III SA/Wa 1357/20

III SA/Wa 1357/20 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2021-04-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-07-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Anna Zaorska /sprawozdawca/
Elżbieta Olechniewicz /przewodniczący/
Konrad Aromiński
Symbol z opisem
6119 Inne o symbolu podstawowym 611
6560
Hasła tematyczne
Podatkowe postępowanie
Sygn. powiązane
I FSK 1675/21 - Wyrok NSA z 2022-12-02
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy
Dz.U. 2017 poz 201
art. 14 b par 3, art. 14 h, art. 169 par 1
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 135, art. 145 par 1  pkt 1  lit. c, art. 200, art. 205 par 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz, Sędziowie Asesor WSA Konrad Aromiński, sędzia WSA Anna Zaorska (sprawozdawca), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi E. S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 14 maja 2020 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 6 marca 2020 r. nr [...]; 1) zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz [...] S.A. z siedzibą w W. kwotę 597 zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
1.1. Zaskarżonym postanowieniem z 14 maja 2020 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: "Dyrektor KIS") utrzymał w mocy wydane przez ten sam organ postanowienie z [...] marca 2020 r. o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku E. [...] S.A. (dalej: "Spółka", "Skarżąca") o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zastosowania m.in. stawki podatku.
1.2. Jak wynika z akt sprawy we wspólnym wniosku o interpretację został przedstawiony następujący stan faktyczny oraz zdarzenie przyszłe:
W ramach prowadzonej działalności gospodarczej E. [...] S.A. świadczy usługi krajowego transportu drogowego obejmujące w szczególności licencjonowane usługi przewozu osób taksówką, samochodem osobowym, pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą. E. [...] S.A. spełnia wymogi administracyjne/prawne niezbędne do świadczenia usług taksówkarskich. E. [...] S.A. należy do grupy, której uczestnikiem jest również Spółka – spółka celowa, której głównym zadaniem jest pozyskiwanie klientów na usługi taksówkarskie.
W tym celu Spółka (wykorzystuje posiadane przez siebie składniki majątkowe/narzędzia, takie jak: oprogramowanie IT dostępne na telefony komórkowe umożliwiające m.in. zamówienie taksówki; biuro obsługi klienta (tzw. cali center); stronę internetowe, za pośrednictwem której możliwe jest zamawianie taksówek.
W związku z zasobami posiadanymi odpowiednio przez E. [...] S.A. oraz Spółkę, podmioty te nawiązały współpracę, w ramach której Spółka świadczy na rzecz E. [...] S.A. usługi pośrednictwa w świadczeniu przez E. [...] S.A. usług taksówkarskich.
W zamian za usługi świadczone przez Spółkę na rzecz E. [...] S.A. na podstawie umowy o pośrednictwo, ustalono wynagrodzenie, które ma charakter prowizyjny, tj. stanowi określony procent od wartości kursów zrealizowanych przez E. [...] S.A. dzięki pośrednictwu Spółki.
1.3. W związku z powyższym zadano następujące pytanie (oznaczone we wniosku nr 1):
Czy usługi świadczone przez Spółkę na podstawie umowy o pośrednictwo podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług według 23% stawki?
Zdaniem Wnioskodawców na powyższe pytanie należy odpowiedzieć twierdząco. Ww. stawka VAT (23%) ma zastosowanie do usług świadczonych przez Spółkę na podstawie umowy o pośrednictwo. W odniesieniu do tego rodzaju usług w przepisach VAT nie została bowiem przewidziana, ani stawka obniżona, ani zwolnienie z opodatkowania.
1.4. W dniu [...] lipca 2018 r. Dyrektor KIS wydał postanowienie o pozostawieniu wniosku wspólnego bez rozpatrzenia. Przedmiotowe postanowienie zostało wydane z powodu niezachowania ustawowego terminu na uzupełnienie braków formalnych wniosku, o którym mowa w art. 169 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, ze zm., dalej: "O.p."). Po rozpoznaniu zażalenia na to postanowienie Dyrektor KIS wydał postanowienie utrzymujące w mocy zaskarżone postanowienie. Spółka na ww. postanowienie złożyła skargę. Wyrokiem z 9 kwietnia 2019 r., sygn. akt III SA/Wa 2706/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Dyrektora KIS z [...] lipca 2018 r. W powyższym wyroku Sąd wskazał, że podnoszone w skardze zarzuty są zasadne, w konsekwencji czego termin na uzupełnienie braków formalnych wniosku o wydanie interpretacji został zachowany. W ponownym postępowaniu WSA zobowiązał Dyrektora KIS do przyjęcia, że odpowiedź na wezwanie do uzupełnienia braków formalnych wniosku o wydanie interpretacji została nadana z zachowaniem terminu. Wniosek o wydanie interpretacji ma być dalej procedowany.
1.5. Po ponownej analizie sprawy w dniu [...] marca 2020 r. Dyrektor KIS wydał postanowienie o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia. W ocenie Dyrektora KIS, odpowiedź na wezwanie udzielona przez Spółkę nie zawierała informacji, o której była mowa w wezwaniu. Spółka nie wskazała bowiem symbolu klasyfikacji statystycznej PKWiU świadczeń będących przedmiotem zapytania nr 1. Wobec powyższego wniosek wspólny z 20 kwietnia 2018 r. w zakresie pytania nr 1 uzupełniony m.in. pismem z dnia 26 czerwca 2018 r., nie spełnił wymogów wynikających z art. 14b § 3 O.p.
1.6. Na powyższe postanowienie Spółka wniosła zażalenie.
1.7. Utrzymując w mocy postanowienie z [...] marca 2020 r., Dyrektor KIS argumentował, że elementem stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) we wniosku o interpretację jest m.in. podany przez podatnika sposób klasyfikacji czynności lub produktów (towarów), których dotyczy wniosek, o ile przepisy dotyczące podatku od towarów i usług odwołują się do klasyfikacji statystycznych. Zgodnie bowiem z art. 5a ustawy o VAT, towary lub usługi będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu, o których mowa w art. 5, wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, są identyfikowane za pomocą tych klasyfikacji, jeżeli dla tych towarów lub usług przepisy ustawy lub przepisy wykonawcze wydane na jej podstawie powołują symbole statystyczne.
Zdaniem Dyrektora KIS, z uwagi na fakt, że organy nie mają możliwości kwestionowania przedstawionego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, w wydawanych interpretacjach indywidualnych przyjmują klasyfikację wskazaną przez wnioskodawców w opisie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Ocena prawnopodatkowa przedstawionego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oparta jest zatem na założeniu, że przedstawiona klasyfikacja statystyczna jest prawidłowa.
W konsekwencji, Dyrektor KIS argumentował, że jest zobowiązany do przyjęcia wskazanej przez wnioskodawcę klasyfikacji statystycznej jako elementu przedstawionego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego.
Dyrektor KIS nie zgodził się ze Spółką, że podanie symbolu Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) dla usług pośrednictwa nie jest koniecznym elementem stanu faktycznego wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego oraz, że w okolicznościach sprawy brak było podstaw do wezwania Spółki o podanie klasyfikacji statystycznej dla świadczonych usług.
Zdaniem Dyrektora KIS, to producent, sprzedawca, usługodawca, a nie organ podatkowy, ma obowiązek zaliczenia sprzedawanego towaru/usługi do odpowiedniego grupowania klasyfikacyjnego.
Ponadto, przyjęcie że obowiązek ten spoczywa na organie interpretacyjnym, skutkowałby tym, że organ podatkowy w celu ustalenia właściwego symbolu PKWiU, jako podmiot nieuprawniony do interpretowania obowiązujących standardów klasyfikacyjnych, byłby zobowiązany wystąpić z wnioskiem o uzyskanie w tym zakresie informacji do właściwego organu statystycznego.
W konsekwencji Dyrektor KIS stanął na stanowisku, że wniosek w zakresie pytania nr 1 został uzupełniony nieprawidłowo.
2. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem Skarżąca wywiodła skargę do sądu administracyjnego. W skardze przedstawiła zarzuty naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- art. 14b § 3 w zw. z art. 14g § 1 O.p., polegające na błędnym przyjęciu, że podanie symbolu Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług dla usług taksówkarskich stanowi element stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego, a nie element oceny prawnej, w wyniku czego brak wskazania takiego symbolu w opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego powoduje, że wniosek nie spełnia wymagań określonych w art. 14b § 3 O.p., co uzasadnia pozostawienie go bez rozpatrzenia (w tym zakresie Skarżąca zarzuca również błędną wykładnię oraz niewłaściwą ocenę co do zastosowania ww. przepisów prawa);
- art. 169 § 1 i § 4 w zw. z art. 14h, art. 14g § 1 i art. 14r § 5 O.p., poprzez zastosowanie tych przepisów do wniosku złożonego przez Skarżącą, w sytuacji, gdy nie istniały przesłanki do ich zastosowania;
- art. 121 § 1 w zw. z art. 14h oraz art. 14c § 1 O.p., tj. zasady zaufania do organów podatkowych, poprzez pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia w sytuacji, gdy organ w razie uznania, że jest to konieczne dla zrekonstruowania normy prawnej wynikającej z przepisu/-ów ustawy podatkowej, a następnie jej subsumcji do stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego opisanego we wniosku o interpretację, powinien był na podstawie okoliczności przedstawionych w opisie wniosku dokonać na potrzeby żądanej interpretacji indywidualnej klasyfikacji statystycznej (wg PKWiU) czynności (usług) tamże opisanych (zgodnie z drugim z ww. przepisów);
- art. 125 § 1 w zw. z art. 14h O.p., poprzez brak wnikliwej analizy stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego oraz stanu prawnego poprzez uznanie, iż stan faktyczny/zdarzenie przyszłe przedstawione we wniosku nie pozwalają na wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego w przedmiotowym zakresie;
- art. 14b § 1 w zw. z art. 14r § 1 i § 5 O.p., poprzez odmowę zastosowania i w efekcie niewydanie interpretacji indywidualnej mimo zaistnienia/spełnienia ku temu przesłanek, a co za tym idzie – zaprzeczenie funkcji ww. przepisów, wyrażającej się w możliwości uzyskania przez podatnika interpretacji przepisów prawa podatkowego w jego indywidualnej sprawie/sytuacji;
- art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 O.p., poprzez błędne zastosowanie i utrzymanie postanowienia z [...] marca 2020 r. w mocy, podczas gdy z uwagi na ww. uchybienia powinno ono podlegać uchyleniu stosownie do art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) tej ustawy, a przez to naruszenie również tego przepisu, poprzez odmowę jego zastosowania.
Biorąc pod uwagę powyższe naruszenia Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia a także postanowienia go poprzedzającego oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
3. W odpowiedzi na skargę Dyrektor KIS wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:
4.1. Złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do przepisu art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm., dalej: "P.p.s.a."). Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.
4.2. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie Dyrektora KIS z [...] maja 2020 r. utrzymujące w mocy postanowienie tego Organu z [...] marca 2020 r. pozostawiające bez rozpatrzenia wniosek Skarżącej o wydanie interpretacji indywidualnej.
4.3. W niniejszej sprawie spór pomiędzy Skarżącą a Dyrektorem KIS dotyczył tego, czy kwestia klasyfikacji czynności wykonywanych przez Skarżącą do określonego symbolu PKWiU może i powinna być przedmiotem indywidualnej interpretacji organu podatkowego wydawanej w trybie art. 14b § 3 O.p., a tym samym, czy w realiach rozpoznawanej sprawy, zasadne było wezwanie Skarżącej do wskazania symbolu PKWiU świadczonych przez nią usług.
4.4. Zgodnie z art. 14b § 3 O.p. składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Z kolei interpretacja indywidualna zawiera, stosownie do art. 14c § 1 i § 2 O.p., ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym (§ 1), a w przypadku uznania stanowiska wnioskodawcy za nieprawidłowe – wskazanie stanowiska prawidłowego wraz z uzasadnieniem prawnym (§ 2). Ponadto, w postępowaniu w sprawie wydania interpretacji indywidualnej, zgodnie z art. 14h O.p., zastosowanie znajduje art. 169 § 1 i § 2 O.p.
Obowiązkiem występującego z wnioskiem o udzielenie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego jest przedstawienie takiego opisu stanu faktycznego, czy też zdarzenia przyszłego, który pozwala na ustalenie wszystkich okoliczności istotnych z punktu widzenia norm materialnego prawa podatkowego stanowiących przedmiot interpretacji, umożliwiając ich zastosowanie do przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego.
Mając z kolei na uwadze, że w postępowaniu interpretacyjnym znajduje zastosowanie zasada legalizmu, organ interpretacyjny w oparciu o regulacje stosowanego odpowiednio na mocy art. 14h O.p. przepisu art. 169 § 1 O.p., uprawniony jest do żądania uzupełnienia opisu przedstawionego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, ale jedynie o okoliczności istotne z punktu widzenia wchodzących potencjalnie w rachubę norm materialnego prawa podatkowego. Wezwanie do uzupełnienia opisu stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego nie może stanowić substytutu postępowania dowodowego realizującego zasadę prawdy materialnej. Jeśli tylko opis stanu faktycznego (lub zdarzenia przyszłego) pozwala na ocenę prawidłowości stanowiska pytającego, w kontekście normy prawa, która będzie stanowiła podstawę owej oceny, organ podatkowy nie powinien wzywać strony w trybie art. 14h, w związku z art. 169 § 1 O.p. do uzupełniania braków wniosku, a w razie ich nieuzupełnienia stosować przepisu art. 14g § 1 O.p. Wzywając wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku o wydanie interpretacji organ powinien wykazać związek pomiędzy stawianymi w wezwaniu pytaniami a określonymi przepisami prawa materialnego. Organ winien wykazać, że danego elementu stanu faktycznego (informacji) wniosek ani odpowiedź na wezwanie organu nie zawiera. Powinien również – poprzez stosowne merytoryczne uzasadnienie (ze wskazaniem konkretnych uregulowań prawnych z zakresu prawa podatkowego) – wykazać że bez tego elementu stanu faktycznego (informacji) udzielenie prawidłowej, zgodnej z prawem interpretacji jest niemożliwe.
Innym słowy, wezwanie wnioskodawcy do uzupełnienia stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) opisanego we wniosku, organ zobowiązany jest ograniczyć do takich danych, które nie doprowadzą do przerzucenia ciężaru wykładni przepisów prawa na wnioskodawcę, a jedynie pozwolą na uzyskanie informacji niezbędnych do oceny prawidłowości jego stanowiska.
4.5. W kontekście poczynionych wyżej uwag Sąd w pierwszej kolejności stwierdza, że w realiach badanej sprawy bezsporna jest okoliczność, że złożony przez Skarżącą wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego (w zakresie pyt. 1) dotyczył stawki podatku VAT znajdującej zastosowanie do opisanych we wniosku usług pośrednictwa.
W złożonym wniosku Skarżąca opisała zakres, rodzaj i specyfikę świadczonych usług. Nadto wskazała przepisy prawa podatkowego mające być przedmiotem interpretacji indywidualnej. Mając na uwadze zakres świadczonych usług Skarżąca zadała precyzyjne pytanie. Skarżąca przedstawiła także swoje stanowisko w tej kwestii wskazując, że w jej ocenie, usługi świadczone przez Spółkę na podstawie umowy o pośrednictwo podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług według 23% stawki. W ocenie Skarżącej, w odniesieniu do tego rodzaju usług w przepisach VAT nie została przewidziana, ani stawka obniżona, ani zwolnienie z opodatkowania (brak referencji do PKWiU).
W ocenie Sądu, Skarżąca we wniosku o interpretację opisała rodzaj wykonywanych przez siebie usług w sposób niebudzący wątpliwości.
Zgodzić się należy ze Skarżąca, że to do kompetencji organów podatkowych należy ustalenie odpowiedniego przedmiotu opodatkowania, stawki podatkowej, czy też zwolnienia – uzależnionych od zaklasyfikowania określonej usługi lub towaru według systematyki tych klasyfikacji. Oznacza to, że wskazane w przepisach podatkowych klasyfikacje statystyczne są elementem normy prawnej określającej sposób opodatkowania i w procesie stosowania prawa przez organy podatkowe podlegają także procesowi wykładni dokonywanej przez te organy.
Klasyfikacje statystyczne są w swej istocie zbiorami norm technicznych stanowiącymi usystematyzowane zbiory towarów lub czynności (usług) – przez ich wprowadzenie do systemu podatkowego, są jednocześnie swoistego rodzaju normami podatkowymi w zakresie podatku od towarów i usług. Tym samym organy podatkowe, nie zaś organy statystyczne, mając na uwadze stan faktyczny sprawy, podany we wniosku o wydanie interpretacji, w zakresie niezbędnym z punktu widzenia wszystkich jego elementów mogących mieć znaczenia klasyfikacyjne, powinny dokonać oceny, w jakim grupowaniu tej właśnie klasyfikacji mieszczą się usługi opisane przez wnioskodawcę. Pogląd wedle którego przyjmowane przez przepisy prawa podatkowego klasyfikacje statystyczne są elementem normy prawnej określającej sposób opodatkowania i także podlegają procesowi wykładni przez organy podatkowe, w orzecznictwie sądowym uznać należy za utrwalony (por. m.in. wyroki NSA z dnia: 7 lipca 2011 r., sygn. akt I FSK 1114/10; 26 stycznia 2012 r., sygn. akt I FSK 483/11; 29 listopada 2017 r., sygn. akt I FSK 179/16; 26 kwietnia 2018 r., sygn. akt I FSK 938/16 i 5 grudnia 2018 r., sygn. akt I FSK 1917/16).
Sąd w składzie orzekającym w pełni poglądy te podziela.
W ocenie Sądu, jedynie w sytuacji, gdy we wniosku o interpretację wnioskodawca od razu podaje w opisie stanu faktycznego klasyfikację PKWiU, nie wyrażając odnośnie do niej swoich wątpliwości prawnych, lecz wyłącznie pyta o możliwość zastosowania w sytuacji objętej całym opisanym stanem faktycznym wskazanej stawki podatkowej, to wówczas ta część normy prawa podatkowego (klasyfikacja PKWiU) nie powinna być przedmiotem wypowiedzi ocennej organu wydającego interpretację indywidualną. Innymi słowy, to w istocie od wnioskodawcy formułującego wniosek zależy jaką rolę przypisze klasyfikacji PKWiU: czy rolę tylko okoliczności faktycznej (elementu zdarzenia przyszłego), czy – jak w znacznej większości spraw – rolę wymagającą także przesądzenia prawnego co do prawidłowości tej klasyfikacji na użytek zastosowania określonej normy prawa podatkowego.
