III SA/Wa 1252/10

III SA/Wa 1252/10 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2011-02-07
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2010-05-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Ewa Radziszewska-Krupa /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Podatek od towarów i usług
Sygn. powiązane
I FSK 963/11 - Wyrok NSA z 2012-04-27
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
art. 191
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
Dz.U. 2004 nr 89 poz 851
§5 ust. 4 pkt 2
ROZPORZĄDZENIE MINISTRA FINANSÓW z dnia 23 kwietnia 2004 r. w sprawie zwrotu podatku od towarów i usług niektórym podmiotom
Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
art.86 ust.1
Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Sokołowska, Sędziowie Sędzia WSA Bożena Dziełak, Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (sprawozdawca), Protokolant referent stażysta Mateusz Wypych, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi S. GmbH z siedzibą w Niemczech na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy dokonania zwrotu podatku od towarów i usług za 2005 r. oddala skargę
Uzasadnienie
1. S. GmbH (dalej: "Spółka") wystąpiła [...] marca 2006r. do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. (dalej "NUS") o zwrot podatku od towarów i usług (dalej: "VAT") za miesiące od stycznia do grudnia 2005r. w wysokości 55.813,81zł, załączając oryginał zaświadczenia, o którym mowa w § 5 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z 23 kwietnia 2004r. w sprawie zwrotu podatku od towarów i usług niektórym podatnikom (Dz. U. Nr 89, poz. 851 ze zm., dalej: "rozporządzenie") oraz oryginał faktury z [...] sierpnia 2005r. [...] i kserokopię faktury z [...] lipca 2005r. nr [...] wystawionych przez S. Sp. z o.o. (dalej: "Sp. z o.o.").
NUS pismami z [...] lipca 2006r. wezwał: 1) Spółkę do przedłożenia oryginału tłumaczenia przysięgłego zaświadczenia i oryginał faktury [...] , z pouczeniem, że nie uzupełnienie braków w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia oraz 2) Sp. z o.o. o przesłanie: kserokopii a) faktur [...] i [...] wystawionych Spółce, b) kopii rejestru sprzedaży dotyczących rozliczenia transakcji podatkowych ze Spółką za lipiec i sierpień 2005r. i ostatnich stron rejestru, z których wynikają kwoty z deklaracji VAT-7 za dany okres, c) oświadczenia, że faktury wystawione na rzecz Spółki nie były korygowane, a jeśli tak, kiedy i jak była przyczyna korekty, d) kopii deklaracji VAT - 7 za odpowiednie okresy, e) oświadczenia o formie i terminie zapłaty za ww. faktury, f) kserokopii dowodu wpłaty VAT do urzędu skarbowego, jeśli wynikało to z deklaracji VAT-7, i) kopii umów, na podstawie których były świadczone usługi, j) kserokopii dokumentów potwierdzających wykonanie usługi, k) oświadczenia, czy Sp. z o.o. dokonywała wyłącznie sprzedaży na rzecz Spółki, czy też ma inną sprzedaż, l) czy istnieją powiązania osobowo kapitałowe (wypis z KRS).
Sp. z o.o. w odpowiedzi na ww. wezwanie złożyła [...] sierpnia 2006r. ww. dokumenty z wyjątkiem kopii umów, na podstawie których były świadczone usługi. Natomiast [...] sierpnia 2006r. w imieniu Spółki złożyła uwierzytelnione tłumaczenie z języka niemieckiego potwierdzające rejestrację Spółki w ewidencji podatkowej oraz oryginały faktur [...] i [...].
NUS pismem z [...] października 2006r. wezwał Sp. z o.o. o szczegółowe wyjaśnienie, co było przedmiotem fakturowania na ww. fakturach oraz o przedłożenia umowy lub innego dokumentu, na podstawie którego Sp. z o.o. była zobowiązana do świadczenia usług udokumentowanych ww. fakturami. Natomiast w piśmie z [...] października 2006r. NUS wezwał Spółkę o wyjaśnienie, jaki związek z jej działalnością firmy na terenie Niemiec w zakresie handlu narzędziami medycznymi i odczynnikami mają poniesione w Polsce wydatki na zakup usług świadczonych przez Sp. z o.o.
Sp. z o.o. w piśmie z [...] listopada 2006r. wyjaśniła, że faktura nr [...]. była refakturą usług, zgodnie z fakturą nr [...]wystawioną przez [...] Sp. z o.o. za usługi związane z organizacją ceremonii otwarcia Sp. z o.o. Spółka jako założyciel i jedyny udziałowiec Sp. z o.o. poniosła wszystkie koszty związane z otwarciem Sp. z o.o., w tym m.in. koszty ceremonii otwarcia. Faktura 2/2005 była zaś refakturą faktur [...]od [...] za materiały reklamowe, promocyjne oraz od [...] Sp. z o.o. za koszty biletów lotniczych pracowników, którzy byli na szkoleniach w Niemczech w Spółce, mających na celu przygotowanie pracowników do pracy w Sp. z o.o.
NUS pismem z [...] października 2008r. ponownie wezwał Spółkę o wyjaśnienie, jaki związek z jej działalnością na terenie Niemiec mają wydatki w Polsce na zakup usług świadczonych przez Sp. z o.o. Spółka pismem z [...] listopada 2008r. poinformowała, że jako firma zajmująca się handlem narzędziami medycznymi i odczynnikami ponosi też koszty związane z otwieraniem nowych spółek zależnych w różnych krajach i poprzez te spółki prowadzi sprzedaż ww. narzędzi i odczynników w tych krajach. Koszty pośrednie Spółka poniosła w związku z otwarciem Sp. z o.o. Ze względów praktycznych koszty te najpierw poniosła Sp. z o.o., która następnie refakturowała je na Spółkę.
2. NUS decyzją z [...] sierpnia 2009r. odmówił dokonania zwrotu VAT wynikającego z ww. wniosku. W uzasadnieniu, po przedstawieniu stanu sprawy, NUS wskazał, że udokumentowane spornymi fakturami wydatki dotyczą bezpośrednio innego niż Spółka podmiotu - Sp. z o.o., w związku z tym nie stanowią podstawy do obniżenia VAT należnego o VAT naliczony u Spółki. Wydatki udokumentowane załączonymi do wniosku refakturami za ceremonię otwarcia Sp. z o.o. i zakup biletów lotniczych nie wiążą się z działalnością Spółki - handlem hurtowym narzędziami medycznymi i odczynnikami. NUS powołał się na treść art. 15 i art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm., dalej "u.p.t.u."). Nie stanowią zatem podstawy do obniżenia VAT należnego o VAT naliczony wydatki, które obiektywnie nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Podatnik powinien zatem wykazać bezpośredni związek wydatku z czynnościami opodatkowanymi. Tymczasem dwukrotnie wzywana Spółka stwierdziła, że ww. koszty dotyczą otwarcia nowej spółki zależnej, za pomocą której planuje prowadzenie sprzedaży narzędzi medycznych i odczynników. NUS uznał, że wydatki te odnoszą się bezpośrednio do czynności opodatkowanych polskiej Sp. z o.o., a nie wnioskodawcy i mają obiektywny związek z osiągniętymi przez polską Sp. z o.o. przychodami, a nie przychodami Spółki.
3. W odwołaniu Spółka wniosła o uchylenie ww. decyzji NUS, z uwagi na naruszenie błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie:
- art. 2 ust. 1 I Dyrektywy Rady z dnia 11 kwietnia 1967r. w sprawie harmonizacji przepisów państw członkowskich w zakresie podatków obrotowych (67/227/EEC, dalej: "I Dyrektywa"), który formułuje zasadę neutralności VAT, od której odstępstwa muszą być ściśle interpretowane - przez odmowę zwrotu VAT,
- § 3 rozporządzenia w związku z art. 86 ust. 1 u.p.t.u. przez uznanie, że wydatki Spółki nie są wykorzystywane do czynności opodatkowanych.
