III SA/Wa 1249/20

Spółka M. S.A. zwróciła się o interpretację indywidualną w sprawie podatku od towarów i usług, pytając, czy w przypadku regulowania zobowiązań wobec kontrahenta wynikających z faktury o wartości powyżej 15 000 zł, dotyczącej towarów lub usług z załącznika nr 15 do ustawy o VAT, poprzez umowną kompensatę wzajemnych wierzytelności, zastosowanie ma art. 108a ust. 7 ustawy o VAT (sankcja za brak MPP). Spółka argumentowała, że kompensata jest formą uregulowania zobowiązania, ale nie jest 'płatnością' w rozumieniu przepisów o MPP, a zatem obowiązek stosowania MPP nie powstaje. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (DKIS) uznał stanowisko spółki za nieprawidłowe, twierdząc, że wyłączenie MPP dotyczy jedynie potrąceń ustawowych (art. 498 KC), a kompensata umowna nadal podlega obowiązkowi MPP. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną interpretację. Sąd podkreślił, że przepisy dotyczące MPP, w tym art. 108a ust. 1d ustawy o VAT, oraz motywy ich wprowadzenia (w tym decyzja wykonawcza Rady UE) wskazują, że mechanizm ten dotyczy płatności dokonywanych przelewem bankowym. Kompensata, jako forma uregulowania zobowiązania niepowodująca przepływu środków pieniężnych, nie podlega obowiązkowi MPP, co potwierdzają późniejsze nowelizacje przepisów. Sąd uznał, że DKIS błędnie zinterpretował przepisy, nie uwzględniając wykładni systemowej i celowościowej, a także nie odniósł się do argumentacji spółki i wcześniejszych interpretacji organu w podobnych sprawach dotyczących podatku dochodowego. W konsekwencji, sąd uchylił interpretację i zasądził zwrot kosztów postępowania.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający