III SA/Wa 1254/24

III SA/Wa 1254/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2024-09-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-05-31
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Katarzyna Owsiak /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne
Interpretacje podatkowe
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 2383
art. 14h, art. 14c § 1 i § 2
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 361
art. 29a ust. 10 pkt 1, art. 19 ust. 5 pkt 2, art. 29a ust. 1
Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Hanna Filipczyk, Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Owsiak (sprawozdawca), sędzia WSA Aneta Trochim-Tuchorska, Protokolant sekretarz sądowy Krzysztof Durka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 sierpnia 2024 r. sprawy ze skargi D. sp. z o.o. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] marca 2024 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę
Uzasadnienie
1. Postępowanie przed Dyrektorem Krajowej Informacji Skarbowej.
1.1. Przedmiotem skargi jest interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: DKIS/organ interpretacyjny) z dnia 20 marca 2024 r. w zakresie podatku od towarów i usług wydana na wniosek D. Sp. z o.o. (dalej: Spółka/Skarżąca/Strona/Wnioskodawca).
1.2. Jak wynika z akt sprawy we wniosku z dnia 13 grudnia 2023 r. Spółka zwróciła się do DKIS o wydanie interpretacji indywidualnej w przedmiocie skutków podatkowych w zakresie podatku od towarów i usług otrzymanego dofinansowania/rabatu pośredniego do A. Sp. z o.o.
W uzasadnieniu wniosku Skarżąca wskazała, że przedmiotem prowadzonej przez nią działalności gospodarczej jest m.in. oddawanie w odpłatne używanie samochodów na podstawie umów leasingu, dzierżawy lub innych umów o podobnym charakterze. Spółka w swojej ofercie posiada zarówno leasing finansowy, jak i leasing operacyjny. W ramach świadczenia usług leasingu, najmu (lub innych umów o podobnym charakterze), Wnioskodawca współpracuje z podmiotami zewnętrznymi, tj. autoryzowanymi dealerami samochodów (dalej: Dealerzy). Współpraca ta polega na tym, że leasingobiorca (dalej: Klient) wybiera samochody u Dealera, a następnie Wnioskodawca kupuje (nabywa) samochód u danego Dealera i w następnym kroku udostępnia swoim Klientom pojazdy na podstawie umów najmu, dzierżawy, leasingu lub innych umów o podobnym charakterze. Klientami Wnioskodawcy są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej i osoby fizyczne, które prowadzą działalność gospodarczą.
Spółka planuje przystąpienie do nowego na rynku polskim modelu finansowania i w tym zakresie zamierza nawiązać współpracę ze spółką – nazwaną na potrzeby wniosku o wydanie interpretacji – A. Sp. z o.o. (dalej: A.).
Jak wskazała Skarżącą, A. w ramach prowadzonej działalności gospodarczej dokonuje sprzedaży samochodów (nowych, demonstracyjnych lub zastępczych; dalej: Pojazdy) do autoryzowanych Dealerów, którzy następnie odsprzedają Pojazdy m.in. do Wnioskodawcy w celu świadczenia usług w postaci np. leasingu, najmu lub innych umów o podobnym charakterze. Z tytułu sprzedaży Pojazdów A. wystawia Dealerom faktury z określonym terminem płatności.
Jednym z produktów Spółki oferowanym w ramach współpracy z A. będzie oferowanie przez Wnioskodawcę promocyjnych warunków oferty usługi leasingu, najmu lub innych umów o podobnym charakterze Klientom Wnioskodawcy umożliwiające zapłatę przez Klienta będącego stroną umowy leasingowej, umowy najmu lub innej umowy o podobnym charakterze niższych rat leasingowych niż w ramach standardowych warunków oferowanych przez Spółkę. W związku z obniżeniem wysokości rat leasingowych dla Klienta, A. będzie pokrywać Wnioskodawcy różnicę pomiędzy standardowymi warunkami finansowania (standardowym oprocentowaniem), a warunkami promocyjnymi (obniżonym oprocentowaniem), z których skorzystają Klienci (dalej: Dofinansowanie). Kwota Dofinansowania otrzymanego przez Wnioskodawcę ma tym samym umożliwić Spółce oferowanie usługi leasingu, najmu lub innej umowy o podobnym charakterze, w okresie obowiązywania promocji, na korzystniejszych niż zwykłe warunkach finansowania, a co za tym idzie, przyczynić się do zainteresowania ofertą Wnioskodawcy i ostatecznie wpłynąć także na zwiększenie wolumenu sprzedaży Pojazdów przez A. Klient nie bierze udziału w rozliczaniu VAT kwoty Dofinansowania – Klient korzystać będzie wyłącznie z obniżonych rat leasingowych oferowanych przez Wnioskodawcę.
Dofinansowanie (określona kwota pieniężna wyrażona w PLN) będzie wypłacone przez A. na rzecz Wnioskodawcy w miesięcznych okresach rozliczeniowych (Wnioskodawca i A. mogą ustalić również inne okresy rozliczeniowe). Kalkulacja wysokości kwoty Dofinansowania wypłacanego przez A. na rzecz Wnioskodawcy będzie opierać się o ilość konkretnych modeli Pojazdów sprzedanych (dystrybuowanych) przez A. i zakupionych przez Wnioskodawcę od Dealerów i wykorzystanych następnie przez Wnioskodawcę do świadczenia usług leasingu, najmu lub innych umów o podobnym charakterze z zastosowaniem promocyjnych (obniżonych) rat leasingowych. Dealer nie bierze udziału w rozliczeniu VAT kwot Dofinansowania, kwoty Dofinansowania są wypłacane przez A. bez zaangażowania Dealera.
W tym modelu współpracy nie dojdzie do bezpośredniej sprzedaży Pojazdów przez A. na rzecz Wnioskodawcy. Pojazdy będą najpierw sprzedawane przez A. do Dealerów, a następnie odprzedawane przez Dealerów dalej m.in. do Wnioskodawcy.
Jak wskazała Spółka, zgodnie z jej najlepszą wiedzą i przekonaniem, A. zamierza traktować kwoty Dofinansowania wypłaconego na rzecz Wnioskodawcy jako formę rabatu (obniżenia ceny) udzielonego do ceny Pojazdu (zidentyfikowanego unikalnym nr VIN) uprzednio sprzedanego przez A. do Dealera (sieci dealerskiej) i następnie zakupionego przez Wnioskodawcę od Dealera. Rabat taki, w odróżnieniu od rabatu udzielonego bezpośredniemu nabywcy, znany jest także pod nazwą rabatu pośredniego. Wnioskodawca nie może wykluczyć, że A. traktując wypłaconą na rzecz Wnioskodawcy kwotę Dofinansowania jako rabat pośredni będzie wystawiał na rzecz Wnioskodawcy noty księgowe zawierające wartość brutto Dofinansowania wypłaconego Wnioskodawcy.
Celem współpracy pomiędzy Wnioskodawcą a A. ma być wzrost zarówno sprzedaży Pojazdów po stronie A., jak i zachęcenie Klientów do zawierania umów leasingu, najmu itp. z Wnioskodawcą dzięki zminimalizowaniu obciążeń finansowych ponoszonych przez Klientów. Współpraca pomiędzy Wnioskodawcą i A. będzie mieć zatem bezpośrednie przełożenie na wynik finansowy prowadzonej działalności gospodarczej zarówno Wnioskodawcy, jak i A.. Klienci będą mogli bowiem uzyskać atrakcyjne warunki leasingu, co ma znaczenie w wyborze nabywanego pojazdu (tu: celem jest nabywanie Pojazdów A.).
1.3. Mając na względzie tak zakreślony stan faktyczny opisany we wniosku Skarżąca zwróciła się do DKIS z następującymi pytaniami:
1) czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym otrzymana przez Wnioskodawcę kwota Dofinasowania będzie wchodzić do podstawy opodatkowania VAT, tj. będzie podlegać opodatkowaniu VAT w świetle art. 29a ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 361, dalej: uptu)?
2) czy obowiązek podatkowy od otrzymanej przez Wnioskodawcę kwoty Dofinansowania powstanie w rozliczeniu za miesiąc otrzymania całości lub części Dofinansowania, tj. w momencie uznania rachunku bankowego Wnioskodawcy?
3) czy prawidłowe będzie wystawienie przez Wnioskodawcę na rzecz A. noty księgowej (obciążeniowej) zawierającej wartość brutto kwoty otrzymanego Dofinansowania i następnie, w momencie otrzymania kwoty Dofinansowania tzw. rachunkiem "w stu" (dokumentem wewnętrznym) wyliczenie kwoty podatku VAT należnego, którą Wnioskodawca będzie zobowiązany wykazać w deklaracji (JPK_VAT)?
4) czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym otrzymanie Dofinansowania przez Wnioskodawcę (także w przypadku otrzymania noty księgowej wystawionej przez A. na rzecz Wnioskodawcy), nie będzie po stronie Wnioskodawcy rodzić obowiązku proporcjonalnego obniżenia kwoty podatku naliczonego wykazanego uprzednio z tytułu nabycia Pojazdów od Dealera?
Przedstawiając własne stanowisko w sprawie Strona wskazała:
1) odnośnie pytania numer 1, że otrzymana od A. kwota Dofinasowania będzie wchodzić do podstawy opodatkowania VAT, tj. będzie podlegać opodatkowaniu VAT w świetle art. 29a ust. 1 uptu,
2) odnośnie pytania numer 2, że obowiązek podatkowy od otrzymanej kwoty Dofinansowania powstanie w rozliczeniu za miesiąc otrzymania całości lub części Dofinansowania, tj. w momencie uznania rachunku bankowego Spółki,
3) odnośnie pytania numer 3, że prawidłowe będzie wystawienie przez Spółkę na rzecz A. noty księgowej (obciążeniowej) zawierającej wartość brutto kwoty otrzymanego Dofinansowania i następnie tzw. rachunkiem "w stu" (dokumentem wewnętrznym) wyliczenie kwoty podatku VAT należnego, którą Spółka będzie zobowiązana wykazać w składanej deklaracji (JPK_VAT).
4) odnośnie pytania numer 4), że Spółka nie będzie miała obowiązku obniżenia podatku naliczonego wykazanego uprzednio z tytułu nabycia Pojazdów od Dealera.
Skarżąca uzasadniła swoje stanowisko.
1.4. DKIS w wydanej interpretacji indywidualnej z dnia 20 marca 2024 r. uznał stanowisko Spółki za nieprawidłowe.
Zdaniem organu w odniesieniu do otrzymanej przez Spółkę od A. kwoty Dofinansowania dochodzi do z pomniejszenia, czyli odstępstwa od ustalonej ceny dostawy towarów - Pojazdów. W związku z przedstawionym modelem współpracy gospodarczej A. nie sprzedaje bezpośrednio Pojazdów na rzecz Spółki, ale udziela jej upustu w postaci kwoty Dofinansowania, tj. rabatów pośrednich. Powoduje to w istocie zwrot części ceny sprzedawanych towarów - Pojazdów na rzecz Skarżącej. Kalkulacja wysokości kwoty Dofinansowania wypłacanego przez A. na rzecz Spółki będzie opierać się o ilość konkretnych modeli Pojazdów sprzedanych (dystrybuowanych) przez A. i zakupionych przez Wnioskodawcę od Dealerów i wykorzystanych następnie przez Wnioskodawcę do świadczenia usług z zastosowaniem promocyjnych (obniżonych) rat leasingowych.
Tym samym w ocenie organu nie pozostawia wątpliwości, że przyznane przez A. Dofinansowanie stanowi w istocie zwrot części ceny zakupionego towaru, wówczas u A. następuje rzeczywiste obniżenie ceny sprzedawanego towaru. Takie obniżenie ceny nie dotyczy Dealerów - dostawców jako bezpośrednich kontrahentów, od których Spółka nabywa towary. Spółka nabywa towary – Pojazdy ostatecznie po obniżonej cenie, tj. A. udziela rabatu pośredniego wypłacając go bezpośrednio Skarżącej w postaci kwoty Dofinansowania. Otrzymaną od A. kwotę Dofinansowania należy więc uznać za rabat będący obniżką ceny, o której mowa w art. 29a ust. 10 pkt 1) uptu. Zdaniem DKIS w opisanym modelu współpracy, której celem jest nabywanie Pojazdów od A., otrzymana od A. kwota Dofinansowania nie będzie stanowić dopłaty do ceny świadczonych przez Spółkę usług, na podstawie umowy leasingu, najmu lub innej umowy o podobnych charakterze, w rozumieniu art. 29a ust. 1 uptu i nie będzie elementem podstawy opodatkowania VAT, dlatego stanowisko w zakresie pytania nr 1 organ uznał za nieprawidłowe.
W konsekwencji w odniesieniu do pytana numer 2) organ uznał, że w opisanym stanie faktycznym nie znajdzie zastosowania art. 19a ust. 5 pkt 2) uptu. Organ nie podzielił poglądu Spółki, zgodnie z którym obowiązek podatkowy dla otrzymanej kwoty Dofinansowania powstanie każdorazowo z chwilą otrzymania Dofinansowania, w odniesieniu do otrzymanej kwoty, tj. w momencie uznania rachunku bankowego Skarżącej. Zdaniem DKIS z tytułu otrzymanej od A. kwoty Dofinansowania, nie powstanie po stronie Spółki obowiązek podatkowy w zakresie podatku VAT.
Uznając za nieprawidłowe stanowisko Spółki w zakresie pytania numer 3 organ wskazał, że na gruncie przepisów dotyczących podatku od towarów i usług brak jest przeciwskazań dla udokumentowania rabatów poprzez wystawienie innego dokumentu księgowego, np. noty księgowej. Rabat otrzymany od A., który nie będzie uczestnikiem bezpośredniej transakcji pomiędzy Spółką a Dealerami, może zostać udokumentowany notą księgową wystawioną przez A., która będzie stanowiła dokument potwierdzający rzeczywistą wartość i zawierała odpowiednie elementy dokumentu księgowego w myśl ustawy o rachunkowości. Wystawiona na rzecz Spółki nota księgowa będzie pisemnym dokumentem, który w świetle regulacji prawnych umożliwi udokumentowanie udzielonego przez A. rabatu. Na podstawie takiej noty dojdzie do zmniejszenia podatku VAT naliczonego w rozliczeniu Spółki, w tym konkretnym przypadku dopuszczalnym jest również, aby była to tzw. "nota z VAT". Finalnie DKIS nie zgodził się więc ze stanowiskiem Spółki, że prawidłowe będzie wystawienie przez Stronę na rzecz A. noty księgowej (obciążeniowej) zawierającej wartość brutto kwoty otrzymanego Dofinansowania i następnie tzw. rachunkiem "w stu" (dokumentem wewnętrznym) wyliczenie kwoty podatku VAT należnego, którą Spółka będzie zobowiązana wykazać w składanej deklaracji (JPK_VAT).
Natomiast w odniesieniu do pytania numer 4 organ uznał, że w związku z otrzymaniem przez Spółkę od A. Dofinansowania, także w przypadku otrzymania noty księgowej, wystąpi obowiązek proporcjonalnego obniżenia kwoty podatku naliczonego wykazanego uprzednio z tytułu nabycia Pojazdów od Dealera. Jak wskazał DKIS udzielenie rabatu pośredniego powinno zostać udokumentowane notą księgową i to nota będzie stanowiła pisemny dokument potwierdzający wysokość kwoty przyznanego opustu (rabatu pośredniego). Organ wskazał ponadto, że Spółka powinna posiadać także stosowne dokumenty, które umożliwią precyzyjne określenie, w jakim okresie rozliczeniowym zostały spełnione warunki obniżenia podstawy opodatkowania dla dostawy towarów uzgodnione z dostawcą towarów.
2. Postępowanie przed Sądem pierwszej instancji.
2.1. Nie zgadzając się z powyższą interpretacją Spółka wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania DKIS oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
2.2. Skarżonej interpretacji Spółka zarzuciła naruszenie następujących przepisów:
1) art. 120, art. 121 § i w zw. z art. 14c § 1 i § 2 oraz art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm., dalej: Op) poprzez naruszenie zasady prowadzania postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, tj.:
- wydanie zaskarżonej interpretacji bez wszechstronnej i całościowej analizy treści zawartej we wniosku i w konsekwencji dokonanie nieprawidłowej oceny zdarzenia przyszłego;
- przyjęcie za podstawę rozstrzygnięcia okoliczności związanych z potencjalnym traktowaniem przez A. kwot Dofinansowania i na tej podstawie wywodzenie skutków podatkowych po stronie Skarżącej, podczas gdy zadaniem organu podatkowego było ocenienie otrzymywanych kwot Dofinansowania z perspektywy Skarżącej i przedstawionego przez Skarżącą zdarzenia przyszłego, w szczególności kwestii bezpośredniego wpływu otrzymanego Dofinansowania na cenę usług świadczonych przez Skarżącą na rzecz Klientów;
- przyjęcie założeń niezgodnych z opisanym przez Skarżącą zdarzeniem przyszłym, w tym pominięcie przez organ podatkowy perspektywy Skarżącej w zakresie traktowania otrzymanych kwot Dofinansowania oraz kwestii wywierania przez Dofinansowania bezpośredniego wpływu na cenę świadczonych przez Skarżącą usług, w szczególności, że w zaskarżonej interpretacji wyraźnie wskazano że w związku z obniżeniem wysokości rat leasingowych dla Klienta, A. będzie pokrywać Wnioskodawcy różnicę pomiędzy standardowymi warunkami finansowania (standardowym oprocentowaniem), a warunkami promocyjnymi (obniżonym oprocentowaniem), co - jak zostało wskazane w dalszej części opisanego przez Skarżącą zdarzenia przyszłego - "(...) ma (...) umożliwić Wnioskodawcy oferowanie usługi (...), w okresie obowiązywania promocji, ma korzystniejszych niż zwykłe warunki finansowania";
2) art. 29a ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 i art. 8 ust. 1 uptu poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym uznaniu, że kwota Dofinansowania otrzymana przez Skarżącą od A. nie stanowi dopłaty do ceny świadczonych przez Skarżącą usług na podstawie umowy leasingu, najmu lub innej umowy o podobnym charakterze, a więc nie stanowi obrotu w rozumieniu art. 29a ust. 1 uptu co doprowadziło w dalszej kolejności do błędnego uznania, że Skarżąca nie będzie uprawniona do wystawienia na rzecz A. noty księgowej (obciążeniowej) zawierającej wartość brutto kwoty otrzymanego Dofinansowania i następnie tzw. rachunkiem "w stu" (dokumentem wewnętrznym) wyliczenia kwoty podatku VAT należnego, którą Skarżąca będzie zobowiązana wykazać w deklaracji (JPK_VAT);
3) art. 29a ust. 10 pkt 1) uptu poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że kwota Dofinansowania otrzymana przez Skarżącą od A. stanowi tzw. rabat pośredni, a więc stanowi zwrot części zakupionych przez Skarżącą od Dealerów Pojazdów marki A. w tym przyjęcie, że po stronie Skarżącej wystąpi obowiązek proporcjonalnego obniżenia kwoty podatku naliczonego wykazanego uprzednio z tytułu nabycia Pojazdów od Dealera na podstawie noty księgowej wystawionej przez A., podczas gdy kwota Dofinansowania ma bezwzględny i bezpośredni wpływ na cenę świadczonych przez Skarżącą usług, a więc powinna podlegać opodatkowaniu VAT na podstawie art. 29a ust. 1 uptu;
4) art. 19 ust. 5 pkt 2 uptu jako konsekwencję naruszenia wskazanych powyżej przepisów poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że obowiązek podatkowy dla otrzymanej przez Skarżącą kwoty Dofinansowania nie powstanie każdorazowo z chwilą otrzymania Dofinansowania od A., w odniesieniu do otrzymanej kwoty, tj. w momencie uznania rachunku bankowego Skarżącego,
2.3. DKIS w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, uznając argumenty skargi za nieuzasadnione oraz podtrzymując zaprezentowane w interpretacji stanowisko.
3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
3.1. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
3.2. Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935, dalej: ppsa) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. W myśl art. 57a ppsa skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
3.3. Istotą sporu w rozpoznawanej sprawie jest kwestia skutków podatkowych związanych z otrzymaniem przez Skarżącą Dofinansowania od A. w przyjętym modelu gospodarczym, w ramach którego A. dokonuje sprzedaży samochodów do Dealerów, a Dealerzy odsprzedają Pojazdy Skarżącej w celu świadczenia usług na podstawie umowy leasingu, najmu lub innych umów o podobnym charakterze.
W szczególności w opisanym łańcuchu transakcji przedmiotem sporu jest ustalenie, czy otrzymana od A. przez Skarżącą kwota Dofinasowania będzie wchodzić do podstawy opodatkowania VAT, tj. będzie podlegać opodatkowaniu VAT w świetle art. 29a ust. 1 uptu w związku ze świadczeniem przez Skarżącą usług na podstawie ww. umów. W konsekwencji spór dotyczy również tego, czy obowiązek podatkowy od otrzymanej kwoty Dofinansowania powstanie w rozliczeniu za miesiąc otrzymania całości lub części Dofinansowania, czy Skarżąca może wystawiać na rzecz A. noty księgowe (obciążeniowe) zawierającej wartość brutto kwoty otrzymanego Dofinansowania i następnie, w momencie otrzymania kwoty Dofinansowania tzw. rachunkiem "w stu" (dokumentem wewnętrznym) wyliczać kwoty podatku VAT należnego. Sporne jest też to, czy otrzymanie Dofinansowania nie będzie po stronie Skarżącej rodzić obowiązku proporcjonalnego obniżenia kwoty podatku naliczonego wykazanego uprzednio z tytułu nabycia Pojazdów od Dealera.
3.4. W ocenie Sądu racje w tym sporze przyznać należało DKIS, a zarzuty skargi uznać za niezasadne.
W zaskarżonej interpretacji DIKS zasadnie stwierdził, mając na względzie zaprezentowany model współpracy pomiędzy kontrahentami, którego zasadniczym celem będzie nabywanie Pojazdów pośrednio od A., że otrzymana od A. kwota Dofinansowania nie będzie stanowić dopłaty do ceny świadczonych przez Skarżącą usług na podstawie umowy leasingu, najmu lub innej umowy o podobnych charakterze w rozumieniu art. 29a ust. 1 uptu i nie będzie elementem podstawy opodatkowania VAT. Kwota Dofinansowania nie będzie stanowić zapłaty otrzymanej lub którą Skarżąca jako usługodawca otrzyma w zamian za świadczenie usług od osoby trzeciej. Dofinansowanie to nie będzie stanowić obok ceny, uzupełniającego ją elementu podstawy opodatkowania z tytułu świadczenia tych usług. Nie będzie to subwencja (dotacja) związana bezpośrednio z ceną świadczenia usług. Wbrew stanowisku Skarżącej, otrzymaną od A. kwotę Dofinansowania należy uznać za rabat będący obniżką ceny, o której mowa w art. 29a ust. 10 pkt 1) uptu. W rezultacie z tytułu otrzymanej od A. kwoty Dofinansowania, nie powstanie po stronie Skarżącej obowiązek podatkowy w zakresie podatku VAT, a wystawiona na rzecz Skarżącej nota księgowa będzie pisemnym dokumentem, który umożliwi udokumentowanie udzielonego przez A. rabatu. W związku z otrzymaniem przez Skarżącą od A. Dofinansowania (także w przypadku otrzymania noty księgowej), wystąpi obowiązek proporcjonalnego obniżenia kwoty podatku naliczonego wykazanego uprzednio z tytułu nabycia Pojazdów od Dealera.
3.5. Zdaniem Sądu Skarżąca przyjmuje nieprawidłowe stanowisko co do możliwości uznania kwoty Dofinansowania za bezpośrednio związaną z ceną świadczonych usług. Spółka dokonała niewłaściwej wykładni prawa podatkowego, bez uwzględniania prawidłowej interpretacji norm prawa krajowego oraz wniosków płynących z istniejącego orzecznictwa TSUE. W szczególności stanowisko Skarżącej nie znajduje oparcia w zakresie krajowych przepisów materialnego prawa podatkowego, art. 29a ust. 1 uptu, oraz nie potwierdza prawidłowości tego stanowiska opis sprawy będący podstawą wydanego rozstrzygnięcia, a także istniejące orzecznictwo TSUE dotyczące zasady neutralności i proporcjonalności podatku VAT.
3.6. Przedmiotem wykładni w zaskarżonej interpretacji były przepisy ustawy o podatku od towarów i usług.
Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 uptu, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (...).
Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie). Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do katalogu usług każde świadczenie, które nie jest dostawą w myśl art. 7uptu.
W myśl art. 19a ust. 5 pkt 2 uptu, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą otrzymania całości lub części dotacji, subwencji i innych dopłat o podobnym charakterze, o których mowa w art. 29a ust. 1.
Zgodnie z powołanym w skardze art. 29a ust. 1 uptu, podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.
Na mocy art. 29a ust. 10 uptu, podstawę opodatkowania obniża się o:
1) kwoty udzielonych po dokonaniu sprzedaży opustów i obniżek cen;
2) wartość zwróconych towarów i opakowań;
3) zwróconą nabywcy całość lub część zapłaty otrzymaną przed dokonaniem sprzedaży, jeżeli do niej nie doszło;
4) wartość zwróconych kwot dotacji, subwencji i innych dopłat o podobnym charakterze, o których mowa w ust. 1.
Przepisy dotyczące opodatkowania dotacji, subwencji oraz innych dopłat są odpowiednikiem art. 73 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. DE L Nr 347 s. 1 ze zm., dalej Dyrektywa 112), zgodnie z którym (...) podstawa opodatkowania obejmuje wszystko, co stanowi zapłatę otrzymaną lub którą dostawca lub usługodawca otrzyma w zamian za dostawę towarów lub świadczenie usług od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z subwencjami związanymi bezpośrednio z ceną takiej dostawy lub świadczenia.
3.7. Zgodzić się należy ze Skarżącą, że istotnym dla wykładni art. 29a ust. 1 uptu jest wyjaśnienie pojęcia "dotacja bezpośrednio związana z ceną". W tym celu Skarżąca powołuje się na wyroki TSUE (np. pkt 28 ww. wyrok C-144/02, wyrok C-353/00).
Nie oznacza to jednak, że w sprawie będącej przedmiotem skargi. Dofinansowanie otrzymane przez Skarżącą będzie miało charakter dopłaty, wynagrodzenia wypłacanego przez A. do ceny realizowanych przez Skarżącą konkretnych usług na podstawie umowy leasingu lub innych umów o podobnym charakterze w rozumieniu art. 29a ust. 1 uptu, czy też rekompensaty z powodu obniżenia ich ceny.
W ocenie Sądu zasadnie DKIS uznał, że otrzymaną od A. kwotę Dofinansowania należy uznać za rabat z tytułu dostawy towarów (Pojazdów) na rzecz nabywcy - Skarżącej będący obniżką ceny, o której mowa w art. 29a ust. 10 pkt 1) uptu.
Zgodnie ze "Słownikiem języka polskiego" (Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2005, str. 825), "rabat" to "zniżka, opust od sumy należnej za towar przyznawany, np. przy kupnie dużej ilości towarów". Rabat polega więc na pomniejszeniu ustalonej wcześniej ceny towaru lub usługi. Rozróżnia się przy tym rabaty na przyznane przed ustaleniem ceny oraz udzielane po jej ustaleniu. Podobnie do "rabatu" definiowany jest "opust" jako "zniżka ceny kupna przyznawana przy zakupach hurtowych".
Dyrektywa 112 w art. 73 oraz art. 90 ust. 1 określa podstawę opodatkowania, przewidując uprawnienia do jej obniżenia w przypadku każdorazowego, faktycznego zmniejszenia obrotu. Przepisy Dyrektywy 112 wskazują, że zasada proporcjonalności obowiązuje również w przypadku obniżenia podstawy opodatkowania w przypadku rabatów, opustów lub obniżek cen. Ponadto, powyższe dotyczy anulowania, wypowiedzenia, rozwiązania, całkowitego lub częściowego niewywiązania się z płatności lub też w przypadku obniżenia ceny po dokonaniu dostawy. Oznacza to, że podatek VAT należny powinien być, co do zasady, proporcjonalny do ceny faktycznej pobranej przez dany podmiot. W konsekwencji, po obniżeniu ceny transakcyjnej powinno następować proporcjonalne obniżenie podstawy opodatkowania. W innym przypadku, tj. gdyby podstawa opodatkowania przewyższała kwotę wynagrodzenia należnego podatnikowi, podatnik ponosiłby ekonomiczny ciężar podatku, co naruszałoby wskazaną wyżej zasadę neutralności.
Zasada neutralności była wielokrotnie podkreślana przez TSUE. Na szczególną uwagę zasługuje wyrok w sprawie C-317/94 Elida Gibbs Ltd, w którym TSUE stwierdził, że "(...) w celu zapewnienia realizacji zasady neutralności należy, obliczając podstawę opodatkowania dla celów VAT, uwzględnić sytuacje, w których podatnik, nie pozostając w stosunkach umownych z konsumentem końcowym, ale będąc pierwszym ogniwem łańcucha transakcji kończącego się na tym konsumencie, udziela takiemu konsumentowi zniżki za pośrednictwem detalistów lub poprzez bezpośredni zwrot wartości kuponów. W przeciwnym razie, organy podatkowe otrzymałyby z tytułu VAT kwotę większą niż rzeczywiście zapłacona przez konsumenta ostatecznego, kosztem podatnika (pkt 31)".
Skarżąca pomija w swojej argumentacji zasadę proporcjonalności i neutralności podatku VAT, a otrzymaną kwotę Dofinansowania utożsamia w sposób nieuprawniony ze świadczeniem usług, a nie z dostawą towarów - Pojazdów na rzecz Skarżącej. Skarżąca wywodzi nieprawidłowe skutki prawne, pomijając istotne elementy opisu sprawy, które były podstawą wydania zaskarżonej interpretacji. Nie dostrzega, że będzie jednym z uczestników łańcucha transakcji, które odbywać się będą pomiędzy A., Dealerami a Skarżącą celem zwiększenia wolumenu sprzedaży Pojazdów przez A.. W rozpatrywanej sprawie występuje łańcuch transakcji w ramach współpracy z A., w obrębie którego jednym z "produktów" będzie oferowanie przez Skarżącą promocyjnych warunków oferty usługi leasingu, najmu lub innych umów o podobnym charakterze Klientom umożliwiające zapłatę przez Klienta niższych rat leasingowych niż w ramach standardowych warunków oferowanych przez Skarżącą. W związku z obniżeniem wysokości rat leasingowych dla Klienta, A. będzie pokrywać Skarżącej różnicę pomiędzy standardowymi warunkami finansowania (standardowym oprocentowaniem), a warunkami promocyjnymi (obniżonym oprocentowaniem), z których skorzystają Klienci. Kwota Dofinansowania ma tym samym umożliwić Skarżącej oferowanie usługi leasingu, najmu lub innej umowy o podobnym charakterze, w okresie obowiązywania promocji, na korzystniejszych niż zwykłe warunkach finansowania, a co za tym idzie, przyczynić się do zainteresowania ofertą Skarżącej i ostatecznie wpłynąć na zwiększenie wolumenu sprzedaży Pojazdów przez A.. Co istotne, z opisu sprawy wynika, że kalkulacja wysokości kwoty Dofinansowania wypłacanego przez A. na rzecz Spółki będzie opierać się o ilość konkretnych modeli Pojazdów sprzedanych (dystrybuowanych) przez A. i zakupionych przez Skarżącą od Dealerów i wykorzystanych następnie do świadczenia usług leasingu, najmu lub innych umów o podobnym charakterze z zastosowaniem promocyjnych (obniżonych) rat leasingowych.
W ramach tak opisanego modelu współpracy gospodarczej A. co prawda nie sprzedaje bezpośrednio Pojazdów na rzecz Skarżącej, ale udziela Skarżącej de facto upustu w postaci kwoty Dofinansowania, tj. rabatów pośrednich. Powoduje to w istocie zwrot części ceny sprzedawanych towarów - Pojazdów na rzecz Skarżącej, a nie zwiększenie podstawy opodatkowania świadczonych usług. W celu zwiększenia wolumenu sprzedaży pojazdów przez A. (dostawy towarów) dojdzie do ustaleń pomiędzy kontrahentami, w tym Skarżącej co do późniejszej wypłaty kwoty Dofinansowania.
Ponadto w przedstawionym modelu współpracy gospodarczej. Skarżąca koncentrując się jedynie na końcowym efekcie tej współpracy - świadczeniu usług na podstawie umowy leasingu, najmu lub umowy o podobnym charakterze i z nim tylko wiąże skutki podatkowe. Skarżąca pomija charakter dokonywanych przez siebie świadczeń w opisanym łańcuchu transakcji, którego zasadniczym celem jest zwiększenie wolumenu sprzedaży pojazdów przez A., a więc dostawa towarów, a nie świadczenie usług. Skarżąca nie uwzględnia specyfiki dokonywanych przez siebie czynności, tj. nie zauważa, że w tym konkretnym przypadku Dofinansowanie nie jest składnikiem ceny świadczonych usług, ale stanowi odstępstwo od ustalonej ceny dostawy towarów - Pojazdów. A. udziela bez wątpienia Skarżącej upustu w postaci kwoty Dofinansowania, tj. rabatów pośrednich. W konsekwencji dochodzi do zwrotu części ceny sprzedawanych towarów - pojazdów na rzecz Skarżącej, a nie zwiększenia podstawy opodatkowania świadczonych usług.
Celem dokonania prawidłowej kwalifikacji otrzymanej przez Skarżącą od A. kwoty Dofinansowania, w oparciu o przedstawiony model finansowania organ podatkowy w zaskarżonej interpretacji przeprowadził obiektywną analizę całokształtu okoliczności faktycznych sprawy, uwzględnił zasady neutralności i proporcjonalności co pozwoliło na prawidłową ocenę skutków dokonywanych transakcji w świetle regulacji dotyczących podatku od towarów i usług.
