opodatkowania akcyzą energii elektrycznej. Zgodnie z tą zasadą czynność opodatkowana akcyzą (o której mowa art. 9 ust. 1 pkt 2 u.p.a.) wystąpi na etapie sprzedaży energii elektrycznej do nabywcy końcowego (wynajmującego - Spółki), natomiast refakturowanie tej energii elektrycznej zasilającej klimatyzację na Najemcę z Podlicznikiem, nie będzie już czynnością podlegającą opodatkowaniu akcyzą i nie będzie się wiązać z obowiązkiem ponownego zapłacenia akcyzy.
2.5. Organ wskazał, że dla powstania obowiązku podatkowego z tytułu sprzedaży energii elektrycznej najemcom, wytwarzanej przez Spółkę w instalacji fotowoltaicznej w okolicznościach dotyczących pytania nr 3 i 4, nie ma zasadniczego znaczenia fakt, że nie posiada ona urządzeń pomiarowo- rozliczeniowych, pozwalających na rozróżnienie poszczególnych wolumenów energii elektrycznej. Jak wyjaśniono bowiem na wstępie, ustawodawca dopuszcza możliwości szacunkowego określania ilości energii elektrycznej, co wynika z przepisów dotyczących ewidencji ilościowej energii elektrycznej (art. 138h u.p.a.), które to ewidencje co do zasady stanowią postawę do sporządzania deklaracji podatkowych i zapłaty podatku akcyzowego.
2.6. W świetle powyższych ustaleń organ nie podzielił w pełni stanowiska Wnioskodawcy dotyczącego pytania nr 3 i 4, w myśl którego, w stanie prawnym obowiązującym od kwietnia 2022 r. od końca 2022 r. oraz w stanie prawnym obowiązującym od 2023 r., w związku z refakturowaniem na Najemcę z Podlicznikiem kosztów energii elektrycznej zasilającej klimatyzację, Wnioskodawca nie był i nie jest zobowiązany do zapłaty akcyzy. W konsekwencji stanowisko Spółki w zakresie pytania nr 3 i 4 należy częściowo uznać za nieprawidłowe, tj. w zakresie dotyczącym wywarzanej energii elektrycznej, która będzie zużywana przez najemcę w oparciu o fakturę, z której będzie wynikała należność za wydaną energię elektryczną.
3. Skargą wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Spółka zaskarżyła ww. interpretację indywidualną w części, tj. w zakresie w jakim Organ interpretacyjny uznał stanowisko Wnioskodawcy za nieprawidłowe (tj. w zakresie pytania nr 3 i 4 w odniesieniu do wytwarzanej energii elektrycznej, która będzie zużywana przez najemcę w oparciu o fakturę, z której będzie wynikała należność za wydaną energię elektryczną).
3.1. W skardze Spółka zarzuciła wydanie zaskarżonej interpretacji z naruszeniem przepisów postępowania: art. 14b § 3 oraz 14c ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022 r. poz. 2651 ze zm.; dalej: O.p.) poprzez bezpodstawne rozpatrzenie przez Organ innego stanu faktycznego niż przedstawiony przez Spółkę i dodanie do nich elementów, których nie wskazano we Wniosku – tj. poprzez uznanie, że Skarżąca w ramach refaktur wystawianych przez Najemcę z Podlicznikiem dokonuje sprzedaży energii elektrycznej wyprodukowanej w instalacji fotowoltaicznej, podczas gdy ze stanu faktycznego opisanego we Wniosku wynika, że w ramach refaktur Wnioskodawca może dokonać jedynie odsprzedaży części energii elektrycznej zakupionej z sieci od sprzedawcy energii elektrycznej.
3.2. W oparciu o podniesione zarzuty Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji w zaskarżonej części oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
3.3. W odpowiedzi na skargę Organ interpretacyjny wniósł o jej oddalenie w całości, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
4. Skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu.
4.1. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Stosownie natomiast do treści art. 57a p.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydana w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni łub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z treści art. 57a p.p.s.a. wynika, że w obecnym stanie prawnym rolą sądu administracyjnego w sprawie ze skargi na indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego jest dokonanie oceny zgodności tej interpretacji z przepisami wskazanymi w zarzutach skargi. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi wniesionej na interpretację indywidualną i nie może poszukiwać uchybień prawa materialnego i procesowego, które w skardze tej nie zostały podniesione. Sąd bada prawidłowość zaskarżonej interpretacji indywidualnej tylko z punktu widzenia zarzutów skargi i wskazanej w niej podstawy prawnej. W szczególności sąd nie może podjąć żadnych czynności zmierzających do ustalenia innych, poza wskazanymi w skardze, naruszeń prawa. W wypadku zaś ustalenia takich wad w toku kontroli przeprowadzonej w granicach wyznaczonych skargą. nie może ich uwzględnić przy formułowaniu rozstrzygnięcia w sprawie (zob. ex multis wyrok NSA z 1 sierpnia 2023 r., II FSK 2836/19).
4.2. W rozpatrywanej sprawie ww. zakres kognicji Sądu dotyczy więc oceny zasadności podniesionych przez Wnioskodawcę zarzutów z uwzględnieniem jej zakresu oraz podstawy prawnej wskazanej w skardze – tj. po pierwsze – w zakresie tej części interpretacji indywidualnej w której organ interpretacyjny uznał stanowisko Wnioskodawcy za nieprawidłowe, oraz – po drugie – w oparciu o wskazaną przez Wnioskodawcę podstawę prawną – tj. art. 14b § 3 w zw. z art. 14c O.p.
4.3. Należy przypomnieć, że istota sporu w rozpatrywanej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy Wnioskodawca będzie zobowiązany do zapłaty akcyzy w związku z refakturowaniem na Najemcę z Podlicznikiem kosztów energii elektrycznej zasilającej klimatyzację na podstawie odczytów z podlicznika, o czym świadczy treść sformułowanych pytań nr 3 i 4.
4.4. W ocenie Skarżącego wadliwość zaskarżonej interpretacji podlega na naruszeniu przez organ interpretacyjny przepisów prawa procesowego – tj. art. 14b § 3 w zw. z art. 14c O.p., wyrażając w zaskarżonej interpretacji indywidualnej stanowisko odmienne od podatnika przy jednoczesnej niedopuszczalnej modyfikacji stanu faktycznego przedstawionego we Wniosku.
4.5. W istocie Skarżąca w ramach skargi nie kwestionuje błędnej wykładni prawa materialnego czy tez niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu materialnego, ograniczając się do zarzucanego naruszenia przepisów prawa procesowego. Konstatacja ta jest istotna z punktu widzenia wymogów wynikających z art. 57a p.p.s.a. wprowadzającego ograniczenie zasad kontroli sądowoadministracyjnej określonych w art. 134 p.p.s.a.
4.6. Analiza skargi i jej uzasadnienia wskazuje, że zarzucane naruszenie art. 14b § 3 oraz art. 14c O.p. Skarżąca upatruje w nieuprawnionej modyfikacji stanu faktycznego przez organ interpretacyjny w szczególności poprzez nieuprawnione w ocenie Wnioskodawcy odmienne potraktowanie opisanego we Wniosku charakteru "refakturowania" kosztów energii elektrycznej w kontekście obciążania Najemcy z Podlicznikiem kosztami energii elektrycznej zasilającej instalację klimatyzacji. W ocenie Wnioskodawcy DKIS w sposób nieuprawniony i wykraczający poza zakres opisanego stanu faktycznego (poprzez jego niedozwoloną modyfikację) przyjął, że w zakresie rozliczeń z Najemcą z Podlicznikiem Wnioskodawca dokonuje sprzedaży tej części energii elektrycznej, która pochodzi z instalacji fotowoltaicznej.
