III SA/Wa 1444/06

III SA/Wa 1444/06 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2006-08-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-05-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Joanna Tarno /sprawozdawca/
Lidia Ciechomska-Florek /przewodniczący/
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Lidia Ciechomska-Florek, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Tarno (spr.), Asesor WSA Hieronim Sęk,, Protokolant Robert Powojski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 sierpnia 2006 r. sprawy ze skargi A F. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie wyłączenia z opodatkowania kartą podatkową za lata 1994-1998 oddala skargę
Uzasadnienie
III SA/Wa 1444/06
UZASADNIENIE
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2006 r., nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] listopada 2005 r., nr[...] , odmawiającą uchylenia ostatecznej decyzji Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 1999 r. nr [...] w sprawie wyłączenia A. F. z opodatkowania kartą podatkową za lata 1994-1998.
A. F. wystąpił z wnioskiem o wznowienie postępowania w tej sprawie, uzasadniając, że decyzja o zastosowaniu opodatkowania w formie karty podatkowej została wydana bez jego wniosku. W odwołaniu od decyzji z dnia [...] listopada 2005 r. podatnik dodatkowo wyjaśnił, że w latach 80-tych prowadząc działalność w zakresie usługowego [...] złożył wniosek o kartę podatkową i od tego czasu otrzymywał ją co roku. W międzyczasie jego żona rozpoczęła działalność w zakresie handlu hurtowego m.in. [...]. Jako pełnomocnik żony, uczestniczył w kontroli przeprowadzanej w jej firmie w roku 1994 i w rozmowie z kontrolującym podał do protokołu, że prowadzi działalność w zakresie usługowego szycia [...]. Tak więc mimo posiadania wiedzy o zakresie prowadzonej przez niego działalności, Urząd Skarbowy przesyłał mu decyzje o przyznaniu karty w dalszym ciągu, bez wniosku z jego strony. Utwierdziło go to w przekonaniu, że działa zgodnie z prawem. Fakt ten nigdy nie został uwzględniony przez organy skarbowe, co zdaniem strony daje podstawę do wznowienia postępowania zgodnie z art. 240 § l pkt 5 jako nowe okoliczności.
Odmawiając uchylenia przedmiotowej decyzji, organ powołał się na przepis art. 240 § l Ordynacji podatkowej, zawierający podstawy do wznowienia postępowania. Organ podkreślił, że żadna ze wskazanych tam okoliczności nie zaszła w przedmiotowej sprawie. Natomiast fakt posiadania przez Urząd Skarbowy wiedzy, co do zakresu działalności prowadzonej przez podatnika, w połączeniu z informacją dot. działalności prowadzonej przez jego żonę, nie stanowi nowej okoliczności w sprawie.
Dodatkowo organ wyjaśnił, że A. F. prowadził działalność usługową w zakresie [...] opodatkowaną kartą podatkową od 2 kwietnia 1993 r., a w dniu 1 grudnia 1993 r. jego żona rozpoczęła działalność w zakresie handlu hurtowego [...] i [...]. W trakcie kontroli przeprowadzonej w październiku 1998 r. stwierdzono, że podatnik trudnił się również sprzedażą [...]. Oznaczało to, że prowadził działalność w takim samym zakresie, co żona i to stało się podstawą do wyłączenia go z opodatkowania kartą podatkową. Decyzja w tym przedmiocie została zaskarżona przez A. F. do NSA, który wyrokiem z dnia 23 maja 2001 r., w sprawie III SA 2967/99 oddalił skargę.
Decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2006 r. została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez pełnomocnika A. F., który wniósł o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania.
Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 120, art. 121 § 1, art. 122 Ordynacji podatkowej.
W uzasadnieniu powołano zostały argumenty przytoczone w odwołaniu uzupełnione o informację, że żona A. F. nigdy nie prowadziła i nie prowadzi takiej samej działalności jak mąż. Fakty te zdaniem skarżącego pozwalają na wznowienie postępowania zgodnie z art. 240 § l Ordynacji podatkowa. Skarżący podnosi ponadto, że w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w przedmiotowej sprawie zapadł korzystny wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 maja 2005 r., sygn. akt III SA/Wa 431/05.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1296) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły prawa, i to przynajmniej w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.
Z niniejszą sprawą wiążą się dwa orzeczenia sądów administracyjnych:
1. Wyrokiem z dnia 23 maja 2001 r., sygn. akt III SA 2967/99 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę A. F. na decyzję Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 1999 r. NSA badał jednak decyzję wydaną w trybie zwykłym (odwoławczym), a zatem ustalenia tam dokonane zasadniczo nie wiążą Sądu orzekającego w niniejszej sprawie. Obecnie bowiem przedmiotem sprawy jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2006 r. o odmowie uchylenia decyzji Izby Skarbowej w W. z [...] października 1999 r. w trybie nadzwyczajnym - wznowienia postępowania. Ocena prawna wyrażona w wyroku NSA wiąże jednak w zakresie ustaleń Sądu, które mają znaczenie w niniejszej sprawie.
