III SA/Wa 1485/13

III SA/Wa 1485/13 - Postanowienie WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2013-07-30
Data wpływu
2013-06-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Waldemar Śledzik /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne
Wstrzymanie wykonania aktu
Sygn. powiązane
II FSK 2160/14 - Wyrok NSA z 2016-08-04
Skarżony organ
Minister Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku
Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 270
art. 61 par. 3 i par. 5
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Sentencja
Dnia 30 lipca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Śledzik, , po rozpoznaniu w dniu 30 lipca 2013 r. wniosku R. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R. K. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] kwietnia 2013r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu wraz z pozostałymi członkami zarządu za zaległości spółki z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za listopad 2007r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Uzasadnienie
Skarżący – R. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] kwietnia 2013r. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu wraz z pozostałymi członkami zarządu za zaległości spółki z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za listopad 2007r.
Skarżący zwrócił się ponadto o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, podnosząc, że dochodzona należność naraża go na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w majątku stanowiącym jego własność, a ewentualne skutki postępowania egzekucyjnego mogą okazać się niemożliwe, a co najmniej trudne do cofnięcia. Zdaniem Skarżącego, z uwagi na przedstawione przez niego w skardze okoliczności faktyczne i prawne, zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm., zwanej dalej "P.p.s.a."), po przekazaniu skargi sądowi, o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności orzeka ten Sąd. Postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym, o czym stanowi art. 61 § 5 P.p.s.a.
Sąd, orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu, ocenia, czy w sprawie zaszły przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zajścia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a.: niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, uniemożliwia Sądowi ocenę czy ww. przesłanki zachodzą w sprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 29 maja 2009 r. sygn. akt I FZ 148/09 stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a., oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę.
W rozpoznawanej sprawie Skarżący wskazał, że dochodzona należność naraża go na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w majątku stanowiącym jego własność, a ewentualne skutki postępowania egzekucyjnego mogą okazać się niemożliwe, lub co najmniej trudne do cofnięcia.
Zdaniem Sądu, przywołane przez Skarżącego w skardze, zawierającej także przedmiotowy wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, twierdzenia są nie tylko ogólnikowe, ale nawet nie uprawdopodobniają jego sytuacji majątkowej, która wskazywałaby na wystąpienie okoliczności niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Podkreślenia wymaga, że Skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, nie załączył do wniosku jakichkolwiek dokumentów i nie przedstawił związanych z tym dowodów i okoliczności, które pozwalałyby Sądowi na dokonanie ocen zaistnienia przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. I tak, do wniosku nie załączono chociażby zestawienia posiadanych składników majątkowych, deklaracji podatkowych za ostatnie lata podatkowe czy też wyciągów z rachunków bankowych.
W konsekwencji, zdaniem Sądu, okoliczności, na które powołuje się Skarżący, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w majątku stanowiącym jego własność oraz niemożliwe, lub co najmniej trudne do cofnięcia skutki postępowania egzekucyjnego, nie zostały uprawdopodobnione. W świetle powyższego Sąd uznał zatem, że Skarżący nie wykazał zajścia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Końcowo podkreślić także należy, iż przymusowe egzekwowanie zaległości podatkowych, powodujące ze swej istoty dolegliwość w postaci uszczerbku finansowego, nie jest jednakże pojęciem tożsamym z groźbą wyrządzenia znacznej szkody, czy też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Inaczej mówiąc nie jest to sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji Skarżący może otrzymać zwrot uiszczonych kwot (por.: postanowienie NSA z dnia 23 sierpnia 2011 r., sygn. akt II GSK 1562/11).
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.