III SA/Wa 1094/18

III SA/Wa 1094/18 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2019-01-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2018-04-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Aneta Trochim-Tuchorska
Dorota Dziedzic-Chojnacka /przewodniczący/
Piotr Dębkowski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne
Interpretacje podatkowe
Sygn. powiązane
I FSK 1349/19 - Wyrok NSA z 2023-02-03
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
art. 43 ust. 1 pkt 40
Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dorota Dziedzic-Chojnacka, Sędziowie sędzia WSA Aneta Trochim-Tuchorska, asesor WSA Piotr Dębkowski (sprawozdawca), Protokolant referent stażysta Magdalena Frąckiewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi Banku [...] S.A. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 9 lutego 2018 r. nr 0114-KDIP4.4012.656.2017.1.KR w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę
Uzasadnienie
W dniu 22 listopada 2017 r. do Krajowej Informacji Skarbowej wpłynął wniosek Bank [...] S.A. z/s w W. (dalej Skarżąca) o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie przepisów ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2007 r., poz. 1221 ze zm., dalej Uptu).
W złożonym wniosku Skarżąca podała, że jest bankiem krajowym oferującym szeroką gamę produktów bankowych klientom detalicznym, klientom z sektora małych i średnich przedsiębiorstw, klientom korporacyjnym oraz jednostkom sektora publicznego. W ramach świadczonych usług finansowych Skarżąca wydaje klientom karty płatnicze (m.in. karty debetowe i kredytowe) i umożliwia przeprowadzanie transakcji tymi kartami. W tym celu nabyła i korzysta ze zintegrowanego systemu informatycznego do obsługi kart kredytowych i debetowych (dalej ICCS) dostarczonego przez dostawcę z siedzibą w Stanach Zjednoczonych (dalej Usługodawca).
Skarżąca wyjaśniła, że system ICCS umożliwia bankowi świadczenie na rzecz klientów usług w zakresie wydawania kart kredytowych, debetowych oraz przedpłaconych (karty płatnicze) i obsługi transakcji kartowych, w szczególności zapewnia:
- wydawanie kart płatniczych w organizacjach płatniczych Visa i Mastercard (w systemie rejestrowany jest wniosek o wydanie karty, który następnie jest automatycznie przekazywany do realizacji - personalizacji karty, czyli przypisania konkretnemu klientowi określonego rodzaju karty płatniczej na warunkach określonych umową z klientem);
- prowadzenie rachunków kart kredytowych oraz kont dla kart debetowych i przedpłaconych (w systemie otwierana jest umowa rachunku kart kredytowych lub konto dla kart debetowych i przedpłaconych, parametryzacja danych niezbędnych do korzystania z karty płatniczej przez klienta, a także aktualizacja danych, zmiana limitów karty, zastrzeganie kart, zamiana i podwyższenie segmentu karty);
- przetwarzanie transakcji kartowych (automatyczna spłata, obliczanie minimalnej spłaty, naliczanie odsetek i prowizji), autoryzacja i rozliczanie transakcji (system umożliwia autoryzację transakcji dokonywanych przez klientów wysyłając zwrotnie do systemów organizacji płatniczych Visa/Mastercard komunikaty potwierdzające ważność karty klienta, dostępność limitów i obciąża rachunek karty płatniczej kwotą operacji dokonaną przez klienta);
- realizację obligatoryjnych celów sprawozdawczych (np. klasyfikację kart kredytowych dla Narodowego Banku Polskiego).
Dalej Skarżąca opisała szczegółowo czynności dokonywane przy wykorzystaniu systemu ICCS, podkreślając przy tym, że system ten jest niezbędny do wydania karty płatniczej i zarządzania nią oraz jest integralnym elementem składającym się na transakcję płatniczą przy użyciu kart w punktach usługowo handlowych, przez Internet i telefon. Czynności świadczone przez system ICCS służą odpowiedniemu rozliczeniu transakcji wykonywanych przy użyciu kart płatniczych, tj. odpowiedniemu obciążeniu rachunku posiadacza karty kwotą transakcji a pozostałych uczestników kwotami przypadających im prowizji bądź opłat transakcyjnych. System ICCS umożliwia bankowi świadczenie transakcji płatniczych przy użyciu kart płatniczych. Korzystanie z systemu ICCS jest z kolei niezbędne do oferowania kart klientom i efektywnego świadczenia transakcji płatniczych we wskazanym zakresie. Z tytułu korzystania z opisanego powyżej systemu bank ponosi koszty zapewnienia niezbędnych funkcjonalności systemu ICCS oraz w zależności od potrzeb, koszty prac rozwojowych dostosowujących system do nowych potrzeb biznesowych lub regulacyjnych.
W związku z powyższym opisem Skarżąca zadała pytanie czy opisany we wniosku import usługi od Usługodawcy podlega zwolnieniu od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 40 w zw. z art. 17 ust. 1 pkt 4 Uptu?
Zdaniem Skarżącej wszystkie opisane wyżej funkcjonalności systemu ICCS (czyli usługa Usługodawcy) warunkują i składają się na czynność bankową polegającą na świadczeniu usług w zakresie transakcji płatniczych na rzecz klientów banku. W związku z tym, w jego ocenie, na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 40 Uptu import usługi nabywanej od Usługodawcy korzysta ze zwolnienia z podatku od towarów i usług. Na poparcie swojego stanowiska Skarżąca przywołała orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej TSUE) oraz interpretację ogólną Ministra Rozwoju i Finansów (dalej MRiF) z 30 czerwca 2017 r.
Zdaniem Skarżącej, sporne usługi spełniają przesłanki do objęcia ich zwolnieniem, gdyż:
- stanowią element łańcucha czynności składający się na transakcję płatniczą, który należy rozpatrywać łącznie;
- transakcja powoduje zmianę sytuacji prawnej i finansowej klienta;
- odpowiedzialność usługodawcy nie jest ograniczona do kwestii technicznych;
- zastosowanie zwolnienia nie jest wykluczone z uwagi na brak bezpośredniej umowy podmiotu wykonującego usługę z jej ostatecznym odbiorcą.
W interpretacji indywidualnej z 9 lutego 2018 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej DKIS), na podstawie art. 14b § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm., dalej Op), uznał stanowisko Skarżącej za nieprawidłowe.
W uzasadnieniu DKIS stwierdził, że udostępnienie systemu, który umożliwia świadczenie usług w zakresie wydawania kart i obsługę transakcji wykonywanych przy ich użyciu, jakkolwiek związane jest z usługami finansowymi, poprzez obsługę pewnych procesów związanych z transakcjami płatniczymi, samo w sobie jednak takimi usługami nie jest. Wbrew twierdzeniu Skarżącej udostępnienie korzystania z systemu ICCS nie prowadzi do zmian prawnych i finansowych konkretyzujących przeniesienie własności danych środków pieniężnych i pozwalających, zgodnie z orzecznictwem TSUE, uznać za transakcję dotyczącą płatności lub przelewów zwolnioną z podatku od towarów i usług. Zapewnienie systemu umożliwiającego wykonywanie czynności związanych z transakcjami płatniczymi nie stanowi bezpośrednio świadczenia usług w zakresie transakcji płatniczych, przekazów i transferów pieniężnych, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 40 Uptu. Opisana czynność stanowi jedynie środek techniczny umożliwiający obsługę i usprawnienie pewnych procesów związanych z transakcjami płatniczymi, co nie zmienia faktu, że sama w sobie takową nie jest.
Zdaniem DKIS, z przedstawionych okoliczności sprawy nie wynika również, aby usługodawca udostępniając system ICCS przyjmował odpowiedzialność w odniesieniu do realizacji przekształceń prawnych i finansowych cechującą istnienie transakcji przelewu lub płatności zwolnionej z opodatkowania. Przeciwnie, odpowiedzialność usługodawcy sprowadza się tylko i wyłącznie do odpowiedzialności technicznej - za dostarczenie i prawidłowe funkcjonowanie systemu ICCS.
