III SA/WA 1308/04

III SA/Wa 1308/04 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2005-06-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-07-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Bożena Dziełak
Dariusz Dudra
Grażyna Nasierowska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Sygn. powiązane
I FSK 891/05 - Wyrok NSA z 2006-05-29
Skarżony organ
Minister Finansów
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grażyna Nasierowska (spr.), Sędziowie sędzia WSA (del.) Dariusz Dudra, sędzia WSA Bożena Dziełak, Protokolant Karolina Zawadzka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 czerwca 2005 r. sprawy ze skarg W. O., L. W. na decyzje Ministra Finansów z dnia [...] marca 2004 r. nr [...] z dnia [...] marca 2004 r. nr [...] z dnia [...] marca 2004 r. nr [...] z dnia [...] marca 2004 r. nr [...] z dnia [...] marca 2004 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności ostatecznych decyzji umarzających postępowania odwoławcze w sprawie podatku od towarów i usług za miesiące marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec 1996r. oddala skargi
Uzasadnienie
Pięcioma zaskarżonymi decyzjami z [...] marca 2004 r., po rozpatrzeniu odwołań wniesionych przez W. O. i L. W. byłych wspólników P.. "F." s.c., Minister Finansów utrzymał w mocy własne decyzje z [...] czerwca 2002 r. odmawiające stwierdzenia nieważności ostatecznych decyzji Izby Skarbowej w C. z [...] kwietnia 1997 r.
Z akt przedmiotowej sprawy wynika, iż pięcioma decyzjami z [...] stycznia 1997 r. Urząd Skarbowy w C. określił spółce zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec 1996 r.
Od przedmiotowych decyzji pełnomocnik spółki wniósł odwołania z [...] lutego 1997 r.
Pismami z [...] marca 1997 r. spółka cofnęła przedmiotowe odwołania.
Decyzjami z [...] kwietnia 1997 r. Izba Skarbowa w C., na podstawie art. 137 Kpa, uwzględniła cofnięcie odwołań i umorzyła postępowanie odwoławcze w sprawie określenia spółce zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług.
Wnioskiem z [...] stycznia 1998 r. W. O. i L. W. wnieśli o rozpatrzenie odwołań z [...] lutego 1997 r. Podatnicy wskazali, iż odwołania zostały cofnięte niezgodnie z przepisami prawa, ponieważ wniosek o ich cofnięcie podpisany był tylko przez jednego ze wspólników. Ponadto podatnicy podnieśli, iż Izba Skarbowa nie powinna uwzględniać cofnięcia odwołań z uwagi na przepis art. 137 Kpa, który stanowi, iż organ nie uwzględni cofnięcia odwołania, jeżeli prowadziłoby to do utrzymania w mocy decyzji naruszającej prawo.
Izba Skarbowa w C. decyzją z [...] marca 1998 r. umorzyła postępowanie w sprawie jako bezprzedmiotowe a Minister Finansów decyzją z dnia [...] marca 1999 r. utrzymał w mocy przedmiotową decyzję.
Po rozpoznaniu skargi wniesionej na decyzję Ministra Finansów, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 3 listopada 2000 r. sygn. akt III SA 2345/99 uchylił zaskarżoną decyzję.
Minister Finansów decyzją z [...] lutego 2001 r. uchylił decyzję Izby Skarbowej z [...] marca 1998 r. i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpoznania. Mając na uwadze wskazania NSA, Minister Finansów zobowiązał Izbę Skarbową do wezwania podatników, w celu sprecyzowania treści pisma z [...] stycznia 1996 r., poprzez wyjaśnienie, czy spółka domaga się ponownego rozpatrzenia cofniętych uprzednio odwołań, czy też wzruszenia ostatecznych decyzji Izby Skarbowej w C. z [...] kwietnia 1997 r. w jednym z nadzwyczajnych trybów postępowania administracyjnego.
W odpowiedzi na wezwanie Izby Skarbowej, pismem z [...] kwietnia 2001 r. W. O. i L. W. wyjaśnili, iż żądają wszczęcia postępowań w trybie stwierdzenia nieważności decyzji Urzędu Skarbowego w C. z [...] stycznia 1997 oraz decyzji Izby Skarbowej w C. z [...] kwietnia 1997 r. a także wznowienia postępowania odwoławczego.
Decyzją z [...] maja 2004 r. Izba Skarbowa w W. umorzyła postępowanie jako bezprzedmiotowe, z uwagi na brak legitymacji procesowej do występowania z żądaniem zawartym w piśmie z [...] kwietnia 2001 r.
Minister Finansów po rozpoznaniu odwołania, decyzją z [...] maja 2002 r. uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.
Minister Finansów nie podzielił poglądu Izby Skarbowej, co do braku legitymacji procesowej po stronie wnioskodawców i wskazał na konieczność wszczęcia postępowań w trybie nadzwyczajnym.
Jednocześnie Minister Finansów jako organ właściwy w sprawie rozpatrzył żądanie zawarte we wniosku z [...] kwietnia 2001 r. dotyczące wszczęcia postępowań w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Izby Skarbowej w C. z [...] kwietnia 1997 r.
Decyzjami z [...] października 2002 r. Minister Finansów utrzymał w mocy własne decyzje z [...] czerwca 2002 r. odmawiające stwierdzenia nieważności decyzji Izby Skarbowej.
Decyzje Ministra Finansów z [...] października 2002 r. zostały uchylone przez Naczelny Sad Administracyjny wyrokiem z 2 października 2003 r., sygn. akt III SA 3027/02, z uwagi na naruszenie przepisu art. 123 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) - dalej powoływanej jako O.p.
Po wypełnieniu dyspozycji NSA, co do zapewnienia stronie czynnego udziału w toczącym się postępowaniu, Minister Finansów pięcioma decyzjami z [...] marca 2004 r. utrzymał w mocy własne decyzje z [...] czerwca 2002 r. odmawiające stwierdzenia nieważności ostatecznych decyzji Izby Skarbowej w C. z [...] kwietnia 1997 r.
W uzasadnieniach decyzji Minister Finansów ustosunkował się do zarzutów podnoszonych przez W. O. i L. W. w odwołaniach z [...] czerwca 2002 r.
W pierwszej kolejności Minister Finansów zajął stanowisko odnośnie zarzutu wydania w sprawie sprzecznych decyzji, a mianowicie decyzji z [...] maja 2002 r. uchylającej do ponownego rozpatrzenia decyzję Izby Skarbowej w W. z [...] maja 2001 r. oraz decyzji z [...] czerwca 2002 r. odmawiających stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznych Izby Skarbowej w C. z [...] kwietnia 1997 r.
Minister Finansów nie zgadzając się z zarzutem strony wyjaśnił, iż wniosek z [...] kwietnia 2001 r. zawierał żądanie stwierdzenia nieważności ostatecznych decyzji Urzędu Skarbowego w C. z [...] stycznia 1997 r. z powodu rażącego naruszenia art. 29 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11, poz. 50 z późn. zm) - dalej powoływanej jako ustawa o VAT oraz wznowienia postępowania zakończonego decyzjami Izby Skarbowej w C. z [...] kwietnia 1997 r., dla rozpatrzenia których właściwym organem była Izba Skarbowa w W. Z kolei w zakresie dotyczącym żądania stwierdzenia nieważności ostatecznych decyzji Izby Skarbowej w C. z [...] kwietnia 1997 r. właściwym organem był Minister Finansów. Dlatego też, Minister Finansów wyjaśnił, iż nie chcąc wydłużać postępowania administracyjnego rozpatrzył żądanie strony jako organ właściwy a w konsekwencji odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Izby Skarbowej, ponieważ nie zostały one dotknięte wadą wymienioną w art. 247 § 1 pkt 3 O.p.
W uzasadnieniach decyzji Minister Finansów podkreślił, iż w rozpoznawanej sprawie przedmiotem oceny były wyłącznie decyzje Izby Skarbowej z [...] kwietnia 1997 r., w których uznano za skuteczne cofnięcie odwołań od decyzji Urzędu Skarbowego w C. i umorzono postępowania odwoławcze.
