III SA/Wa 1165/15

III SA/Wa 1165/15 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2016-03-07
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2015-04-30
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Barbara Kołodziejczak-Osetek
Małgorzata Długosz-Szyjko /sprawozdawca/
Waldemar Śledzik /przewodniczący/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Podatek od towarów i usług
Sygn. powiązane
I FSK 1718/16 - Wyrok NSA z 2018-09-28
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
art. 29 ust. 13
Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Waldemar Śledzik, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko (sprawozdawca), sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek, Protokolant sekretarz sądowy Agata Rogosz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 marca 2016 r. sprawy ze skargi V. S.A. z siedzibą w K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia prawidłowej wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług oddala skargę
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. Dyrektor Izby Celnej w W., działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 13 § 1 pkt 2 lit. a) ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 z późn. zm. – dalej "O.p."), art. 5 ust. 1 pkt 3, art. 19 ust. 7, art. 29 ust. 13 i 15, art. 34 ust. 4 i art. 41 ust. 1 w związku z art. 146a pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 z późn. zm. – dalej: "u.p.t.u."), utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z dnia [...] grudnia 2014 r., określającą V. SA z siedzibą w K. (dalej: "Skarżąca") prawidłową kwotę podatku od towarów i usług dotyczącą zgłoszenia celnego z dnia [...] października 2012 r. w wysokości 55.833 zł oraz stwierdził powstanie różnicy w podatku VAT w kwocie 989 zł pomiędzy kwotą zadeklarowaną w zgłoszeniu celnym i określoną w ww. decyzji.
Z akt sprawy wynika, że w dniu [...] października 2012 r. Skarżąca dokonała elektronicznego zgłoszenia celnego towarów w postaci koszul męskich z długim rękawem o wartości 64.935,50 USD, wnioskując o objęcie ww. towaru procedurą dopuszczenia do swobodnego obrotu.
W wyniku przeprowadzonej kontroli zakwestionowano wartość celną towaru na skutek uwzględnienia faktury handlowej wystawionej przez H.. LTD z siedzibą w H., dotyczącej wykonania usługi kontroli jakościowej ww. towaru przed wysyłką do Polski. Kontrolujący ustalili, że usługi w postaci kontroli jakości towarów były świadczone poza UE przez firmy: H. z H. oraz S. z H., na podstawie zleceń do danego zamówienia. Kwoty kosztów przeprowadzonych badań wykazane w ujawnionych fakturach nie były uwzględniane w zgłoszeniach celnych importowanych towarów.
Naczelnik Urzędu Celnego w P. wszczął postępowanie dotyczące ww. zgłoszenia celnego w zakresie określenia prawidłowej wysokości podatku od towarów i usług. Następnie decyzją z dnia [...] maja 2014 r. (nr [...] określił Skarżącej prawidłową wartość celną, prawidłową kwotę długu celnego oraz orzeczono o retrospektywnym zaksięgowaniu różnicy kwoty długu celnego wskazując, iż Skarżąca nieprawidłowo nie doliczyła dla celów ustalenia wartości celnej, kosztów związanych z kontrolą jakościową towarów dokonanych przed wysyłką towarów przez firmę H.
W wyniku powyższego rozstrzygnięcia wystąpiła konieczność zmiany podstawy do wyliczenia należnego podatku od towarów i usług i określenia w prawidłowej wysokości, czego dokonano ostatecznie w decyzji z dnia [...] grudnia 2014 r. (nr [...]) określił zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług z tytułu importu w wysokości 55 833 zł oraz stwierdził powstanie różnicy podatku VAT w kwocie 989 zł.
Skarżąca w odwołaniu zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego:
- art. 29 ust. 1 w zw. z art. 29 ust. 3 lit. a) w zw. z art. 32 ust. 1 lit. a) i) rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L302 z dnia 19.10.1992 r. z późn. zm.) - dalej: "WKC", w zw. z art. 29 ust. 13 u.p.t.u., przez ich błędną wykładnię i nieprawidłowe zastosowanie, polegające na bezpodstawnym przyjęciu, że zostały zrealizowane przesłanki wynikające z wymienionych wyżej przepisów, zobowiązujące do doliczenia przez Skarżącą, dla celów ustalenia wartości celnej, co do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej za towar, kosztów związanych z kontrolą jakościową towarów, podczas gdy usługi wykonywane przez H. nie stanowiły warunku sprzedaży towarów, płatności nie zostały uiszczone sprzedającemu lub osobie trzeciej, celem spełnienia zobowiązań sprzedającego, a czynności wykonywane na zlecenie Spółki nie stanowiły kosztów pośrednictwa, o których mowa w art. 32 ust. 1 lit. a) i) WKC, na skutek czego organ błędnie określił kwotę podatku od towarów i usług dotyczącą ww. zgłoszenia celnego, stwierdzając powstanie różnicy podatku VAT;
- art. 29 ust. 3 lit. b) WKC, przez jego nieprawidłowe niezastosowanie, pomimo że kontrola jakościowa towarów wykonywana na zlecenie Skarżącej przez firmę H., stanowiła czynności podjęte przez Spółkę na jej własny rachunek, inne niż te, których doliczenie przewidziane jest w art. 32 WKC, a zatem w oparciu o art. 29 ust. 3 lit. b) WKC nie podlegała doliczeniu do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej przy ustalaniu wartości celnej przywożonych towarów, w wyniku czego organ błędnie ustalił podstawę opodatkowania w imporcie towarów.
W uzasadnieniu wskazała, iż niezaliczona płatność za usługi kontroli jakości zakupionego towaru była dokonana na rzecz odrębnego od sprzedającego podmiotu trzeciego i nie stanowiła warunku sprzedaży towaru, nie sposób jej również zakwalifikować jako koszty prowizji i pośrednictwa, o których mowa w art. 32 ust. 1 lit. a) i) WKC.
Podsumowując stwierdziła, iż ww. koszt nie powinien być doliczany do wartości celnej przywożonych towarów na podstawie art. 29 WKC, jako niestanowiący ceny faktycznie zapłaconej (należnej) za przywożone towary.
Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu przytoczył treść art. art. 29 ust. 13 ustawy o VAT stwierdzając, iż podstawą opodatkowania towaru w imporcie towarów jest wartość celna powiększona o należne cło. Podstawa opodatkowania, stosownie do art. 29 ust.15 ww. ustawy obejmuje, o ile elementy takie nie zostały do niej włączone: prowizję, opakowania, transport i koszty ubezpieczenia, które zostały już poniesione albo będą poniesione do pierwszego miejsca przeznaczenia na terytorium kraju.
DUC wyjaśnił, że przyjął do określenia podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług wartość celną towaru oraz kwotę cła ustaloną w decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] (nr [...]) z dnia [...] maja 2014 r., utrzymaną w mocy przez decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] sierpnia 2014 r. Wskazał, iż postępowanie podatkowe mające na celu ustalenie wysokości podatków związanych z importem towaru jest ściśle związane z postępowaniem celnym i z ustaloną w tym postępowaniu wartością celną importowanego towaru oraz kwotą należnego cła. W konsekwencji w postępowaniu w sprawie określenia podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru orzekający organ jest związany własnymi ustaleniami co do elementów stosunku z zakresu prawa celnego ustalonych w toku równolegle prowadzonego postępowania celnego. Wynik postępowania podatkowego w przedmiocie określenia podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru pozostaje w ścisłej zależności od wyniku postępowania w przedmiocie należności celnych. Decyzja w sprawie należności celnych, posiadająca walor ostateczności, stanowi dla organów podatkowych przedsąd rozstrzygający o podstawowych elementach podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru takich jak: krąg osób zobowiązanych do ich zapłaty, czy też okoliczności mające wpływ na wysokość tychże należności publicznoprawnych (tj. wartość celna towaru, wysokość długu celnego).
Organ odwoławczy wskazał na brak możliwości dokonywania odrębnych ustaleń faktycznych w sprawie wartości celnej importowanego towaru, odwołując się do ustaleń poczynionych uprzednio w odrębnym postępowaniu celnym, które to postępowanie zakończone zostało wydaniem ostatecznej decyzji.
Podsumowując stwierdził, że w postępowaniu podatkowym, jeżeli jest ono odrębne od postępowania celnego, ponowna weryfikacja zgłoszenia celnego oraz ustalanie na nowo wartości celnej i w konsekwencji wysokości należnego cła jest niedopuszczalna, dopóki w obrocie prawnym pozostaje ostateczna decyzja celna, posiadająca kluczowe znaczenie dla wymiaru podatku od towarów i usług.
Zdaniem organu odwoławczego zasadnie nałożono na Skarżącą obowiązek zapłaty podatku od towarów i usług należnego z tytułu importu towaru w kwocie obliczonej przez organ pierwszej instancji, ze względu na zmianę elementów kalkulacyjnych stanowiących element podstawy opodatkowania podatkiem VAT.
W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca zarzuciła jej naruszenie:
1) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 29 ust. 1 WKC w zw. z art. 29 ust. 3 lit. a) WKC w zw. z art. 32 ust. 1 lit. a) pkt (i) WKC w zw. z art. 29 ust. 13 ustawy o VAT mające istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, przez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na bezpodstawnym przyjęciu, że zostały zrealizowane przesłanki wynikające z wymienionych wyżej przepisów, zobowiązujące do doliczenia przez Skarżącą, dla celów ustalenia wartości celnej, do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej za towar, kosztów związanych z kontrolą jakościową towarów, podczas gdy usługi wykonywane przez H. nie stanowiły warunku sprzedaży towarów, płatności nie zostały uiszczone sprzedającemu lub osobie trzeciej, celem spełnienia zobowiązań sprzedającego, a czynności wykonywane na zlecenie Skarżącej nie stanowiły kosztów pośrednictwa, o których mowa w art. 32 ust. 1 lit. a) pkt (i) WKC, na skutek czego organ błędnie ustalił podstawę opodatkowania w imporcie towarów, a konsekwencji błędnie określił kwotę podatku od towarów i usług dotyczącą zgłoszenia celnego nr [...], stwierdzając powstanie różnicy podatku VAT;
2) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 29 ust. 3 lit. b) WKC, mające istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, poprzez jego niezastosowanie, pomimo, że kontrola jakościowa towarów, wykonywana na zlecenie Spółki przez H., stanowiła czynności podjęte przez Spółkę na jej własny rachunek, inne niż te, których doliczenie przewiduje art. 32 WKC, a zatem w oparciu o art. 29 ust. 3 lit. b) WKC nie podlegała doliczeniu do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej przy ustalaniu wartości celnej przywożonych towarów;
3) naruszenie przepisów postępowania tj. art. 233 § 1 pkt 1 O.p. w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo Celne (Dz. U. z 2013 r., poz. 727 ze zm.), mające istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji, która z uwagi na wskazane powyżej naruszenia przepisów prawa materialnego, powinna podlegać uchyleniu.
W uzasadnieniu skargi Skarżąca powtórzyła argumentację przedstawioną w odwołaniu, wskazując, iż zlecana usługa kontroli jakościowej zamówionych towarów nie może zostać uznana za cenę faktycznie zapłaconą lub należną za towar, gdyż nie została ona zapłacona na rzecz sprzedającego lub osobie trzeciej celem spełnienia zobowiązań sprzedającego. Argumentowała, iż koszty kontroli jakościowej towarów nie mogą zostać uznane za koszty pośrednictwa, o których mowa w art. 32 ust. 1 lit. a) (i) WKC. Nie podlegały zatem doliczeniu do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej za zakupione towary. Podniosła, iż art. 32 ust. 1 lit. a pkt (i) WKC nie znajdował zastosowania w niniejszej sprawie.
W konsekwencji stwierdziła, iż organ błędnie określił kwotę podatku od towarów i usług dotyczącą zakwestionowanego zgłoszenia celnego, stwierdzając powstanie różnicy podatku VAT w kwocie 989 zł.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie argumentując, jak w treści zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga jest niezasadna.
Kontroli sądowej poddano decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] lutego 2015 r. (nr [...]), utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z dnia [...] grudnia 2014 r. (nr [...]) określającą zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług z tytułu importu w wysokości 55.833 zł oraz stwierdzającą powstanie różnicy podatku VAT w kwocie 989 zł.
W decyzji Naczelnika Urzędu Celnego do określenia podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług przyjęto wartość celną towaru oraz kwotę cła ustaloną w decyzji tego organu z dnia [...] maja 2014 r. (nr [...]). Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] sierpnia 2014 r. (nr [...]). Skarga Spółki na tę decyzję została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 kwietnia 2015 r., V SA/Wa 2979/14.
Okoliczność ta ma istotne znaczenie w sprawie niniejszej. Nie ulega bowiem wątpliwości, że podstawa opodatkowania w VAT w przypadku importu towarów jest ściśle związana z wartością celną. Wskazuje na to wyraźnie przepis art. 29 ust. 13 u.p.t.u., zgodnie z którym podstawą opodatkowania w imporcie towarów jest wartość celna powiększona o należne cło. Jak z tego wynika, wartość celna nie jest kategorią podatkową, lecz celną, co oznacza, że ewentualna jej weryfikacja, czy określenie w innej od deklarowanej przez stronę wysokości, następuje w postępowaniu celnym, a nie podatkowym (zob. np. wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 kwietnia 2013 r., III SA/Wa 3026/12 oraz wyrok NSA z 3 października 2014 r., I FSK 1487/13, CBOSA).
W postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją (postępowaniu podatkowym) organy nie ustalały, bo ustalać nie mogły, wartości celnej importowanego towaru, przyjmując jej wielkość zgodnie z ustaleniami zawartymi w kończącej postępowanie celne, ostatecznej decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] maja 2014 r. (nr [...]). Rację ma więc organ podatkowy, że "w postępowaniu w sprawie określenia podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru orzekający organ jest związany własnymi ustaleniami co do elementów stosunku z zakresu prawa celnego ustalonych w toku równolegle prowadzonego postępowania celnego. Wynik postępowania podatkowego w przedmiocie określenia podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru pozostaje (...) w ścisłej zależności od wyniku postępowania w przedmiocie należności celnych. Decyzja w sprawie należności celnych, posiadająca walor ostateczności, stanowi dla organów podatkowych przedsąd rozstrzygający o podstawowych elementach podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru, takich jak: krąg osób zobowiązanych o ich zapłaty, czy też okoliczności mające wpływ na wysokość tychże należności publicznoprawnych (tj. wartość celna towaru, wysokość długu celnego)". Dlatego też Sąd uznał za nieuzasadniony podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 29 ust. 13 u.p.t.u.
Nie znalazły aprobaty Sądu również pozostałe zarzuty skargi, które odnoszą się w istocie do decyzji w przedmiocie wartości celnej i które stanowią powtórzenie zarzutów podniesionych w skardze na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia wartości celnej towaru oraz kwoty długu celnego. Jak już wcześniej zaznaczono Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozprawił się z nimi w postępowaniu w sprawie o sygn. akt V SA/Wa 2979/14. Sąd raz jeszcze podkreśla, że organ podatkowy wydając decyzję w przedmiocie podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów związany jest ustaleniami faktycznymi i prawnymi zawartymi w decyzji dotyczącej długu celnego, zatem wartość celna nie może być skutecznie kwestionowana w postępowaniu podatkowym, a więc i w postępowaniu sądowoadaministracyjnym w sprawie ze skargi na decyzję wymiarową w podatku od towarów i usług w związku z importem towaru (zob. np. wyroki NSA z: 10 listopada 2006 r., I FSK 182/06; 25 marca 2010 r., I FSK 371/09; 6 grudnia 2011 r., I FSK 252/11; 23 kwietnia 2013 r., I FSK 977/11, CBOSA).
W tym stanie rzeczy skarga podlegała oddaleniu zgodnie z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.).