Tym samym otrzymana przez Skarżącą od A. kwota Dofinansowania (stanowiąca różnicę pomiędzy standardowymi warunkami finansowania, standardowym oprocentowaniem, a warunkami promocyjnymi, obniżonym oprocentowaniem), nie będzie wchodzić do podstawy opodatkowania VAT z tytułu świadczenia usług na podstawie umowy leasingu, najmu (lub innych umów o podobnym charakterze) na rzecz Klientów jako dotacja (dopłata) w rozumieniu art. 29a ust. 1 uptu i nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem VAT. Kwota Dofinansowania uzyskana przez Skarżącą od A., nie będzie stanowić zapłaty otrzymanej lub którą Skarżąca jako usługodawca otrzyma w zamian za świadczenie usług na podstawie ww. umowy od osoby trzeciej. Dofinansowanie to nie będzie stanowić obok ceny, uzupełniającego ją elementu podstawy opodatkowania z tytułu świadczenia usług. Nie będzie to subwencja (dotacja) związaną bezpośrednio z ceną świadczenia tych usług.
Przedstawione okoliczności sprawy nie wskazują, aby jak twierdzi Skarżąca kwota Dofinansowania otrzymana od A. miała być związana bezpośrednio z ceną świadczonych przez Skarżącą usług, a tym samym powinna wchodzić do podstawy opodatkowania VAT z tytułu świadczenia tych usług w rozumieniu art. 29a ust. 1 uptu i w związku z czym art. 29a ust. 10 pkt 1) uptu nie może mieć zastosowania. Skarżąca pomija okoliczności, że realizując świadczenia na podstawie umowy leasingu lub innych umów o podobnym charakterze otrzymuje upust w postaci kwoty Dofinansowania, tj. rabat pośredni. W konsekwencji dochodzi do zwrotu części ceny sprzedawanych towarów - Pojazdów na rzecz Skarżącej, a nie zwiększenia podstawy opodatkowania świadczonych usług. Trudno przyjąć, aby w rozpatrywanym przypadku występował bezpośredni i wyraźny związek pomiędzy otrzymywaną kwotą Dofinansowania a konkretnym świadczeniem usług na podstawie umowy leasingu lub innej umowy o podobnym charakterze.
Nie można więc zgodzić się z twierdzeniem Skarżącej, że otrzymane Dofinansowanie będzie przybierało charakter dopłaty, wynagrodzenia wypłacanego przez A. do ceny realizowanych konkretnych usług na podstawie umowy leasingu lub innych umów o podobnym charakterze w rozumieniu art. 29a ust. 1 uptu, czy też rekompensaty z powodu obniżenia ich ceny. Kwota Dofinansowania wypłacana przez A. na rzecz Skarżącej nie jest bezpośrednio związana z konkretnym, zindywidualizowanym świadczeniem - usługą leasingu lub inną usługą o podobnym charakterze. Ponadto na tle przedstawionych okoliczności sprawy nie można również zgodzić się ze stwierdzeniem, że celem otrzymywanego Dofinansowania jest świadczenie przez Skarżącą usług po cenie niższej, niż musiałaby żądać w przypadku braku takiego Dofinansowania. W opisanym łańcuchu transakcji zasadniczym celem będzie zwiększenie wolumenu sprzedaży Pojazdów przez A. i taki jest bezpośredni cel wypłacanego Dofinansowania na rzecz Skarżącej. W związku z tym otrzymana od A. kwota Dofinansowania nie będzie stanowić dopłaty do ceny świadczonych przez Skarżącą usług (na podstawie umowy leasingu, najmu lub innej umowy o podobnych charakterze) w rozumieniu art. 29a ust. 1 uptu i nie będzie elementem podstawy opodatkowania \/AT. Oznacza to również, że w sprawie będącej przedmiotem skargi nie znajdzie zastosowania art. 19a ust. 5 pkt 2 uptu, skoro z tytułu otrzymanej od A. kwoty Dofinansowania, nie powstanie po stronie Skarżącej obowiązek podatkowy w zakresie podatku VAT.
3.8. W kontekście powyższego, wbrew zarzutom skargi, istniały wystarczające podstawy, aby w zaskarżonej interpretacji stwierdzić, że nieprawidłowe jest stanowisko Skarżącej dotyczące udokumentowania otrzymanej przez nią kwoty Dofinansowania dokumentem księgowym zawierającym wartość brutto otrzymanego Dofinansowania i następnie tzw. rachunkiem "w stu" wyliczenie kwoty podatku VAT należnego i wykazanie w deklaracji JPK_VAT. Tym samym nie został naruszony art. 99 uptu.
3.9. Odnosząc się do przytoczonych w złożonej skardze wyroków dotyczących kwestii kiedy dotacja może zostać wliczona do podstawy opodatkowania trzeba wyraźnie podkreślić, że orzeczenia te nie dotyczyły zbliżonego choćby stanu faktycznego, do tego który stanowił podstawę wydania interpretacji będącej przedmiotem złożonej skargi. Ocena omawianej kwestii, tj. skutków podatkowych związanych z otrzymaniem Dofinansowania od A., nie jest kwestią uniwersalną, dającą się odnieść do ogólnych okoliczności w analizowanych sprawach, lecz opiera się na wielu przesłankach podnoszonych wyżej i powinna być dokonywana z punktu widzenia każdego odrębnego opisu sprawy.
3.10. W kontekście powyższego, argumentacja Skarżącej dotycząca naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 29a ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1) i art. 8 ust. 1, art. 29a ust. 10 pkt 1), art. 19 ust. 5 pkt 2) uptu czy też art. 99 uptu nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż DKIS dokonał właściwej wykładni przepisów prawa w zakresie objętym przedmiotem wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej.
3.11. Skarżąca zarzuca również naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 120, art. 121 § 1 w zw. z art. 14c § 1 i § 2 oraz art. 14h Op.
Zgodnie z art. 14c § 1 i § 2 Op, interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie.
W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym.
Jak wynika z art. 14h Op, w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio przepisy art. 120, art. 121 § 1, art. 125, art. 126, art. 129, art. 130, art. 135, art. 140, art. 143, art. 165 § 3b, art. 165a, art. 168, art. 169 § 1-2 i 4, art. 170, art. 171, art, 208, art. 213 w zakresie uzupełniania lub sprostowania co do skargi do sądu administracyjnego, art. 214, art. 215 § 1 i 3 oraz przepisy rozdziałów 3a, 5, 6, 7, 10, 14, 16 i 23 działu IV.
Natomiast regulacja art. 120 Op stanowi o zasadzie legalizmu w postępowaniu podatkowym, zgodnie z którą organy podatkowe powinny działać na podstawie przepisów prawa. Z art. 121 § 1 Op mającego zastosowanie przy wydawaniu interpretacji indywidualnych wynika natomiast, że postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, co w przypadku interpretacji przepisów prawa podatkowego przekłada się na konieczność zawarcia w jej uzasadnieniu pełnej, przekonującej argumentacji.
Nie sposób zgodzić się z zarzutem Skarżącej, że organ wydając interpretację naruszył przepisy art. 120, art. 121 § 1 w zw. z art. 14c § 1 i § 2 oraz art. 14h Op. Organ zastosował się do powyższych przepisów i wskazał konkretne przepisy ustawy o podatku od towarów i usług, które stanowiły podstawę prawną dokonanego rozstrzygnięcia oraz dokonał pełnej oceny stanowiska Skarżącej, uznając je za nieprawidłowe. DKIS nie ograniczył się przy tym do przedstawienia swojego stanowiska w sprawie i nie pominął istotnych dla oceny prawnopodatkowej elementów przedstawionego zdarzenia przyszłego oraz oceny prawnej stanowiska Skarżącej. Uzasadnienie prawne zaskarżonej interpretacji bez wątpienia stanowiło logiczną całość i rzetelną informację, dlaczego w analizowanej sprawie w zakresie skutków podatkowych związanych z otrzymaniem Dofinansowania od A., nie znajdzie zastosowania art. 29a ust. 1 uptu.
Wbrew zarzutom skargi, organ podatkowy w oparciu o obiektywne przesłanki rozpatrywał sprawę w ramach przedstawionego zdarzenia przyszłego i wyrażonej przez Skarżącą oceny prawnej. Dokonał oceny skutków podatkowych otrzymania Dofinansowania od A. występujących tylko i wyłącznie po stronie Skarżącej, a nie jak sugeruje Skarżąca po stronie innych uczestników współpracy gospodarczej. Podstawą wydanego rozstrzygnięcia był całokształt okoliczności opisu sprawy, a nie potencjalne traktowanie kwoty dofinansowania przez kontrahenta - A., czy subiektywne, pozbawione podstaw prawnych przekonanie Skarżącej o uznaniu otrzymywanych kwot Dofinansowania za element podstawy opodatkowania w rozumieniu art. 29a ust. 1 uptu. Uzasadnienie zaskarżonej interpretacji zawiera obszernie wywody dotyczące kwestii braku wywierania przez Dofinansowanie bezpośredniego wpływu na cenę świadczonych przez Skarżąca usług. W szczególności DKIS wskazał w sposób precyzyjny jakie konkretnie przesłanki decydują o tym, że otrzymywane kwoty Dofinansowania nie mogą być uznane za dotacje, subwencje czy inne dopłaty o podobnym charakterze. Organ wskazał, ponadto dlaczego w analizowanej sprawie przesłanki te przesądziły o braku bezpośredniego wpływu na kwotę należną z tytułu świadczenia usług na podstawie umowy leasingu lub innych umów o podobnych charakterze.
Zaskarżona interpretacja indywidualna zawierała wystarczające przedstawienie argumentacji stanowiącej uzasadnienie prawne. Wydana interpretacja zawierała negatywną ocenę prawną stanowiska pytającego wraz z uzasadnieniem prawnym i była na tyle konkretna, aby Skarżąca mogła się do niej zastosować. Z interpretacji wynikała wyraźna odpowiedź na zadane przez Skarżącą pytania, jasno zaprezentowane było stanowisko poparte jednoznacznym i czytelnym uzasadnieniem prawnym tego stanowiska w zakresie skutków podatkowych otrzymania Dofinansowania.
W zaskarżonej interpretacji indywidualnej zaprezentowany opis sprawy stanowił jedyną podstawę oceny prawnej wydanej interpretacji. W treści wydanego rozstrzygnięcia w sposób szczegółowy zostały wyjaśnione przyczyny, dla których art. 29a ust. 1, czy art. 19 ust. 5 pkt 2) uptu nie znajdą zastosowanie. Organ dokonał więc analizy wszystkich okoliczności faktycznych podanych we wniosku i nie dokonał w żaden sposób ich zmiany, modyfikacji, czy wybiórczej oceny. Z faktu, że organ nie zgodził się ze stanowiskiem Skarżącej przedstawionym we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej i dokonał negatywnej oceny jej stanowiska nie można wnioskować, że skarżona interpretacja wydana została z naruszeniem przepisów prawa. W toku postępowania DKIS dokonał w sposób prawidłowy subsumcji przedstawionego zdarzenia przyszłego pod określone przepisy prawa podatkowego, w szczególności art. 29a ust. 10 pkt 1) uptu. W wydanej interpretacji uwzględnione zostały wszystkie informacje wskazane w opisie zdarzenia przyszłego przez Spółkę.
Sąd nie podzielił w konsekwencji zarzutu Skarżącej, zgodnie z którym interpretacja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a mianowicie art. 120, art. 121 § 1 w zw. z art. 14c § 1 i § 2 oraz art. 14h Op.
3.12. Uznając stanowisko merytoryczne DKIS za zgodne z prawem, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 ppsa.