4.7. W ocenie Sądu stanowisko Skarżącej nie zasługuje na podzielenie.
4.8. Ze stanu faktycznego opisanego w sprawie w sposób bezsprzeczny wynika, że nowowybudowana instalacja fotowoltaiczna stanowi dodatkowe (oprócz istniejącego) źródło energii elektrycznej, która wykorzystywana jest na potrzeby dostarczania tejże energii do opisanego w stanie faktycznym budynku. Z opisu stanu faktycznego w sposób bezsprzeczny wynika, że instalacja fotowoltaiczna podłączona jest z głównym zasilaniem budynku (w tym także z zasilaniem najemcy określonego we Wniosku jako "Najemca z Podlicznikiem"). Wątpliwości nie budzi również okoliczność, że Wnioskodawca nie posiada możliwości technicznej rozróżnienie poszczególnych wolumenów energii elektrycznej. Powyższe okoliczności zostały w ocenie Sądu prawidłowo ocenione przez Organ interpretacyjny w zaskarżonej interpretacji indywidualnej, z odniesieniem się do stwierdzeń potwierdzających ww. elementy stanu faktycznego, zawartych przez Spółkę we wniosku.
4.9. Tym samym, w ocenie Sądu, brak jest uzasadnionych podstaw do przyjęcia, że Organ interpretacyjny w sposób nieuprawniony zmodyfikował stan faktyczny opisany przez Wnioskodawcę we Wniosku jak również, że wydana interpretacja odnosi się do innego niż opisany we wniosku stanu faktycznego.
4.10. Skarżąca błędnie bowiem utożsamia odmienną kwalifikację prawną zdarzenia opisanego we wniosku z niedozwolonym postępowaniem organu, mającym świadczyć o naruszeniu przez DKIS art. 14b § 3 oraz art. 14c O.p.
4.11. Fakt uznania przez organ interpretacyjny, że Skarżąca - w zakresie opisanego sposobu rozliczeń Wnioskodawcy z Najemcą z Podlicznikiem – będzie zobowiązana do zapłaty akcyzy (w zakresie w jakim DKIS uznał stanowisko Wnioskodawcy za nieprawidłowe) stanowi wyraz odmiennego od Skarżącej stanowiska co do skutków praw podatkowych podniesionych przez Spółkę wątpliwości, w oparciu o prawidłowo zrekonstruowany przez organ interpretacyjny stan faktyczny.
4.12. Inaczej mówiąc uznanie, że dla celów opodatkowania podatkiem akcyzowym Spółki w zakresie refakturowania kosztów energii elektrycznej dotyczącej rozliczeń z Najemcą z Podlicznikiem we wskazanym zakresie Skarżąca dokonuje w istocie sprzedaży energii elektrycznej stanowi wyłącznie skutek zajęcia przez Organ interpretacyjny odmiennego stanowiska co do wykładni (zastosowania) przepisów prawa materialnego. Organ bowiem odmiennie od Skarżącej wskazał, że w przypadku opisanym przez Skarżącą jako "refakturowanie" zachodzi przypadek sprzedaży energii w oparciu o postanowienia u.p.a (w szczególności art. 9 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 11 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 u.p.a.). Ewentualne zarzuty dotyczące nieprawidłowości zajętego przez organ interpretacyjny stanowiska w tym zakresie mogłyby być przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w przypadku podniesienia zarzutu naruszenia prawa materialnego. Skoro Wnioskodawca stosownego zarzutu w skardze nie wystosował kwestia ta – stosownie do art. 57a p.p.s.a. pozostaje poza kognicją Sądu rozstrzygającą niniejszą sprawę.
4.13. Końcowo odnosząc się do zarzucanego w uzasadnieniu skargi braku skorzystania przez organ interpretacyjny z uprawnienia określonego w art. 169 §1 i § 2 O.p. w zw. z art. 14h O.p. Sąd pragnie podkreślić, że w rozpatrywanej sprawie nie zachodziły przesłanki do wzywania Skarżącego do dalszego uzupełnienia wniosku, bowiem stan faktyczny był opisany w sposób jasny i pozwalający na ocenę stanowiska wyrażonego przez Wnioskodawcę w oparciu o przedstawiony stan faktyczny.
5. W konsekwencji poczynionych ustaleń Sąd, uznając zarzuty skargi za nieuzasadnione, oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.
6. Wszystkie orzeczenia sądów administracyjnych powołane w niniejszym orzeczeniu dostępne na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl