III SA/Wa 144/14

III SA/Wa 144/14 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2014-05-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2014-01-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Aneta Lemiesz
Anna Wesołowska /sprawozdawca/
Barbara Kołodziejczak-Osetek /przewodniczący/
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
II FSK 3679/14 - Wyrok NSA z 2017-01-05
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 749
art. 128, art. 155, art. 165 § 1, art. 247 § 1 pkt 1 i pkt 3
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek, Sędziowie sędzia WSA Aneta Lemiesz, sędzia WSA Anna Wesołowska (sprawozdawca), Protokolant starszy referent Iwona Choińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 maja 2014 r. sprawy ze skargi S. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej umarzającej postępowanie podatkowe w sprawie ustalenia wysokości przychodu nieznajdującego pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzącego ze źródeł nieujawnionych za 2005 r. oddala skargę
Uzasadnienie
Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w R. (dalej: "NUS") postanowieniem z dnia [...] maja 2010 r. wszczął w stosunku do S. P. (dalej: "Strona", "Skarżąca") postępowanie podatkowe w sprawie ustalenia wysokości przychodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych za 2005 rok.
Decyzją NUS z dnia [...] września 2010 r. postępowanie o którym mowa powyżej zostało umorzone ze względu na jego bezprzedmiotowość. Decyzja został doręczona pełnomocnikowi Skarżącej w dniu 23 września 2010 r. Ze względu na to, że od powyższej decyzji nie złożono odwołania, stała się ona ostateczna.
Pismem z dnia 19 czerwca 2013 r. Pełnomocnik Skarżącej wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji NUS z dnia [...] września 2010 r. z powodu rażącego naruszenia przepisów prawa, poprzez wszczęcie postępowania oraz wydanie decyzji przez organ niewłaściwy w sprawie. W złożonym wniosku Pełnomocnik Skarżącej przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania, uznając za zasadną argumentację organu podatkowego w zakresie merytorycznym. Stwierdził jednak, że NUS nie był właściwy do orzekania w sprawie i wyjaśnił, że Skarżąca zamieszkiwała w następujących miejscach: od 01 września 1999 r. do 12 listopada 2005 r. w miejscowości T.; od 10 listopada 2005 r. do 19 listopada 2010 r. w K. ul. [...], a obecnie zamieszkuje w miejscowości G., ul. [...]. W związku z powyższym, w dniu wszczęcia postępowania w sprawie ustalenia wysokości przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych za 2005 r., tj. [...] maja 2010 r. NUS nie był organem właściwym miejscowo do prowadzenia postępowania podatkowego, jak też orzekania w sprawie.
Pełnomocnik stwierdził, iż prawidłowość powyższego ustalenia miejsc zamieszkania Strony została potwierdzona przez NUS pismem z dnia 03 czerwca 2013 r. W związku z powyższym Pełnomocnik uznał, iż istnieje bezwzględna przesłanka do stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji NUS z dnia [...] września 2010 r. jako wydanej przez organ niewłaściwy do wszczęcia i prowadzenia postępowania oraz wydania w tym zakresie decyzji.
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. DIS odmówił stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji NUS z dnia [...] września 2010 r. W uzasadnieniu decyzji Organ powołał się na art. 17 i 18b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm., zwanej dalej “Op") oraz przepisy rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 sierpnia 2005 r. w sprawie właściwości organów podatkowych (Dz. U. z 2005 r. Nr 165, poz. 1371 ze zm.).
Wskazał, że w dniu wszczęcia postępowania podatkowego zakończonego decyzją NUS z dnia [...] września 2010 r., obowiązywała ustawa z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników (Dz. U. z 2004 r. Nr 269, poz. 2681 ze zm., zwana dalej: “ustawą o nip"). Z art. 9 ww. ustawy, w brzmieniu obowiązującym do 1 stycznia 2012 r., wynikał obowiązek aktualizacji przez podatników danych objętych zgłoszeniem identyfikacyjnym przez dokonanie zgłoszenia aktualizacyjnego do właściwego naczelnika urzędu skarbowego w ściśle wskazanych przez ustawę terminach.
W stanie prawnym obowiązującym na dzień wszczęcia postępowania podatkowego w sprawie ustalenia wysokości przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych za 2005 r., tj. 28 maja 2010 r., działania podjęte przez NUS nie mogą być postrzegane jako naruszenie prawa. Dysponując informacjami, wynikającymi ze złożonego przez Stronę w dniu 22 września 2008 r. zgłoszenia NIP-3, organ prawidłowo uznał, iż wskazany adres zamieszania: R., ul. [...] (Skarżąca nie dokonała zgłoszenia aktualizacyjnego, w którym wskazałaby nowy adres zamieszkania), pozostaje aktualny również w dniu wszczęcia powyższego postępowania.
Natomiast działania i ustalenia NUS, wskazane w treści pisma z dnia 3 czerwca 2013 r. na które powołał się Pełnomocnik nie rzutują na ustalenia tamtejszego organu w przedmiocie określenia właściwego miejscowo organu podatkowego, jakie były podjęte w związku z postępowaniem podatkowym w sprawie ustalenia wysokości przychodu nieznajdującego pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych za 2005 r., gdyż podejmowane były one w innym stanie prawnym. Związane były bowiem ze zmianami (nowelizacją ustawy z dnia 13 października 1995 r. ustawy o NIP) dotychczasowego sposobu aktualizacji danych dotyczących adresu zamieszkania oraz koniecznością ustalenia adresu zamieszkania Skarżącej, a co za tym idzie określenia właściwego miejscowo organu podatkowego w innej sprawie, tj. ustalenia wysokości przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych za 2011 r. Okoliczności te z kolei pozostają bez wpływu na ocenę właściwości miejscowej organu podatkowego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną NUS z dnia [...] września 2010 r.
W odwołaniu z dnia 13 września 2013 r. Pełnomocnik Strony wniósł o uchylenie w całości decyzji DIS z dnia [...] sierpnia 2013 r. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:
- art. 120 Op poprzez działanie organu podatkowego w sprzeczności z przepisami prawa;
- art. 121 § 1 Op poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych;
- art. 122 Op poprzez niepodjęcie przez organy podatkowe wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym;
- art. 165 § 1 Op poprzez wszczęcie postępowania mimo braku podstaw;
- art. 187 Op poprzez niezebranie w całości materiału dowodowego;
- art. 191 Op poprzez ocenę zebranego materiału dowodowego w sposób nieobiektywny i przyjęcie do rozstrzygnięcia tylko tych dowodów i okoliczności, które wg organu mogą przeczyć tezom Strony;
- art. 192 Op poprzez uznanie za udowodnioną tezę wbrew przedstawionym przez Stronę i świadków dowodom;
- art. 210 § 4 Op poprzez powołanie w uzasadnieniu decyzji faktów, których organ w postępowaniu nie udowodnił;
- art. 247 § 1 pkt 1 Op w związku z niezastosowaniem przez DIS wskazanego przepisu w sytuacji, gdy bezwzględnie należy uznać, że przepisy o właściwości miejscowej zostały w sposób istotny naruszone przez NUS;
- art. 25 Kodeksu cywilnego z dnia 23.04.1964 r. (Dz. U. Nr 16, poz. 93 z późn. zm., zwanego dalej “kc") poprzez niezgodny z tym przepisem sposób określenia przez organ miejsca zamieszkania Strony;
- § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 sierpnia 2005 r. w sprawie właściwości organów podatkowych.
W uzasadnieniu odwołania Pełnomocnik Skarżącej stwierdził, że organ podatkowy skoncentrował się na kwestii wskazania adresu zamieszkania: [...] R., ul. [...] przez samą Stronę, co w ocenie Pełnomocnika, jest okolicznością która nie powinna mieć wpływu na orzeczenie w sprawie stwierdzenia nieważności ze względu na brak właściwości miejscowej organu orzekającego w przedmiocie opodatkowania nieujawnionych źródeł przychodu. Właściwość miejscowa jest okolicznością faktyczną, której zbadanie spoczywa na samym organie. Pełnomocnik Skarżącej podniósł, że wskazywała ona, iż dokonała meldunku pod adresem w R., aby ułatwić procedury spadkowe po zmarłym ojcu. Zmiana adresu nie wiązała się ze zmianą miejsca zamieszkania. Skarżąca błędnie utożsamiała swoje obowiązki wobec organu z ww. adresem, co nie zmienia faktu, że adres ten nie był Jej adresem zamieszkania, ani nawet czasowego pobytu. Zdaniem Pełnomocnika Skarżącej, świadczy o tym to, że pod tym adresem Strona nie posiadała nawet swojego pokoju ani rzeczy osobistego użytku. Pełnomocnik powołał przepis art. 15 § 1 Op. Stwierdził ponadto, że w zaskarżonej decyzji organ podatkowy błędnie powołał reguły dotyczące składania przez Skarżącą deklaracji podatkowych, gdyż kwestię właściwości miejscowej z zakresie składania deklaracji i zapłaty podatku reguluje ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych, zaś właściwość miejscową, w przypadku wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie nieujawnionych źródeł, organ podatkowy ustala w oparciu o inne przepisy, tj. § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 sierpnia 2005 r. w sprawie właściwości organów podatkowych. Organ podatkowy dokonał niewłaściwego określenia właściwości miejscowej, pomimo że z oświadczeń Strony oraz okoliczności sprawy mógł mieć uzasadnione wątpliwości, co do właściwości NUS. Organ posiadał wiedzę, że pod ww. adresem w R. Strona jest jedynie zameldowana, jednak zignorował tę kwestię i nie podjął stosownych działań, czego skutkiem było naruszenie przepisów o właściwości miejscowej. Tymczasem, aby ustalić miejsce zamieszkania konieczne jest stwierdzenie jaka miejscowość stanowi centrum osobistych i majątkowych interesów osoby fizycznej oraz zbadanie na podstawie obiektywnych okoliczności, czy osoba ta ma wolę stałego pobytu w tej miejscowości.
Decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. DIS utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że zarzuty podniesione w odwołaniu nie znajdują uzasadnienia. W ocenie organu odwoławczego NUS podjął działania w celu ustalenia miejsca zamieszkania Skarżącej poprzez przeanalizowanie dokumentów dotyczących zgłoszonych przez Skarżącą danych rejestracyjnych. Wskazano, że w stanie prawnym obowiązującym na dzień wszczęcia postępowania podatkowego w sprawie ustalenia wysokości przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych za 2005 r., tj. [...] maja 2010 r., działania podjęte przez NUS nie mogą być postrzegane jako naruszenie prawa. Organ podatkowy pierwszej instancji na podstawie informacji wynikających ze złożonego w dniu 22 września 2008 r. przez Stronę zgłoszenia NIP-3 prawidłowo uznał, iż wskazany adres zamieszania: R. ul. [...] (Strona nie dokonała zgłoszenia aktualizacyjnego, w którym wskazałaby nowy adres zamieszkania), pozostaje aktualny również w dniu wszczęcia ww. postępowania. W toku prowadzonego postępowania Skarżąca nie wskazała, iż miała inne miejsce zamieszkania, niż ustalone przez organ podatkowy. Nie podniosła również, iż organ podatkowy prowadzący postępowanie w przedmiotowej sprawie jest niewłaściwy. W pismach kierowanych do NUS, które wpłynęły do organu w dniu 3 września 2010 r. i w dniu 16 września 2010 r. w związku z toczącym się postępowaniem, wskazywała adres: R., ul. [...], zaś w piśmie, które wpłynęło do Urzędu Skarbowego w dniu 23 lipca 2010 r. wskazała adres do korespondencji: K., ul. [...]. Skoro, zarówno w zgłoszeniu identyfikacyjnym NIP-3, jak i wystosowanych w 2010r. pismach Strona wskazywała adres miejsca zamieszkania: [...] R., ul. [...], to należało uznać, że R. jest miejscem zamieszkania Skarżącej, o jakim mowa w art. 25 kc. Podkreślono również, że pomimo wynikającego z przepisów prawa obowiązku, Skarżąca nie dokonała zgłoszenia aktualizacyjnego, w którym wskazałaby nowy adres zamieszkania, natomiast organ podatkowy nie ma obowiązku sprawdzania, czy dane identyfikacyjne dotychczas zgłoszone pozostają zgodne ze stanem faktycznym. Skierowanie zaś korespondencji na adres miejsca zamieszkania Skarżącej, figurujący w ewidencji podatników na podstawie dokonanego przez nią zgłoszenia, jest działaniem prawidłowym i nie może stanowić o naruszeniu właściwości miejscowej organu podatkowego wszczynającego postępowanie podatkowe.
