III SA/Wa 1138/20

III SA/Wa 1138/20 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2021-04-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-05-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Jarosław Trelka
Maciej Kurasz /sprawozdawca/
Piotr Przybysz /przewodniczący/
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Sygn. powiązane
II FSK 35/22 - Wyrok NSA z 2024-10-09
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 865
art. 9 ust. 1, art. 10 ust. 1 pkt 9, art. 2- ust. 1, art. 22 ust. 1, art. 23, art. 26 ust. 1 pkt 2, art. 27b ust. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Przybysz, Sędziowie sędzia WSA Maciej Kurasz (sprawozdawca), sędzia WSA Jarosław Trelka, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r. oddala skargę.
Uzasadnienie
1. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2019 r. (doręczonym w trybie art. 150 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa – Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm., dalej także "O.p.", w dniu 13 maja 2019 r.), Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. (Organ pierwszej instancji, Naczelnik) wszczął z urzędu postępowanie podatkowe wobec J.S. (Skarżący, Strona) w sprawie rozliczenia podatku dochodowego od osób fizycznych za 2013 r. Powodem wszczęcia ww. postępowania było m.in. pismo Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. z dnia 12 września 2016 r., w którym organ pierwszej instancji został poinformowany o przeprowadzonej w P. Sp. z o. o. kontroli podatkowej w podatku dochodowym od osób prawnych za lata 2013-2014, która wykazała nieprawidłowości w zakresie błędnego ujmowania w kosztach ww. Spółki prywatnych wydatków prokurenta, tj. J.S. Przy piśmie z dnia 12 września 2016 r. Nr [...], Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w S. przesłał materiał dowodowy w postaci wyjaśnień Spółki oraz dowodów KW i przelewów bankowych potwierdzających ponoszenie przez P. Sp. z o. o. wydatków o charakterze prywatnym prokurenta Spółki. Skarżący nie złożył zeznania podatkowego za 2013 r., w którym zadeklarowałby ww. przychód.
2. Po przeprowadzeniu postępowania, decyzją z dnia [...] listopada 2019 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. określił Stronie wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r. w kwocie 27.039,00 zł, przyjmując wysokość przychodów osiągniętych przez Stronę w 2013 r. w łącznej kwocie 123.651,87 zł. W ocenie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W., osiągnięte w 2013 r. przez Skarżącego nieodpłatne świadczenie pieniężne uzyskane od P. Sp. z o. o. należy zakwalifikować do podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym przychodów z innych źródeł - na podstawie art. 20 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2019 r., poz. 865 ze zm., dalej także "u.p.d.o.f.") Przychód ten podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym na zasadach ogólnych. Ponieważ w toku prowadzonego postępowania Strona nie przedłożyła żadnych dokumentów potwierdzających poniesienie kosztów uzyskania przychodu, organ pierwszej instancji przyjął ich wysokość w kwocie 0 zł. Uznano również, że Stronie nie przysługuje odliczenie od dochodu składek na ubezpieczenie społeczne, ani odliczenie od podatku składek na ubezpieczenie zdrowotne za 2013 r.
3. Pismem z dnia 27 grudnia 2019 r. pełnomocnik Strony wniósł odwołanie od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] listopada 2019 r. W odwołaniu zaskarżono przedmiotową decyzję w całości, wnosząc jednocześnie o orzeczenie przez organ odwoławczy, że przy jej wydaniu doszło do rażącego naruszenia prawa przez organ pierwszej instancji. Pełnomocnik Strony w pierwszej kolejności wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz umorzenie postępowania z uwagi na brak przesłanek do określenia wysokości zobowiązania podatkowego wobec Podatnika. W razie niepodzielenia przez organ odwoławczy zasadności powyższego wniosku, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz umorzenie postępowania z uwagi na brak zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych łączyłaby powstanie zobowiązania podatkowego. Z ostrożności, wniósł też o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ podatkowy pierwszej instancji z uwagi na nierozpoznanie istoty sprawy, ale także z uwagi na rażąco wadliwe przeprowadzenie postępowania dowodowego, w tym m. in. nieprzeprowadzenie wnioskowanych dowodów oraz pominięcie dowodów korzystnych dla Podatnika. Zdaniem Strony, uchylenie powyższej decyzji było uzasadnione jej sprzecznością z przepisami prawa materialnego i proceduralnego, gdyż została ona wydana z naruszeniem:
- art. 10 ust. 1 pkt 9, art. 20 ust. 1, art. 22 ust. 1, art. 26 ust. 1 pkt 2, art. 27 ust. 1, art. 27b oraz art. 42a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
- art. 120, art. 121 § 1 i § 2, art. 122, art. 123, art. 124, art. 126, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1, art. 188, art. 189 § 1, art. 191, art. 192, art. 197, art. 199, art. 200 § 1 oraz art. 210 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm., dalej także "O.p.")
4. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] marca 2020 r. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] listopada 2019 r. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że w przedmiotowej sprawie organ pierwszej instancji nie naruszył zasad postępowania podatkowego zawartych w Ordynacji podatkowej ustalając stan faktyczny będący podstawą rozstrzygnięcia, jak również wystarczająco uzasadnił swoje stanowisko zarówno odnośnie stanu faktycznego stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia, jak i odnośnie wykładni znajdujących zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego. W ocenie organu odwoławczego, zawarta przez organ pierwszej instancji w uzasadnieniu decyzji ocena okoliczności sprawy została, wbrew twierdzeniom Strony, dokonana na podstawie całokształtu materiału dowodowego sprawy, jest prawidłowa, logiczna i zgodna z doświadczeniem życiowym. Nie doszło zatem do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania.
5. Pismem z dnia 27 kwietnia 2020 r. decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2020 r. została zaskarżona przez Stronę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2020 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] listopada 2019 r. w całości. Ponadto na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 oraz na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., Strona wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Jednocześnie Strona wniosła o zwolnienie Podatnika z kosztów wpisu sądowego z uwagi na trudną sytuację materialną Podatnika i przyznanie w tym zakresie prawa pomocy. Na podstawie art. 200 ww. ustawy wniesiono o zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania.
Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:
- art. 10 ust. 1 pkt 9, art. 20 ust. 1, art. 22 ust. 1, art. 26 ust. 1 pkt 2, art. 27 ust. 1, art. 27b oraz art. 42a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych;
- art. 120, art. 121 § 1 i § 2, art. 122, art. 123, art. 124, art. 126, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1, art. 188, art. 189 § 1, art. 191, art. 192, art. 197, art. 199, art. 200 § 1 oraz art. 210 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa wskutek prowadzenia postępowania administracyjnego z naruszeniem zasad tego postępowania wskazanych w tych przepisach, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, w tym w szczególności poprzez złamanie zasad postępowania podatkowego dotyczących obowiązku i zasad gromadzenia materiału dowodowego oraz zasady legalizmu.
6. W odpowiedzi na skargę Organ drugiej instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
7. Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm., zwanej "ustawą o covid"), przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Odpowiednie zastosowanie ma również zarządzenie nr 39 Prezesa NSA z dnia 16 października 2020 r. w sprawie odwołania rozpraw oraz wdrożenia w NSA działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażenia wirusem SARS-CoV-2 w związku z objęciem Miasta Stołecznego Warszawy obszarem czerwonym (§ 1 w zw. z § 3 tego rozporządzenia). Mając na uwadze powyższą regulację, a także brak technicznych możliwości przeprowadzenia zdalnie rozprawy z udziałem stron oraz konieczność pilnego rozpoznania skargi w sprawie niniejszej – Sąd rozpoznał tę skargę na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy o covid, o czym poinformowano strony postępowania na mocy zarządzenia z 11 marca 2021 r.
8. Spór w niniejszej sprawie dotyczy kwestii, czy nieodpłatne świadczenie pieniężne uzyskane przez Skarżącego od P. Sp. z o. o. z tytułu pełnienia funkcji prokurenta należy zakwalifikować do podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym przychodów z innych źródeł na podstawie art. 20 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 1 pkt 9 u.p.d.o.f. W ocenie Sądu, rację w tym sporze należy przyznać organom administracji publicznej, a zarzuty Skarżącego zawarte w skardze uznać za nieuzasadnione.