Spółka w obszernym uzasadnieniu przedstawiła istotę i działanie zasady neutralności, która nie opiera się zarówno na możliwości odliczania VAT naliczonego, ale także na unikaniu podwójnego opodatkowania. NUS odmawiając zwrotu VAT spowodował, że jego ekonomiczny ciężar spoczął na Spółce, u której VAT powinien być neutralny. Na poparcie zarzutów Spółka powołała orzecznictwo ETS oraz treść preambuły do VIII Dyrektywy. Spółka wskazała, że również art. 86 ust. 1 u.p.t.u. konstytuuje zasadę neutralności, która należy (za wyrokiem ETS C-37/95 w sprawie Ghent Coal Terminal NV) interpretować jak najszerzej. Istotne jest bowiem nie tyle rzeczywiste wykorzystanie nabytych towarów i usług do czynności opodatkowanych, ile zamiar ich wykorzystania w momencie nabycia. Nawet gdy podatnik faktycznie nie wykorzysta usług (towarów) do wykonywania czynności opodatkowanych, oceniając ewentualne uprawnienia do odliczenia VAT naliczonego powinno wziąć się pod uwagę jego intencję i zamierzenie. Wynika z tego, że w żadnym wypadku nie można uznać, że podatnik nabywając określone usługi i towary działał jako konsument, który obciążony jest VAT. Wszelkie dziania Spółki związane z rozszerzeniem terytorialnego zasięgu działalności wynikają z decyzji biznesowych, więc do wydatków związanych z rozpoczęciem działalnością na terenie Polski należą niewątpliwie wydatki związane z ceremonią otwarcia Sp. z o.o., które nie mogą być postrzegane jako wyłącznie działanie Sp. z o.o., gdyż należy je traktować jako działanie marketingowe Spółki. Bilety lotnicze miały bezsprzeczny związek z działalnością opodatkowaną Spółki. Koszt szkoleń (w tym również koszt biletów lotniczych) uwzględniono w kalkulacji cen towarów dostarczonych przez Spółkę na rzecz Sp. z o.o. Z tych względów Spółka uznała, że decyzja NUS narusza § 3 rozporządzenia w związku z art. 86 ust. 1 u.p.t.u.
Zdaniem Spółki NUS twierdząc, że ww. wydatki dotyczą bezpośrednio podmiotu zarejestrowanego w Polsce i mają obiektywny związek z osiąganymi przezeń przychodami, wyszedł poza granicę sprawy, gdyż przy zwrocie VAT nie kwalifikuje się wydatków pod kątem ich związku z przychodami. Ww. stwierdzenie nie ma oparcia w należytym zbadaniu sprawy, jest bezpodstawne, arbitralne oraz narusza art. 122 i art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej "O.p."). Spółka jest podmiotem niemieckim i kwestie tego czy ww. wydatki stanowią koszt uzyskania przychodów rozstrzyga prawo niemieckie.
4. Dyrektor Izby Skarbowej w W. (dalej: "DIS") decyzją z [...] marca 2010r. utrzymał w mocy ww. decyzję NUS, podtrzymując jej podstawę faktyczną i prawną.
W uzasadnieniu po przytoczeniu treści § 2 i 3 rozporządzenia oraz art. 86 ust. 1 u.p.t.u. DIS wskazał, że określenie związku ponoszonych wydatków z wykonywaniem czynności opodatkowanych jest istotne przy prawie podatnika do obniżenia VAT należnego o VAT naliczony. Odwołał się do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 28 maja 2009r. sygn. akt I SA/Ke 114/09, z którego wynika, że związek ten musi być bezpośredni i bezsporny, a ponadto zaznaczył, że ETS w sprawie C-408/98 (z 22 lutego 2001r. Abbey National plc v. Commissioners of Customs & Excise) stwierdził, że przepisy dyrektyw, dotyczące prawa do odliczenia podatku naliczonego, powinny być interpretowane w ten sposób, aby warunkiem powstania prawa do odliczenia podatku było, co do zasady, istnienie bezpośredniego i niezwłocznego związku pomiędzy daną transakcją "wejściową" (z którą związany jest VAT naliczony) a daną "wyjściową" transakcją opodatkowaną. Istnienie takiego związku jest konieczne, aby podatnik był uprawniony do odliczenia VAT. Nie stanowią więc podstawy do obniżenia VAT należnego wydatki, które nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, przy czym związek wydatków z czynnościami opodatkowanymi jest okolicznością obiektywną przy ocenie jego występowania i podatnik musi wykazać bezpośredni związek wydatku z czynnościami opodatkowanymi.
DIS wskazał, że Spółka wystąpiła o zwrot VAT wynikający z faktur dokumentujących wydatki związane z ceremonią otwarcia oraz zakupem biletów lotniczych dotyczących Sp. z o.o. - innego podmiotu gospodarczego. Między wydatkami udokumentowanymi spornymi fakturami, a działalnością Spółki brak jest bezpośredniego związku, koniecznego do powstania prawa do uzyskania wnioskowanego zwrotu VAT. Z tych względów zarzuty Spółki dotyczące naruszenia § 3 rozporządzenia i art. 2 ust. 1 I Dyrektywy nie są uzasadnione. Faktury dokumentujące sporne wydatki dotyczą bezpośrednio innego podmiotu gospodarczego i nie mogą stanowić postawy dokonania zwrotu VAT. Stanowisko Spółki jakoby przez ceremonię otwarcia budowane były odpowiednie relacje z kontrahentami Spółki, którzy przez ceremonię byli informowani o coraz prężniejszym działaniu Spółki, jak też że w interesie Spółki leżało jak najlepsze wyszkolenie pracowników - nie uzasadnia istnienia bezpośredniego związku z działalnością opodatkowaną Spółki.
Zdaniem DIS stanowisko NUS jest rezultatem postępowania sprawdzającego co do spornych faktur i nie wykracza poza granice sprawy. Uzasadniono je logicznie i przekonująco, więc zarzuty natury proceduralnej nie są zasadne.
5. Spółka w skardze z 14 kwietnia 2010r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła o uchylenie ww. decyzji DIS i poprzedzającej ją decyzji NUS, z uwagi na naruszenie:
- art. 2 ust. 1 I Dyrektywy przez działanie wbrew zasadzie neutralności VAT, polegające na odmowie dokonania zwrotu VAT,
- § 3 rozporządzenia w związku z art. 86 ust. 1 u.p.t.u. przez uznanie, że wydatki Spółki nie są wykorzystywane do czynności opodatkowanych;
- art. 187 § 1, art. 191, art. 120 O.p. w związku z art. 7 Konstytucji RP przez niedokładne i niewyczerpujące ustalenie stanu faktycznego oraz brak zgromadzenia całości materiału dowodowego umożliwiającego dokonanie oceny oraz orzekanie co do przepisów, które nie obowiązują w Polsce.
Spółka, uzasadniając zarzuty przytoczyła argumentację z odwołania, uznając że organy podatkowe kwestionując je prawo do otrzymania zwrotu VAT naruszyły zasadę neutralności, której przejawem jest uwolnienie podatnika VAT od ciężaru ekonomicznego tego podatku. Żaden przepis prawa nie wskazuje, że zasada neutralności przejawia się tylko i wyłącznie przez obniżenia VAT należnego o VAT naliczony. W Unii Europejskiej brak jest ujednoliconych, wspólnych zasad dotyczących odliczenia VAT, które umożliwiałyby na przykład podatnikowi z Hiszpanii odliczenie VAT naliczonego z faktury dokumentującej zakup usług w Polsce i zawierającej polski VAT. Do zrealizowania zasady neutralności, wprowadzono zasadę zwrotu VAT podmiotom zagranicznym. W wyniku tego uprawnienia podmiot unika ciężaru ekonomicznego VAT, zwrot jest pełnym odzwierciedleniem zasady neutralności.
DIS arbitralnie ocenił, iż wydatek poniesiony przez Spółkę nie był wydatkiem związanym z jej sprzedażą opodatkowaną w Niemczech. Stwierdzenie to rażąco narusza zasadę praworządności. DIS nie był uprawniony do dokonania oceny, czy wydatki poniesione przez Spółkę w Polsce były związane z wykonywaną przez nią sprzedażą opodatkowaną w Niemczech. Nie zgromadził w tym zakresie dowodów, więc nie mógłby dokonać ich oceny w świetle niemieckich przepisów podatkowych, które są właściwe do ocen czy zakupy podatnika zarejestrowanego w Niemczech są związane z jego działalnością opodatkowaną w Niemczech. Takie uprawnienie maja wyłącznie organy podatkowe i sady w Niemczech.
6. DIS w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie w całości, podtrzymując dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej "P.p.s.a.")., sprawowana jest na zasadzie kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji.
Analiza powyższych przepisów prowadzi do wniosku, że poza przypadkiem wymienionym pod literą b), warunkiem sine qua non uchylenia zaskarżonej decyzji jest stwierdzenie, że naruszenie prawa, którego dopuścił się organ administracji, miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku opisanym pod literą c) wymaga się ponadto, aby wpływ ten był istotny. Jedynie w razie stwierdzenianaruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) P.p.s.a.) możliwe jest uchylenie zaskarżonego aktu administracyjnego niezależnie od tego, czy naruszenie mogło, czy też nie mogło, mieć wpływu na wynik sprawy.
Sąd w składzie orzekającym w rozpoznawanej sprawie, biorąc pod uwagę wskazane wyżej przepisy, a także kryteria oceny zaskarżonego aktu administracyjnego określone w przepisach P.p.s.a. uznał, że ani decyzja DIS, ani NUS nie narusza przepisów prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.
W pierwszej kolejności Sąd wyraża przekonanie, że w rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia zasad postępowania podatkowego. Organy podatkowe na podstawie znajdującego się w aktach materiału dowodowego mogły wyrazić przekonanie, że wydatki refakturowane przez polskiego podatnika i wiążące się bezpośrednio z jego działalnością gospodarczą na terenie Polski nie mogły jednocześnie stanowić wydatków bezpośrednio wiążących się z działalności skarżącej Spółki i tym samym być podstawą do dokonania na jej rzecz zwrotu VAT, który nie był bezpośrednio związany z jej czynnościami opodatkowanymi na terytorium Polski.
Zdaniem Sądu taka ocena nie narusza dyspozycji art. 191 O.p. Jest ponadto logiczna, spójna i przekonywująca. Status podatnika VAT jest kategorią obiektywną – przysługuje każdemu, kto faktycznie dokonał czynności opodatkowanej. W rozpoznawanej sprawie zakupów towarów i usług dokonywała na terytorium kraju nie skarżąca Spółka, lecz Spółka z o.o., która rozpoczynała działalność gospodarczą na terenie Polski. Podkreślić należy, że status podatnika VAT posiadają wszelkie podmioty gospodarcze, niezależnie od miejsca prowadzenia działalności. Za takim zdefiniowaniem pojęcia "podatnik" przemawia sama istota mechanizmu dokonywania zwrotu podatku. Zwrot ten przysługuje o tyle, o ile podatek związany jest z prowadzoną działalnością gospodarczą. Wskazać należy, że zarówno podmioty uznane za podatników VAT na podstawie przepisów u.p.t.u., jak i podmioty uprawnione do otrzymania zwrotu VAT na podstawie rozporządzenia odznaczają się tą samą cechą wspólną - dokonują opodatkowanych zakupów towarów i usług na terytorium kraju. Podatnikiem, który dokonał zakupu towarów nie była skarżąca Spółka, lecz Sp. z o.o., która rozpoczynała działalność na terenie Polski i to z działalnością Sp. z o.o., a nie z działalnością skarżącej Spółki ww. zakupy towarów i usług były związane bezpośrednio. To nie skarżąca Spółka lecz Sp. z o.o. w rzeczywistości miała zamiar w momencie nabycia wykorzystać nabyte towary i usługi do czynności opodatkowanych. W tym kontekście powołany przez skarżącą Spółkę wyrok ETS C-37/95 w sprawie Ghent Coal Terminal NV może być brany pod uwagę, ale na okoliczność poparcia tezy przeciwnej do prezentowanej przez skarżącą Spółkę. W wyroku tym stwierdzono bowiem, że istotne jest bowiem nie tyle rzeczywiste wykorzystanie nabytych towarów i usług do czynności opodatkowanych, ile zamiar ich wykorzystania w momencie nabycia.