Stosownie do art. 17 § 1 Op właściwość miejscową organu podatkowego ustalono według miejsca zamieszkania Skarżącej, wskazanego przez samą Skarżącą w zgłoszeniu identyfikacyjnym NIP-3. W konsekwencji stanowisko DIS wyrażone w zaskarżonej decyzji z dnia [...] sierpnia 2013 r. uznano za prawidłowe.
Pełnomocnik Skarżącej wniósł skargę na powyższą decyzję zarzucając naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- art. 17, art. 18a i art. 18b O.p. poprzez niezgodne z normami prawa, w świetle okoliczności faktycznych, ustalenie właściwości miejscowej;
- art. 120 O.p. poprzez działanie organu podatkowego w sprzeczności z przepisami prawa;
- art. 121 § 1 O.p. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych;
- art. 122 O.p. poprzez niepodjęcie przez organy podatkowe wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym;
- art. 165 § 1 O.p. poprzez wszczęcie postępowania mimo braku podstaw;
- art. 187 O.p. poprzez niezebranie w całości materiału dowodowego;
- art. 191 O.p. poprzez ocenę zebranego materiału dowodowego w sposób nieobiektywny i przyjęcie do rozstrzygnięcia tylko tych dowodów i okoliczności, które wg organu mogą przeczyć tezom Skarżącej;
- art. 192 O.p. poprzez uznanie za udowodnioną tezę wbrew przedstawionym przez Skarżącą i Świadków dowodom;
- art. 210 § 4 O.p. poprzez powołanie w uzasadnieniu decyzji faktów, których organ w postępowaniu nie udowodnił;
- art. 247 § 1 pkt 1 O.p. w związku z niezastosowaniem przez DIS wskazanego przepisu w sytuacji, gdy bezwzględnie należy uznać, że przepisy o właściwości miejscowej zostały w sposób istotny naruszone przez NUS;
- art. 25 kc poprzez niezgodny z tym przepisem sposób określenia przez organ miejsca zamieszkania Skarżącej.
W uzasadnieniu skargi Pełnomocnik Skarżącej podtrzymał swoją argumentację zawartą w odwołaniu.
W odpowiedzi na skargę DIS podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje :
Skarga jest niezasadna.
Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy decyzja z dnia [...] września 2010 r. wydana została przez organ właściwy miejscowo.
Z akt administracyjnych wynika, że NUS z uwagi na posiadane informacje, z których wynika, że Skarżąca zamieszkiwała w okręgu właściwości miejscowej Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z., zwracał się do tegoż organu o nadesłanie informacji, czy Skarżąca składała w powyższym urzędzie zeznania podatkowe. W odpowiedzi Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. wyjaśnił, że Skarżąca nie składała w tymże urzędzie zeznań podatkowych.