4.6. W konsekwencji, na gruncie rozpoznawanej sprawy, Dyrektor KIS nie był uprawniony do wydania zaskarżonego postanowienia albowiem nie mógł wymagać od Skarżącej wskazania pozycji klasyfikacji statystycznej świadczonych usług, jako warunku sine qua non udzielenia interpretacji. Jeżeli uznawał to za konieczne w sprawie, sam powinien dokonać takiego przyporządkowania. Zdaniem Sądu, nie sposób podzielić stanowiska Dyrektora KIS, że jest podmiotem nieuprawnionym do interpretowania obowiązujących standardów klasyfikacyjnych. Jak zasadnie bowiem wskazuje się orzecznictwie, uzależnienie odpowiedzi na pytanie od podania symbolu PKWiU stanowi przejaw nadmiernego formalizmu, nieznajdującego oparcia w art. 14b § 3 O.p. (por. wyrok NSA z 11 października 2017 r. sygn. akt II FSK 2412/15).
Ponadto, jak słusznie podnosi Skarżąca uzależnienie odpowiedzi przez organ od wskazania przez wnioskodawcę symbolu PKWiU, stanowił w praktyce przerzucanie ciężaru dokonania interpretacji przepisów prawa na wnioskodawcę, co z kolei zaprzecza celowi uzyskania interpretacji podatkowej.
Dlatego też, zbędne było w realiach analizowanej sprawy, pytanie Skarżącej o pozycję PKWiU właściwą dla opisanych przez nią usług. Bez względu na odpowiedź Skarżącej, obowiązkiem organu jest rozstrzygnięcie jej wątpliwości prawnych dotyczących przepisów prawa podatkowego, które powinna zastosować, aby prawidłowo opodatkować transakcje. Jeśli przepisy prawa podatkowego nawiązują do pozycji PKWiU, a wnioskodawca nie wskazuje konkretnego grupowania PKWiU jako elementu stanu faktycznego wniosku o interpretację, w takiej sytuacji rozstrzygnięcie wątpliwości prawnych wnioskodawcy wymaga od organu samodzielnego odniesienia się do tej klasyfikacji. Ustawodawca podatkowy odwołując się w przyjętych unormowaniach do PKWiU uczynił bowiem z tej klasyfikacji element normy prawnej.
W rezultacie należy zgodzić się ze stanowiskiem Skarżącej, która konsekwentnie i słusznie argumentowała, że to rolą organu jest ewentualne przypisanie opisanej przez nią czynności do właściwej pozycji PKWiU.
Odmienny pogląd Dyrektora KIS nie może zostać zaakceptowany.
4.7. Mając na uwadze powyższe oraz treść wezwania organu z 19 czerwca 2018 r. uznać należy, że w przedmiotowej sprawie brak było podstaw do żądania przez Dyrektora KIS, w trybie art. 169 § 1 w związku z art. 14h O.p., aby dla wskazanych we wniosku świadczonych usług, Spółka w terminie 7 dni wskazała symbol PKWiU, co oznacza, że organ naruszył powyższe przepisy przez ich niewłaściwe zastosowanie w sprawie.
Uzależnianie odpowiedzi na pytanie od podania symboli PKWiU nie znajduje oparcia w art. 14b § 3 O.p. W konsekwencji organ błędnie zastosował w sprawie art. 14g § 1 O.p.
Tym samym sformułowane w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania zasługiwały na uwzględnienie.
4.8. W ponownym postępowaniu Dyrektor KIS oceni stanowisko Skarżącej co do sformułowanego we wniosku pytania nr 1 przy uwzględnieniu stanowiska, że wynikający z treści art. 14b § 3 O.p. obowiązek wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego nie obejmuje obowiązku wskazania symbolu klasyfikacji statystycznych usług opisanych przez ten podmiot.
4.9. Z uwagi na trafność zarzutów skargi zaskarżone postanowienia należało uchylić w oparciu o regulacje art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135 P.p.s.a.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 2 P.p.s.a. Na kwotę zasądzonych kosztów postępowania sądowego składa się wpis od skargi w kwocie 100 zł, opłata skarbowa w kwocie 17 zł oraz koszty zastępstwa procesowego
w wysokości 480 zł.