III SA/Wa 1117/19

III SA/Wa 1117/19 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2019-12-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-05-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Jacek Kaute
Jarosław Trelka
Waldemar Śledzik /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6119 Inne o symbolu podstawowym 611
6560
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
II FSK 2107/20 - Wyrok NSA z 2023-07-26
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 200
art. 24 ust. 11
Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Waldemar Śledzik (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Jacek Kaute, sędzia WSA Jarosław Trelka, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 5 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi R. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie pozostawiania bez rozpatrzenia wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej 1) uchyla zaskarżone postanowienie; 2) zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz R. sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 597 zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez R. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej "Skarżąca") jest postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] marca 2019 r. utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] grudnia 2018 r. w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej.
Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie sprawy:
W dniu 24 września 2018 r. wpłynął do organu ww. wniosek dotyczący podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązków płatnika związanych z uczestnictwem pracowników w planie motywacyjnym organizowanym przez spółkę kapitałową z siedzibą w Szwajcarii, w ramach którego pracownicy nabywają warunkowe jednostki udziałowe RSU.
W związku z tym, że wniosek nie spełniał wymogów formalnych, o których mowa w art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa (dalej: "O.p."), pismem z dnia 22 października 2018 r. na podstawie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h ww. ustawy wezwano Wnioskodawcę do usunięcia braków w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem pozostawienia podania bez rozpatrzenia.
Wniosek należało uzupełnić poprzez:
1) Doprecyzowanie przedstawionych we wniosku stanów faktycznych/zdarzeń przyszłych poprzez wyjaśnienie:
a) Czy Plan motywacyjny, którego Uczestnikami są pracownicy Spółki został utworzony na podstawie Uchwały Walnego Zgromadzenia Akcjonariuszy spółki z siedzibą w Szwajcarii?
b) Czy Plan motywacyjny stanowi system wynagradzania, o którym mowa w art. 24 ust. 11b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?
c) Czy spółka z siedzibą w Szwajcarii, tworząca Plan motywacyjny jest spółką akcyjną?
d) Czy spółka z siedzibą w Szwajcarii będąca twórcą Planu motywacyjnego jest jednostką dominującą w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 37 ustawy o rachunkowości wobec Spółki?
e) Czy przyznane uczestnikom Planu warunkowe jednostki udziałowe RSU uprawniające do nieodpłatnego otrzymania G., stanowią pochodne instrumenty finansowe, o których mowa w art. 24 ust. 11b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z którym "osoby uprawnione do otrzymania świadczeń w ramach tego systemu wynagradzania bezpośrednio lub w wyniku realizacji praw z pochodnych instrumentów finansowych lub realizacji praw z papierów wartościowych, o których mowa w art. 3 pkt 1 lit b ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi, lub realizacji innych praw majątkowych, nabywają prawo do faktycznego objęcia lub nabycia akcji spółki określonej w pkt 1 lub 2"?
f) Czy też w ramach tego Planu pracownicy Spółki nabywają bezpośrednio G.?
g) Czy G. stanowią akcje, o których mowa w art. 24 ust. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?
Wskazano, że powyższe informacje zawarte zostały w stanowisku Spółki odnośnie zadanych pytań, natomiast winny być zawarte w opisie stanów faktycznych/zdarzeń przyszłych.
h) Czy jednostki RSU uczestnicy nabywają nieodpłatnie?
i) Czy uczestnictwo pracownika Spółki w Planie wynika z zawartej pomiędzy pracownikiem a Spółką umowy o pracę?
j) Czy Komitet wykonawczy i Komitet do spraw wynagrodzeń w zakresie swoich uprawnień działają w imieniu spółki z siedzibą w Szwajcarii organizatora Planu?
k) Czy spółka F. Ltd. podpisując umowę z uczestnikami otrzymującymi jednostki RSU działa w imieniu organizatora Planu motywacyjnego?
2) Przeformułowanie pytania nr 1 tak aby odnosiło się ono także do obowiązków Spółki jako płatnika w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
3) Doprecyzowanie stanowiska Spółki odnośnie pytania nr 1, mając na uwadze treść przeformułowanego pytania nr 1 odnoszącego się do obowiązków Spółki jako płatnika.
W wezwaniu wskazano, że powyższe informacje są niezbędne w celu merytorycznego rozpatrzenia wniosku.
Ponadto, wskazano, że w myśl art. 14b § 3 O.p., składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
Organ podatkowy wyjaśnił, że specyfika postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej polega między innymi na tym, że organ wydający interpretację "porusza się" niejako tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego przedstawionego przez wnioskodawcę oraz wyrażonej przez niego oceny prawnej. Dlatego też w sprawach tych nie jest prowadzone postępowanie dowodowe, a obowiązkiem wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego ustawodawca obciążył wnioskodawcę. Natomiast organ wydający interpretację ogranicza się do oceny okoliczności podanych we wniosku. W stosunku do tych tylko okoliczności organ wyraża następnie swoje stanowisko, które zawsze musi być jednak ustosunkowaniem się do stanowiska prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę.
Po analizie przesłanego uzupełnienia, organ stwierdził, że Wnioskodawca nie dokonał uzupełnienia stanów faktycznych/zdarzeń przyszłych przedstawionych we wniosku w pełnym zakresie, tj. nie wskazał w sposób jednoznaczny:
a) Czy Plan motywacyjny, którego Uczestnikami są pracownicy Spółki został utworzony na podstawie Uchwały Walnego Zgromadzenia Akcjonariuszy spółki z siedzibą w Szwajcarii?
b) Czy Plan motywacyjny stanowi system wynagradzania, o którym mowa w art. 24 ust. 11b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?
c) Czy spółka z siedzibą w Szwajcarii, tworząca Plan motywacyjny jest spółką akcyjną?
d) Czy spółka z siedzibą w Szwajcarii będąca twórcą Planu motywacyjnego jest jednostką dominującą w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 37 ustawy o rachunkowości wobec Spółki?
e) Czy przyznane uczestnikom Planu warunkowe jednostki udziałowe RSU uprawniające do nieodpłatnego otrzymania G. stanowią pochodne instrumenty finansowe, o których mowa w art. 24 ust. 11b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z którym "osoby uprawnione do otrzymania świadczeń w ramach tego systemu wynagradzania bezpośrednio lub w wyniku realizacji praw z pochodnych instrumentów finansowych lub realizacji praw z papierów wartościowych, o których mowa w art. 3 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi, lub realizacji innych praw majątkowych, nabywają prawo do faktycznego objęcia lub nabycia akcji spółki określonej w pkt 1 lub 2"?
f) Czy też w ramach tego Planu pracownicy Spółki nabywają bezpośrednio G.?
g) Czy G. stanowią akcje, o których mowa w art. 24 ust. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?
Organ wskazał, że w uzupełnieniu wniosku w stosunku do większości powyższych pytań Wnioskodawca odniósł się do wskazania, że ocena prawna/ocena prawno-podatkowa odpowiedzi na zadane pytania należy do organu.
W konsekwencji stwierdzić należy, że wniosek w zakresie obowiązków płatnika związanych z uczestnictwem pracowników w planie motywacyjnym organizowanym przez spółkę kapitałową z siedzibą w Szwajcarii, w ramach którego pracownicy nabywają warunkowe jednostki udziałowe RSU nie może być rozpatrzony w toku postępowania dotyczącego wydania interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego w trybie art. 14b O.p.
W dniu 14 grudnia 2018 r. wydano postanowienie o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia. Przedmiotowe postanowienie zostało wydane na podstawie art. 13 § 2a, art. 14g § 1 oraz art. 169 § 1 i § 4 w zw. z art. 14h O.p.
W przedmiotowym postanowieniu organ podatkowy stwierdził, że nie mógł rozpoznać złożonego przez Wnioskodawcę wniosku, z uwagi na brak precyzyjnego i kompletnego uzupełnienia przedstawionych we wniosku stanów faktycznych oraz zdarzeń przyszłych, w kontekście wystosowanego wezwania w sytuacji, gdy nie są znane wszystkie elementy stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego niezbędne do oceny stanowiska Wnioskodawcy.
Udzielenie odpowiedzi na postawione we wniosku pytania przekroczyłyby zakres uprawnień i kompetencji organu.
Skarżąca nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, wniosła w dniu 21 grudnia 2018 r. zażalenie na ww. postanowienie.
Po rozpatrzeniu zażalenia, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, postanowieniem z dnia [...] marca 2019 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
W uzasadnieniu organ podał, że problem prawny, z którym zwróciła się Skarżąca do organu podatkowego, z uwagi na brak wyczerpującego przedstawienia opisu stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego nie mógł być rozpoznany co do meritum, gdyż braki formalne wniosku uniemożliwiały dokonanie oceny prawnej stanowiska Wnioskodawcy na gruncie przepisów prawa podatkowego.
Odnosząc się do zarzutów Skarżącej, że Spółka we wniosku wskazała wszelkie posiadane informacje oraz fakty dotyczące konstrukcji oraz funkcjonowania Planu motywacyjnego oraz przekazane przez nią informacje są całkowicie wystarczające do tego, aby organ podatkowy samodzielnie dokonał oceny stanowiska Spółki, a także ocena charakteru prawnopodatkowego Planu motywacyjnego, jak również roli poszczególnych jego elementów i zaangażowanych podmiotów w kontekście spełnienia przesłanek uznania Planu za program motywacyjny, o którym mowa w art. 24 ust. 11 oraz 24 ust. 11b u.p.d.o.f nie stanowi elementu stanu faktycznego, tylko powinna być rezultatem wykładni przepisów prawa dokonanej przez organ oraz dokonanej przez niego oceny co do zastosowania tych przepisów na gruncie zarysowanego przez Spółkę stanu faktycznego i zgodnie z przepisami prawa, to do organu należy dokonanie kwalifikacji oraz oceny prawnej stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego przedstawionego we Wniosku, należy wskazać, że zarzuty te są bezzasadne. W związku z tym, że Spółka na wystosowane wezwanie nie doprecyzowała stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego, to organ nie miał możliwości dokonania oceny merytorycznej sprawy i wydania interpretacji indywidualnej.
Organ podatkowy raz jeszcze podkreślił, że Skarżąca zobowiązana była na etapie odpowiedzi na wezwanie organu z dnia 22 października 2018 r. do prawidłowego uzupełnienia braków formalnych wniosku, poprzez doprecyzowanie stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego.
Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej winien wypełnić określone wymogi formalne w tym, m.in. dotyczące wyczerpującego przedstawienia stanu faktyczny/zdarzenia przyszłego oraz przedstawienia stanowiska w sprawie adekwatnego do zadanego pytania/pytań, aby organ podatkowy mógł udzielić jednoznacznej oceny prawnej stanowiska Wnioskodawcy na gruncie konkretnych przepisów prawa podatkowego, w przedmiotowej sprawie w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych.
Na powyższe postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, pismem z dnia 3 kwietnia 2019 r. Skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie:
1) art. 14b § 1 oraz art. 14g § 1 w związku z art. 14b § 3 O.p. przez błędne uznanie, że w sprawie wystąpiły przesłanki pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia,
2) art. 169 § 1 w związku z art. 14h i w związku z art. 14b § 3 O.p. przez uznanie za zasadne bezpodstawnego wezwania Spółki do usunięcia braku wniosku, uzupełnienia wniosku w zakresie opisu stanu faktycznego,
3) art. 233 § 1 pkt 1 oraz art. 233 § 1 pkt 2 w związku z art. 239 O.p. przez utrzymanie w mocy postanowienia pierwszej instancji , które powinno zostać uchylone,
4) art. 120 i 121 § 1 w związku z art. 14b § 1 i art. 14h O.p. przez niewydanie interpretacji w indywidualnej sprawie Spółki w sytuacji, gdy powinna ona zostać wydana,
5) naruszenie art. 217 § 2 w związku z art. 14h O.p. przez wydanie postanowienia bez uzasadnienia faktycznego i prawnego.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i jednocześnie podtrzymał prezentowane w sprawie stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Na wstępie należy wskazać, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do obowiązującego od dnia 15 sierpnia 2015 r. nowego brzmienia przepisu art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. - Dz.U. z 2016r., poz. 718 ze zm. – zwaną dalej "p.p.s.a.").
Zgodnie z art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 p.p.s.a. sprawa, w której przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, może być rozpoznana w trybie uproszczonym, czyli na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
Rozpoznając przedmiotową sprawę Sąd wskazuje, że na podstawie art. 184 Konstytucji RP, w związku z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. - Dz.U. z 2017 r., poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (oraz odpowiednio na postanowienia).
Powyższa kontrola dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania zaskarżonego aktu administracyjnego, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego.
W wyniku takiej kontroli decyzja (postanowienie) może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.).
Sprawując kontrolę w oparciu o powołane kryterium zgodności z prawem sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy administracyjnej, biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydania ocenianej decyzji, nie uwzględniając okoliczności, które zaistniały w okresie późniejszym.
Jednocześnie, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015r.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a.
Oceniając zaskarżone postanowienie w świetle wskazanych kryteriów, Sąd uznał, że skarga jest zasadna.
Istota sporu sprowadza się do przesądzenia prawidłowości zastosowania przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej art. 14g § 1 w zw. z art. 14b § 3 O.p. i art. 169 § 1 i 4 O.p., a w konsekwencji oceny, czy w rozpoznawanym stanie faktycznym i prawnym ziściła się przesłanka pozostawienia bez rozpoznania wniosku strony Skarżącej o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa w zakresie wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego oraz zdarzenia podatkowego czy też, jak wywodzi Skarżąca, wniosek "spełniał formalny wymóg" do wydania Interpretacji. Ponieważ stanowiska prawne Stron, w tym zarzuty skargi, zostały przedstawione w tzw. części historycznej nin. uzasadnienia, Sąd odstępuje od ich ponownej, szczegółowej prezentacji, podkreślając jedynie, że oś sporu koncentruje wokół tego czy Skarżąca dokonała właściwego uzupełnienia - w trybie art. 169 § 1 i 4 O.p. - doprecyzowania przedstawionego we wniosku stanu faktycznego o wszystkie elementy wskazane w wezwaniu oraz, w szczególności, czy odpowiedź na skierowane przez Organ pytania były pytaniami o fakty, czy też stanowiły ocenę prawnopodatkową, do której powinien odnieść się Organ podatkowy, a nie Skarżąca. Zdaniem Organu, Skarżąca pomimo wezwania, nie uzupełniła opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) w sposób wystarczający do wydania rozstrzygnięcia w sprawie w zakresie wyznaczonym przez pytania zawarte we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, natomiast zdaniem Skarżącej, przedstawiła ona opis stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) w sposób zupełny i kompletny, zaś odpowiedź na pytanie zadane w wezwaniu organu stanowiłby element oceny prawnej.
W tak zarysowanym sporze należy podzielić stanowisko Skarżącej.
W punkcie wyjścia przypomnieć trzeba, że zgodnie z art. 14g § 1 O.p., Organ Interpretacyjny zobowiązany jest pozostawić bez rozpatrzenia wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w sytuacji, gdy nie spełnia on wymogów określonych w art. 14b § 3 O.p. lub innych wymogów określonych przepisami prawa.
Przepis art. 14b § 3 O.p., do którego nawiązuje art. 14g § 1 O.p., formułuje niezbędne wymogi wniosku o interpretację podatkową, czyniąc adresatem tej powinności podmiot występujący z wnioskiem o udzielenie interpretacji podatkowej w indywidualnej sprawie. Zgodnie z jego treścią, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej zobowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Zakres żądania wnioskodawcy wyznacza zatem stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) przedstawiony we wniosku, stan prawny (przepisy prawa) wskazany przez stronę oraz zagadnienie prawne, które ma być przedmiotem interpretacji, a które zawarte jest w pytaniu (pytaniach) strony.
Organ w niniejszej sprawie pozostawił bez rozpatrzenia wniosek Gminy na podstawie m.in. art. 14g § oraz art. 169 § 1 w zw. z 14 h O.p., uznając, że nie doszło w sprawie do uzupełnienia stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) o wskazane elementy stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) dotyczące charakteru prawnopodatkowego Planu motywacyjnego, jak również roli poszczególnych jego elementów i zaangażowanych podmiotów na gruncie przepisów prawa podatkowego.
W związku z powyższym Organ na podstawie art. 169 § 1 w zw. z art. 14 h O.p. wezwał Stronę o doprecyzowanie przedstawionego we wniosku stanu faktycznego o elementy wskazane w wezwaniu, tj.:
1) Czy Plan motywacyjny, którego Uczestnikami są pracownicy Spółki został utworzony na podstawie Uchwały Walnego Zgromadzenia Akcjonariuszy spółki z siedzibą w Szwajcarii?
2) Czy Plan motywacyjny stanowi system wynagradzania, o którym mowa w art. 24 ust. 11b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?
3) Czy spółka z siedzibą w Szwajcarii, tworząca Plan motywacyjny jest spółką akcyjną?
4) Czy spółka z siedzibą w Szwajcarii będąca twórcą Planu motywacyjnego jest jednostką dominującą w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 37 ustawy o rachunkowości wobec Spółki?
5) Czy przyznane uczestnikom Planu instrumenty S-SARs uprawniające do nieodpłatnego otrzymania G., stanowią pochodne instrumenty finansowe, o których mowa w art. 24 ust. 11b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z którym "osoby uprawnione do otrzymania świadczeń w ramach tego systemu wynagradzania bezpośrednio lub w wyniku realizacji praw z pochodnych instrumentów finansowych lub realizacji praw z papierów wartościowych, o których mowa w art. 3 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi, lub realizacji innych praw majątkowych, nabywają prawo do faktycznego objęcia lub nabycia akcji spółki określonej w pkt 1 lub 2"?
6) Czy też w ramach tego Planu pracownicy Spółki nabywają bezpośrednio G.?
7) Czy G. stanowią akcje, o których mowa w art. 24 ust. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?
W odpowiedzi na to wezwanie Skarżąca wskazała, że określenie charakteru prawnopodatkowego planu motywacyjnego, jak również roli poszczególnych jego elementów i zaangażowanych podmiotów na gruncie przepisów prawa podatkowego, w szczególności UPDOF, nie stanowi elementu stanu faktycznego, lecz jego prawno-podatkową ocenę, oraz że taką ocenę stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego Spółka przeprowadziła w uzasadnieniu wniosku. Wyraziła też pogląd, że rozstrzygnięcie o prawno-podatkowej kwalifikacji niektórych okoliczności w świetle przepisów, które są przedmiotem zapytania Spółki, nie powinno być przedmiotem wezwania i dlatego nie jest obowiązana czynić zadość żądaniu organu w tym zakresie oraz, że informacje wskazane w opisie stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego wniosku, uzupełnione o informacje zawarte w odpowiedzi Spółki, stanowią kompletny opis wszystkich cech planu motywacyjnego istotnych z punktu widzenia pytań będących przedmiotem wniosku i są one wystarczające, aby organ samodzielnie dokonał oceny charakteru prawnopodatkowego planu motywacyjnego i poszczególnych jego elementów, w ramach realizacji obowiązków ustawowych organu wynikających z art. 14c § 1 OP. Jednocześnie na pozostałe pytania Organu strona udzieliła żądanych informacji.
W ocenie Sądu, w tak zakreślonym stanie sprawy, zarzuty skargi, iż Organ bezpodstawnie pozostawił jej Wniosek w zakresie uznania Planu za program motywacyjny, tj. warunków wskazanych w art. 22 ust. 11b u.p.d.o.f., bez rozpatrzenia, są zasadne.
Sąd zauważa, że Skarżąca we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej domagała się udzielenia odpowiedzi na dwa zasadnicze pytania, tj. czy Plan spełnia warunki do uznania go za program motywacyjny, o którym mowa w art. 24 ust. 11-12a u.p.d.o.f. a w przypadku odpowiedzi twierdzącej, czy przychody Uczestnika Planu będącego pracownikiem spółki, uzyskane z tytułu uczestnictwa w Planie będą podlegały opodatkowaniu zgodnie z art. 24 ust. 11 u.p.d.o.f., tj. jednorazowo, w momencie zbycia G. nabytych (objętych) w ramach Planu, a także czy przychód z tytułu odpłatnego zbycia przez pracownika Wnioskodawcy będącego Uczestnikiem Planu G. nabytych (objętych) w ramach Planu powinien być zakwalifikowany do przychodów z kapitałów pieniężnych w rozumieniu art. 17 ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.f. i opodatkowany zgodnie z art. 30b ust. 1 u.p.d.o.f. stawką 19% i w związku z czym na Spółce nie będą ciążyły żadne obowiązki płatnika z tego tytułu.
W zakresie tak zadanych pytań, w opisie stanu faktycznego, Spółka zawarła istotne cechy planu motywacyjnego jego uczestników oraz instrumentów S-SARs. Następnie w uzasadnieniu do wniosku przeprowadziła ocenę prawną stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego, obejmującą m.in. ocenę charakteru prawnego instrumentów S-SARs, spełnienie warunków dotyczących organizatora planu motywacyjnego czy sposobu jego utworzenia. W oparciu o dokonaną ocenę Spółka doszła do wniosku, że plan motywacyjny spełnia warunki do uznania go za program motywacyjny, o którym mowa w art 24 ust 11-12a u.p.d.o.f., w związku z czym przychody uzyskane z tytułu uczestnictwa w planie będą podlegały opodatkowaniu zgodnie z art. 24 ust 11 tejże ustawy, tj. jednorazowo, w momencie zbycia akcji nabytych (objętych) w ramach planu, z związku z czym na Spółce nie dążą żadne obowiązki płatnika z tego tytułu.
W ocenie Sądu, zarówno we Wniosku, jak i w odpowiedzi na wezwanie, Strona zaprezentowała wszystkie istotne informacje niezbędne do wydania Interpretacji w zakresie zdarzenia objętego przedmiotem oceny jej stanowiska prawnego. Tymczasem, jak słusznie podnosi Skarżąca, Organ zażądał od niej także aby w ramach wezwania z art. 169 § 1 w zw. z art. 14 h O.p. dokonała oceny charakteru prawnopodatkowego poszczególnych elementów programu motywacyjnego - tj. określiła, czy stanowią daną instytucję lub spełniają dany warunek wynikający wprost z przepisów u.p.d.o.f. W ten sposób to na Skarżącą "przerzucono" niejako obowiązek wyjaśnienia, jak rozumie i ocenia daną sytuację z perspektywy przepisów podatkowych.
I tak: z samej konstrukcji niektórych pytań zawartych w wezwaniu Organu do wyjaśnienia (jak choćby czy Plan motywacyjny stanowi system wynagradzania, o którym mowa w art. 24 ust. 11b u.p.d.o.f. oraz czy G. stanowią akcje, o których mowa w art. 24 ust. 11 u.p.d.o.f.) wynika, że aby na nie odpowiedzieć, Skarżąca musiałaby samodzielnie ustalić, jak rozumie wskazany przez organ przepis komentowanej ustawy, a następnie zadecydować czy ma on zastosowanie do elementów, o których prawnopodatkowy charakter zapytał organ. Inaczej mówiąc, odpowiedź na tak zadane pytania stanowiłoby w gruncie rzeczy dokonaniem wykładni przepisów prawa podatkowego, o które wystąpił Wnioskodawca.
Podobnie pytanie Organu dotyczące tego czy spółka z siedzibą w Szwajcarii będąca twórcą planu motywacyjnego jest jednostką dominującą w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 37 ustawy o rachunkowości wobec Spółki wymagałoby wykładni wskazanego przepisu prawa i oceny, czy znajdzie on zastosowanie do powiązań między Spółką a organizatorem planu motywacyjnego. Tymczasem przyjąć trzeba, że jeśli ustawy podatkowe wprost odwołują się do pojęć zdefiniowanych w innych przepisach i bez wykładni tych przepisów niemożliwa jest interpretacja przepisów prawa podatkowego, to również w tym zakresie nie jest dopuszczalne, by organ przerzucał na Podatnika ciężar dokonania wykładni takich przepisów (w zakreślonym przypadku - ustawy o rachunkowości).
Z kolei pytanie czy Plan motywacyjny, którego Uczestnikami są pracownicy Spółki został utworzony na podstawie Uchwały Walnego Zgromadzenia Akcjonariuszy spółki z siedzibą w Szwajcarii odnosi się do rozumienia jednego z warunków, jakie ma spełnić system wynagradzania, by był traktowany jako program motywacyjny w świetle art. 24 ust 11 b u.p.d.o.f. i odpowiedź na nie Spółki wymagałaby również dokonania wykładni tegoż przepisu.
Jednocześnie analiza przedstawionych w wezwaniu pytań upoważnia do stwierdzenia, że stanowią one powtórzenie "wątpliwości" Spółki opisanych we wniosku co do których Organ winien się wypowiedzieć w drodze stanowiska prawnego. Tymczasem Organ zamiast rozstrzygnąć te "wątpliwości" zadał Skarżącej analogiczne pytania, na które Spółka chciała uzyskać odpowiedź.
Najdobitniej widać to na przykładzie pytania, które było zasadniczym przedmiotem wniosku o Interpretację a mianowicie "Czy plan spełnia warunki do uznania go za program motywacyjny, o którym mowa w art. 24 ust. 11-12a u.p.d.o.f., które to pytanie Organ niemal w identycznej treści "przerzucił" na Skarżącą wzywając Spółkę do określenia "Czy plan motywacyjny stanowi system wynagradzany o którym mowa w art 24 ust 11b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?".
Jedynie ubocznie Sąd zauważa, że gdyby zgodnie z wezwaniem Organu Skarżąca odpowiedziała na to pytanie, to niemal wszystkie pozostałe pytania (poza jednym) byłyby już zbędne, co potwierdza zarzut skargi, że udzielenie przez Spółkę odpowiedzi na zadane przez Organ w wezwaniu pytania oznaczałoby konieczność uznania oceny prawnopodatkowej poszczególnych warunków przewidzianych przez ustawę dla programów motywacyjnych za elementy stanu faktycznego. Odpowiedzi takie stanowiłyby de facto merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, zaś wydanie przez organ Interpretacji w takim wypadku byłoby tylko "formalnym krokiem" i jako taki mijałoby się całkowicie z celem i funkcją instytucji interpretacji indywidualnej.
Reasumując powyższe, Sąd podziela zarzuty skargi, że Organ Interpretacyjny nie był zatem uprawniony do wezwania Spółki o uzupełnienie opisu stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego o wskazane i opisane elementy w trybie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h O.p. bowiem przedstawiony przez Skarżącą opis stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) był kompletny i zupełny, a zagadnienie, o uzupełnienie którego wzywał organ, winno podlegać wykładni organu w wydanej interpretacji indywidualnej, jako stanowiące element oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Stwierdzić przy tym należy, że powyższe naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, skutkujące pozostawieniem wniosku o wydanie Interpretacji indywidualnej bez rozpatrzenia.
Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ interpretacyjny zobowiązany będzie uwzględnić przedstawione w niniejszym uzasadnieniu stanowisko Sądu, co sprowadza się do konieczności wydania Interpretacji na podstawie opisu zdarzenia wynikającego z Wniosku.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., uchylił zaskarżone postanowienie.
W związku z uwzględnieniem skargi, Sąd na podstawie art. 200, art. 205 § 2 i 4 oraz art. 209 p.p.s.a., zgodnie ze złożonym wnioskiem, zasądził na rzecz Skarżącej zwrot kosztów postępowania w wysokości 597 zł, w tym kwotę 100 zł tytułem uiszczonego w sprawie wpisu sądowego oraz kwotę 480 zł tytułem kosztów wynagrodzenia pełnomocnika, którego wysokość ustalono na podstawie § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1687), a także zwrot uiszczonej opłaty skarbowej w wysokości 17 zł.