W aktach administracyjnych przekazanych sądowi znajduje się również zgłoszenie indentyfikacyjne NIP 3 z 24 września 2008 r., w którym Skarżąca wskazała, że jej adres zamieszkania to ul. [...], R. Podkreślić należy w tym miejscu, że w powyższym formularzu nie zostało wskazane miejsce zameldowania Skarżącej., wobec powyższego wszelkie zarzuty skargi zmierzające do wykazania, że Skarżąca była jedynie zameldowana w R. a nie miała tam miejsca zamieszkania, uznać należy za niezasadne.
Skarżąca w toku trwania postępowania zakończonego wydaniem decyzji z [...] września 2010 r. wskazała jako adres do korespondencji ul. [...], [...] K. (pismo z 23 lipca 2010 r.). W żadnym jednak piśmie Skarżąca nie wskazała, by jej miejsce zamieszkania było inne wskazane w zgłoszeniu indentyfikacyjnym to jest ul. [...], R. Podkreślić należy, że również przesyłając kserokopię pełnomocnictwa Skarżąca jako swój adres wskazała ul. [...], R., tenże adres wpisany został również przez nią w pełnomocnictwie, a następnie w piśmie z 16 września 2010 r.
Sąd podkreśla w tym miejscu, że do powyższego pisma dołączone zostało pełnomocnictwo udzielone przez Skarżącą Panu B. B., na którym jej podpis poświadczony został przez notariusza. Dokonując poświadczenia odpisu notariusz wskazała, że Pani P. zamieszkuje w miejscowości R., przy ul. [...].
W świetle powyższego, NUS prowadząc postępowanie w sprawie nieujawnionych źródeł przychodu za 2005 r. prawidłowo uznał, że miejscem zamieszkania Skarżącej był R., ul. [...]. Oznaczało to, że ten właśnie organ był właściwy do wydania decyzji.
Fakt, że Skarżąca nie odebrała kilku pism w trakcie prowadzenia postępowania podatkowego zakończonego wydaniem decyzji z [...] września 2010 r., w świetle powyższych dokumentów i twierdzeń Skarżącej zawartych w kierowanych przez nią pismach w nie mógł powodować odmiennej oceny zebranego materiału dowodowego. W szczególności fakt ten nie mógł obligować organu do poszukiwania innego miejsca zamieszkania Skarżącej niż wskazane przez nią w pismach, pełnomocnictwie czy też zgłoszeniu indentyfikacyjnym. Przyjęcie tezy, że organ podatkowy pomimo :
a. dysponowania zgłoszeniem indentyfikacyjnym, w którym wskazany został adres zamieszkania,
b. wskazania tegoż adresu w kolejnych pismach składanych w toku postępowania podatkowego jako adresu zamieszkania,
c. przywołania tego adresu w pełnomocnictwie
d. wskazania tegoż adresu notariuszowi poświadczającemu podpis podatnika na pełnomocnictwie,
zobligowany jest do poszukiwania innego miejsca zamieszkania podatnika oznaczałoby przekroczenie przez organ zasad oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego dotyczącego miejsca zamieszkania tegoż podatnika.
Powstaje natomiast pytanie, czy powołanie się przez Skarżącą już po zakończeniu postępowania podatkowego decyzją ostateczną na fakt, że jej miejsce zamieszkania było inne, niż uprzednio wskazane, obligował organ do prowadzenia postępowania w celu ustalenia miejsca zamieszkania podatnika w dacie wydania decyzji i ewentualnie do stwierdzenia jej nieważności.
W ocenie sądu na tak postawione pytanie należy udzielić odpowiedzi przeczącej.
Skarżąca w toku postępowania zakończonego wydaniem decyzji z [...] września 2010 r. konsekwentnie wskazywała określone miejsce jako swoje miejsce zamieszkania, odróżniając je, co wynika z treści zgłoszenia identyfikacyjnego, od ewentualnego miejsce zameldowania.