W konsekwencji DKIS stwierdził, że import wymienionych we wniosku usług podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług według stawki podstawowej w wysokości 23%. Na koniec zauważył, że w sprawie nie znajdzie zastosowania interpretacja ogólna MRiF z 30 czerwca 2017 r.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Bank [...] S.A. z/s w W., działający za pośrednictwem pełnomocnika – doradcy podatkowego, wniósł o uchylenie zaskarżonej interpretacji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Skarżąca zarzuciła DKIS naruszenie:
- art. 43 ust. 1 pkt 40 w zw. z art. 17 ust. 1 pkt 4 Uptu w zw. z art. 135 ust. 1 lit. d Dyrektywy Rady 2006/112/WE z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U.UE.L.06.347.1, dalej Dyrektywa 112), przez błędną wykładnię, tj. przez przyjęcie, że opisane we wniosku usługi nabywane przez Skarżącą nie są objęte zakresem zwolnienia przewidzianego dla usług w zakresie depozytów środków pieniężnych, prowadzenia rachunków pieniężnych, wszelkiego rodzaju transakcji płatniczych, przekazów i transferów pieniężnych, pomimo, iż usługi te spełniają przesłanki do objęcia ich tym zwolnieniem wynikające z orzecznictwa TSUE;
- art. 43 ust. 1 pkt 40 w zw. z art. 17 ust. 1 pkt 4 Uptu w zw. z art. 135 ust. 1 lit. d Dyrektywy 112, poprzez niewłaściwą ocenę co do jego zastosowania, tj. poprzez niezasadne przyjęcie w oparciu o wnioski wynikające z błędnej wykładni, że przewidziane w tym przepisie zwolnienie z opodatkowania nie znajduje zastosowania do opisanych we wniosku usług nabywanych przez Skarżącą.
W odpowiedzi na skargę DKIS podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej interpretacji i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga jest niezasadna.
Istota sporu w niniejszej sprawie dotyczy objęcia zwolnieniem, właściwym dla transakcji płatniczych, nabywanej przez Skarżącą usługi w postaci możliwości korzystania ze zintegrowanego systemu ICCS.
DKIS twierdzi, że wspomniana usługa sprowadza się w istocie do zapewnienia Skarżącej wsparcia technicznego, umożliwiającego wydawanie kart płatniczych oraz dokonywania przez klientów banku rozliczeń bezgotówkowych przy użyciu tych kart.
Odmiennego zdania jest Skarżąca, która wskazuje, że nabywana usługa pełni szczególne i istotne funkcje przelewu i płatności, a zatem odpowiedzialność Usługodawcy nie jest ograniczona do kwestii technicznych.
Zdaniem Sądu, w powyższym sporze rację należało przyznać organowi interpretacyjnemu.
Zgonie z dyspozycją art. 43 ust. 1 pkt 40 Uptu zwalnia się od podatku usługi w zakresie depozytów środków pieniężnych, prowadzenia rachunków pieniężnych, wszelkiego rodzaju transakcji płatniczych, przekazów i transferów pieniężnych, długów, czeków i weksli oraz usługi pośrednictwa w tym zakresie.
Powołany przepis stanowi implementację art. 135 ust. 1 lit. d Dyrektywy 112, zgodnie z którym państwa członkowskie zwalniają następujące transakcje: transakcje łącznie z pośrednictwem dotyczące rachunków depozytowych, rachunków bieżących, płatności, przelewów, długów i innych zbywalnych instrumentów finansowych, z wyłączeniem windykacji należności.