W dalszej części decyzji Minister Finansów ustosunkował się do kolejnego zarzutu strony, dotyczącego rażącego naruszenia prawa przez Izbę Skarbową, poprzez uznanie za skuteczne cofnięcie odwołań, mimo iż pisma z [...] marca 1997 r. podpisane były, tylko przez jednego ze wspólników spółki. Organ wskazał, iż rozstrzygnięcia Izby Skarbowej nie zawierają wad kwalifikujących je do stwierdzenia nieważności z powodu rażącego naruszenia prawa.
Minister Finansów wyjaśnił, iż stwierdzenie nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa może nastąpić tylko wówczas, gdy proste zestawienie treści decyzji z treścią przepisu wskazuje na istnienie oczywistych sprzeczności. Niezależnie od powyższego organ wskazał, iż jednostronna decyzja wspólnika o wycofaniu odwołań była zgodna z przepisami Kodeksu cywilnego, dotyczącymi prowadzenia i reprezentowania spółki cywilnej w zakresie spraw zwykłych. O sposobie prowadzenia spraw spółki rozstrzyga umowa, która może zawierać szczegółowe postanowienia powierzające poszczególnym wspólnikom zakresy ich zadań i dziedziny spraw, którymi mają się zajmować. W przypadku braku takich postanowień, sprawy nie przekraczające zakresu zwykłych czynności może i powinien prowadzić każdy ze wspólników, bez potrzeby odwoływania się do pozostałych. Minister Finansów wskazał również, iż w umowie spółki nie ma żadnych zastrzeżeń, co do tego, który ze wspólników jest uprawniony do prowadzenia spraw spółki i w jakim zakresie. W związku powyższym, każdy z wspólników miał prawo do prowadzenia spraw spółki w zakresie zwykłego zarządu i reprezentowania jej w stosunkach z innymi podmiotami.
Odnosząc się do zarzutu nieustosunkowania się przez Ministra Finansów do naruszenia przez organa podatkowe przepisów prawa materialnego, tj. art. 29 ust. 1 i 2 ustawy o VAT, w uzasadnieniach decyzji wyjaśniono, iż zaskarżony przepis nie był podstawą wydania decyzji Izby Skarbowej w C.
Podsumowując Minister Finansów wskazał, iż podtrzymuje swoje stanowisko zawarte w zaskarżonych decyzjach z [...] czerwca 2002 r., iż decyzje Izby Skarbowej w C. z [...] kwietnia 1997 r. umarzające postępowanie odwoławcze na podstawie art. 137 Kpa, zostały wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.
W skargach z [...] maja 2004 r. skierowanych do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonych decyzji, zarzucając im naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania w sposób wskazany w uzasadnieniach niniejszych skarg.
Ponadto skarżący wnieśli o dopuszczenie dowodów z akt spraw zakończonych decyzjami Urzędu Skarbowego w C. z [...] stycznia 1997 r. - na okoliczność rażącego naruszenia prawa przez ten organ; Izby Skarbowej w C. z [...] marca 1998 r., Ministra Finansów z [...] marca 1999 r. wraz ze środkami zaskarżenia tych decyzji - na okoliczność uzasadnienia żądania skarżących, ustalenia stanu faktycznego, lekceważenia wniosków skarżących przez organy nadzoru; aneksu z [...] września 1994 r. do umowy spółki - na okoliczność wykazania, że do prowadzenia zwykłych spraw spółki upoważniony był wyłącznie L. W.
W uzasadnieniach skarg skarżący podnoszą, przede wszystkim, iż odwołania od decyzji Urzędu Skarbowego w C. zostały cofnięte przez wspólnika nieupoważnionego do reprezentowania spółki. Z kolei decyzje Izby Skarbowej doprowadziły do utrzymania w mocy decyzji organu I instancji rażąco naruszających prawo.
We wniesionych skargach podniesiono również zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, a mianowicie przepisów art. 120, art. 122, art. 180, art. 187 § 1, art. 191, art. 201 § 4 O.p. Skarżący zarzucili Ministrowi Finansów dowolność w ustaleniach faktycznych, brak wskazania materiału dowodowego będącego podstawą rozstrzygnięcia, ogólnikowe powołanie się na pkt 6 aneksu do umowy, błędne stwierdzenie, że w umowie spółki nie ma żadnych zastrzeżeń, co do jej reprezentacji a także pominięcie jako dowodu w sprawie aneksu do umowy spółki z 21 września 1994 r., z którego wynika, iż do reprezentowania spółki w zakresie spraw zwykłych upoważnia się L. W. Ponadto w ocenie skarżących, Minister Finansów po raz kolejny nie rozpatrzył istoty sprawy, błędnie wskazując, iż istota postępowania odnosi się wyłącznie do oceny przepisów w sprawie prowadzenia spraw spółki cywilnej. Skarżący podnoszą bowiem, iż zgodnie z przepisem art. 137 Kpa, Izba Skarbowa przed uwzględnieniem cofnięcia odwołania obowiązana była zbadać, czy decyzje Urzędu Skarbowego naruszają prawo. Z kolei Minister Finansów nie wypowiedział się, czy powyższe zaniechanie Izby Skarbowej stanowi rażące naruszenie prawa.
W ocenie skarżących, decyzje Izby Skarbowej wydane zostały z rażącym naruszeniem art. 137 Kpa, ponieważ pozostawiły w obrocie decyzje organu I instancji naruszające prawo, tj. art. 29 ustawy o VAT.
Ponadto skarżący podnoszą, iż przedmiotowe odwołania zostały cofnięte przez W. O., natomiast z aneksu do umowy wynika, iż sprawy zwykłe mógł prowadzić jedynie L. W. Powyższe oznacza, iż W. O. bezpodstawnie wycofał odwołania, ponieważ był wyłączony od jednoosobowego działania. Niezależnie od powyższego skarżący podnoszą, iż cofnięcie środka zaskarżenia, zawsze przekracza zakres zwykłego zarządu, dlatego też wniosek w tym przedmiocie powinien być podpisany przez dwóch wspólników.
Zdaniem skarżących, zaakceptowanie cofnięcia odwołania przez osobę nieuprawnioną do reprezentacji spółki stanowi kwalifikowana formę naruszenia prawa, tj. rażące naruszenie prawa w zakresie reprezentacji spółki - art. 866 Kc, w związku z postanowieniami spółki.
W odpowiedziach na skargi Minister Finansów powtórzył argumentację przedstawioną w zaskarżonych decyzjach i wniósł o oddalenie skarg.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje :
Skargi na uwzględnienie nie zasługują.
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie Sądu podlegają zatem zgodność aktów administracyjnych (w tym przypadku decyzji) zarówno z przepisami prawa materialnego jak i procesowego. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się więc do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.
W rozpatrywanej sprawie kontroli Sądu poddane zostały decyzje wydane w trybie nadzwyczajnym jakim jest postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji, unormowane w rozdziale 18 Ordynacji podatkowej (art. 247 i następne). Instytucja stwierdzenia nieważności stanowi odstępstwo od zasady stabilności prawomocnych orzeczeń. Postępowanie w tym trybie jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą jest ustalenie, czy nie zachodzi jedna z przesłanek wymienionych enumeratywnie w art. 247 §1 O.p. Oznacza to, że w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji organ nadzoru nie może rozpatrywać sprawy co do jej istoty, tak jak w postępowaniu odwoławczym (art. 220 i następne O.p.).
Powyższy katalog przesłanek warunkujących stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej zakreśla również ramy powierzonej sądowi administracyjnemu kontroli legalności decyzji wydanych w tym nadzwyczajnym postępowaniu. Jako przesłankę do wzruszenia decyzji w tym nadzwyczajnym trybie skarżący wskazali art. 247 §1 pkt 3 O.p., tj. wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa.
W dotychczasowym orzecznictwie sądowym oraz w poglądach doktryny przyjmuje się, że rażące naruszenie prawa następuje wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. W uzasadnieniu wyroku NSA z 28 listopada 1997 r., III SA 1134/96 (ONSA 3/1998/101) Sąd wskazał, że rażące naruszenie prawa zachodzi wtedy, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu a rozstrzygnięciem objętym decyzją. Rażące naruszenie prawa będzie miało miejsce w sytuacji, gdy w stanie prawnym nie budzącym wątpliwości co do jego zrozumienia zostaje wydana decyzja, która treścią swego rozstrzygnięcia stanowi negację całości lub części obowiązujących przepisów (por. B. Brzeziński, M. Kalinowski, M. Masternak, A. Olesińska. Ordynacja podatkowa. Komentarz. TNOiK Toruń 2002, s. 802).
W kontekście wyżej przedstawionych uwag należy też widzieć ramy powierzonej sądowi kontroli legalności decyzji wydanych w tym nadzwyczajnym postępowaniu. Zaskarżone decyzje i poprzedzające je decyzje Ministra Finansów zostały wydane w wyniku wszczęcia na wniosek skarżących postępowania o stwierdzenie nieważności ostatecznych decyzji Izby Skarbowej w C. Tymi ostatnimi decyzjami Izba Skarbowa uwzględniła cofnięcia odwołań z dnia [...] marca 1997 r. wniesione przez spółkę cywilną P. "F." oraz umorzyła postępowania odwoławcze w sprawie określenia spółce zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług.
Zdaniem skarżących, organy podatkowe dopuściły się rażącego naruszenia prawa, gdyż uznały za skuteczne cofnięcie odwołań, mimo podpisania wniosków w tym przedmiocie tylko przez jednego ze wspólników spółki. Ponadto, w ocenie skarżących, Izba Skarbowa, uwzględniając cofnięcie odwołań, wbrew przepisowi art. 137 Kpa, nie dokonała oceny zgodności z prawem decyzji Urzędu Skarbowego w C. z dnia [...] stycznia 1997 r. i w konsekwencji w obrocie prawnym pozostały decyzje naruszające przepis art. 29 ustawy o VAT.
Ustosunkowując się do tych zarzutów, Sąd wskazuje, iż nie zasługują one na uwzględnienie. Podkreślić bowiem należy, iż w tym przedmiocie organy podatkowe nie naruszyły prawa w sposób rażący.
Zgodnie z art. 137 Kpa, strona może cofnąć odwołanie przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy. Organ odwoławczy nie uwzględni jednak cofnięcia odwołania, jeżeli prowadziłoby to do utrzymania w mocy decyzji naruszającej prawo lub interes społeczny.
Z akt rozpoznawanej sprawy wynika, iż pisma z [...] marca 1997 r. cofające odwołania zostały podpisane przez jednego ze wspólników spółki cywilnej, tj. W. O. (podpis i parafa znajdują się pod pieczęcią spółki). Z kolei w nagłówkach pism jako nadawcy wskazani są L.W. i W. O. działający w ramach P. "F." s.c.
Z przepisów art. 866 w zw. z art. 865 Kc regulujących zasady reprezentacji w spółce cywilnej wynika, iż każdy wspólnik jest uprawniony i zobowiązany do prowadzenia spraw spółki. Każdy wspólnik może bez uprzedniej uchwały wspólników prowadzić sprawy, które nie przekraczają zakresu zwykłych czynności spółki. Z kolei, w braku odmiennej umowy lub uchwały wspólników każdy wspólnik jest umocowany do reprezentowania spółki w takich granicach, w jakich jest uprawniony do prowadzenia jej spraw.
Mając powyższe na uwadze, uznać należało, iż decyzje Izby Skarbowej umarzające postępowanie odwoławcze, z uwagi na cofnięcie odwołań podpisane tylko przez jednego ze wspólników spółki cywilnej, nie naruszają prawa w sposób rażący. Powyższej oceny nie zmienia również treść przedstawionej przez wspólników umowy spółki wraz z aneksami. Podkreślić bowiem należy, iż w aneksach do umowy zawarte są dwie dyspozycje dotyczące reprezentacji spółki. Zgodnie bowiem z pkt 6 aneksu do umowy spółki z [...] listopada 1991 r. każdy ze wspólników jest uprawniony i zobowiązany do prowadzenia spraw spółki w granicach nie przekraczających zwykłych czynności spółki. Z kolei pkt 2 aneksu do umowy spółki z [...] września 1994 r. stanowi, iż upoważnia się L. W. do reprezentowania spółki cywilnej jako pełnomocnika spółki do spraw zwykłych.
Analizując treść powyższych aneksów do umowy spółki, uznać należy, iż wbrew twierdzeniom skarżących, nie wynika z nich, iż do prowadzenia "spraw zwykłych" spółki umocowany był wyłącznie L. W. Podkreślić bowiem należy, iż pkt 2 aneksu do umowy spółki z [...] września 1994 r. w żaden sposób nie wyłącza W. O. od reprezentowania spółki w granicach zwykłego zarządu.
Ponadto, w ocenie Sądu, nie można zgodzić się z zarzutem skarżących, iż cofnięcie odwołań, jest czynnością przekraczającą działanie w granicach zwykłego zarządu.
Podkreślić bowiem należy, iż prowadzenie spraw podatkowych spółki cywilnej, w tym sporządzanie w imieniu spółki pism procesowych w postępowaniu przed organami podatkowymi (por. postanowienie NSA z 10 grudnia 2002 r., sygn. akt III SA 1181/01, "Monitor Podatkowy" 2003/9/47 z glosą A. Bartosiewicza i R. Kubackiego) może być uznane za dokonywanie zwykłych czynności spółki.
Ponadto bezpodstawny jest zarzut skarżących, iż Izba Skarbowa uwzględniła cofnięcie odwołań bez zbadania, czy decyzje organu I instancji nie naruszają prawa. Sąd wskazuje bowiem, iż z uzasadnienia decyzji Izby Skarbowej z [...] kwietnia 1997 r. jednoznacznie wynika, iż organ podatkowy II instancji dokonał takiej oceny. Izba Skarbowa w uzasadnieniach decyzji wyjaśniła, iż uwzględniła cofnięcie odwołań strony w trybie art. 137 Kpa, ponieważ zaskarżone decyzje organu I instancji nie naruszają prawa.
Odnośnie natomiast naruszenia przez Urząd Skarbowy w C. art. 29 ustawy o VAT, jeszcze raz trzeba podkreślić, że postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności jest postępowaniem nadzwyczajnym i jego zadaniem nie jest zastępowanie postępowania wymiarowego prowadzonego w trybie zwykłym. W związku z tym, nie może ono być poświęcone ponownej ocenie zasadności dokonanych rozstrzygnięć merytorycznych w zakresie określenia wysokości zobowiązania podatkowego. Ponadto wskazać należy, iż w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Minister Finansów prawidłowo wyjaśnił skarżącym, iż przepis art. 29 ustawy o VAT, nie stanowił podstawy rozstrzygnięcia przez Izbę Skarbową w C., w związku z czym jego ewentualne naruszenie nie może podlegać ocenie w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Izby.
Poza tym, o czym była już mowa wcześniej, przesłanką do stwierdzenia nieważności nie jest każde naruszenie prawa, a jedynie jego kwalifikowana forma w postaci naruszenia prawa o charakterze rażącym. Uwzględniając okoliczności istniejące w niniejszej sprawie oraz charakter prawny postępowania w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji, rację należy przyznać Ministrowi Finansów, który nie dopatrzył się zaistnienia przesłanek, które pozwalałyby na stwierdzenie nieważności ostatecznych decyzji Izby Skarbowej w C.
W rozpoznawanej sprawie Sąd nie dopatrzył się także naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy (art. 120, 122, 180, 187 §1, 191, art. 210 § 4 O.p.). Bezzasadnie skarżący zarzucili Ministrowi Finansów dowolność w ustaleniach faktycznych, brak wskazania materiału dowodowego będącego podstawą rozstrzygnięcia oraz pominięcie dowodów w sprawie. Jak już wcześniej powiedziano, w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności, organ orzekający ogranicza się jedynie do poszukiwania uchybień i wadliwości tkwiących w samej decyzji. Tym samym nie wchodzi w grę również poczynienie dodatkowych (uzupełniających) ustaleń faktycznych. Dlatego zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 122, art. 180 oraz art. 187 O.p., poprzez uchylenie się od wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego jest chybiony. Za taki sam należy uznać zarzut naruszenia art. 120, art. 191 i art. 210 § 4 O.p. Wskazać bowiem należy, iż Minister Finansów wyczerpująco uzasadnił swoje rozstrzygnięcie. Zgodzić się można ze skarżącymi, jedynie w tej kwestii, iż w zaskarżonych decyzjach Minister Finansów nie odniósł się do wszystkich zarzutów podnoszonych w odwołaniach, w ocenie Sądu, powyższe uchybienie nie miało jednakże wpływu na wynik sprawy.
Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia - Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd orzekł, jak w sentencji.