Sąd podziela w pełni stanowisko Skarżącej wyrażone w skardze, że o miejscu zamieszkania decyduje wola osoby zainteresowanej i jej zamiar. Uwzględnić należy jednak, że podmioty trzecie, w tym organy administracji, uzyskują wiedzę o woli i zamiarze danej osoby, m. in. w zakresie miejsca zamieszkania z oświadczeń składanych przez tę osobę. W realiach niniejszej sprawy Skarżąca w toku postępowania zakończonego wydaniem decyzji z [...] września 2010 r. konsekwentnie twierdziła, że jej miejscem zamieszkania jest R., co skutkowało przyjęciem, że organem właściwym w sprawie jest NUS. W konsekwencji, nie można stawiać organom zarzutu naruszenia art. 25 k.c., skoro sama Skarżąca wskazywała jaki jest jej adres zamieszkania.
Natomiast zaakceptowanie tezy, że w stanie faktycznym takim jak w niniejszej sprawie, podatnik może zmienić swoje stanowisko co do miejsca swojego zamieszkania oznaczałoby, że nie obowiązuje zasada trwałości decyzji administracyjnej, wynikająca z art. 128 O.p., jak również wprowadzałoby stan niepewności co do raz ukształtowanych stosunków administracyjnych.
Z uwagi na powyższe, sąd uznaje zarzuty podniesione w skardze za niezasadne. NUS podjął wszelkie niezbędne czynności mające na celu ustalenie adresu zamieszkania Skarżącej, prawidłowo ocenił zebrany w tym zakresie materiał dowodowy i prawidłowo w konsekwencji przyjął, że jest organem właściwym. W konsekwencji za prawidłowe uznać należy również stanowisko DIS wyrażone w zaskarżonej decyzji z którego wynika, że NUS był organem właściwym miejscowo do rozpoznania sprawy Skarżącej. Oznacza to niezasadność zarzutów naruszenia art. 17 i 18 O.p.
Wobec powyższego, za bezzasadny uznać należy również zarzut naruszenia przez DIS art. 247 par. 1 pkt 1 O.p. – skoro decyzja wydana została przez organ właściwy brak było podstaw do stwierdzenia jej nieważności.
Zarzut naruszeni art. 165 par. 1 O. p. również jest bezzasadny. Postępowanie w sprawie poddanej kontroli sądu, czyli w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji zostało wszczęte na wniosek Skarżącej. Jeżeli intencją Skarżącej było kwestionowanie wszczęcia postępowania przez NUS w sprawie ustalenia wysokości przychodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach, z uwagi na fakt doręczenia jej postanowienia z [...] maja 2010 r. w trybie art. 155 O.p., wówczas w toku postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Skarżąca winna wskazać, na czym polegało to naruszenie i dlaczego w jej ocenie uznać je należy za rażące naruszenie prawa skutkujące koniecznością wyeliminowania decyzji z obrotu. Skarżąca jednak w toku postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji nie powoływała się na przesłankę z art. 247 par. 1 pkt 3 O.p., ale wyłącznie na przesłankę z art. 247 par. 1 pkt 1 tejże ustawy.
Sąd rozpoznający sprawę również nie stwierdza, by w realiach niniejszej sprawy doszło do rażącego naruszenia art. 165 par. 1 O.p. w rozumieniu art. 247 par. 1 pkt 3 O.p., skutkującego koniecznością wyeliminowania z obrotu decyzji z [...] września 2010 r. z obrotu poprzez stwierdzenie jej nieważności.
Sąd uznaje również za bezzasadny zarzut naruszenia art. 210 par. 4 O.p. DIS w zaskarżonej decyzji wyjaśnił na jakiej przesłankach faktycznych i prawnych oparł swoje rozstrzygnięcie, okoliczność, że Skarżąca nie podziela stanowiska organu nie może skutkować uznaniem tegoż zarzutu za uzasadniony.
Z uwagi na powyższe, uznając że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.