III SA/Wa 151/15

III SA/Wa 151/15 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2015-07-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2015-01-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Ewa Radziszewska-Krupa
Sylwester Golec
Waldemar Śledzik /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne
Podatek od towarów i usług
Sygn. powiązane
I FSK 274/16 - Wyrok NSA z 2018-01-12
Skarżony organ
Minister Finansów
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
at. 43 ust. 13, art. 43 ust. 1 pkt 37
Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity
Dz.U. 2012 poz 270
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Waldemar Śledzik (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Sylwester Golec, sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Protokolant starszy referent Monika Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 lipca 2015 r. sprawy ze skargi T. S.A. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 19 września 2014 r. nr IPPP1/443-921/14-2/AW w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę
Uzasadnienie
W dniu 13 sierpnia 2014 r. wpłynął wniosek T. S.A. z siedzibą w W. dalej: jako "Skarżąca", "Spółka" lub "Wnioskodawca") o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zastosowania zwolnienia od podatku VAT dla nabywanych usług wsparcia informatycznego oraz usługi w zakresie dostarczania i obsługi sprzętu informatycznego.
W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny oraz zdarzenie przyszłe:
Wnioskodawca należy do międzynarodowej grupy A. (dalej: "Grupa A." lub "Grupa"), będącej jednym z największych na świecie usługodawców oferujących usługi finansowe, w szczególności w sektorze ubezpieczeniowym.
Grupa A., będąc czołowym na świecie ubezpieczycielem, oferuje swoim klientom dostęp do szerokiej gamy ubezpieczeń majątkowych i ubezpieczeń na życie. Działalność ubezpieczeniową Grupa prowadzi poprzez regionalne spółki ubezpieczeniowe oraz wyspecjalizowane spółki globalne, działające w obszarach ubezpieczeń korporacyjnych, kredytowych, motoryzacyjnych, usługach assistance czy reasekuracji.
Na rynku polskim do Grupy A. należy między innymi Wnioskodawca.
Dla potrzeb prowadzonej działalności ubezpieczeniowej, A. nabywa określone usługi od wyspecjalizowanych podmiotów z Grupy, położonych w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej.
Wśród nabywanych usług, Wnioskodawca nabywa między innymi wyspecjalizowaną usługę wsparcia informatycznego oraz usługę w zakresie dostarczania i obsługi sprzętu informatycznego dedykowanego prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności ubezpieczeniowej (dalej: "Usługa"). Usługa nabywana jest od podmiotu z Grupy – A., spol. s.r.o., z siedzibą na Słowacji (dalej: "Usługodawca").
W ramach nabywanej Usługi, Wnioskodawca otrzymuje od Usługodawcy kompleksowe wsparcie w zakresie dostarczenia sprzętu informatycznego oraz utrzymania i bieżącej obsługi systemu informatycznego A., służącego prowadzonej działalności ubezpieczeniowej.
W ramach wykonania Usługi, Usługodawca jest w szczególności odpowiedzialny za dostarczenie sprzętu informatycznego, jego bieżące utrzymanie, zapewnianie określonego poziomu bezpieczeństwa danych gromadzonych przez Wnioskodawcę w toku działalności ubezpieczeniowej, udostępnianie powierzchni na serwerach (hosting) czy też rozwiązywanie bieżących problemów związanych z funkcjonowaniem infrastruktury IT Wnioskodawcy. Szczegółowy zakres wsparcia udzielanego przez Usługodawcę wynika każdorazowo z zapotrzebowania przedstawionego przez Skarżącą
W ramach Usługi, Usługodawca wykonuje na rzecz Wnioskodawcy w szczególności następujące czynności:
- utrzymanie i bieżącą obsługę systemu informatycznego wykorzystywanego przez Skarżącą w działalności ubezpieczeniowej,
- instalację i konfigurację dostarczanego sprzętu (w tym w szczególności serwerów, na których znajdują się wszystkie dane ubezpieczeniowe wykorzystywane przez A.),
- instalację i konfigurację systemu informatycznego, wykorzystywanego przez A. w prowadzonej działalności,
- tworzenie kopii zapasowych danych zapisanych na dyskach oraz odzyskiwanie utraconych danych związanych z prowadzoną przez Wnioskodawcę działalnością,
- prowadzenie bieżących analiz w zakresie identyfikacji potencjalnych istotnych kwestii w związku z dostarczanym sprzętem informatycznym,
- przedstawianie i integracja nowych technologii (elementów systemu) z istniejącym środowiskiem informatycznym,
- przeprowadzanie aktualizacji i bieżących przeglądów systemu,
- bieżące usuwanie pojawiających się usterek i zgłaszanych problemów,
- zapewnienie dostępności i przepustowości sieci LAN i SAN,
- prowadzenie fizycznych i wirtualnych operacji na serwerach,
- utrzymanie całości systemu informatycznego w ciągłej gotowości.
Należy zaznaczyć, iż zapewnienie Wnioskodawcy w toku świadczonej Usługi dostępu do sprzętu i systemów IT nie wiąże się z przejściem prawa własności / prawa do rozporządzania towarem jak właściciel, a jedynie stanowi element składowy kompleksowego świadczenia realizowanego przez Usługodawcę.
Wykonanie powyższych czynności w praktyce umożliwia Skarżącej skuteczne i efektywne prowadzenie działalności ubezpieczeniowej. W tym zakresie czynności wykonywane przez Usługodawcę, uwzględniając zaawansowanie techniczne systemu sprzedaży i obsługi polis ubezpieczeniowych Allianz, są kluczowe z punktu widzenia prowadzonej działalności ubezpieczeniowej.
Nabywana przez Skarżącą Usługa w zakresie wsparcia informatycznego jest usługą skrojoną na potrzeby prowadzonej działalności ubezpieczeniowej, uwzględniającą w szczególności specyfikę branży ubezpieczeniowej i jej wymagania w zakresie zaplecza informatycznego. Fakt, iż jest ona świadczona przez wyspecjalizowany podmiot z Grupy pozwala Wnioskodawcy zredukować własne zaangażowanie w proces funkcjonowania infrastruktury IT, jak również koszty ponoszone w związku z zapewnieniem rozwiązań technicznych.
Wynika to w szczególności z faktu, iż Usługodawca współpracuje w analogicznym zakresie z wieloma podmiotami z Grupy, dzięki czemu doskonale orientuje się w procesach i operacjach zachodzących w działalności Wnioskodawcy, jest w stanie przewidywać i sprawnie rozwiązywać potencjalne zagrożenia / błędy i problemy związane z funkcjonowaniem infrastruktury informatycznej niezbędnej do realizacji działalności ubezpieczeniowej.
Z punktu widzenia Skarżącej, wszystkie opisane powyżej czynności wykonywane w ramach Usługi stanowią integralną część jednego, kompleksowego świadczenia i służą nadrzędnemu celowi, jakim jest właściwe i efektywne świadczenie usług ubezpieczeniowych przez Wnioskodawcę. Z tytułu świadczenia opisanej powyżej Usługi, Wnioskodawca wypłaca Usługodawcy określone w umowie wynagrodzenie.
W związku z powyższym Skarżąca zadała pytanie:
Czy Usługa opisana w stanie faktycznym, na gruncie ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 177 poz. 1054 z późn. zm.) dalej jako ustawa o VAT w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2011 r. jest objęta zakresem zwolnienia od opodatkowania podatkiem VAT?
Zdaniem Skarżącej usługa opisana w stanie faktycznym, na gruncie ustawy o VAT w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2011 r., jest objęta zakresem zwolnienia od opodatkowania podatkiem VAT na podstawie art. 43 ust. 13 w związku z art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy o VAT. Według Skarżącej wszystkie wskazane w opisie stanu faktycznego czynności wykonywane przez Usługodawcę w ramach świadczenia Usługi powinny być traktowane dla potrzeb VAT jako jedna kompleksowa usługa, niezbędna do poprawnego wykonania przez Skarżącą usług ubezpieczeniowych. W szczególności, z perspektywy Skarżącej, tylko łączne wykonanie przez Usługodawcę wszystkich czynności wchodzących w skład Usługi, przedstawia dla niej rzeczywistą wartość funkcjonalną. Zdaniem Skarżącej , nabywana Usługa stanowi odrębną (samodzielną) całość oraz jest właściwa i niezbędna do świadczenia przez Wnioskodawcę usług ubezpieczeniowych, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy o VAT. W konsekwencji Usługa świadczona na rzecz Wnioskodawcy spełnia wszystkie przesłanki sformułowane w art. 43 ust. 13 ustawy o VAT pozwalające na zastosowanie zwolnienia dla świadczenia Usługi.
W ocenie Skarżącej świadczenie realizowane przez Usługodawcę z perspektywy ekonomicznej ma jednolity charakter. Co prawda w ramach umowy z Wnioskodawcą wykonuje on szereg czynności, jednak mają one ekonomiczny sens jedynie jako całość, ponieważ tylko świadczone razem odpowiadają na potrzeby Wnioskodawcy jako odbiorcy usług w tym zakresie.
Z perspektywy Wnioskodawcy każda ze wskazanych w stanie faktycznym czynności wykonywanych przez Usługodawcę w ramach świadczenia Usługi, dostarczona oddzielnie nie ma gospodarczego sensu i w konsekwencji nie spełniłaby oczekiwań Wnioskodawcy, nie pozwalając mu zrealizować zakładanego celu gospodarczego. W interesie Skarżącej pozostaje jedynie nabycie jednej kompleksowej usługi wsparcia, która pozwoli na właściwe prowadzenie działalności ubezpieczeniowej (w szczególności kalkulacji wysokości otrzymywanych składek).
Skarżąca argumentowała, iż w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z jednym istotnym przedmiotem świadczenia (kompleksową usługą, której celem jest wsparcie w zakresie dostarczania i obsługi sprzętu informatycznego dedykowanego prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności ubezpieczeniowej).
Wspomniane świadczenie ma złożony charakter (składa się z szeregu opisanych w stanie faktycznym czynności), a jego podział prowadziłby do sztuczności i wypaczałby ekonomiczny i faktyczny cel, w jakim zawarła umowę z Usługodawcą.
Skarżąca podkreśliła, iż jednolita linia orzecznicza TSUE jednoznacznie wskazuje, że świadczenia składające się z szeregu nierozerwalnie powiązanych ze sobą elementów, tworzących jednolitą ekonomiczną całość, i tylko jako takie, mające gospodarczy sens dla klienta/konsumenta, powinny być traktowane dla potrzeb VAT jako jedno kompleksowe świadczenie, którego charakterystyka dla celów tego podatku jest determinowana przez świadczenie główne. Ponadto każde dążenie do dzielenia takich transakcji na osobne elementy będzie prowadziło do wypaczenia ekonomicznej istoty takich świadczeń. Skarżąca wskazała ponadto na orzecznictwo polskich sądów administracyjnych w kwestii uznania kilku powiązanych ze sobą świadczeń za usługę kompleksową z którego wynika, iż w przypadku sytuacji gospodarczej, w której jeden podmiot zobowiązuje się wykonać na rzecz swojego klienta określony zestaw czynności (również różnorodnych - np. dostawa towarów i świadczenie usług), to takie czynności, jeżeli tworzą dla klienta wartość gospodarczą jedynie jako całość, powinny zostać uznane dla celów podatku VAT za jedno kompleksowe świadczenie.
Zaznaczyła, że nabywana przez Skarżącą kompleksowa Usługa sama w sobie nie może zostać bezpośrednio uznana za usługę ubezpieczeniową lub usługę pośrednictwa w świadczeniu tych usług. W szczególności w ramach wykonywanej usługi Usługodawca nie przejmuje na siebie, w zamian za określoną składkę, jakiegokolwiek ryzyka, co stanowiłoby kluczowy i konieczny warunek do uznania jej za usługę ubezpieczeniową. Ocena taka wynika dodatkowo z faktu, że wykonywanie czynności ubezpieczeniowych jest (zgodnie ze odrębnymi regulacjami prawnymi) zastrzeżone zasadniczo dla wybranych grup podmiotów podlegających szczegółowym zasadom nadzoru. W konsekwencji, zdaniem Wnioskodawcy należy uznać, że świadczona na jego rzecz Usługa nie jest w sposób bezpośredni objęta zwolnieniem od podatku VAT, przewidzianym w art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy o VAT jako usługa ubezpieczeniowa. Powyższa kwalifikacja nabywanej Usługi nie wpływa jednak, zdaniem Wnioskodawcy, na możliwość uznania nabywanej Usługi za element usługi ubezpieczeniowej, wymienionej w art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy o VAT, który tworzy odrębną całość oraz jest właściwy i niezbędny do świadczenia przez Skarżącą usług ubezpieczeniowych. Według Wnioskodawcy, sformułowane przez TSUE przesłanki, pozwalające na uznanie konkretnej usługi "pomocniczej" za odrębną, niezbędną i właściwą dla usługi zwolnionej, znajdują w pełni zastosowanie do usług stanowiących samodzielny, niezbędny i właściwy element usług ubezpieczeniowych, zwolnionych od VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy o VAT. Zdaniem Skarżącej czynności wykonywane w ramach świadczenia na rzecz Skarżącej Usługi, spełniają wszystkie wskazane powyżej przesłanki.
Skarżąca podkreśliła, iż nabywana usługa w zakresie dostarczenia i obsługi sprzętu informatycznego dedykowanego prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności ubezpieczeniowej jest elementem świadczonych przez Wnioskodawcę usług ubezpieczeniowych, bez których w praktyce nie byłoby możliwe efektywne i sprawne funkcjonowanie usług ubezpieczeniowych. W związku z powyższym zdaniem Skarżącej nabywana przez nią Usługa, polegająca na wsparciu w zakresie dostarczenia i obsługi sprzętu informatycznego dedykowanego prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności ubezpieczeniowej, jest immanentnym elementem działalności ubezpieczeniowej świadczonej przez zakład ubezpieczeń i pozostaje nierozerwalnie związana z usługą ubezpieczeniową.
Skarżącej stwierdziła, iż nabywana Usługa spełnia kryterium właściwości dla świadczonych przez Skarżącą usług ubezpieczeniowych, zwolnionych od opodatkowania VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy o VAT.
Specyfika prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności ubezpieczeniowej z uwagi na jej rozległość i skomplikowanie wymaga stworzenia bądź dostosowania odpowiednich systemów informatycznych, służących praktycznej obsłudze wykonywanych czynności ubezpieczeniowych. Bez nabycia wsparcia w bieżącej obsłudze i funkcjonowaniu takich systemów, prowadzenie nowoczesnej działalności ubezpieczeniowej nie byłoby możliwe.
Podkreśliła, iż wsparcie, jakie otrzymuje w tym zakresie nie miałoby jakiegokolwiek gospodarczego sensu w przypadku podmiotów niedziałających w branży ubezpieczeń. Wsparcie informatyczne udzielane Skarżącej przez Usługodawcę stanowi element, bez którego nowoczesne, zaawansowane technologicznie i zautomatyzowane prowadzenie działalności ubezpieczeniowej nie mogłoby w praktyce sprawnie funkcjonować. Nabywana przez Skarżącą Usługa, jest usługą ściśle spersonalizowaną, bezpośrednio dostosowaną do potrzeb Wnioskodawcy i bezpośrednio powiązaną z jego działalnością ubezpieczeniową. Usługa ta jest kluczowa z punktu widzenia możliwości świadczenia przez Wnioskodawcę usług ubezpieczeniowych oraz wykonywania tych świadczeń w sposób bezpieczny i efektywny. Wsparcie uzyskiwane od Usługodawcy stanowi kluczowy element prowadzonej przez Skarżącą działalności ubezpieczeniowej, bez którego niemożliwe byłoby właściwe prowadzenie kalkulacji, ewidencji i rejestrów ubezpieczeniowych niezbędnych dla potrzeb funkcjonowania oferowanych produktów ubezpieczeniowych. W konsekwencji zdaniem Skarżącej z uwagi na specyfikę nabywanej Usługi i jej ścisły związek z działalnością ubezpieczeniową Wnioskodawcy, w świetle przepisów ustawy o VAT Usługę należy uznać za właściwą dla świadczenia usług ubezpieczeniowych.
Zdaniem Wnioskodawcy nabywana przez Skarżącą usługa w zakresie dostarczania i obsługi sprzętu informatycznego dedykowanego prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności ubezpieczeniowej, spełnia również kryterium niezbędności, o którym mowa w ustawie o VAT. W szczególności Wnioskodawca wskazał, że bez nabycia czynności w tym zakresie, nie jest możliwe poprawne wywiązywanie się przez Wnioskodawcę z postanowień umów ubezpieczenia zawartych z klientami. Wsparcie informatyczne udzielane Wnioskodawcy jest ściśle dostosowane do jej działalności ubezpieczeniowej. Bez otrzymania tego wsparcia nie możliwe byłoby w praktyce skuteczne świadczenie usług ubezpieczeniowych. Zaawansowanie technologiczne w zakresie technicznej obsługi procesu sprzedaży i funkcjonowania ubezpieczeń, wymaga nabycia specjalistycznych usług dostarczenia i obsługi sprzętu informatycznego dla prowadzonej działalności ubezpieczeniowej. Bez nabycia czynności wykonywanych w ramach Usługi, świadczenie usług ubezpieczeniowych (obejmujące nie tylko samo zawarcie umowy, ale przede wszystkim wykonanie szeregu dalszych czynności, w zakresie aktuariatu, zarządzania ryzykiem, wypłaty odszkodowań itp.) nie mogłoby się obejść bez odpowiedniego zaplecza technicznego i informatycznego. Stąd konieczność nabycia Usługi nie powinna zdaniem Wnioskodawcy budzić wątpliwości. W związku z faktem, iż wykonywanie czynności w zakresie dostarczenia i obsługi sprzętu informatycznego dedykowanego prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności ubezpieczeniowej warunkuje możliwość świadczenia przez te zakłady działalności ubezpieczeniowej, zdaniem Skarżącej jest oczywiste, iż określone przez TSUE kryterium "konieczności", czy też "niezbędności" jest w opisanym stanie faktycznym zachowane.
Minister Finansów w interpretacji indywidualnej z dnia 19 września 2014 r. uznał stanowisko Skarżącej za nieprawidłowe. W uzasadnieniu Organ stwierdził, że Skarżąca nie nabywa czynności ubezpieczeniowych, co również wskazał Zainteresowany we własnym stanowisku. Organ zauważył, iż czynność ubezpieczeniowa, w rozumieniu TSUE, charakteryzuje się tym, że ubezpieczyciel, w zamian za wcześniejsze opłacenie składki ubezpieczeniowej, zobowiązuje się w przypadku wystąpienia ryzyka objętego umową ubezpieczenia do spełnienia na rzecz ubezpieczonego świadczenia określonego w momencie zawarcia umowy. Usługodawca nie występuje w roli ubezpieczyciela, który w przypadku wystąpienia ryzyka objętego umową ubezpieczenia będzie zobowiązany do świadczenia na rzecz ubezpieczonego Klienta. Organ wskazał, że "czynność ubezpieczeniowa", w każdym wypadku związana będzie z istnieniem stosunku umownego między ubezpieczycielem, który na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług może korzystać ze zwolnienia z tego podatku, a osobą, której ryzyko jest objęte ubezpieczeniem, czyli ubezpieczonym. Organ stwierdził, iż z opisanego stanu sprawy wynika, że między usługodawcą a klientami Wnioskodawcy nie istnieje żaden stosunek prawny ubezpieczenia.
Organ zwrócił uwagę, iż ustawa o VAT nie zawiera legalnej definicji pośrednictwa w świadczeniu usług ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych, w celu właściwego zrekonstruowania normy prawnej ujętej w art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy warto odnieść się do definicji zaprezentowanych przez TSUE. Organ podniósł, iż zasadniczym kryterium, pozwalającym na ustalenie, czy dana osoba jest pośrednikiem ubezpieczeniowym, czy też nie, jest charakter wykonywanych przez nią czynności wewnętrznych. W sprawie C-124/07 pomiędzy J.C.M. Beheer B.V. a Staatssecretaris van Financien TSUE zwrócił uwagę, że przepisy wspólnotowe nie zawierają żadnych wskazówek odnoszących się do stosunku pomiędzy brokerem lub pośrednikiem ubezpieczeniowym a stronami umowy ubezpieczeniowej, do której się przyczynił. Stwierdzenie posiadania statusu brokera lub pośrednika ubezpieczeniowego zależy zatem od cech badanej działalności.
Organ wskazał, iż z kolei, w sprawie C-453/05 TSUE stwierdził, że "pośrednictwo stanowi działalność polegającą na pośredniczeniu, która może obejmować między innymi wskazywanie stronie danej umowy okazji do zawarcia takiej umowy, przy czym celem takiej działalności jest uczynienie wszystkiego, co niezbędne, aby dwie strony zawarły umowę, a sam pośrednik nie ma żadnego interesu w zakresie treści umowy. Zatem pojęcie pośrednictwa nie wymaga koniecznie, aby pośrednik działający jako subagent agenta głównego kontaktował się bezpośrednio z dwiema stronami umowy, aby negocjować wszystkie klauzule, jednakże pod warunkiem że jego działalność nie ogranicza się do zobowiązania do wykonania części czynności faktycznych związanych z umową".
W konsekwencji Organ stwierdził, iż czynności nabywane przez Wnioskodawcę, nie stanowią usług ubezpieczeniowych ani ich pośrednictwa, korzystających ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy o VAT. Zdaniem Organu nabywane usługi są w rezultacie czynnościami służącymi efektywnemu prowadzeniu przez Spółkę działalności w zakresie sprzedaży usług ubezpieczeniowych.
Na podstawie przedstawionych okoliczności sprawy oraz treści art. 43 ust. 13 ustawy o VAT, uznał, że przepis ten stosuje się do świadczenia usługi stanowiącej element usługi ubezpieczeniowej wymienionej w ust. 1 pkt 37-41, który sam stanowi odrębną całość i jest właściwy oraz niezbędny do świadczenia usługi zwolnionej.
W ocenie organu w omawianej sprawie, kluczowym jest ustalenie, czy opisane usługi stanowią odrębną całość oraz są właściwe i niezbędne do świadczenia usługi zwolnionej, tj. czy mogą stanowić usługi pomocnicze do usług ubezpieczeniowych w rozumieniu art. 43 ust. 13 ustawy o VAT. Uwzględniając wskazania określone w art. 43 ust. 13 ustawy o VAT oraz wnioski płynące z przytoczonego orzecznictwa TSUE uznał, że aby transakcje mogły zostać uznane za zwolnione, czynności te muszą stanowić element usługi ubezpieczeniowej, muszą mieć odrębny od tej usługi charakter, jak również muszą być niezbędne do wykonania usługi ubezpieczeniowej oraz dla niej właściwe - w znaczeniu: specyficzne (specyficzny - właściwy wyłącznie dla danej osoby, danego przedmiotu czy zjawiska).
Organ wskazał, iż Usługi nabywane przez Wnioskodawcę stanowią odrębną całość. Zauważył, iż przepis ust. 13 art. 43 ustawy o VAT dotyczący zwolnienia wyraźnie wskazuje, że usługi te muszą być właściwe do wykonania usługi podstawowej tj. usługi ubezpieczeniowej. Aby uznać usługę za właściwą musi ona z ogólnego punktu widzenia stanowić osobną całość, w rezultacie obejmując funkcje charakterystyczne dla usługi zwolnionej. Tym samym w ocenie Organu w przedmiotowej sprawie usług nabywanych przez Wnioskodawcę nie można uznać za usługi właściwe, gdyż owszem stanowią one osobną całość obok usługi ubezpieczeniowej, jednakże nie obejmują one funkcji charakterystycznych dla usługi ubezpieczeniowej zwolnionej od podatku VAT, świadczonej przez Spółkę, która dostarcza na cudzy rachunek swoim klientom ochrony ubezpieczeniowej w ramach zawieranych umów.
Według Organu, usługi nabywane przez Wnioskodawcę jako czynności wsparcia informatycznego oraz w zakresie dostarczania i obsługi sprzętu informatycznego dedykowanego prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności ubezpieczeniowej nie mieszczą się w zakresie usług ubezpieczeniowych, nawet jeżeli pośrednio są związane z tymi usługami świadczonymi przez Spółkę. Zdaniem Organu usługodawca nie uczestniczy w żadnym stopniu w świadczeniu usług w zakresie ubezpieczenia. W ramach świadczonych usług dokonuje wyłącznie czynności wspierających Spółkę w prowadzonej działalności ubezpieczeniowej tj. m. in. utrzymuje i zapewnia bieżącą obsługę systemu informatycznego, instaluje i dokonuje konfiguracji sprzętu, tworzy kopie zapasowe danych, przeprowadza aktualizację systemu, usuwa pojawiające się usterki, zapewnia dostęp i przepustowość do sieci LAN i SAN, utrzymuje cały system informatyczny w ciągłej gotowości.
W związku z tym Organ stwierdził, że wykonywane przez usługodawcę czynności stanowią jedynie czynności wspierające prowadzoną przez Spółkę działalność, sprowadzające się de facto do zapewnienia obsługi informatycznej. W ramach świadczonych usług usługodawca jest odpowiedzialny za dostarczenie sprzętu informatycznego, jego bieżące utrzymanie, zapewnienie bezpieczeństwa danych gromadzonych w toku działalności ubezpieczeniowej, udostępnienie powierzchni na serwerach, oraz za rozwiązywanie bieżących problemów związanych z infrastrukturą IT Spółki. Nabywane usługi mają zatem za zadanie wsparcie infrastruktury technicznej i otoczenia IT Wnioskodawcy aby w sposób nowoczesny i zaawansowany technologicznie prowadzić działalność ubezpieczeniową. Jednak takie czynności nie są właściwe wyłącznie dla działalności ubezpieczeniowej. Nowoczesne systemy informatyczne, są charakterystyczne dla każdej dziedziny gospodarczej i nie mają wyłącznie związku z działalnością w zakresie ubezpieczeń. Przykładowo wskazał, iż działalność prowadzona przez banki i inne instytucje finansowe również korzysta z zaawansowanych technologii informatycznych i dostosowanego do własnych potrzeb otoczenia IT.
Organ szczególną uwagę w przedmiotowej sprawie zwrócił na analizę cechy "niezbędności". Odwołując się do literalnego znaczenia, posiłkując się przy tym słownikowym rozumieniem słowa "niezbędny", oznacza on coś co jest koniecznie potrzebne, określa stosunek co najmniej dwóch rzeczy zgodnie z którym jedna nie może istnieć bez drugiej. Innymi słowy brak jednej wyklucza całkowicie występowanie drugiej tzn. nie mogą się bez siebie obyć. Niezbędność wyraża taką relację, która opiera się na wzajemnej nierozłączności.
Na tle powyższego Organ stwierdził, iż przedmiotowe usługi nabywane przez Wnioskodawcę, mogą co najwyżej przekładać się na efektywniejsze prowadzenie działalności ubezpieczeniowej, natomiast nie można uznać ich za konieczne i niezbędne do świadczenia tychże usług.
Zdaniem Organu przyjęcie takiego podejścia byłoby zbyt daleko idące, i jednocześnie stojące w sprzeczności z zasadą wąskiej wykładni prawa podatkowego dotyczącego zwolnień, jako odstępstwa od powszechności opodatkowania. Zaznaczył, iż utrzymanie i obsługa systemów informatycznych, czy dostarczanie sprzętu, tworzenie kopii zapasowych , przeprowadzanie aktualizacji systemu oraz inne czynności wykonywane przez usługodawcę prowadzą jedynie do sprawniejszej obsługi umów ubezpieczeniowych, oraz do zapewnienia szerokiego dostępu do oferowanych usług przez spółkę (możliwość zawierania umów przez Internet) ale w ocenie Organu z pewnością nie stanowi czynności niezbędnej, ani właściwej dla usług ubezpieczenia
Według Organu brak niezbędności nabywanych przez Spółkę usług może także przejawiać się w tym, że klient Wnioskodawcy, może równie dobrze przystąpić do umowy ubezpieczenia w sytuacji gdy Spółka nie korzysta z usług oferowanych przez usługodawcę (klient możne podpisać umowę bez udziału systemów informatycznych). Organ stwierdził, iż argumentacja jaka legła u podstaw niniejszego rozstrzygnięcia, uwydatnia jedynie techniczno - pomocniczy charakter nabywanych czynności. Innymi słowy, ewentualny brak usług wsparcia informatycznego oraz usług w zakresie dostarczania i obsługi sprzętu informatycznego dedykowanego prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności ubezpieczeniowej, nie przekreślałby możliwości wyświadczania usług ubezpieczeniowych przez Wnioskodawcę. Zwłaszcza, że prowadzenie działalności gospodarczej przy użyciu zaawansowanych technologii informatycznych w obecnych czasach jest konieczne i wskazane dla każdego podmiotu funkcjonującego w życiu gospodarczym. Nie jest zarezerwowane wyłącznie dla przedsiębiorców działających na rynku ubezpieczeń.
Wskazał na generalną zasadę wykładni zwolnień, wielokrotnie podnoszoną przez TSUE w orzeczeniach, zgodnie z którą pojęcia użyte celem zdefiniowania zwolnień z VAT, podlegają ścisłej interpretacji, ponieważ zwolnienia te stanowią odstępstwa od zasady ogólnej, według której podatek VAT jest pobierany od każdej dostawy towarów lub świadczenia usług dokonanego odpłatnie przez podatnika działającego w takim charakterze.
Wobec powyższego Organ uznał, iż usługi wymienione we wniosku, nabywane przez Wnioskodawcę świadczone na podstawie zawartych z usługodawcą umów, nie stanowią usług właściwych do wykonania usługi podstawowej tj. usługi ubezpieczeniowej zwolnionej od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 13 ustawy o VAT, gdyż nie obejmują one funkcji charakterystycznych dla usługi ubezpieczeniowej i nie są one niezbędne. Zatem nie będą korzystać ze zwolnienia od podatku od towarów i usług, lecz podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług stawką podstawową, w wysokości 23%.
W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Minister Finansów stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji indywidualnej.
Skarżąca pismem z dnia 18 grudnia 2014 r. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą interpretację indywidualną wnosząc o jej uchylenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
Zaskarżonej interpretacji zarzuciła naruszenie:
- art. 43 ust. i pkt 37 w zw. z art. 43 ust. 13 ustawy o VAT poprzez jego błędną wykładnię wynikającą z nieuwzględnienia literalnego brzmienia wskazanej regulacji, jak również pominięcia przy interpretacji wskazanej regulacji orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: "TSUE" lub "Trybunał");
- art. 14c § 1 i 2 oraz 121 § 1 w zw. z art. 14h ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa ( tj. Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.; - dalej: O.p.) poprzez brak wskazania w Interpretacji prawidłowego stanowiska w oparciu o wyczerpujące uzasadnienie prawne.
W uzasadnieniu Skarżąca podtrzymując stanowisko zawarte we wniosku o wydanie zaskarżonej interpretacji wskazała, iż zaprezentowana we Wniosku o wydanie Interpretacji, nabywana przez nią Usługa spełnia wszystkie kryteria warunkujące jej zwolnienie z podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 37 w zw. z art. 43 ust 13 ustawy o VAT, co powinno skutkować uznaniem niniejszej skargi za zasadną i niezbędną w kontekście konieczności wyeliminowania wadliwej interpretacji indywidualnej z obrotu prawnego. Nie zgodziła się z twierdzeniem Organu, iż czynności wchodzące w skład Usług są jedynie pomocnicze w prowadzonej przez Skarżącą działalności. Zdaniem Skarżącej gdyby bowiem miały one jedynie charakter pomocniczy, to rezygnacja z nich nie uniemożliwiłaby prowadzenia przez Skarżącą działalności ubezpieczeniowej. Tymczasem, w stanie faktycznym będącym przedmiotem analizy w niniejszej sprawie, rezygnacja z Usługi w praktyce uniemożliwiłaby prowadzenie działalności ubezpieczeniowej przez Skarżącą.
W ocenie Skarżącej Organ w wydanej interpretacji nie odniósł się w żaden sposób do jej argumentacji nie wykazał w sposób wyczerpujący, iż realizowane przez usługodawcę Skarżącej czynności nie spełniają warunku właściwości oraz niezbędności dla świadczenia działalności ubezpieczeniowej. Argumenty przedstawione przez Organ mają charakter ogólny.
W ocenie Skarżącej postępowanie Organu w tym zakresie może wskazywać, iż kierował się on wyłącznie interesami fiskalnymi, nie uwzględniając wynikającego z konstrukcji art. 43 ust. 13 w związku z art. 43 ust 1 pkt 37 ustawy o VAT zwolnienia od podatku od towarów i usług. Powyższe stanowiło naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych. Skarżąca podniosła, iż w sprzeczności z zasadą zaufania do organów pozostaje sytuacja, w której organ podatkowy ogranicza się do przedstawienia swojego stanowiska w sprawie, pomijając przedstawienie oceny stanowiska prawnego wnioskodawcy i tylko w oparciu o tak arbitralne wyselekcjonowaną argumentację wydaje interpretację indywidualną.
Minister Finansów w odpowiedzi na skargę, podtrzymując swoje stanowisko, wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270;. dalej jako "P.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach.
Podkreślenia wymaga, że specyfika postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji polega między innymi na tym, iż organ podatkowy rozpatruje sprawę tylko i wyłącznie w ramach pytania prawnego zawartego we wniosku na tle przedstawionego przez wnioskodawcę stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) oraz wyrażonej przez niego oceny prawnej (stanowisko podatnika). Opisany we wniosku stan faktyczny nie musi prezentować zdarzeń już zaistniałych, może również odnosić się np. do działań planowanych przez podatnika, które jeszcze nie nastąpiły. Dlatego też organ wydający indywidualną interpretację nie przeprowadza w tego rodzaju sprawach postępowania dowodowego, ograniczając się do dokładnej analizy okoliczności stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) podanego we wniosku Strony oraz udzielając odpowiedzi na pytanie prawne określone przez stronę postępowania. W stosunku do tych tylko okoliczności wyraża następnie swoje stanowisko, które musi być jednak ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę. Nie ulega też wątpliwości, iż organ interpretujący przepisy prawa przy wydawaniu rozstrzygnięć w przedmiocie wykładni przepisów prawa krajowego jest zobligowany dokonać analizy sytuacji prawnej przedstawionej przez wnioskodawcę pod kątem zastosowania ogólnych norm prawa wspólnotowego w ramach zasad pierwszeństwa i bezpośredniego skutku a także obowiązku prowspólnotowej wykładni przepisów krajowych.
Zgodnie z dyspozycją przepisu art. 146 § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność czynności. Podnieść należy, iż mimo nie odesłania w ww. przepisie do wskazywanych w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. powodów uchylania decyzji i postanowień, kryteria oceny sądowej wydanego przez Ministra Finansów aktu administracyjnego powinny być tożsame. Sąd, kontrolując indywidualną interpretację, powinien oceniać zatem naruszenia prawa procesowego, jak i prawa materialnego.
Badając skargę w świetle przedstawionych kryteriów Sąd uznał, że zaskarżona interpretacja indywidualna odpowiada prawu i dlatego należało ją oddalić.
Istota sporu między stronami sprowadza się do rozbieżnych stanowisk w zakresie możliwości zwolnienia z podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 37 w zw. z art. 43 ust. 13 ustawy o VAT usług nabywanych przez Wnioskodawcę jako czynności wsparcia informatycznego oraz w zakresie dostarczania i obsługi sprzętu informatycznego dedykowanego w prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności ubezpieczeniowej. Zdaniem Organu, w opisanym we Wniosku zdarzeniu usługodawca nie uczestniczy w żadnym stopniu w świadczeniu usług w zakresie ubezpieczenia, gdyż w ramach świadczonych usług dokonuje wyłącznie czynności wspierających Spółkę w prowadzonej działalności ubezpieczeniowej tj. m. in. utrzymuje i zapewnia bieżącą obsługę systemu informatycznego, instaluje i dokonuje konfiguracji sprzętu, tworzy kopie zapasowe danych, przeprowadza aktualizację systemu, usuwa pojawiające się usterki, zapewnia dostęp i przepustowość do sieci LAN i SAN, utrzymuje cały system informatyczny w ciągłej gotowości. Nabywane usługi mają zatem za zadanie wsparcie infrastruktury technicznej i otoczenia IT Wnioskodawcy aby w sposób nowoczesny i zaawansowany technologicznie prowadzić działalność ubezpieczeniową.
Taka wykładania przepisów, zdaniem Skarżącej, narusza literalne brzmienia wskazanej regulacji, a także pomija orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, z którego w szczególności wynika, że świadczenia składające się z szeregu nierozerwalnie powiązanych ze sobą elementów, tworzących jednolitą ekonomiczną całość, i tylko jako takie, mające gospodarczy sens dla klienta/konsumenta, powinny być traktowane dla potrzeb VAT jako jedno kompleksowe świadczenie, którego charakterystyka dla celów tego podatku jest determinowana przez świadczenie główne.
Przy tak zakreślonym sporze, rację należy przyznać Organowi Interpretacyjnemu.
Jak słusznie wywiódł Organ, dokonując analizy przepisów krajowych a także przywołanych przez Skarżącą orzeczeń TSUE, nie można potwierdzić stanowiska Strony, że usługi wsparcia informatycznego oraz usługi w zakresie dostarczania i obsługi sprzętu informatycznego stanowią usługę pomocniczą do świadczonych usług ubezpieczeniowych, gdyż stanowią one czynność niezbędną i właściwą do ich wyświadczenia, a tym samym winny korzystać ze zwolnienia z podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 37 w zw. z art. 43 ust. 13 ustawy.
Z treści powołanego wyżej art. 43 ust. 13 ustawy wynika, że zastosowanie zwolnienia od podatku możliwe jest także w odniesieniu do usług stanowiących element usługi wymienionej w ust. 1 pkt 37-41 pod warunkiem, że
3) stanowią one odrębną całość
4) są właściwe oraz
5) niezbędne do świadczenia usługi zwolnionej.
Należy przy tym podkreślić, że aby dana czynność mogła skorzystać ze zwolnienia od podatku musi posiadać łącznie wszystkie cechy przewidziane w ww. przepisie. Aby uznać usługę za właściwą musi ona z ogólnego punktu widzenia stanowić osobną całość, w rezultacie obejmując funkcje charakterystyczne dla usługi zwolnionej. Z tego względu, w przedmiotowej sprawie usług polegających na wsparciu informatycznym, oraz usług w zakresie dostarczania i obsługi sprzętu informatycznego nie można uznać za usługi właściwe, gdyż pomimo że stanowią obok usługi ubezpieczeniowej, odrębną całość, jednakże nie obejmują one funkcji charakterystycznych tej usługi zwolnionej. Przepis art. 43 ust. 13 ustawy dotyczący zwolnienia wyraźnie wskazuje, że usługi te muszą być właściwe, specyficzne dla usługi podstawowej tj. usługi ubezpieczeniowej świadczonej przez Towarzystwo.
Uwzględniając również orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w tym zakresie, stwierdzić należy, że zwolnieniu od podatku nie podlegają usługi stanowiące element (część składową) usługi finansowej, które nie są dla danej usługi finansowej właściwe w znaczeniu: specyficzne (specyficzny - właściwy wyłącznie dla danej osoby, danego przedmiotu czy zjawiska). W takim kontekście trudno uznać opisane przez Spółkę usługi za specyficzne jedynie dla sektora ubezpieczeniowego, mogą one bowiem być wykorzystywane w innych niż ubezpieczenia dziedzinach życia np. działalność prowadzona przez banki i inne instytucje finansowe również korzysta z zaawansowanych technologii informatycznych i dostosowanego do własnych potrzeb otoczenia IT.
Bez znaczenia przy tym pozostaje fakt, że usługa taka jest rzeczywiście niezbędna do wykonania usługi głównej. Jak podkreślono w wyroku w sprawie C-2/95 (pkt 65), "sam fakt, że jakiś istotny element jest niezbędny do zakończenia transakcji zwolnionej z podatku, nie daje podstaw do konkluzji, że usługa, którą dany element reprezentuje, jest zwolniona z podatku".
Nowoczesne systemy informatyczne, są charakterystyczne bowiem dla każdej dziedziny gospodarczej i nie mają wyłącznie związku z działalnością w zakresie ubezpieczeń.
Ponieważ użyte w powyższych przepisach pojęcie "usługi ubezpieczeniowej" nie zostało zdefiniowane ani w dyrektywie 112 to w zakresie transakcji ubezpieczeniowych wielokrotnie wypowiadał się TS. Trybunał orzekł, że istotą transakcji ubezpieczeniowej jest w ogólnym rozumieniu, iż ubezpieczyciel zobowiązuje się, w przypadku gdy zaistnieje ryzyko objęte ubezpieczeniem, świadczyć ubezpieczonemu usługę uzgodnioną podczas zawierania umowy w zamian za uprzednią wpłatę składki (por. m.in. wyroki TS w sprawie: Card Protection Plan, C – 349/96, EU:C:1999:93, pkt 17; Skandia, C – 240/99, EU:C:2001:140, pkt 37; Taksatororringen, C-8/01, EU:C:2003:621, pkt 39). Trybunał wyraził stanowisko, że transakcja ubezpieczeniowa nieodzownie pociąga za sobą istnienie umowy między dostawcą usługi ubezpieczenia i osobą, która jest ubezpieczona na wypadek ryzyka, czyli ubezpieczonym. TS przyjmuje również, że usługę (transakcję) ubezpieczeniową świadczy ubezpieczyciel na rzecz osoby ubezpieczonej czy też innej osoby uprawnionej do korzystania z tej usługi. Z kolei w celu zdefiniowania pojęcia "pośrednika ubezpieczeniowego" należy odwołać się do wyroku Trybunał w wyroku w sprawie Taksatorringen, EU:C:2003:621. W tym wyroku Trybunał stwierdził, że pojęcie usług pokrewnych, świadczonych przez brokerów i pośredników ubezpieczeniowych w rozumieniu art. 13 część B lit. a) Szóstej Dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (77/388/EWG; Dz. Urz. Z dnia 13 czerwca 1977r. Nr L 145, s. 1 i nast. ze zm.; obecnie art. 135 ust. 1 lit. a) dyrektywy 112) dotyczy wyłącznie świadczeń dokonanych przez profesjonalistów, którzy utrzymują stosunki jednocześnie z ubezpieczycielem i ubezpieczonym, przy założeniu, że broker ubezpieczeniowy jest wyłącznie pośrednikiem. Pojęcie to kładzie nacisk - w obrębie dziedziny takiej jak rozpowszechnianie produktów ubezpieczenia, którą cechuje duża złożoność i różnorodność - na działanie zewnętrzne pośrednika ubezpieczeniowego, czyli jego pozycję pośrednika między ubezpieczającym a zakładem ubezpieczeniowym, co jest nieodzownie związane z istnieniem relacji między tymi dwiema stronami. Definiując "usługi pokrewne" Rzecznik Generalny Poaires Maduro podkreślił, że działalność pośrednika polega na czynnym poszukiwaniu i nawiązywaniu kontaktów między klientami a ubezpieczycielem oraz na rozpowszechnianiu produktów ubezpieczeniowych. Powinna to być usługa wykonana na rzecz strony umowy oraz opłacona przez nią jako odrębna działalność pośrednictwa. Pośrednictwo to ma zatem na celu dokonanie wszelkich niezbędnych czynności, które umożliwiłyby zawarcie przez obie strony umowy, przy czym pośrednik nie realizuje w stosunku do treści umowy żadnego własnego interesu (opinia RG do sprawy Arthur Andersen & Co. Accountants, C-472/03, EU:C:2005:8, pkt 32 i 36). W świetle powyżej powołanych orzeczeń TS ze zwolnienia przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy o VAT korzystają usługi ubezpieczeniowe świadczone przez zakłady ubezpieczeniowe (ubezpieczycieli), których istotą jest udzielenie ochrony w zamian za uiszczoną składkę. Czynności składające się na usługę ubezpieczeniową, w tym będące następstwem udzielenia ochrony, dokonują się pomiędzy podmiotem ponoszącym ryzyko wystąpienia zdarzenia (ubezpieczycielem) a ubezpieczonym. W konsekwencji zwolnione również na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy o VAT "usługi pośrednictwa w świadczeniu usług ubezpieczeniowych" wiążą się z pośredniczeniem w udzielaniu ochrony ubezpieczeniowej przez ubezpieczyciela. Jako pośrednictwo w świadczeniu usług ubezpieczeniowych należy rozumieć dokonywanie w imieniu ubezpieczyciela lub też w imieniu osoby poszukującej ochrony ubezpieczeniowej wszelkich niezbędnych czynności, które umożliwiłyby zawarcie przez obie strony umowy ubezpieczenia, przy czym pośrednik nie realizuje w stosunku do treści umowy żadnego własnego interesu.
W świetle powyższych rozważań stwierdzić więc należy, że usług nabywanych przez Wnioskodawcę nie można uznać za usługi "właściwe", gdyż owszem stanowią one osobną całość, jednakże nie obejmują one funkcji charakterystycznych dla usługi ubezpieczeniowej zwolnionej od podatku VAT, świadczonej przez Towarzystwo w zakresie świadczenia usług ochrony ubezpieczeniowej.
Czynności wykonywane przez Usługodawcę polegające na dostarczeniu sprzętu informatycznego, jego bieżącym utrzymaniu, zapewnieniu bezpieczeństwa danych gromadzonych w toku działalności ubezpieczeniowej, udostępnieniu powierzchni na serwerach, oraz rozwiązywaniu bieżących problemów związanych z infrastrukturą IT Spółki nie są również usługami niezbędnymi do świadczenia usługi ubezpieczeniowej, gdyż jedynie mają na celu sprawniejszą obsługę umów ubezpieczeniowych i zapewnienie szerokiego dostępu do oferowanych przez Spółkę usług.
Brak niezbędności nabywanych przez Skarżącą usług może także przejawiać się w tym, że klient Towarzystwa, może równie dobrze przystąpić do umowy ubezpieczenia w sytuacji gdy Spółka nie korzysta z usług oferowanych przez usługodawcę (klient możne podpisać umowę bez udziału systemów informatycznych). W świetle powyższego argumentacja jaka legła u podstaw niniejszego rozstrzygnięcia, uwydatnia jedynie techniczno - pomocniczy charakter nabywanych czynności. Innymi słowy, ewentualny brak usług wsparcia informatycznego oraz usług w zakresie dostarczania i obsługi sprzętu informatycznego dedykowanego prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności ubezpieczeniowej, nie przekreślałby możliwości wyświadczania usług ubezpieczeniowych przez Wnioskodawcę. Zwłaszcza, że prowadzenie działalności gospodarczej przy użyciu zaawansowanych technologii informatycznych w obecnych czasach jest konieczne i wskazane dla każdego podmiotu funkcjonującego w życiu gospodarczym. Nie jest zarezerwowane wyłącznie dla przedsiębiorców działających na rynku ubezpieczeń.
W związku z tym Organ prawidłowo w wydanej interpretacji indywidualnej wskazał, że usługi wsparcia informatycznego oraz usługi w zakresie dostarczania i obsługi sprzętu informatycznego nie spełniają warunków określonych w art. 43ust. 1 pkt 37 w zw. z art. 43 ust. 13 ustawy, zatem winny zostać opodatkowane stawką podatku w wysokości 23%.
Końcowo Sąd wskazuje, że powyższe stanowisko koreluje także z wypracowaną linią orzeczniczą sądów administracyjnych. Dla przykładu w wyroku NSA z dnia 4 marca 2015r. sygn. Akt I FSK 175/14 (dostępny na www.nsa.cbois.gov.pl) podkreśla się , że usługi informatyczne, o ile można je traktować jako niezbędne dla prowadzenia działalności w ogóle, to nie można przyjąć, że są "bezpośrednio niezbędne" dla prowadzenia działalności ubezpieczeniowej.
W ocenie Sądu nie zasługują na uwzględnienie także zarzuty naruszenia prawa procesowego, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez "brak wskazania w Interpretacji prawidłowego stanowiska w oparciu o wyczerpujące uzasadnienie prawne".
Analiza zaskarżonej Interpretacji prowadzi bowiem do wniosku, że Organ wydał rozstrzygnięcie zgodne z obowiązującymi przepisami prawa podatkowego, w którym w sposób jasny, prosty i wyczerpujący uzasadnił przyjęte stanowisko.
Stanowisko to zostało zaprezentowane w oparciu o przedstawiony przez Stronę opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego. Interpretacja zawiera uzasadnienie faktyczne i uzasadnienie prawne z podaniem przepisów, które mają w sprawie zastosowanie. W interpretacji podano dlaczego zastosowano konkretne przepisy i z jakiego powodu te przepisy są interpretowane odmiennie od stanowiska wnioskodawcy. Z faktu, że organ podatkowy nie zgodził się ze stanowiskiem Strony przedstawionym we wniosku o wydanie interpretacji i dokonał negatywnej oceny Jej stanowiska, nie można wnioskować, że interpretacja została wydana z naruszeniem regulacji zawartej w wyżej powołanym art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej.
Zasada zaufania nie może być bowiem rozumiana jako konieczność wydawania decyzji sprzecznych z obowiązującym prawem i powielających poprzednie błędy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 grudnia 1999 r., sygn. akt SA/Sz 1775/98, niebubl.). Ponadto należy zauważyć, że korzystniejsze, ale niezgodne z prawem orzeczenie w stosunku do innej osoby, znajdującej się w takiej samej sytuacji faktycznej i prawnej, nie rodzi po stronie podatnika prawa do potraktowania go w ten sam sposób (wyrok NSA z dnia 19 kwietnia 2005 r., sygn. akt FSK 1660/04).
Reasumując, ponieważ Sąd nie stwierdził wskazywanych naruszeń ani w zakresie prawa materialnego, ani też procesowego podczas procesu wydawanej Interpretacji, zobowiązany był na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalić.