III SA/Wa 1246/06

III SA/Wa 1246/06 - Postanowienie WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2006-05-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-04-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Krystyna Kleiber /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Skarżony organ
Minister Finansów
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Kleiber, po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. P. na wezwanie Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego w W. z dnia [...] czerwca 2004 r., Nr [...] do uiszczenia opłaty za niespełnienie obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia obowiązkowego odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych postanawia - odrzucić skargę-
Uzasadnienie
R. P. pismem z dnia 3 marca 2006 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego "skargę na decyzję UFG [...]" wnosząc o jej uchylenie w całości. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny dochodzi należności z tytułu rzekomego nie uiszczenia ubezpieczenia komunikacyjnego OC na posiadany przez niego samochód marki X. R. P. w dniu 21 lutego 2000 r. w komisie P. w W. zakupił samochód marki A. pozostawiając w rozliczeniu swój dotychczasowy pojazd. Z chwilą sprzedaży samochodu nie otrzymał jednak od nabywcy – komisu – umowy sprzedaży, gdyż nabywca ten zobowiązał się dostarczyć brakujące dokumenty po odsprzedaniu pojazdu klientowi. Skarżący wskazał, że zgodnie z przepisami Kodeksu cywilnego przewłaszczenie pojazdu nastąpiło z chwilą sprzedaży samochodu na rzecz komisu. Z tą też chwilą skarżący został zwolniony z obowiązku opłacania ubezpieczenia OC na ten samochód. Fundusz w roku 2003 wystąpił z roszczeniem do skarżącego o zapłatę zaległych składek za okres, kiedy nie był on już właścicielem pojazdu.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu pisma wskazano, że skarżący nie przedstawił dowodu zawarcia obowiązkowego ubezpieczenia OC. Zgodnie natomiast z przedłożoną fakturą nr 20409/4 z dnia 16 lutego 2004 r. R. P. był posiadaczem tego pojazdu do daty wystawienia faktury.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:
W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – powoływanej dalej jako "u.p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
1) decyzje administracyjne;
2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
a nadto na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4 (art. 3 § 2 pkt 8 u.p.p.s.a.).
Zgodnie z treścią art. 58. § 1 pkt 1 u.p.p.s.a., sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
Jak wynika z akt sprawy do skarżącego skierowane zostało wezwanie do uiszczenia opłaty za niespełnienie obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia obowiązkowego odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych w trybie art. 90 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz. U. Nr 124, poz. 1152) – powoływanej dalej "ustawą". Zgodnie z przepisem art. 90 ust. 4 ustawy opłata staje się wymagalna następnego dnia po upływie terminu, o którym mowa w ust. 1 i 2, jeżeli zobowiązany nie udokumentował zawarcia umowy ubezpieczenia obowiązkowego, zgodnie z warunkami tego ubezpieczenia określonymi w ustawie, lub nie wniósł powództwa do sądu powszechnego, zgodnie z art. 10 ust. 2 ustawy. Z przywołanych przepisów wynika zatem, że skarżący w terminie 30 dni od dnia otrzymania wezwania miał możliwość wytoczenia powództwa przed sądem powszechnym.
W konsekwencji należy stwierdzić, że sprawa niniejsza nie jest objęta kognicją sądu administracyjnego. Fakt wniesienia skargi do tutejszego sądu musi więc skutkować jej odrzuceniem.
W związku z powyższym, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 u.p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.