Nawet, gdy podatnik – Sp. z o.o. prowadząca działalność gospodarczą w Polsce - faktycznie nie wykorzysta usług (towarów) do wykonywania czynności opodatkowanych, oceniając ewentualne uprawnienia do odliczenia VAT naliczonego powinno wziąć się pod uwagę jego intencję i zamierzenie. Wystawione przez Sp. z o.o. faktury, jak prawidłowo przyjęły organy podatkowe obu instancji, świadczą o intencjach i zamierzeniach Sp. z o.o., a nie o zamierzeniach i intencjach Spółki, która wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ze skargą. ETS w orzeczeniu C-268/83 z 14 lutego 1985r. (D.A. Rompelman and E.A. Rompelman-Van Deelen v. Minister van Financien) stwierdził, że odłożenie w czasie realizacji prawa do odliczenia, aż do momentu rozpoczęcia uzyskiwania obrotów z działalności podatkowej, byłoby sprzeczne z zasadą neutralności podatku; prowadziłoby bowiem do bezzasadnego ponoszenia przez podatnika ciężaru finansowego podatku w okresie inwestycji.
Zdaniem Sądu interpretacja przepisów obowiązującego prawa krajowego, dokonana przez organy podatkowe w decyzjach, które podlegają ocenie Sądu z uwagi na ich legalność, nie powoduje naruszenia zasady neutralności VAT. Sp. z o.o., z której działalnością gospodarczą bezpośrednio związane są wydatki udokumentowane w spornych fakturach, nabywając określone usługi i towary nie działała jako konsument, którego obciąża VAT, lecz jako podatnik VAT i miała możliwość korzystania z uprawnień prawem przewidzianych. Prawidłowa jest więc ocena organów podatkowych, że to Sp. z o.o., jako podatnikowi VAT, a nie skarżącej Spółce, stosownie do zasady neutralności przysługiwało odliczenie VAT, na zasadach przewidzianych w przepisach u.p.t.u. Skarżąca Spółka rozszerzając swoją działalność terytorialną powierzyła Sp. z o.o. prowadzenie działalności na terytorium Polski ze wszelkimi konsekwencjami także w zakresie VAT. Wydatki związane z ceremonią otwarcia Sp. z o.o. należy zatem zaklasyfikować do działań Sp. z o.o., jako podatnika VAT, wiążących się z rozpoczęciem działalności na terenie Polski.
Obiektywnego statusu podatnika VAT nie może zmienić wystawienie refaktury. Skoro usługi i towary objęte spornymi fakturami były wykorzystane do prowadzenia działalności opodatkowanej przez innego podatnika, niż skarżąca Spółka, która wystąpiła o zwrot VAT w trybie ww. rozporządzenia, nie możliwe było uznanie za słuszną argumentacji Spółki zawartej w skardze.
Sąd, mając powyższe okoliczności na względzie uznał, że zasadne jest oddalenie skargi na mocy art. 151 P.p.s.a.