III SA/Wa 1435/24

III SA/Wa 1435/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2024-10-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-06-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Aneta Trochim-Tuchorska
Katarzyna Owsiak /sprawozdawca/
Radosław Teresiak /przewodniczący/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
6560
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Radosław Teresiak, Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Owsiak (sprawozdawca), sędzia WSA Aneta Trochim-Tuchorska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Cezary Ciwiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2024 r. sprawy ze skargi R.P. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] maja 2024 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę
Uzasadnienie
1. Postępowanie przed Dyrektorem Krajowej Informacji Skarbowej.
1.1. Przedmiotem skargi jest interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: DKIS/organ interpretacyjny) z dnia 6 maja 2024 r. w zakresie podatku od towarów i usług wydana na wniosek R.P. (dalej: Skarżący/Strona/Wnioskodawca).
1.2. Jak wynika z akt sprawy we wniosku z dnia 19 kwietnia 2024 r. Skarżący zwrócił się do DKIS o wydanie interpretacji indywidualnej w przedmiocie określenia elementów kwoty nabycia w przypadku opodatkowania marży.
W uzasadnieniu wniosku Skarżący wskazał, że jest osobą prowadzącą gospodarczą i kupuje auta używane na aukcji samochodowej A. . Sprzedaż w Polsce odbywa się na podstawie faktury VAT-Marża.
A. GmbH, [...] , [...] B. prowadzi stronę internetową [...] , na której A. SE (dalej: A. ) prowadzi platformę pojazdów używanych (dalej: Platforma). Za pośrednictwem Platformy pojazdy używane są sprzedawane wyłącznie dealerom samochodowym.
A. B.V., [...] , [...] A. , H. . A. S.r.l., [...] , W. , W. lub A. S.r.l., [...], W. , Włochy lub A. s.r.l., [...] , M. , Włochy (każda z tych firm indywidualnie zwana dalej: Sprzedawcą i razem Sprzedawcami) jest sprzedawcą pojazdów oferowanych za pośrednictwem Platformy i posiada tytuł własności do tych pojazdów (lub, w przypadku A. B.V., w formie prawa oczekiwania w odniesieniu do pojazdów, które A. B.V. przekazało podmiotowi finansującemu (lub powiernikowi albo przedstawicielowi działającemu w imieniu takiego podmiotu finansującego) jako zabezpieczenie własnych zobowiązań A. B.V. i w odniesieniu do którego własność zostanie automatycznie przeniesiona na A. B.V. po spełnieniu określonych warunków.
Zarówno A. GmbH, jak i Sprzedawcy są podmiotami grupy korporacyjnej A. (zwanej dalej łącznie Grupą A.).
A. SE, jest to Spółka niemiecka notowana na Giełdzie we F. i ona posiada 100% akcji w A. SE, która posiada 100% udziałów w spółkach: włoskiej A. S.r.l., A. S.r.l. oraz w holenderskiej spółce A. B.V. oraz innych sprzedawców.
Po wylicytowaniu auta oraz potwierdzeniu adresu dostawy Skarżący dostaje maila na dwie faktury proforma. Jedna faktura proforma dotyczy opłaty za auto, obsługę dokumentów, obsługę samochodu oraz opłata za aukcję wystawiona przez A. S.r.l. Proforma posiada następne oznaczenie VAT: naprzeciwko rubryki samochód osobowy – kod VAT-"M", wszystkie pozostałe – kod VAT-"I", dodatkowo na dole proformy wyjaśnienie odnośnie skrótów:
- M - Transakcja podlegająca procedurze marży zgodnie z art. 36 i nast. D.L. 41/1995 (włoska ustawa o VAT) - Towary używane;
- I - Usługa wewnątrzwspólnotowa - Transakcja podlegająca systemowi odwrotnego obciążenia ex. Art. 7-ter D.P.R. nr 633/1972 (włoska ustawa o VAT).
Druga faktura proforma dotyczy dostawy auta, która oznaczona jest kodem VAT-I, wystawiona przez A. SE B. (dodatkowo na dole faktury proforma wyjaśnienie odnośnie skrótów: I – VAT należny odbiorcy).
Obydwie faktury proforma zawierają takie same dane: datę wystawienia, numer wewnętrzny samochodu, numer zamówienia, dane pojazdu, VIN pojazdu, oraz numer rachunku bankowego do zapłaty – należącego do A. B.V.
Po wpłacie przelewem bankowym całej kwoty (sumy z dwóch faktur proforma), wskazanej na fakturach proforma, Skarżący otrzymuje za pośrednictwem poczty dokumenty samochodu, a drogą elektroniczną trzy faktury związane z zakupem/sprzedażą samochodu. Pierwsza faktura to faktura w trybie VAT-"M" za samochód, wystawiona przez A. S.r.l. M. , druga faktura za usługi związane z zakupem samochodu – obsługę dokumentów, obsługę samochodu oraz opłatę aukcyjną, wystawiona przez A. SE B. (oznaczona w trybie VAT-"I"), oraz trzecia faktura za transport auta wystawiona przez A. SE B. (oznaczona w trybie VAT-"I").
Wszystkie ww. faktury mają: tą samą datę, ten sam VIN samochodu, ten sam numer zamówienia, ten sam numer wewnętrzny samochodu, suma dokumentów jest równa zapłacie i cenie za wylicytowany samochód i za transport.
Ponadto, powyższe dane są tożsame z danymi zawartymi w fakturze proforma, z tą różnicą, że faktura proforma była wystawiona przez A. S.r.l. M. i obejmowała wszystkie pozycje transakcji oprócz dostawy (proforma dot. dostawy wystawiona jest przez A. SE B. ), a faktury wystawione po zapłacie, mimo że łącznie dokumentują taki sam zakres czynności, to zostały wystawione przez dwa podmioty: w zakresie sprzedaży pojazdu, przez A. S.r.l. M. , w zakresie świadczenia usług i opłaty aukcyjnej, przez A. SE B. , oraz w zakresie dostawy również na rzecz A. SE B. .
Należność za samochód oraz obsługę samochodu, obsługę dokumentów, usługi logistyczne i opłatę aukcyjną, zostały zapłacone na rachunek A. B.V. wskazany na fakturze proforma. Wszystkie te opłaty są bezpośrednio związane z zakupem samochodu, i nie można zakupić auta nie ponosząc powyższych kosztów dodatkowych.
A. SE posiada 100% udziałów w Spółce A. S.r.l. oraz w Spółce A. B.V.
Należności za usługi związane z zakupem samochodu – obsługę dokumentów, obsługę samochodu, opłatę aukcyjną oraz transport, są należne zbywcy samochodu.
Jak wskazał Skarżący samochód będący przedmiotem wniosku będzie towarem używanym w rozumieniu art. 120 ust. 1 pkt 4) ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm., dalej: uptu).
1.3. Mając na względzie tak zakreślony stan faktyczny opisany we wniosku Skarżący zwrócił się do DKIS z pytaniem, czy przy sprzedaży towaru używanego jakim jest zakupiony samochód, gdzie podstawą opodatkowania podatkiem VAT jest marża, będąca różnicą między kwotą sprzedaży a kwotą nabycia, do kwoty nabycia może zaliczyć kwoty z trzech otrzymanych i zapłaconych faktur?
Przedstawiając własne stanowisko w sprawie Skarżący wskazał, że jego zdaniem, do prawidłowo wyliczonej marży do opodatkowania podatkiem VAT jako koszt powinno zaliczać się trzy otrzymane faktury. Tym bardziej, że nie jest możliwy zakup tego samochodu bez poniesienia powyższych kosztów z trzech faktur.
1.4. DKIS w wydanej interpretacji indywidualnej z dnia 6 maja 2024 r. uznał stanowisko Spółki za nieprawidłowe.
Organ przywołał będące podstawą wydania interpretacji przepisy art. 5 ust. 1 , art. 7 ust. 1, art. 2 pkt 6), art. 15 ust. 1 i ust. 2, art. 120 ust. 4, art. 120 ust. 1 pkt 5) i pkt 6) i przedstawił ich wykładnię. Odnosząc wspominane regulacje do stanu faktycznego przedstawionego we wniosku wskazał, że podstawą opodatkowania przy sprzedaży towaru używanego (samochodu) jest różnica między całkowitą kwotą, którą ma zapłacić nabywca tego towaru, a kwotą nabycia (kwotą należną pierwotnemu sprzedawcy samochodu), pomniejszona o kwotę podatku od towarów i usług. Przy czym przy określaniu kwoty nabycia należy uwzględnić tylko kwotę wynikającą z faktury za zakup samochodu bez uwzględnienia kwot wynikających z faktur za obsługę dokumentów, obsługę samochodu, opłatę aukcyjnej oraz za transport samochodu, które są należne innemu podmiotowi, a nie pierwotnemu sprzedawcy samochodu. Tym samym, zdaniem DKIS do kwoty nabycia samochodu Skarżący nie może zaliczyć kwot wynikających z wszystkich otrzymanych i zapłaconych faktur dotyczących nabycia na aukcji samochodu.
Organ podkreślił, że A. SE (wystawca faktury za obsługę dokumentów, obsługę samochodu, opłatę aukcyjną oraz faktury za transport) i A. S.r.l. (wystawca faktury za samochód), stanowią odrębne, niezależne podmioty.
Zdaniem DKIS pomimo, że we wniosku wskazano, że należności za usługi związane z zakupem samochodu (obsługę dokumentów, obsługę samochodu, opłatę aukcyjną oraz transport) są należne zbywcy samochodu, uznać należy, że należności te nie stanowią składników wynagrodzenia, które sprzedawca samochodu otrzyma od Skarżącego jako nabywcy samochodu. Faktury dokumentujące ww. opłaty wystawione są bowiem przez inny podmiot, co oznacza, że wykazane w nich kwoty należne są innemu podmiotowi aniżeli sprzedawcy danego samochodu.
W ocenie organu bez wpływu na powyższe rozstrzygnięcie pozostaje fakt, że wszystkie otrzymane przez Skarżącego faktury związane są z jedną transakcją, posiadają tą samą datę, ten sam VIN samochodu, ten sam numer zamówienia, ten sam numer wewnętrzny samochodu a suma należności jest równa zapłacie i cenie za wylicytowany samochód i za transport, jak i to, że Skarżący uiścił należność za ww. faktury na to samo konto bankowe. Powyższe okoliczności nie powodują bowiem zmiany podmiotów, wobec których Skarżący jest zobowiązany zapłacić należności wynikające z faktur wystawionych przez te podmioty. Należności z tytułu obsługi dokumentów, obsługi samochodu, opłaty aukcyjnej oraz za transport samochodu, przysługują innemu podmiotowi, a nie pierwotnemu sprzedawcy samochodu, co potwierdzają faktury wystawione przez różne podmioty. W związku z powyższym ww. opłaty dotyczące transakcji kupna samochodów, nie mogą zwiększać kwoty nabycia samochodu, o której mowa w art. 120 ust. 1 pkt 6) uptu.
Dlatego też zdaniem organu, mając na uwadze powołane przepisy prawa oraz przedstawiony opis sprawy uznać należy, że przy określeniu kwoty nabycia samochodu Skarżący powinien uwzględnić wynagrodzenie zapłacone i należne sprzedawcy samochodu, tj. kwotę nabycia samochodu. Natomiast należności z tytułu opłaty za obsługę dokumentów, obsługę samochodu, opłaty aukcyjnej oraz za transport samochodu, które są należne innemu podmiotowi, a nie sprzedawcy samochodu, nie stanowią elementów kwoty nabycia samochodu, o której mowa w art. 120 ust. 1 pkt 6) uptu.
2. Postępowanie przed Sądem pierwszej instancji.
2.1. Nie zgadzając się z powyższą interpretacją Skarżący wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o zmianę interpretacji indywidualnej
2.2. Skarżonej interpretacji Strona zarzuciła:
1) nieuwzględnienie Dyrektyw Rady UE;
2) nieuwzględnienie wyroków Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej;
3) rozbieżność z interpretacjami wydanymi wcześniej w sprawach dotyczących zakresu zapytania.
Dla potwierdzenia swojego stanowiska Skarżący powołał orzeczenia Trybunału C-210/04 z dnia 23 marca 2006 r., C-41/04 z dnia 27 października 2005 r. i C-111/05 z dnia 29 marca 2007 r. Skarżący powołał też trzy interpretacje indywidualne, które jego zdaniem zawierają stanowisko zbieżne z zaprezentowanym przez niego we wniosku o wydanie interpretacji: z dnia 13 kwietnia 2021 r. o sygn. 0113-KDIPT1-2.4012.60.2021.2.SM; z dnia 8 lipca 2019 r, o sygn. 0115-KDIT1-2.4012.237.2019.2.AGW oraz interpretacje o sygn. 0114-KDIP1-3.4012.204. 2023.1.LK.
Do skargi Wnioskodawca dołączył regulamin A. , faktury proforma dotyczące zakupu i opłat dodatkowych, faktury dotyczące zakupu i opłat dodatkowych; odpowiedź od A. dotyczącą struktury spółek i interpretację indywidualną wydaną w sprawie.
2.3. DKIS w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, uznając argumenty skargi za nieuzasadnione oraz podtrzymując zaprezentowane w interpretacji stanowisko.
3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
3.1. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
3.2. Na wstępie omówić należy specyfikę postępowania związanego z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej.
Wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej musi wyczerpująco opisywać stan faktyczny sprawy lub zdarzenie przyszłe, gdyż jedynie przedstawiony przez stronę opis wyznacza granice, w jakich interpretacja będzie mogła wywołać określone skutki prawne. W orzecznictwie jednolicie i konsekwentnie prezentowany jest także pogląd, że organ związany jest stanem faktycznym lub zdarzeniem przyszłym przedstawionym we wniosku, a ponadto, że jego obowiązkiem jest jedynie odniesienie się do poglądu wnioskodawcy co do skutków podatkowoprawnych podanych faktów (np. wyroki NSA z dnia 22 sierpnia 2019 r., sygn. akt II FSK 3298/17 i z dnia 26 maja 2021 r., sygn. akt II FSK 3351/18). Organ wydający interpretację jest zatem także merytorycznie związany zakresem problemu prawnego, jaki strona przedłoży we wniosku. Istotną funkcją interpretacji indywidualnej jest usuwanie wątpliwości co do wykładni przepisów prawa podatkowego, a nie generowanie dodatkowych niejasności (wyrok NSA z dnia 19 kwietnia 2018 r., sygn. akt I FSK 1109/16).
Konsekwencją związania organu interpretacyjnego stanem faktycznym i prawnym przedstawionym przez wnioskodawcę jest związanie sądu administracyjnego zarzutami skargi na taką interpretację przepisów prawa podatkowego. Przepis art. 57a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935, dalej: ppsa) stanowi bowiem, że skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zacytowany przepis podkreśla implikację, według której wyznaczenie granic sprawy przez stronę skarżącą oznacza, że sąd administracyjny nie może "wyjść" poza tak zakreśloną sprawę, a także nie może zawęzić jej do wskazanego przez siebie zakresu.
W orzecznictwie podkreśla się (wyrok NSA z dnia 24 listopada 2023 r., sygn. akt I FSK 252/20), że rozpoznając skargę na interpretację indywidualną prawa podatkowego sąd pierwszej instancji nie może uwzględnić naruszeń prawa innych, niż wskazane w tejże skardze, nawet jeżeli takie naruszenia dostrzeże (wyrok NSA z dnia 6 maja 2021 r., sygn. akt I FSK 704/18). Nawet, jeżeli jakiś przepis zostanie wskazany lub zacytowany w uzasadnieniu skargi na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego, to nie można uznać, aby doszło w ten sposób do prawidłowego sformułowania zarzutu, jeżeli ponadto nie określono w jaki sposób doszło do naruszenia wskazanej lub przytoczonej normy prawnej, tj. czy strona zarzuca błąd wykładni, czy też chodzi o niewłaściwe zastosowanie przepisu - czego wymaga przepis art. 57a ppsa. Z uwagi na wynikające z tego przepisu ograniczenie kognicji sądu pierwszej instancji, sąd ten nie może skutecznie rozpoznać takiej skargi, bowiem nie ma ani prawa, ani obowiązku domyślać się intencji autora skargi lub jego argumentacji (por. wyrok NSA z 23 października 2019 r., sygn. akt I FSK 1346/17). W szczególności sąd nie może podjąć żadnych czynności zmierzających do ustalenia innych, poza wskazaniami w skardze, naruszeń prawa. W wypadku zaś ustalenia takich wad w toku kontroli przeprowadzonej w granicach wyznaczonych skargą nie może ich uwzględnić przy formułowaniu rozstrzygnięcia w sprawie (A. Kabat, Komentarz do art. 57a (w:) B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2020, s. 252). Tym samym sąd administracyjny pierwszej instancji nie może dokonywać kontroli sądowej interpretacji przepisów prawa podatkowego w sposób określony w art. 134 § 1 ppsa, a więc sąd ten nie może niejako "poszukiwać" naruszeń popełnionych przez organ interpretacyjny (np. wyroki NSA z dnia 13 stycznia 2022 r., sygn. akt I FSK 1095/18 i z dnia 7 kwietnia 2022 r., sygn. akt III FSK 567/21, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 23 marca 2022 r., sygn. akt I SA/Gl 30/22).
3.3. Mając na względzie powyższe rozważania uznać należy, że sposób sformowania rozpatrywanej skargi uniemożliwia dokonanie kontroli w granicach, o których mowa w art. 57a ppsa.
Strona nie sformułowania w skardze zarzutu naruszenia przepisu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię czy też przez niewłaściwe zastosowanie, nie wskazano też na naruszeni przepisów postępowania regulujących postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej. Skarżonej interpretacji Strona zgodnie z treścią skargi zarzuciła nieuwzględnienie Dyrektyw Rady UE; nieuwzględnienie wyroków Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej; rozbieżność z interpretacjami wydanymi wcześniej w sprawach dotyczących zakresu zapytania.
W uzasadnieniu skargi Wnioskodawca wskazał jedynie w odniesieniu do przepisów prawa materialnego "W interpretacji nie został uwzględniony art. 9 ust. 1 Dyrektywy Rady 206/112/WE z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, art. 4 ust. 1 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz. U. L 145. str. 1) oraz orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej TSUE) z dnia 23 marca 2006 r. w sprawie C-210/04, wyrok TSUE z dnia 27 października 2005 r. w sprawie C-41/04 Levob Verzekeringen i 0V Bank, wyrok TSUE w sprawie C-111/05 Aktiebolaget NN v. Skatteverket", jednak żaden z powołanych przepisów nie był przedmiotem dokonywanej w interpretacji wykładni, DKIS nie stosował tych przepisów, nie mogły więc one zostać przez niego naruszone. Wspominane w uzasadnieniu skargi przepisy pozostają poza zakresem istoty sporu, która koncentrowała się co do zasady na wykładni art. 120 ust. 4, art. 120 ust. 1 pkt 5) i pkt 6) uptu w kontekście określenia elementów kwoty nabycia używanych samochodów, o której mowa w art. 120 ust. 1 pkt 6) uptu.
Brak prawidłowego postawienia zarzutów w skardze skutkował, z uwagi na przywołany już przepis art. 57a ppsa tym, że kontrola sądowa zaskarżonej interpretacji indywidualnej była niemożliwa.
3.4. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 ppsa.