Omawiane zwolnienie stanowi zatem odstępstwo od ogólnej zasady, zgodnie z którą podatkiem od towarów i usług objęta jest każda usługa świadczona odpłatnie przez podatnika oraz że interpretacja tych pojęć powinna być zgodna z celami, do jakich dążą owe zwolnienia, oraz powinna spełniać wymogi zasady neutralności podatkowej, na której zasadza się wspólny system podatku od wartości dodanej. Tym samym owa zasada ścisłej interpretacji nie oznacza, że pojęcia użyte w celu opisania zwolnień powinny być interpretowane w sposób, który czyniłby je bezskutecznymi.
Przelew jest transakcją polegającą na realizacji dyspozycji przekazania określonej sumy pieniędzy z jednego rachunku na drugi. Transakcja ta cechuje się w szczególności tym, że powoduje zmianę sytuacji prawnej i finansowej istniejącej z jednej strony między udzielającym dyspozycji a beneficjentem, a z drugiej strony między nimi a ich bankiem, jak również, w odpowiednim przypadku, między bankami. Ponadto transakcją powodującą tę zmianę jest sam przelew środków między kontami, niezależnie od jego kauzy (wyrok w sprawie SDC, C-2/95; wyrok w sprawie Nordea Pankki Suomi, C-350/10; wyrok w sprawie Bookit Ltd, C-607/14).
Skoro przelew jest jedynie sposobem przeniesienia środków pieniężnych, aspekty funkcjonalne są decydujące dla ustalenia, czy transakcja stanowi przelew w rozumieniu art. 135 ust. 1 lit. d Dyrektywy 112.
W orzecznictwie TSUE zauważono, że brzmienie art. 135 ust. 1 lit. d Dyrektywy 112 nie wyklucza co do zasady, aby transakcja przelewu składała się z różnych odrębnych usług, które stanowią wówczas "transakcje dotyczące" przelewów w rozumieniu tego przepisu (wyrok w sprawie SDC, C-2/95). Jakkolwiek nie można wykluczyć, że omawiane zwolnienie może obejmować usługi niebędące w swej istocie przelewami, to jednak zwolnienie to może dotyczyć jedynie transakcji tworzących odrębną całość, ocenianą w sposób ogólny, których skutkiem jest pełnienie szczególnych i istotnych funkcji takich przelewów (wyrok w sprawie SDC, C-2/95; wyrok w sprawie Bookit Ltd, C-607/14).
W konsekwencji, aby określone usługi można było zaklasyfikować jako transakcje dotyczące przelewów w rozumieniu art. 135 ust. 1 lit. d Dyrektywy 112, muszą tworzyć odrębną całość, ocenianą w sposób ogólny, której skutkiem jest pełnienie szczególnych i istotnych funkcji przelewu i która w konsekwencji skutkuje przeniesieniem środków pieniężnych i powoduje zmiany prawne i finansowe. W tym względzie należy odróżnić usługę zwolnioną z podatku w rozumieniu Dyrektywy 112 od wykonania zwykłego świadczenia rzeczowego lub technicznego. Istotne jest w szczególności, aby w tym celu zbadać zakres odpowiedzialności usługodawcy, a zwłaszcza to, czy odpowiedzialność ta ograniczona jest do aspektów technicznych, czy też obejmuje specyficzne i istotne elementy transakcji (wyrok w sprawie SDC, C-2/95; wyrok w sprawie Nordea Pankki Suomi, C-350/10; wyrok w sprawie Bookit Ltd, C-607/14). Powyższe uwagi odnoszące się do transakcji dotyczących przelewów mają zastosowanie również do transakcji dotyczących płatności (wyrok w sprawie SDC, C-2/95; wyrok w sprawie Nordea Pankki Suomi, C-350/10; wyrok w sprawie Bookit Ltd, C-607/14).