9. Punktem wyjścia dla przedstawionych poniżej rozważań jest przywołanie wyrażonej w art. 9 ust. 1 u.p.d.o.f. zasady powszechności opodatkowania. Wedle niej opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Regułą jest zatem, że każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną podlega opodatkowaniu, wyjątkiem zaś jest sytuacja, gdy dochód opodatkowaniu nie podlega. Natomiast zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 9 u.p.d.o.f. jednym ze źródeł przychodów są inne źródła. Rozwijając powyższe należy wskazać, że w myśl art. 20 ust. 1 u.p.d.o.f. za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14. dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i 17 oraz przychody nieznajdujące pokrycia w ujawnionych źródłach. Wyżej wymieniony katalog jest otwarty, co sprawia, że do tej kategorii można zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 u.p.d.o.f. Rozstrzygając niniejszą sprawę należy przytoczyć również treść art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f., zgodnie z którym kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Zawarty w ww. przepisie zwrot "koszty poniesione" oznacza, że ustawodawca w kategorii kosztu podatkowego ujmuje tylko wydatki, które rzeczywiście zostały poniesione przez podatnika. Obowiązek wykazania, że określone wydatki, które zaliczono do kosztów uzyskania przychodów zostały faktycznie poniesione, ciąży na podatniku. Istotne jest przy tym należyte udokumentowanie poniesienia określonych wydatków, odzwierciedlających rzeczywisty przebieg zdarzeń gospodarczych. Ustawodawca nie wskazuje enumeratywnie, jakie konkretnie koszty mogą być uznane za koszty uzyskania przychodów. Rozpatrując konkretne sytuacje, należy mieć na uwadze, że ustawodawca posługując się definicją generalną, a ponadto celowo używając w definicji pojęć elastycznych, o pewnym stopniu niedookreślenia, sprawił, że każdą sytuację należy rozpatrywać odrębnie, przy pełnym uwzględnieniu okoliczności danego przypadku. Stąd też w zakresie kosztów uzyskania przychodów nie jest w zasadzie prawidłowe stawianie tez o charakterze generalnym, które mogłyby mieć zastosowanie do każdego przypadku. Może się bowiem okazać, że dany koszt, który u większości podatników stanowić będzie koszt uzyskania przychodu, u konkretnego podatnika nie będzie mógł być zaliczony do kosztów uzyskania przychodów. Na takich samych zasadach możliwe są przypadki odwrotne. W orzecznictwie podkreśla się, że kosztem uzyskania przychodu są wszystkie wydatki poniesione w celu uzyskania przychodów, w tym również w celu zachowania i zabezpieczenia źródła przychodów, tak aby to źródło przynosiło przychody także w przyszłości. W takim ujęciu kosztami tymi będą zarówno koszty pozostające w bezpośrednim związku z uzyskanymi przychodami, jak i pozostające w związku pośrednim, jeżeli zostanie wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione w celu uzyskania przychodów (w tym dla zagwarantowania funkcjonowania źródła przychodów), nawet wówczas gdyby z obiektywnych powodów przychód nie został osiągnięty (tak NSA w wyroku z dnia 12 maja 1999 r. sygn. akt I SA/Wr 482/97, LEX nr 37832).
10. Mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy należy wskazać, że organy podatkowe prawidłowo oceniły, że wydatki poniesione przez J.S. w kwocie 123.651,87 zł nie zaliczały się do ujęcia w kosztach Spółki, a tym samym stanowiły prywatne wydatki prokurenta. Wydatki prokurenta zostały potwierdzone fakturami i paragonami fiskalnymi, natomiast zapłata za nie następowała bądź kartą należącą do P. Sp. z o. o., bądź z prywatnych środków Skarżącego w formie gotówkowej, które następnie na podstawie dokumentów KW były zwracane Stronie z kasy P. Sp. z o. o. (spis wydatków znajduje się w tabeli decyzji organu pierwszej instancji – k. 655-650 akt administracyjnych). Ponadto ww. okoliczności zostały w toku postepowania potwierdzone zeznaniami świadków oraz Strony. Fakt poniesienia ww. wydatków był bezsporny. Sporna natomiast była ocena poniesionych wydatków i sposób ich kwalifikacji. W tym miejscu zauważyć należy, że żaden z dowodów księgowych nie został opisany przez prokurenta, zarząd czy księgowość, w sposób wskazujący, że wydatkowana kwota stanowi "prezent dla kontrahenta" lub "wyposażenie biura czy mieszkania Spółki". Co więcej każda z tych faktur została ujęta w księgach rachunkowych P. Sp. z o. o. na koncie [...] "Prokurent Reprezentacja [...]" jako wydatek poniesiony przez Skarżącego, jako prokurenta Spółki. Sąd podziela ocenę organów podatkowych, że Strona nie udowodniła, że ww. dowody księgowe potwierdzają poniesienie wydatków w imieniu P. Sp. z o. o. na rzecz innych osób czy podmiotów. Ponadto Strona nie przedstawiła również dowodów potwierdzających efekty swych działań w charakterze prokurenta ww. Spółki. Wymiernym efektem działań Skarżącego jako prokurenta Spółki mogłyby być np. zawarte w imieniu Spółki umowy, udział w szkoleniach, czy konferencjach jako przedstawiciel Spółki. Takich efektów próżno dopatrywać się w przypadku Skarżącego. Tym samym należało uznać, że osiągnięte w 2013 r. przez Stronę nieodpłatne świadczenie pieniężne należało zakwalifikować do podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym, przychodów z innych źródeł - na podstawie art. 20 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 1 pkt 9 u.p.d.o.f., który podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym na zasadach ogólnych i powinien zostać wykazany w rocznym zeznaniu podatkowym za 2013 r.
11. Stosownie do art. 42a u.p.d.o.f. osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które dokonują wypłaty należności lub świadczeń, o których mowa w art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, są obowiązane sporządzić informację według ustalonego wzoru o wysokości przychodów i w terminie do końca lutego następnego roku podatkowego przekazać podatnikowi oraz urzędowi skarbowemu, którym kieruje naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika. Spółka nie sporządziła jednak informacji PIT-8C uznając, że poniesione koszty były jedynie wydatkami wynikającymi z wykonywania przez Stronę obowiązków prokurenta Spółki.
12. Jednak brak otrzymania informacji PIT-8C o wysokości uzyskanych przez prokurenta przychodów nie zwalniał Strony z obowiązku złożenia zeznania rocznego z uzyskanych dochodów. W takim przypadku Skarżący winien sam wskazać wysokość kwoty przychodu otrzymanej w 2013 r. z tytułu pełnienia funkcji prokurenta w P. Sp. z o. o.
13. Odnosząc się do kwestii ewentualnych kosztów uzyskania przychodu Skarżącego w związku z uzyskiwanymi przez niego należnościami stwierdzić należy, że zgodnie z treścią art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągniecia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Zasadne jest twierdzenie, że zawarty w ww. przepisie zwrot "koszty poniesione" oznacza że ustawodawca w kategorii kosztu podatkowego ujmuje tylko wydatki, które rzeczywiście zostały przez podatnika czy też płatnika poniesione. Zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.f. podstawę obliczenia podatku, z zastrzeżeniem art. 29-30c oraz art. 30e, stanowi dochód ustalony zgodnie z art. 9, art. 24 ust. 1, 2, 3b-3e, 4, 4a-4e, ust. 6 lub art. 24b ust. 1 i 2, lub art. 25, po odliczeniu kwot składek określonych w ustawie z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych:
- zapłaconych w roku podatkowym bezpośrednio na własne ubezpieczenia emerytalne, rentowe, chorobowe oraz wypadkowe podatnika oraz osób z nim współpracujących,
- potrąconych w roku podatkowym przez płatnika ze środków podatnika, z tym że w przypadku podatnika osiągającego przychody określone w art. 12 ust. 6, tylko w części obliczonej, w sposób określony w art. 33 ust. 4, od przychodu podlegającego opodatkowaniu; odliczenie nie dotyczy składek, których podstawę wymiaru stanowi dochód (przychód) zwolniony od podatku na podstawie ustawy, oraz składek, których podstawę wymiaru stanowi dochód, od którego na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Sąd przyznał rację organom podatkowym, że brak jest dowodów na poniesienie powyższych wydatków tym samym stwierdzić należy, że w przedmiotowej sprawie ww. okoliczności nie wystąpiły, a zatem organy prawidłowo przyjęły, że brak było podstaw do odliczenia od dochodu z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne za 2013 r. Podobnie na podstawie art. 27b ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.f. podatek dochodowy, obliczony zgodnie z art. 27 lub art. 30c, w pierwszej kolejności ulega obniżeniu o kwotę składki na ubezpieczenie zdrowotne, o której mowa w ustawie z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027, ze zm.):
- opłaconej w roku podatkowym bezpośrednio przez podatnika zgodnie z przepisami o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych,
- pobranej w roku podatkowym przez płatnika zgodnie z przepisami o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych; obniżenie nie dotyczy składek, których podstawę wymiaru stanowi dochód (przychód) zwolniony od podatku na podstawie ustawy oraz składek, których podstawę wymiaru stanowi dochód, od którego na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. W tej kwestii również należy podzielić ocenę organów, że względu na brak dowodów nie było podstaw do zastosowania ww. odliczenia składek za 2013r.
14. Strona podniosła w skardze również zarzuty naruszenia przepisów postępowania podatkowego, tj. art. 120, art. 121 § 1 i § 2, art. 122, art. 123, art. 124, art. 126, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1, art. 188, art. 189 § 1, art. 191, art. 192, art. 197, art. 199, art. 200 § 1 oraz art. 210 §1 ustawy Ordynacja podatkowa. Zarzuty te nie okazały się jednak zasadne. Zdaniem Sądu przeprowadzone postępowanie odpowiadało wymogom określonym w ww. przepisach. Sąd nie dopatrzył się naruszenia wyrażonej w art. 120 Ordynacji podatkowej zasady praworządności, a Strona w żaden sposób nie uzasadniła tego zarzutu. Bezpodstawny jest również zarzut naruszenia art. 121 Ordynacji podatkowej, którego Strona nie poparła żadnymi argumentami, a Sąd z urzędu nie stwierdził naruszenia tego przepisu. W kontekście zarzutu naruszenia art. 122 O.p. Sąd wskazuje, że organy podatkowe dokonały ustaleń dotyczących wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Nie doszło również do naruszenia art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej, bowiem Strona w toku postępowania informowana była o podejmowanych czynnościach i miała możliwość składania dokumentów. Strona w skardze nie wskazała okoliczności, które miałyby istotny wpływ na wynik sprawy, a których wyjaśnienia by jej uniemożliwiono. W kontekście zarzutu "stosowania przez organ pierwszej instancji adresu, który nie był adresem Podatnika" Sąd wskazuje, że pisma do Skarżącego były kierowane na prawidłowy adres, podzielając w tym zakresie argumentację organu.
Sąd nie dopatrzył się również naruszenia art. 124 O.p. i art. 126. Są to kolejne zarzuty Strony niepoparte żadnymi argumentami stanowiące polemikę z wnioskami przyjętymi po analizie stanu faktycznego przez organy podatkowe.
Za nieuzasadniony należało również uznać zarzut naruszenia art. 180 Ordynacji podatkowej. W toku postępowania organy przeanalizowały szereg dokumentów przedstawionych przez Stronę, mogących przyczynić się do wydania orzeczenia w niniejszej sprawie i dokonały ich oceny. Wzięty został pod uwagę cały zebrany w sprawie materiał dowodowy, który pozwalał na dokonanie ustaleń faktycznych w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy.
Niezasadny jest również zarzut naruszenia z art. 188 O.p. Organy podjęły działania celem realizacji dyspozycji ww. przepisu, jednak z przyczyn niezależnych od organu (niestawiennictwo świadków wnioskowanych przez Stronę) działania te okazały się nieskuteczne.
Niezasadne są również zarzuty naruszenia art. 191, 192 i 200 O.p., bowiem oceny okoliczności przeprowadzonych przez organ zostały dokonane zgodnie z art. 191 O.p., a także nie ulega wątpliwości, że Strona miała możliwość wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, co sama potwierdziła w skardze.
Brak jest podstaw do uznania zarzutu naruszenia art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej poprzez niezawarcie w zaskarżonej decyzji treści w nich opisanych. Wbrew twierdzeniu Strony, zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy wymienione w art. 210 § 1 Ordynacji podatkowej, a jej uzasadnienie jest wyczerpujące i spełnia wymogi określone w art. 210 § 4 O.p.
15. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.