2. Wyrokiem z dnia 23 maja 2005 r., sygn. akt III SA/Wa 431/05, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2004 r., utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...] września 2004 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku skarżącego o wznowienie postępowania. Rozpoznając wniosek po raz pierwszy Naczelnik Urzędu Skarbowego w R. wezwał skarżącego do sprecyzowania treści swojego żądania. Ponieważ skarżący nie zastosował się do wezwania - organ wydał postanowienie o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania. Skarżący sprecyzował swoje żądanie dopiero na etapie zażalenia na postanowienie, jednakże nie spowodowało to zmiany stanowiska przez organ odwoławczy. W wyroku z dnia 23 maja 2005 r. WSA stwierdził natomiast, że tak, jak w przypadku rozpoznania odwołania od decyzji, wniesienie zażalenia na postanowienie, powoduje przeniesienie sprawy do rozpatrzenia i rozpoznania przez organ wyższego stopnia (dewolutywność). W niniejszej sprawie Dyrektor Izby Skarbowej oparł się na ustaleniach faktycznych organu I instancji, zaś zdaniem Sądu obowiązany był sam ponownie rozpatrzyć i rozstrzygnąć sprawę.
Przedmiot sprawy rozpoznawanej przez WSA w dniu 23 maja 2005 r. jest tożsamy ze sprawą rozpoznawaną obecnie, bowiem w obu przypadkach postępowanie administracyjne zostało wszczęte tym samym wnioskiem o wznowienie postępowania złożonym przez ten sam podmiot. A zatem zastosowanie ma art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ppsa, zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Podkreślić należy jednak, że rozpoznając sprawę po raz pierwszy w dniu 23 maja 2005 r. Sąd wypowiedział się jedynie co do wniosku A. F. z dnia 4 maja 2004 r. o wznowienie postępowania i w tym zakresie organy podatkowe zastosowały się do wyrażonej w wyroku oceny prawnej. Sąd nie wypowiedział się natomiast ani co do przyczyn wznowienia postępowania, ani też czy przyczyny te miały wpływ na wynik sprawy.
Skarga jest niezasadna.
Wznowienie postępowania jest instytucją umożliwiającą weryfikację ostatecznych decyzji podatkowych. Uprawnia ono przeprowadzenie ponownego postępowania i wydania decyzji podatkowej w przypadku, gdy postępowanie, w którym zapadła już decyzja ostateczna, było dotknięte kwalifikowaną wadą proceduralną, wymienioną w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Przepis ten zawiera wyczerpujący katalog podstaw wznowienia postępowania, zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie jeżeli:
1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe;
2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa;
3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ podatkowy, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 130-132;
4) strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu;
5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję;
6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu;
7) decyzja została wydana na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu, które zostały następnie uchylone lub zmienione w sposób mogący mieć wpływ na treść wydanej decyzji;
8) została wydana na podstawie przepisu, o którego niezgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej, ustawą lub ratyfikowaną umową międzynarodową orzekł Trybunał Konstytucyjny;
9) ratyfikowana umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania lub inna ratyfikowana umowa międzynarodowa, której stroną jest Rzeczpospolita Polska, ma wpływ na treść wydanej decyzji;
10) wynik zakończonej procedury wzajemnego porozumiewania lub procedury arbitrażowej, prowadzonych na podstawie ratyfikowanej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania lub innej ratyfikowanej umowy międzynarodowej, której stroną jest Rzeczpospolita Polska, ma wpływ na treść wydanej decyzji;
11) orzeczenie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości ma wpływ na treść wydanej decyzji.
We wniosku o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 1999 r. w sprawie wyłączenia A. F. z opodatkowania kartą podatkową za lata 1994-1998 skarżący stwierdza, że decyzje o zastosowaniu karty podatkowej zostały wydane bez wniosku podatnika. Ponadto dodaje, że decyzja o wyłączeniu była bezzasadna, gdyż jego żona nigdy nie prowadziła i nie prowadzi takiej samej działalności jak on.
Przede wszystkim należy stwierdzić, że postępowanie w sprawie zastosowania karty podatkowej nie jest tożsame z postępowaniem w sprawie wyłączenia z opodatkowania kartą podatkową To drugie ma bowiem na celu uzyskanie efektu dokładnie odwrotnego niż w pierwszym przypadku i może być wszczęte z urzędu, co miało miejsce w niniejszej sprawie. A zatem zarzut z art. 240 § 1 pkt 5 (nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody) należy uznać za chybiony.
Ponadto, na marginesie Sąd wyjaśnia, że na podstawie rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 grudnia 1991 r. w sprawie karty podatkowej (Dz. U. Nr 124, poz.. 551 z późn. zm.), obowiązującego w dacie zaistnienia stanu faktycznego niniejszej sprawy, podatnikowi przysługiwało prawo zrzeczenia się zastosowania opodatkowania w formie karty podatkowej w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji ostatecznej o zastosowaniu opodatkowania w formie karty podatkowej (§ 14 ust. 1). Natomiast zgodnie z § 11 ust. 1 rozporządzenia jeżeli do końca każdego roku podatkowego objętego opodatkowaniem w formie karty podatkowej podatnik nie zgłosił zaprzestania na stałe prowadzenia działalności, oznaczało to, że prowadzi działalność na dotychczasowych warunkach.
Odnośnie zarzutu bezzasadności przedmiotowej decyzji, ponieważ żona skarżącego nigdy nie prowadziła i nie prowadzi takiej samej działalności jak on - Sąd stwierdza, że w tym zakresie wypowiedział się już Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 maja 2001 r., sygn. akt III SA 2967/99, poddając decyzję merytorycznej ocenie i dochodząc do wniosku przeciwnego niż sformułował skarżący. A zatem zarzut ten, który zakwalifikować by można jako podstawę z art. 240 § 1 pkt 1 (dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe) - należy uznać za chybiony.
Z powyższych względów, na podstawie art. 151 ppsa, Sąd orzekł jak w sentencji.