Ze stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji nie wynika, że Usługodawca przyjmuje odpowiedzialność w odniesieniu do realizacji procesu przeniesienia środków pieniężnych. A zatem, zgodnie z orzecznictwem TSUE uznać należy, że nie realizuje transakcji dotyczącej płatności lub przelewów zwolnioną z podatku od towarów i usług na mocy art. 135 ust. 1 lit. d Dyrektywy 112. Zwolnieniu podlegają bowiem transakcje płatności lub przelewów, które tworzą odrębną całość, ocenianą w sposób ogólny i których skutkiem jest pełnienie szczególnych i istotnych funkcji przelewu lub płatności oraz które w konsekwencji skutkują przeniesieniem środków pieniężnych i powodują zmiany prawne i finansowe (wyrok w sprawie Bookit Ltd, C-607/14).
Zwolnienie takie nie ma natomiast zastosowania do zwykłego świadczenia rzeczowego lub technicznego, które, zdaniem Sądu, dostarcza Skarżącej Usługodawca. Wszakże z treści wniosku wynika, że usługa polega na zapewnieniu dostępu do zintegrowanego systemu informatycznego, przy użyciu którego bank jest w stanie obsługiwać transakcje bezgotówkowe. Usługodawca nie jest zatem podmiotem świadczącym usługę przelewu, lub usługę pełniącą istotne funkcje tego świadczenia. Wspomniane usługi świadczy wyłącznie bank przy użyciu dostarczonego mu narzędzia informatycznego.
Klient banku składa wniosek o wydanie karty, wiec w systemie ICCS karta ulega personalizacji, tj. określony numer jest przypisany konkretnemu klientowi. Wprowadzane są także parametry karty, takie jak limity wypłat, kwestie ewentualnego debetu itp. W systemie prowadzony jest również rachunek karty. Bank otrzymuje zatem niezbędne narzędzie w postaci systemu zewnętrznego, do którego wprowadza dane istotne w procesie dokonywania i rozliczania transakcji bezgotówkowych. Usługodawca zapewnia więc niezbędne wsparcie techniczne, przy użyciu którego bank jest w stanie świadczyć usługi bezgotówkowych transakcji płatniczych.
Oprócz kwestii rejestracji i personalizacji karty, a także prowadzenia rachunku, system ICCS jest narzędziem, przy pomocy którego dochodzi do automatycznych spłat, obliczania minimalnych spłat, naliczania odsetek i prowizji. Jest zatem i w tym zakresie narzędziem informatycznym, które służy bankowi i klientowi banku do dokonywania rozliczeń związanych z użytkowaniem kart płatniczych.
System ICCS wysyła także do organizacji płatniczych komunikat, że zainicjowana przez klienta transakcja może dość do skutku. System weryfikuje ważność karty i dostępność środków, a także obciąża rachunek karty płatniczej. Zdaniem Sądu, są to kolejne funkcje Systemu, które umożliwiają, od strony technicznej, dokonanie transakcji bezgotówkowej. Wszystko odbywa się w sposób zautomatyzowany, w ułamkach sekund, na podstawie wprowadzonych do systemu danych i parametrów.
W skardze pojawia się argument, że sporne usługi są konieczne i niezbędne do realizacji zwolnionej usługi finansowej. Zachodzi bowiem ścisły związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy tymi usługami, a zmianą sytuacji prawnej i finansowej po stronie klienta.
Zdaniem Sądu, istotą zwolnienia jest jednak objęcie nim świadczeń zbliżonych funkcjonalnie do usług transakcji płatniczych, a nie objęcie usług stricte technicznych, stanowiących sposób (formę) realizacji tychże transakcji. Z oczywistych przyczyn udostępnienie systemu ICCS jest świadczeniem niezbędnym i koniecznym dla transakcji płatniczej, pozwalającym, aby trwająca ułamki sekund transakcja bezgotówkowa mogła dojść do skutku. Nie jest to jednak transakcja dotycząca płatności lub przelewu w rozumieniu art. 135 ust. 1 lit. d Dyrektywy 112, wynikającym z orzecznictwa TSUE, w tym w szczególności z wyroku w sprawie Bookit Ltd, C-607/14. Skutkiem spornych usług jest bowiem możliwość przeprowadzenia transakcji płatniczej, a nie pełnienie szczególnej i istotnej funkcji tej transakcji. Usługodawca ogranicza się do aspektów technicznych transakcji, zaś samą transakcję, przy użyciu dostarczonego mu narzędzia z branży IT (systemu ICCS), przeprowadza bank.
Należy również podkreślić, że podobnie jak w sprawie Bookit Ltd, C-607/14 Usługodawca nie obciąża ani nie uznaje sam bezpośrednio danych rachunków ani nie dokonuje na nich zapisów, ani nawet nie zleca takiego obciążenia lub uznania, albowiem to nabywca, posługując się swą kartą płatniczą, żeby zrealizować zakup, decyduje o obciążeniu swojego rachunku na rzecz rachunku osoby trzeciej. Z kolei bank, przy użyciu systemu ICCS, realizuje zlecenie swojego klienta. System pozwala mu niezwłocznie odpowiedzieć agentowi rozliczeniowemu, że transakcje zostanie zrealizowana, gdyż na koncie użytej karty możliwe było zablokowanie środków w celu dokonania płatności.
Należy również podkreślić, że opisane we wniosku świadczenie mogłoby z powodzeniem podlegać zwolnieniu, ale w poprzednim stanie prawnym, tj. w czasie obowiązywania uchylonego art. 43 ust. 13 Uptu. Zgodnie z tym przepisem, zwolnienie od podatku stosowało się również do świadczenia usługi stanowiącej element usługi wymienionej w ust. 1 pkt 7 i 37-41, który sam stanowił odrębną całość i był właściwy oraz niezbędny do świadczenia usługi zwolnionej zgodnie z ust. 1 pkt 7 i 37-41. Taki charakter mają niewątpliwie wszelkie rozwiązania stanowiące wsparcie techniczne dla usług rozliczeń bezgotówkowych, czy to w formie oprogramowania, licencji, systemu wewnętrznego banku, czy tez zintegrowanego systemu zewnętrznego.
Jeśli chodzi natomiast o interpretację ogólną MRiF z 30 czerwca 2017 r. to wskazuje ona, że świadczenia spełniające istotne funkcje transferu pieniężnego pełnić mogą także organizacje płatnicze oraz agenci rozliczeniowi, których należy traktować jako uczestników procesu dokonywania transakcji bezgotówkowej. Wspomniany akt dotyczy zatem uczestników transakcji, a nie podmiotów, które zapewniają im wsparcie techniczne. Wszakże nie tylko banki, ale także organizacje płatnicze oraz agenci rozliczeniowi korzystają zapewne z narzędzi informatycznych, które umożliwiają im udział w procesie transferu środków między klientem posługującym się kartą, a sprzedawcą korzystającym z terminala płatniczego. Są to podmioty wplecione w system płatności bezgotówkowych, które biorą udział w przekazie środków miedzy rachunkami stron transakcji. Podmioty te inicjują konkretne procesy przekazywania środków między bankami, procesy rozliczania transakcji. Na podstawie działań tych podmiotów dochodzi zatem realnie do zdarzeń, których skutkiem jest pełnienie szczególnych i istotnych funkcji przelewu lub płatności oraz które w konsekwencji skutkują przeniesieniem środków pieniężnych i powodują zmiany prawne i finansowe.
Zdaniem Sądu, podmiot dostarczający uczestnikom tych procesów wyłącznie narzędzia informatyczne, za pomocą których mogą oni realizować swoje zadania, nie wywołuje bezpośrednio takich skutków. Nie można więc uznać, że sporne świadczenie będzie podlegało zwolnieniu stosownie do art. 43 ust. 1 pkt 40 Uptu.
Sąd nie znajduje powodów do stwierdzenia, że w zaskarżonej interpretacji doszło do naruszenia art. 43 ust. 1 pkt 40 w zw. z art. 17 ust. 1 pkt 4 Uptu w zw. z art. 135 ust. 1 lit. d Dyrektywy 112.
Z tych względów, działając na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018, poz. 1302, dalej "Ppsa"), należało skargę oddalić.