III SA/Wa 1404/04

III SA/Wa 1404/04 - Postanowienie WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2004-09-16
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2004-07-30
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Sylwester Golec /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Skarżony organ
Naczelnik Urzędu Skarbowego
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Sylwester Golec, , po rozpoznaniu w dniu 16 września 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. K. w przedmiocie : egzekucji należności pieniężnych postanawia: - odrzucić skargę -
Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] lipca 2004 r. p. A. K. wniósł skargę nazwaną "pozwem". Jako stronę przeciwną wskazał H. C. – pracownika Urzędu Skarbowego W. Wniósł o zasądzenie na podstawie art. 417 kc odszkodowania za niezgodne z prawem działanie funkcjonariuszy państwowych. Skarżący zażądał odszkodowania w kwocie 3200 zł za niezgodne z prawem działania funkcjonariusza oraz zadośćuczynienia w kwocie 10.000 zł za straty moralne.
W uzasadnieniu strona skarząca wskazała, że "pozew" dotyczy decyzji wydanej przez p. H. C. o nr [...] z dnia [...] kwietnia 2004 r. Stwierdziła, że z postanowieniem Sądu sygn. akt [...] prowadzenie egzekucji przejął Komornik Sądowy [...] Rewiru przy Sądzie Rejonowym W. Uznała, iż w świetle przedstawionych faktów bezprawne jest ponowne wszczęcie egzekucji przez Urząd Skarbowy. Podkreśliła, że wzywała Urząd Skarbowy do unieważnienia zawiadomienia (podkreślenie Sądu) nr [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3 § 1 i § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) – dalej powoływana jako p.p.s.a. sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej w sprawach skarg na:
1) decyzje administracyjne;
2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.
Ponadto sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach.
Z treści przywołanego przepisu wynika wprost, że grupa aktów administracyjnych wydawanych przez organy administrujące w postępowaniu egzekucyjnym w administracji podlegających kognicji sądu administracyjnego została ograniczona do postanowień na które służy zażalenie.
Analiza akt przedmiotowej sprawy pozwala na stwierdzenie, że zaskarżony akt nazywany "decyzją" albo "zawiadomieniem" jest zawiadomieniem o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność pieniężną dokonanym w trybie art. 89 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm.). Zawiadomienie takie nie jest decyzją, ponieważ nie spełnia wymogów określonych w art. 107 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Podkreślenia wymaga przy tym, że – stosownie do art. 17 § 1 cytowanej ustawy o postępowaniu egzekucyjnym – rozstrzygnięcia w tym postępowaniu zapadają w formie postanowień. W związku z powyższym na gruncie tego postępowania nie jest możliwe wydanie decyzji.
Zaskarżone zawiadomienie nie może także być uznane – w myśl z art. 124 k.p.a. – za postanowienie, gdyż nie odpowiada warunkom określonym w tym przepisie. Nie można go również uznać za czynność egzekucyjną, jako że, odpowiednio do swojej nazwy, jest tylko przekazaniem informacji o niej. Nie służy od niego żaden środek zaskarżenia w postępowaniu egzekucyjnym a szczególności zażalenie o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a.
W świetle wyżej przywołanych rozważań oraz regulacji art. 3 p.p.s.a. należy uznać, że zawiadomienie oparte na art. 89 § 1 wyżej przywołanej ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie mieści się w katalogu aktów i czynności poddanych kontroli sądu administracyjnego. Tym samym skargę na nie trzeba uznać za niedopuszczalną.
W odniesieniu do żądań skarżącego dotyczących zasądzenia odszkodowania i zadośćuczynienia Sąd zauważa, że wyżej zaprezentowane przepisy zakreślające kognicję sądów administracyjnych nie dają podstaw do rozpoznawania tego typu spraw. Skarżący przywołując art. 417 kc wyraźnie wskazał, że jego wnioski dotyczą stosunków cywilnoprawnych. Spory z zakresu tych stosunków rozpoznają, stosownie do art. 1 i 2 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 ze zm.), sądy powszechne i Sąd Najwyższy.
Mając na względzie całość przedstawionej wyżej argumentacji, a także fakt, że istota wniesionej w niniejszej sprawie skargi nie mieści się w przedmiotowej właściwości tutejszego Sądu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 3 p.p.s.a, orzeczono jak w sentencji.