III SA/Wa 1106/20

III SA/Wa 1106/20 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2020-11-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-05-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Agnieszka Baran /sprawozdawca/
Jacek Kaute /przewodniczący/
Waldemar Śledzik
Symbol z opisem
6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
6560
Hasła tematyczne
Interpretacje podatkowe
Podatek dochodowy od osób prawnych
Sygn. powiązane
II FSK 483/21 - Wyrok NSA z 2024-01-18
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną interpretację
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 1036
art. 7b ust. 1, art. 16b ust. 1 pkt 4-7
Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jacek Kaute, Sędziowie sędzia del. SO Agnieszka Baran (sprawozdawca), sędzia WSA Waldemar Śledzik, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 listopada 2020 r. sprawy ze skargi E. S.A. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 9 marca 2020 r. nr 0111-KDIB2-1.4010.563.2019.1.AP w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych 1. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz E. S.A. z siedzibą w W. kwotę 697 zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Pismem z dnia 14 kwietnia 2020 r. E. P. S.A. z siedzibą w W. (dalej jako: "skarżąca" lub "spółka") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: "Dyrektor", "Dyrektor KIS") z 9 marca 2020 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych. Zaskarżona interpretacja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:
W dniu 9 grudnia 2019 r. wpłynął do organu wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych, w zakresie ustalenia, czy przychód ze sprzedaży prawa z rejestracji znaku towarowego stanowi przychód z zysków kapitałowych zgodnie z art. 7b ust. 1 pkt 6 lit. e) ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 1036 ze zm., dalej jako: "ustawa o CIT")
We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny:
Spółka - zarówno nazwa, jak i forma prawna spółki ulegały w przeszłości zmianom, jest polskim rezydentem podatkowym, zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o CIT, podlega na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania. Spółka prowadzi działalność wydawniczą w zakresie czasopism i książek oraz działalność portali internetowych. Nie jest ubezpieczycielem, bankiem ani podmiotem, o którym mowa w art. 15c ust. 16 pkt 3, 4, 15 i 16 ustawy o CIT, instytucją finansową w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe (Dz.U. z 2018 r., poz. 2187 ze zm., winno być: Dz.U. z 2019 r., poz. 2357 ze zm.), ani podmiotem, o którym mowa w art. 3 pkt 21 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 2286 ze zm., winno być: Dz. U. z 2020 r., poz. 89 ze zm.).
We wniosku zostało wyjaśnione, że do 13 czerwca 2019 r. spółka była wydawcą m.in. czasopisma X. Na mocy umowy sprzedaży czasopism z 13 czerwca 2019 r. (dalej: "umowa") spółka dokonała sprzedaży trzech czasopism (jednym ze sprzedanych czasopism było czasopismo X (dalej: "czasopismo") na rzecz podmiotu niepowiązanego działającego również w branży wydawniczej (dalej: "kupujący"). Warunki umowy były przedmiotem rynkowych negocjacji spółki i kupującego w szczególności w zakresie kluczowych elementów transakcji, tj. m.in. praw będących przedmiotem sprzedaży, określenia ceny oraz jej alokacji na poszczególne elementy transakcji sprzedaży, warunków płatności oraz innych istotnych ustaleń biznesowych.
Zgodnie z zapisami umowy, spółka przeniosła na kupującego między innymi następujące, przysługujące jej prawa związane z czasopismem (analogiczny szereg praw dotyczących pozostałych dwóch czasopism również był przedmiotem umowy, nie dotyczy to jednak kwestii objętych niniejszym wnioskiem):
1. prawa ochronne oraz prawa wynikające ze zgłoszeń słownych i słowno-graficznych znaków towarowych oraz autorskie prawa majątkowe do utworów stanowiących znaki towarowe. W grupie tych praw znajdowało się prawo z rejestracji pod numerem rejestracyjnym (...), słownego znaku towarowego czasopisma (dalej: "znak towarowy");
2. prawa z rejestracji tytułu prasowego czasopisma i wydań specjalnych czasopisma;
3. autorskie prawa majątkowe do utworów zawartych w czasopiśmie i wydaniach specjalnych czasopisma, tj. do layoutów (rozumianych jako projekt graficzny czasopisma lub makieta), do projektu graficznego logo oraz nazwy czasopisma i wydań specjalnych czasopisma, w celu wykorzystania na wszystkich znanych w dniu zawarcia Umowy polach eksploatacji wymienionych w art. 50 i art. 74 ust. 4 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 1231 ze zm.);
4. prawa do zawartości czasopisma, tj. licencja niewyłączna do utworów i materiałów, które zostały zamieszczone w czasopiśmie od numeru 1/2018 włącznie;
5. utwory i materiały do numeru 14/2019 Czasopisma, tj. autorskie prawa majątkowe lub licencje do utworów, które zostały zakupione w celu ich zamieszczenia w ww. numerach Czasopisma;
6. prawa zależne - przysługujące spółce prawa do decydowania o rozporządzaniu i korzystaniu z opracowania utworów i przedmiotów praw zależnych w stosunku do praw, o których mowa w pkt 1 do 5 powyżej;
7. prawa i obowiązki wynikające z rejestracji domen internetowych związanych z czasopismem;
8. prawo do fanpage'a czasopisma na portalu A.
W celu udokumentowania sprzedaży czasopism na drodze umowy spółka wystawiła fakturę VAT obejmującą w odrębnych pozycjach poszczególne aktywa przeniesione na mocy umowy wraz z przypisaną im ceną. Jedną z pozycji ujętych na fakturze był znak towarowy. W wyniku rynkowych negocjacji spółki i kupującego do niego została przypisana istotna wartość przedmiotu transakcji.
W związku z rozliczeniem sprzedaży praw związanych z czasopismami objętymi umową, w tym w szczególności w związku ze sprzedażą prawa z rejestracji znaku towarowego, spółka osiągnęła dochód podatkowy.
Mając na względzie opisaną wyżej transakcję sprzedaży z 2019 r. na potrzeby ujęcia rozliczenia przez spółkę tej transakcji na gruncie ustawy o CIT, spółka przeprowadziła wewnętrzne analizy mające na celu ustalenie, jakie czynności zostały podjęte przez nią w przeszłości w związku z nabyciem znaku towarowego.
Spółka zaznaczyła, że czasopismo pod niezmienionym tytułem ukazuje się od [...] i przez cały ten okres pozostawało jednym z najbardziej rozpoznawalnych tytułów w swoim segmencie. Prawa do jego wydawania zostały zakupione przez poprzednika prawnego spółki - spółkę "X" spółka z o.o. na mocy umowy zbycia praw do wydawania czasopism z 31 sierpnia 1993 r. zawartej z podmiotem niepowiązanym tj. spółką "Y" spółka z o.o. (dalej: "umowa nabycia"). W ramach przedmiotowej umowy nabycia spółka dokonała również zakupu praw wydawniczych do dwóch innych czasopism (których wydawanie nie było kontynuowane i które nie dotyczą sprawy objętej niniejszym wnioskiem o interpretację). Transakcja nabycia została dokonana za wynagrodzeniem i spółka poniosła istotny wydatek finansowy z tytułu zakupu praw wydawniczych do czasopism (w tym zakupu praw wydawniczych do czasopisma).
Zgodnie z treścią preambuły do umowy nabycia, sprzedawca był jedynym i wyłącznym wydawcą czasopisma na podstawie umowy kupna-sprzedaży z 11 lipca 1991 r. oraz rejestru dzienników i czasopism prowadzonego przez właściwy miejscowo dla siedziby wydawcy Sąd Wojewódzki. Sprzedawca oświadczył również, że przysługują mu prawa wydawnicze do czasopisma, które nie są niczym ograniczone oraz przenosi na spółkę "wszystkie swoje prawa związane z wydawaniem" m.in. Czasopisma "X".
Zgodnie z zapisami umowy nabycia, spółka nabyła uprawnienia do wydawania czasopisma z chwilą dokonania zmian we właściwym rejestrze dzienników i czasopism. Stosowny wniosek spółki w tym przedmiocie wpłynął do Sądu Wojewódzkiego w Warszawie (...) 2 września 1993 roku. W szczególności podkreślenia wymagało, że zgodnie z brzmieniem art. 20 ust. 2 pkt 1 ustawy z 26 stycznia 1984 r. - Prawo prasowe (Dz. U. z 1984 r., nr 5, poz. 24 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym we wrześniu 1993 r. wniosek o rejestrację powinien zawierać m.in. tytuł czasopisma- któremu to wymogowi czynił za dość przedmiotowy wniosek. Na dzień sprzedaży czasopisma było ono wpisane do rejestru dzienników i czasopism prowadzonego przez Sąd Okręgowy w W.
Zgodnie z przepisami ustawy o CIT w brzmieniu obowiązującym w dacie dokonania transakcji oraz rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 marca 1992 r. w sprawie składników majątkowych uznawanych za środki trwałe oraz wartości niematerialne i prawne (Dz. U. z 1992 r., nr 30, poz. 130 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym we wrześniu 1993 r., 28 września 1993 r. spółka wprowadziła do ewidencji podatkowej WNiP (którego wartość początkowa, co do zasady, odpowiadała wartości praw nabytych w ramach Umowy Nabycia) pozycję "Prawa wydawnicze do tytułu X." i następnie od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym ujęto je w ewidencji księgowej, rozpoczęła ich amortyzację podatkową.
Spółka wyjaśniła we wniosku, że w związku z nabytymi uprawnieniami do wydawania czasopisma, 1 sierpnia 1995 r. wystąpiła z wnioskiem o rejestrację słownego znaku towarowego "X" stanowiącego de facto tytuł czasopisma, aby uzyskać pełną formalną ochronę prawną. Zgodnie z treścią rejestru znaków towarowych prowadzonego przez Urząd Patentowy Rzeczpospolitej Polskiej, słowny Znak Towarowy "X" został zarejestrowany 8 września 1998 r. (6 czerwca 2001 r. zostały uwzględnione w rejestrze zmiany nazwy i formy prawnej spółki). Znak towarowy nie został wprowadzony do podatkowego rejestru WNiP i nie był amortyzowany dla celów podatkowych przez spółkę. Spółka wskazała, że skuteczna rejestracja znaku towarowego i jego utrzymanie przez nią nie byłyby w praktyce możliwe, gdyby poprzednik prawny spółki w drodze odpłatnej transakcji gospodarczej (udokumentowanej Umową Nabycia) z 1993 r. nie nabył uprawnień wydawniczych do czasopisma o tytule "X". W momencie zawierania umowy nabycia czasopismo było jednym z najbardziej rozpoznawalnych tytułów prasowych w Polsce. Wysoka rozpoznawalność czasopisma, a w konsekwencji znaku towarowego, była skutecznie budowana od [...] roku. Spółka wykorzystywała znak towarowy w prowadzonej działalności związanej z wydawaniem czasopisma przez cały okres jego posiadania. Wykorzystanie znaku towarowego polegało w szczególności na umieszczaniu go na wszystkich numerach czasopisma oraz wydaniach specjalnych czasopisma, a także w działaniach reklamowych i marketingowych związanych z Czasopismem.
Mając na uwadze przedstawione wyżej okoliczności spółka wskazała, że pragnie uzyskać potwierdzenie co do prawidłowości alokacji przychodu ze sprzedaży prawa z rejestracji znaku towarowego do odpowiedniego źródła przychodów, tj. do przychodów z zysków kapitałowych lub do przychodów z innych źródeł.
W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:
Czy przychód ze sprzedaży prawa z rejestracji znaku towarowego stanowi przychody z zysków kapitałowych zgodnie z art. 7b ust. 1 pkt 6 lit. e ustawy o CIT?
Przedstawiając swoje stanowisko, spółka wskazał, że przychód ze sprzedaży prawa z rejestracji znaku towarowego stanowi przychód z zysków kapitałowych zgodnie z art. 7b ust. 1 pkt 6 lit. e ustawy o CIT.
Podniosła, że zgodnie z art. 7b ust. 1 pkt 6 lit. e ustawy o CIT, za przychody z zysków kapitałowych uważa się przychody ze zbycia m.in. praw majątkowych, o których mowa w art. 16b ust. 1 pkt 4-7 ustawy o CIT, z wyłączeniem m.in. praw wytworzonych przez podatnika.
Spółka podniosła, odwołując się do opisu zaistniałego stanu faktycznego, że w odniesieniu do zakresu jej działalności nie znajdują zastosowania wyłączenia podmiotowe, które skutkowałyby zaliczeniem przedmiotowego przychodu ze sprzedaży prawa z rejestracji znaku towarowego przez spółkę w źródle przychodów innych niż przychody z zysków kapitałowych.
W świetle powyższego weryfikacja, czy przychód ze sprzedaży prawa z rejestracji znaku towarowego stanowi zgodnie z art. 7b przychód z zysków kapitałowych, czy też inne przychody na gruncie ustawy o CIT. wymaga stwierdzenia, czy zbywane prawo:
1. należy do katalogu praw wskazanych w art. 16b ust. 1 pkt 4-7 ustawy o CIT oraz czy spełnia następujące przesłanki:
– zostało nabyte od innego podmiotu (na gruncie art. 16b ustawy o CIT),
– nadawało się do gospodarczego wykorzystania w dniu przyjęcia do używania,
– przewidywany okres użytkowania był dłuższy niż rok,
– wykorzystywane było przez spółkę na potrzeby związane z prowadzoną przez spółkę działalnością gospodarczą oraz
2. nie zostało wytworzone przez spółkę (na gruncie art. 7b ustawy o CIT).
W tym celu spółka przytoczyła wynik wewnętrznych analiz zdarzeń przeszłych dotyczących nabycia prawa do znaku towarowego.
Dodatkowo spółka podkreśliła, że w dacie zdarzeń przeszłych obowiązywały inne niż obecnie przepisy regulujące kwestię nabycia prawa do znaku towarowego na gruncie p.w.p., uprzednio obowiązujących ustaw w zakresie znaków towarowych, jak również na gruncie ustawy o CIT. W związku z czym, spółka przedstawiła również odpowiednią analizę w tym zakresie.
Zdaniem spółki, prawo z rejestracji znaku towarowego znajduje się w katalogu praw wymienionych w art. 16b ust. 1 pkt 4-7 ustawy o CIT, a mianowicie stanowi prawo określone w p.w.p. i wypełnia hipotezę art. 16b ust. 1 pkt 6 ustawy o CIT. Dokonując klasyfikacji prawa z rejestracji znaku towarowego na gruncie p.w.p należy wskazać, że prawo z rejestracji znaku towarowego powstało w okresie obowiązywania uprzednio obowiązujących przepisów dotyczących własności intelektualnej (czyli m.in. praw do znaków towarowych), t.j. przed 2001 r.
Zdaniem spółki, prawo z rejestracji znaku towarowego należy uznać za prawo określone w obecnie obowiązujących przepisach p.w.p., do których odwołuje się art. 16b ust. 1 pkt 6 ustawy o CIT. Przesłankę takiej klasyfikacji spółka wywodzi z brzmienia:
– art. 315 ust. 1 p.w.p., zgodnie z którym: "Prawa w zakresie wynalazków, wzorów użytkowych, wzorów zdobniczych, topografii układów scalonych, znaków towarowych oraz projektów racjonalizatorskich, istniejące w dniu wejścia w życie ustawy, pozostają w mocy. Do praw tych stosuje się przepisy dotychczasowe, o ile przepisy niniejszego działu nie stanowią inaczej." Oraz
– wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 marca 2007 r., sygn. akt GSK 364/06, w którym NSA stwierdził, że: "zawarte w art. 315 ust. 1 zdanie drugie p.w.p. wskazanie rozumieć trzeba w ten sposób, że przepisy ustawy o znakach towarowych stosuje się do oceny skutków zdarzeń prawnych, mających miejsce w czasie ich obowiązywania, natomiast skutki zdarzeń prawnych, które nastąpiły po 22 sierpnia 2001 r. podlegać powinny ocenie na podstawie przepisów ustawy - Prawo własności przemysłowej także wówczas, gdy dotyczyły praw już istniejących".
W kwestii uznania prawa z rejestracji znaku towarowego jako prawa nabytego, spółka podniosła, że prawo z rejestracji znaku towarowego nabyła w drodze konstytutywnej decyzji Urzędu Patentowego z [...] września 1998 r., na mocy której znak towarowy został wpisany do rejestru. Zdaniem spółki, zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych "nie ma uzasadnionych powodów, które mogłyby być wywodzone, czy to z wykładni gramatycznej, czy też systemowej, bądź celowościowej, aby na gruncie art. 16b ust. 1 pkt 6 ustawy o CIT przyjmować, iż w użytym tam pojęciu "nabyte" nie mieści się uzyskanie przez spółkę prawa ochronnego na znak towarowy w drodze konstytutywnej decyzji Urzędu Patentowego. Przepisy art. 144 i art. 147 p.w.p. stanowią "o wydaniu decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy". Urząd patentowy udziela zatem w drodze decyzji prawa ochronnego na znak towarowy, a adresat tej decyzji prawo to nabywa". Ponadto, spółka odwołała się do treści art. 13 ust. 1 ustawy z 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych, tj. przepisów, na mocy których spółka wystąpiła z wnioskiem o rejestrację Znaku Towarowego. Tym samym, spółka w pełni popiera argumentację i stanowisko wyrażone w przytoczonym powyżej orzecznictwie sądów administracyjnych i stoi na stanowisku, że ma ono zastosowanie także do prawa z rejestracji Znaku Towarowego będącego przedmiotem niniejszego wniosku.
Spółka podkreśliła także nierozerwalny związek zbywanego znaku towarowego (który de facto stanowił tytuł czasopisma) z prawem do wydawania czasopisma, w związku z nabyciem którego spółka poniosła istotny wydatek finansowy.
Dodatkowo skarżąca nadmieniła, że objęcie znaku towarowego formalną ochroną prawną nie było możliwe bez wcześniejszej transakcji zakupu praw do wydawania czasopisma od innego podmiotu.
Uwzględniając ten fakt, spółka zaznaczyła jednocześnie, że w jej ocenie, rejestracja znaku towarowego w Urzędzie Patentowym miała charakter pochodny w stosunku do nabycia praw wydawniczych do Czasopisma. Zdaniem spółki, próba dokonania rejestracji Znaku Towarowego przez inne podmioty niż przez faktycznego wydawcę czasopisma w praktyce mogłaby zakończyć się odmową udzielenia prawa ochronnego na Znak Towarowy lub unieważnieniem tego prawa czy też kwestionowaniem praw innych podmiotów do wykorzystywania tego prawa.
Mając na względzie powyższe oraz odnosząc się do przesłanek wskazanych w art. 16b ustawy o CIT spółka wskazała, że:
– prawo zostało nabyte od innego podmiotu.
Potwierdzenie to znajduje w transakcji udokumentowanej Umową Nabycia (która dała spółce możliwość rejestracji Znaku Towarowego w Urzędzie Patentowym - co zostało opisane powyżej). Dodatkowo w punkcie 2 poniżej, spółka przedstawiła dodatkowe argumenty wskazujące na dokonanie transakcji nabycia prawa od innego podmiotu. Jednocześnie skarżąca podkreśliła, że w dacie nabycia prawa nie istniał ustawowy warunek, że nabycie ma zostać dokonane od innego podmiotu. W związku z tym w analizowanej sytuacji można dodatkowo wskazywać na dokonane nabycie prawa z rejestracji Znaku Towarowego w drodze uzyskania decyzji Urzędu Patentowego (co zostało przedstawione powyżej).
– nadawało się do gospodarczego wykorzystania w dniu przyjęcia do używania.
Jak zostało wskazane w opisie zaistniałego stanu faktycznego spółka, korzystając z nabytych na mocy Umowy Nabycia praw, wydawała Czasopismo pod niezmienionym tytułem "X" od 1993 r.
– przewidywany okres użytkowania był dłuższy niż rok.
Spółka wykorzystywała Znak Towarowy w prowadzonej działalności związanej z wydawaniem Czasopisma przez cały okres jego posiadania (dłuższy niż rok. tj. w latach 1993 - 2019).
– wykorzystywane było przez spółkę na potrzeby związane z prowadzoną przez spółkę działalnością gospodarczą.
Transakcja udokumentowana Umową Nabycia dała spółce faktyczną możliwość umieszczania Znaku Towarowego "X" na wszystkich numerach Czasopisma oraz wydaniach specjalnych Czasopisma, a także działaniach reklamowych i marketingowych związanych z Czasopismem. Tym samym spółka mogła realizować w działalności gospodarczej uprawnienia nabyte w ramach transakcji udokumentowanej Umową Nabycia. Jednocześnie spółka wskazała, że biorąc pod uwagę ścisły związek Znaku Towarowego z prawem do wydawania Czasopisma pod tytułem "X" i to że wartość Znaku Towarowego odpowiadała ekonomicznie wartości prawa do wydawania Czasopisma (ustalonego w ramach transakcji nabycia) dokonana rejestracja Znaku Towarowego w Urzędzie Patentowym, która miała pochodny charakter w stosunku do nabycia praw wydawniczych do Czasopisma, nie skutkowała tym, że Znak Towarowy został wprowadzony do podatkowego rejestru WNiP spółki. Spółka podkreśliła, że w analizowanym przypadku nie ma znaczenia fakt, że Znak Towarowy nie został wprowadzony do podatkowego rejestru WNiP. Potwierdzenie to znajduje w brzmieniu art. 16b ust. 1 pkt 4-7, który nie wskazuje wprost, że wartość niematerialna i prawna musi być amortyzowana dla celów podatkowych. Jednocześnie spółka wskazała, że z perspektywy ekonomicznej, prawa do tytułu "X" zostały zamortyzowane całkowicie dla celów podatkowych przez spółkę pod pozycją "Prawa wydawnicze do tytułu X".
Zważywszy na wskazaną powyżej argumentację i przywołane orzecznictwo, należy stwierdzić, że w ramach transakcji udokumentowanej Umową "prawo z rejestracji Znaku Towarowego" spełniało przesłanki opisane w art. 16b ust. 1 pkt 6 ustawy o CIT.
Uzasadniając dalej swoje stanowisko spółka wskazała, że na mocy Umowy Nabycia zawartej z podmiotem niepowiązanym, nabywając m.in. wszystkie prawa wydawnicze do Czasopisma i ponosząc z tego tytułu istotny wydatek finansowy, nabyła w istocie możliwość prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie wydawania Czasopisma "X". bez Umowy Nabycia skuteczna rejestracja Znaku Towarowego przez spółkę nie byłaby możliwa. Przenosząc powyższe na dyskusję o prawach do samego Znaku Towarowego należy stwierdzić że:
– Znak Towarowy był bezsprzecznie związany z Czasopismem (stanowił de facto jego tytuł), które ukazywało się bez zmian tytułu od [...], więc w istocie "wytworzenia" w tym zakresie musieli dokonać poprzedni wydawcy Czasopisma "X";
– wobec tego spółka z pewnością nie wykreowała samodzielnie Znaku Towarowego (uzyskała jedynie formalną ochronę w wyniku rejestracji Znaku Towarowego ściśle związanego z Czasopismem już istniejącym wcześniej tj. wydawanym przez inny podmiot przez wiele lat);
– powyższy wniosek zgodny jest z orzecznictwem sądów administracyjnych m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 czerwca 2019 r., sygn. II FSK 2178/17 "Niewątpliwie znak towarowy istnieje niezależnie od powstania jego ochrony prawnej";
– gdyby nie zawarcie Umowy Nabycia, skuteczne uzyskanie praw do Znaku Towarowego przez spółkę nie byłoby możliwe, tak więc istotą nabycia przez spółkę praw do Znaku Towarowego było nie "wytworzenie", a raczej "nabycie od podmiotu trzeciego".
Podsumowując skarżąca wskazała, iż w analizowanej sytuacji nie można mówić o wytworzeniu prawa do Znaku Towarowego w działalności gospodarczej spółki, a powyżej przytoczona argumentacja potwierdza, że w analizowanej sytuacji w świetle art. 7b ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o CIT, nie mamy do czynienia z wytworzeniem prawa przez podatnika.
Mając na względzie powyższą argumentację, spółka stanęła na stanowisku, że przychód ze sprzedaży prawa z rejestracji Znaku Towarowego na mocy Umowy, jako prawo objęte hipotezą art. 16b ust. 1 pkt 6 ustawy o CIT oraz prawo, którego spółka nie wytworzyła w rozumieniu art. 7b ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o CIT powinno stanowić przychód z zysków kapitałowych zgodnie z art. 7b ust 1 pkt 6 lit. e ustawy o CIT
W indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego z dnia 9 marca 2020 r. Dyrektor KIS uznał za nieprawidłowe powyższe stanowisko spółki.
W opinii organu interpretacyjnego w niniejszej sprawie, należało zauważyć, że od 2018 r. w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych przychody podatników zostały rozdzielone na dwa źródła: z zysków kapitałowych oraz z innych źródeł.
Istotą wprowadzonych zmian jest wyodrębnienie źródła przychodów w postaci zysków kapitałowych i oddzielenie dochodów uzyskiwanych z tego tytułu od pozostałych dochodów uzyskiwanych przez podatników podatku dochodowego od osób prawnych.
Jak wskazał organ, wydzielając odrębne źródło przychodów - z zysków kapitałowych na gruncie ustawy o CIT, ustawodawca zamieścił w ustawie katalog, w którym określił listę przychodów zaliczanych do tego źródła. Katalog ten został zawarty w art. 7b ustawy o CIT.
Organ interpretacyjny zauważył, że przepis art. 7b ust. 1 ustawy o CIT, zawiera zamknięty katalog przychodów, które należy zakwalifikować do przychodów z zysków kapitałowych. Wskazane zostały w nim konkretne transakcje gospodarcze kreujące przychód podatkowy z zysków kapitałowych, co oznacza, że wszelkie inne przychody niewymienione w tym przepisie nie będą zaliczane do tej kategorii przychodów. Ponadto konstrukcja powyższych przepisów, zdaniem organu, wskazuje, że przepis art. 7b ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o CIT odnosi się do art. 16b ustawy o CIT, tj. do kategorii praw stanowiących dla podatnika wartości niematerialne i prawne, które to wartości są kreowane u podatnika wyłącznie poprzez nabycie danego prawa.
Organ interpretacyjny wskazał, że w znowelizowanym ustawą zmieniającą art. 16b ust. 1 ustawy o CIT podkreślono, że dla uznania danego prawa za wartość niematerialną i prawną konieczne jest jego nabycie od innego podmiotu, celem wyłączenia nabycia pierwotnego.
Organ interpretacyjny, mając na uwadze przedstawiony powyżej opis sprawy oraz przywołane przepisy prawa podatkowego stwierdził, że przychody z tytułu sprzedaży wskazanego we wniosku prawa do znaku towarowego powinny zostać zaliczone do przychodów z "innych źródeł".
Zdaniem organu, przepis art. 7b ust. 1 pkt 6 ustawy o CIT, nie będzie miał zastosowania w przypadkach, gdy dochodzi do wytworzenia określonych praw majątkowych, stąd przychód osiągnięty z tytułu zbycia tych praw nie podlega zaliczeniu do przychodów w rozumieniu art. 7b ust. 1 pkt 6 ustawy o CIT, tj. przychodów z zysków kapitałowych.
Organ wskazał, iż w niniejszej sprawie wnioskodawca zakupił uprawnienia do wydawania czasopisma pod określonym tytułem, natomiast sam znak towarowy nie został przez wnioskodawcę nabyty, lecz został przez niego niejako wykreowany na podstawie istniejącego już wcześniej tytułu czasopisma. Dyrektor KIS stwierdził, że to wnioskodawca zarejestrował Znak Towarowy w Urzędzie Patentowym Rzeczypospolitej Polskiej, uzyskując w 1998 r. jego ochronę, a tym samym prawo określone w p.w.p.
W związku z powyższym, uzyskane przez wnioskodawcę przychody ze sprzedaży prawa z rejestracji Znaku Towarowego, w opinii organu interpretacyjnego, nie stanowią przychodów z zysków kapitałowych, o których mowa w art. 7b ust. 1 pkt 6 ustawy o CIT, lecz stanowią przychody z tzw. innych źródeł w rozumieniu tej ustawy.
W przywołanej na wstępie skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca sformułowała żądanie uchylenia zaskarżonej interpretacji indywidualnej oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm prawem przewidzianych. Zaskarżonej interpretacji zarzuciła:
1. Naruszenie przepisów prawa procesowego tj.:
– art. 14c § 1 i § 2 oraz art. 120 i art. 121 § 1 w zw. z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm., dalej: "ordynacja podatkowa"), poprzez brak należytej weryfikacji stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji prawa podatkowego, w szczególności pominięcie, że Znak Towarowy wynikający i ściśle wiążący się z nabyciem przez spółkę praw do czasopisma "Przyjaciółka" został przez nią jedynie formalnie zarejestrowany, co nie jest tożsame z wytworzeniem tego znaku towarowego przez spółkę i w konsekwencji naruszenie zasady legalizmu oraz zasady zaufania do organów publicznych;
– art. 14c § 1 i § 2 oraz art. 120 i art. 121 § 1 w zw. z art. 14h ordynacji podatkowej poprzez wadliwe sporządzenie uzasadnienia interpretacji, a to poprzez nie odniesienie się do przedstawionej przez skarżącą argumentacji związanej z wykładnią pojęcia "wytworzenia" w kontekście rejestracji znaku towarowego, dokonanej w cytowanych wyrokach sądów administracyjnych, a w konsekwencji uznanie, że fakt rejestracji w Urzędzie Patentowym Rzeczypospolitej Polskiej Znaku Towarowego stanowi jego wytworzenie;
– art. 14c § 1 i § 2 oraz art. 120 i art. 121 § 1 w zw. z art. 14h ordynacji podatkowej poprzez wynikające z powyższych uchybień wadliwe uzasadnienie prawne interpretacji, w tym jego lakoniczność przejawiającą się w tym, że ocena prawna sprowadza się do arbitralnego zaprezentowania przez organ stanowiska, w oderwaniu od stanu faktycznego przedstawionego we wniosku, niepoprzedzonego spójnym i logicznym wywodem.
2. Naruszenie przepisów prawa materialnego tj.:
– art. 7b ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o CIT poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że zarejestrowanie Znaku Towarowego w urzędzie patentowym stanowi wytworzenie znaku towarowego i w konsekwencji uznanie, że przychód ze zbycia prawa z rejestracji Znaku Towarowego nie będzie zaliczany do przychodów z zysków kapitałowych określonych w art. 7b ustawy o CIT.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 dalej jako: ppsa), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa wydawane w indywidualnych sprawach.
Na podstawie art. 146 § 1 ppsa, uwzględniając skargę na akt lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i pkt 4a, sąd uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność tej czynności, a art. 145 § 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio. Art. 145 § 1 pkt 1 ppsa stanowi zaś, że sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Podkreślenia wymaga, że specyfika postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji polega między innymi na tym, że organ interpretacyjny rozpatruje sprawę tylko i wyłącznie w ramach zagadnienia prawnego zawartego w pytaniu podatnika, stanu faktycznego przedstawionego przez niego oraz wyrażonej przez podatnika oceny prawnej (stanowisko podatnika). Organ nie przeprowadza w tego rodzaju sprawach postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku tylko do tych okoliczności wyraża następnie swoje stanowisko, które winno być ustosunkowaniem się do stanowiska prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę, a w razie negatywnej oceny stanowiska wyrażonego we wniosku winno wskazywać prawidłowe stanowisko z uzasadnieniem prawnym (art. 14b § 3 i art. 14c § 1 i § 2 ordynacji podatkowej).
Kontrola sądu administracyjnego w swojej istocie polega na ocenie, czy za podstawę udzielonej interpretacji podatkowej posłużył stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe przedstawiony przez podatnika we wniosku o interpretację, jeśli tak, to czy organ prawidłowo zinterpretował przepisy prawa.
Trzeba również wyjaśnić, że zgodnie z art. 57a ppsa, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W doktrynie podkreśla się, że w świetle przytoczonego przepisu sąd bada prawidłowość zaskarżonej interpretacji indywidualnej tylko z punktu widzenia zarzutów skargi i wskazanej w niej podstawy prawnej. W szczególności sąd nie może podjąć żadnych czynności zmierzających do ustalenia innych, poza wskazanymi w skardze, naruszeń prawa. W wypadku zaś ustalenia takich wad w toku kontroli przeprowadzonej w granicach wyznaczonych skargą, nie może ich uwzględnić przy formułowaniu rozstrzygnięcia w sprawie (por. A. Kabat, Komentarz do art. 57 (a) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w: B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie VI Wolters Kluwer, wyd. elektr.; zob. też S. Babiarz (red.), K. Aromiński, Postępowanie sądowoadministracyjne w praktyce, publ. Lex 2015).
Należy również wyjaśnić, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 roku o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczeniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych. Zgodnie z treścią art. 15zzs4 ust. 2 tej ustawy, w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu, chyba że przeprowadzenie rozprawy bez użycia powyższych urządzeń nie wywoła nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących. Natomiast w myśl ust. 3 ww. art. 15zzs4 przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.
Zarządzenie w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ww. ustawy, zostało wydane w niniejszej sprawie 5 listopada 2020 roku (zarządzenie k. 48 akt postępowania sądowego).
Poruszając się w zakreślonych wyżej ramach kontroli zgodności z prawem zaskarżonej interpretacji, sąd uznał, że skarga jest zasadna.
Zgodnie z treścią art. 7 ust. 2 ustawy o CIT, dochodem ze źródła przychodów, z zastrzeżeniem art. 11c, art. 11i, art. 24a, art. 24b, art. 24d i art. 24f, jest nadwyżka sumy przychodów uzyskanych z tego źródła przychodów nad kosztami ich uzyskania, osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przychodów przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.
Natomiast w treści art. 7b ust. 1 ustawy o CIT zostały wymienione przychody z zysków kapitałowych. W punkcie 6) lit. a) tego przepisu, jako przychody z zysków kapitałowych wskazane zostały przychody z praw majątkowych, o których mowa w art. 16b ust. 1 pkt 4-7, z wyłączeniem przychodów z licencji bezpośrednio związanych z uzyskaniem przychodów niezaliczanych do zysków kapitałowych oraz praw wytworzonych przez podatnika.
W myśl art. 16b ust. 1 pkt 4-7 ustawy o CIT, amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, nabyte od innego podmiotu, nadające się do gospodarczego wykorzystania w dniu przyjęcia do używania:
- autorskie lub pokrewne prawa majątkowe (pkt 4),
- licencje (pkt 5),
- prawa określone w ustawie z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (pkt 6),
- wartość stanowiącą równowartość uzyskanych informacji związanych z wiedzą w dziedzinie przemysłowej, handlowej, naukowej lub organizacyjnej (know-how) (pkt 7)
- o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane przez niego do używania na podstawie umowy licencyjnej (sublicencji), umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane wartościami niematerialnymi i prawnymi.
Poza sporem w niniejszej sprawie pozostaje, że prawo z rejestracji znaku towarowego stanowi prawo majakowe, o którym mowa w art. 7b ust. 1 pkt 6) ustawy o CIT. Sąd zgadza się ze skarżącą, że jest to prawo "określone" w ustawie z 30 czerwca 2000 roku prawo własności przemysłowej. Jak słusznie wskazuje skarżąca świadczy o tym przepis art. 315 ust. 1 tej ustawy. Zgodnie z jego treścią, prawa w zakresie wynalazków, wzorów użytkowych, wzorów zdobniczych, topografii układów scalonych, znaków towarowych oraz projektów racjonalizatorskich, istniejące w dniu wejścia w życie ustawy, pozostają w mocy. Do praw tych stosuje się przepisy dotychczasowe, o ile przepisy niniejszego działu nie stanowią inaczej.
Ze stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji wynika natomiast, że w dacie zawarcia umowy z 13 czerwca 2019 roku istniało prawo z rejestracji słownego znaku towarowego czasopisma, który to znak towarowy została zarejestrowany na wniosek skarżącej przez Urząd Patentowy Rzeczpospolitej Polskiej 8 września 1998 roku.
Organ interpretacyjny nie wypowiedział się wprost na temat powyżej argumentacji skarżącej. Z uzasadnienia interpretacji, w szczególności wskazanych w niej przyczyn uznania stanowiska wniosku za nieprawidłowe, wynika, że organ uznał tę argumentację za prawidłową.
Jako przyczynę odmowy zastosowania w okolicznościach niniejszej sprawy przepisu art. 7b ust. 1 pkt 6) ustawy o CIT, Dyrektor KIS wskazał wytworzenie przedmiotowego prawa majątkowego przez skarżącą. Organ stwierdził, że "(...) sam Znak Towarowy nie został przez Wnioskodawcę nabyty, lecz został przez niego niejako wykreowany na podstawie istniejącego już wcześniej tytułu do czasopisma. To wnioskodawca bowiem zarejestrował Znak Towarowy w Urzędzie Patentowym Rzeczpospolitej Polskiej, uzyskując w 1998 r. jego ochronę, a tym samym prawo określone w ustawie z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 776 ze zm.)".
Powyższa teza interpretacji wskazuje na to, że Dyrektor KIS utożsamia wytworzenie prawa majątkowego z jego rejestracją. Stanowisko to nie zostało szerzej uzasadnione. Organ interpretacyjny nie przedstawił procesu rozumowania (wykładni), który doprowadził go do stwierdzenia, że rejestracja znaku towarowego przez właściwy urząd, na wniosek skarżącej, jest tożsama z jego wykreowaniem-wytworzeniem, a tym samym że stanowisko skarżącej jest nieprawidłowe.
W zaskarżonej interpretacji indywidualnej Dyrektor KIS nie odniósł się w wyczerpujący i kompleksowy sposób do stanowiska skarżącej. We wniosku przedstawiła ona rozbudowaną argumentację dla uzasadnienia stanowiska, że dokonana na jej wniosek rejestracja znaku towarowego stanowiła dla niej nabycie prawa z rejestracji tego znaku. W ocenie skarżącej, jak to zostało wskazane we wniosku, przemawia za tym treść przepisu art. 13 ust. 1 ustawy z 31 stycznia 1985 roku o znakach towarowych, pod rządami której dokonana została rejestracja znaku towarowego na rzecz skarżącej. Przypomnieć należy, że – jak wskazano we wniosku – rejestracja została dokonana w 1998 roku. Zgodnie z treścią ww. przepisu, przedsiębiorstwo na rzecz którego został zarejestrowany znak towarowy, nabywa wyłączne prawo używania znaku w obrocie gospodarczym na całym terytorium państwa, dla towarów objętych rejestracją.
Dla uzasadnienia stanowiska, że rejestracja stanowiła dla niej nabycie prawa majątkowego, skarżąca odwołała się również do treści art. 16b ust. 1 pkt 6) ustawy o CIT w poprzednim jego brzmieniu (przed dniem 1 stycznia 2018 roku) i utrwalonej, odnoszącej się do niego linii orzecznictwa sądów administracyjnych. W myśl tego przepisu, amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, nabyte nadające się do gospodarczego wykorzystania w dniu przyjęcia do używania prawa określone w ustawie z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2013 r. poz. 1410).
Dokonując wykładni powyższego przepisu, Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 27 czerwca 2019 roku w sprawie sygn. akt II FSK 2178/17, podzielił poglądy wyrażone w wyrokach tego sądu z dnia: 5 stycznia 2015 r. sygn. akt II FSK 3175/12; 7 czerwca 2016 r. sygn. akt II FSK 1408/14; 15 listopada 2018 r. sygn. akt II FSK 3224/16 i stwierdził, że nie ma uzasadnionych powodów, które mogłyby być wywodzone, czy to z wykładni gramatycznej, czy też systemowej, bądź celowościowej, aby na gruncie art. 16b ust. 1 pkt 6 ustawy o CIT przyjmować, iż w użytym tam pojęciu "nabyte" nie mieści się uzyskanie przez podatnika prawa ochronnego na znak towarowy w drodze konstytutywnej decyzji Urzędu Patentowego. Przepisy art. 144 i art. 147 u.p.w.p. – stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny - stanowią o "wydaniu decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy". Urząd Patentowy udziela zatem w drodze decyzji prawa ochronnego na znak towarowy, a adresat tej decyzji prawo to nabywa.
W ocenie sądu, powyższe uwagi są aktualne także w odniesieniu do uzyskanego przez skarżącą prawa ochronnego na znak towarowy, z uwagi na wskazane wyżej brzmienie art. 13 ust. 1 ustawy o znakach towarowych, analogiczne do brzmienia art. 144 i art. 147 ustawy prawo własności przemysłowej.
Jak to zostało wskazane w powołanym wyżej wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie sygn. akt II FSK 2178/17, dopiero zgodnie z nowym brzmieniem (od dnia 1 stycznia 2018 roku) przepisów zawartych w powyższych jednostkach redakcyjnych, amortyzacji podlegają tylko te wartości niematerialne i prawne (w tym prawa ochronne na znaki towarowe), które zostały nabyte od innego podmiotu. Tym samym, należy wskazać, że dopiero dokonując tej nowelizacji ustawodawca wprowadził warunek, wyłączający nabycie prawa ochronnego, uzyskanego w drodze decyzji Urzędu Patentowego lub Urzędu Harmonizacji Rynku Wewnętrznego o charakterze konstytutywnym, dla celów amortyzacji podatkowej.
W ocenie sądu, przedstawione wyżej rozumienie pojęcia nabycie prawa ochronnego na znak towarowy (w drodze decyzji), dla potrzeb amortyzacji, na gruncie ustawy o CIT, w brzmieniu sprzed 1 stycznia 2018 roku, nie może być pomijane przy ocenie stanowiska skarżącej w niniejszej sprawie. Odnosząc się powyższej argumentacji (przedstawionej we wniosku przez skarżącą) organ winien był wyjaśnić, dlaczego odmiennie niż dla potrzeb amortyzacji (w stanie prawnym sprzed 1 stycznia 2018 roku), traktuje rejestrację znaku towarowego (zrównując z jego wytworzeniem) dla potrzeb kwalifikacji przychodu ze zbycia takiego prawa majątkowego. Takiego wyjaśnienia zaskarżona interpretacja indywidualna nie zawiera. W ocenie sądu, nie przystaje do okoliczności niniejszej sprawy pogląd wyrażony w interpretacji, że Dyrektor KIS nie był związany wyrokami sądów administracyjnych powołanymi we wniosku przez skarżącą. Wyroki te nie dotyczyły przecież zagadnienia będącego przedmiotem interpretacji. Stanowiły one wzmocnienie stanowiska skarżącej, że uzyskanie decyzji rejestracyjnej znak towarowy – nazwę czasopisma – stanowiło jego nabycie, a nie wytworzenie. Do tej argumentacji skarżącej, organ w ogóle się nie odniósł, o czym była mowa we wcześniejszej części niniejszego uzasadnienia.
Należy jednak zaznaczyć, że z uwagi na wskazane naruszenie przepisów postępowania i braki w uzasadnieniu interpretacji indywidualnej, nie jest możliwa ocena podniesionych w skardze zarzutów naruszenia prawa materialnego – wskazanych w skardze przepisów ustawy o PIT. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, przyjmuje za własny pogląd wyrażony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z 16 czerwca 2020 roku w sprawie sygn. akt I SA/Wr 34/20, w którym stwierdził on, że sytuacja w której istnieją wątpliwości co do kompletności poczynionej oceny przedmiotowego zagadnienia przez organ podatkowy uniemożliwia również rozpoznanie przez sąd zarzutu naruszenia prawa materialnego. Sąd nie może bowiem oceniać poprawności dokonanej przez organ podatkowy wykładni w sytuacji, gdy jest ona niekompletna. Rozpatrzenie takiego zarzutu oznaczałoby konieczność dokonania przez sąd wykładni spornych przepisów i ich subsumpcji pod przedstawiony stan faktyczny wynikający z wniosku skarżącego banku o udzielenie interpretacji indywidualnej a nie kontrolę legalności zaskarżonej interpretacji indywidualnej. Należy pamiętać, że rolą sądu administracyjnego nie jest zastępowanie organów podatkowych w ich kompetencjach.
Zdaniem sądu, organ interpretacyjny naruszył zatem przepis art. 14c § 1 i 2 ordynacji podatkowej nie tylko przez brak logicznie spójnego odniesienia się do stanowiska skarżącej, ale także lakoniczne i niewyczerpujące zaprezentowanie uzasadnienia prawnego do przedstawionego stanu faktycznego. Raz jeszcze należy wskazać, że w sytuacji gdy - zdaniem organu interpretacyjnego - stanowisko wnioskodawcy jest nieprawidłowe, potraktować należy także, jako naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Zasady podatkowe określone w ordynacji podatkowej, w tym zasada zaufania (art. 121 ordynacji podatkowej), nie są pustą literą prawa, a ich naruszenie, należy postrzegać także poprzez ocenę działania organów podatkowych.
W świetle powyższego, w ocenie sądu, zarzuty skargi, w powyższym zakresie, należy uznać za w pełni uzasadnione.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) w zw. z art. 146 § 1 ppsa, sąd uchylił zaskarżona interpretację indywidualną, o czym orzekł w punkcie 1) sentencji wyroku. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ interpretacyjny uwzględni ocenę prawną przedstawioną w niniejszym uzasadnieniu.
O kosztach postępowania sądowego, sąd orzekł w punkcie 2) sentencji wyroku, na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 w zw. z § 4 ppsa. Łączną kwotę zasadzoną z tego tytułu na rzecz skarżącej stanowią: wpis od skargi -200 zł, wynagrodzenie pełnomocnika – 480 zł oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa – 17 zł.
Orzeczenia powołane w niniejszym uzasadnieniu są opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (CBOSA) pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.