III SA/Wa 102/05

III SA/Wa 102/05 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2005-03-31
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2005-01-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Barbara Kołodziejczak-Osetek /przewodniczący sprawozdawca/
Bożena Dziełak
Jolanta Sokołowska
Symbol z opisem
6117 Ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono zaskarżone postanowienie
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Bożena Dziełak, Asesor WSA Jolanta Sokołowska, Protokolant Ewa Rutkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 marca 2005 r. sprawy ze skargi Zakładu Opieki Zdrowotnej "[...]" w S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2004 r. Nr [...] w przedmiocie sprostowanie oczywistej omyłki w sprawie umorzenia zaległości z tytułu podatku od nieruchomości. 1) uchyla zaskarżone postanowienie, 2) stwierdza, że uchylone postanowienie nie może być wykonane w całości.
Uzasadnienie
Postanowieniem nr [...] z dnia [...] sierpnia 2004r. Burmistrz Miasta S. działając na podstawie art. 215 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60; dalej ord. pod.) z urzędu sprostował oczywistą omyłkę zawartą w decyzji nr [...] z dnia [...] marca 2004r. W uzasadnieniu wskazał, iż prawidłowa nazwa strony, do której kierowana była decyzja brzmiała "Zespół Opieki Zdrowotnej "..." w S. ul. B. [...]". W prostowanej decyzji stronę określono jako "Zespół Opieki Zdrowotnej w S. [...] ul. B.". Organ uznał, iż powyższe omyłki popełnione w oznaczeniu strony nie są omyłkami istotnymi i nie prowadzą do merytorycznej zmiany decyzji, tak więc podlegają sprostowaniu w trybie art. 215 ord. pod.
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący podniósł, iż sprostowana przez organ I instancji decyzja nie została prawidłowo skierowana do adresata, tym samym merytorycznie nie dotyczyła Zespołu Opieki Zdrowotnej "[...]" w S.. Błędne oznaczenie strony decyzji nie może być traktowane jako oczywista omyłka i nie podlega sprostowaniu w powyższym trybie.
Postanowieniem z dnia [...] listopada 2004r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. Wskazało, iż w trybie art. 215 ord. pod. nie jest możliwa zmiana strony, do której dana decyzja podatkowa została skierowana. Za taką zmianę nie można jednak uznać zabiegu polegającego na sprostowaniu błędów w nazwie podatnika, w sytuacji, gdy nie ma wątpliwości, do kogo ta decyzja została skierowana. Analiza treści decyzji Burmistrza Miasta S. nie pozostawiała wątpliwości, na czyj wniosek została wydana, jakiej zaległości podatkowej dotyczy i kto jest zobowiązany do jej uregulowania, a także do jakiego podmiotu była skierowana. Brak było zatem podstaw do uznania, iż zmiana określenia strony z "Zespołu Opieki Zdrowotnej w S. [...]" na "Zespół Opieki Zdrowotnej "[...]" w S." nie mogła zostać przeprowadzona w powyższym trybie.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu wskazał, iż stanowisko organu uważa za niezgodne z przepisami prawa. Błędne oznaczenie strony decyzji nie może być traktowane jako oczywista omyłka w decyzji. Nieprawidłowe oznaczenie strony powoduje to, że decyzja nie zostaje skierowana do strony, której powinna dotyczyć – więc w rozpatrywanym przypadku wydana decyzja nie dotyczy skarżącego. W orzecznictwie NSA istnieje utrwalony pogląd, że w trybie art. 215 § 1 ordynacji podatkowej usuwane są wyłącznie oczywiste i nieistotne wątpliwości, a brak właściwego określenia strony nie może być poczytywany jako "nieistotne wątpliwości". W wyroku z dnia 17 września 2002r. (II SA/Wr 351/2000) NSA określił, że wadliwość decyzji polegająca na niewłaściwym oznaczeniu jej adresata nie jest oczywistą omyłką w rozumieniu art. 113 § 1 kpa i nie podlega sprostowaniu w trybie tego przepisu.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:
Skarga jest zasadna.
Zgodnie z treścią art. 215 §1 ord. pod. sprostowaniu obok błędów rachunkowych podlegają jedynie "inne oczywiste omyłki". Co za tym idzie, dla oceny dopuszczalności sprostowania wydanego przez organ rozstrzygnięcia, kluczowe znaczenie ma analiza pojęcia "oczywistości" omyłki. Ustawodawca zrównał co do istoty charakter takich omyłek z błędami rachunkowymi – a więc błędami zwykle ewidentnymi i łatwo weryfikowalnymi. Należy przyjąć, iż omyłki oczywiste, to takie przy których nie może być żadnych wątpliwości, iż zachodzi omyłka pod względem obiektywnym i że część decyzji dotknięta omyłką bądź błędem nie odpowiada wynikającej z całokształtu decyzji rzeczywistej woli organu. Owa oczywistość omyłki stanowi zarazem granice przedmiotowe dopuszczalności sprostowania. Wskazuje się, że może ona wynikać z natury samej omyłki, z porównania rozstrzygnięcia decyzji z jej uzasadnieniem lub z treścią wniosku, czy też pisma strony postępowania.
Najliczniejszą grupę oczywistych omyłek, które podlegają sprostowaniu w trybie powyższej regulacji, będą stanowiły niedokładności i błędy pisarskie. Sprostowanie niedokładności może obejmować właściwe oznaczenie stron, czy też dokładne wymienienie podmiotów postępowania lub pełnej ich nazwy. Błąd pisarski może polegać na niewłaściwym użyciu wyrazu, widocznie mylnej pisowni, błędzie gramatycznym (np. fleksyjnym), czy też nie zamierzonym opuszczeniu jednego lub więcej wyrazów.
Odnosząc powyższe do rozpatrywanej sprawy wskazać należy, iż obowiązkiem organu I instancji było prawidłowe oznaczenie skarżącego jako strony postępowania. – a za prawidłowe, uznać należy oznaczenie pełną nazwą i adresem siedziby. Niewątpliwie oznaczenie strony postępowania, jaką był skarżący zawarte w decyzji Burmistrza Miasta S. z dnia [...] sierpnia 2004r. było wadliwe. W decyzji tej nie posłużono się ani jego prawidłową nazwą ani pełnym adresem siedziby. Istotne w tej sytuacji jest więc rozstrzygnięcie czy taka wadliwość stanowi omyłkę oczywistą, podlegającą sprostowaniu w omawianym trybie art. 215 ord. pod.
Zdaniem Sądu w rozpatrywanej sprawie nie było to dopuszczalne. Należy jednoznacznie stwierdzić, iż błędne oznaczenie strony podlega sprostowaniu jedynie wtedy kiedy błąd popełniony przez organ jest oczywisty i jednoznaczny. Tą oczywistość i jednoznaczność należy oceniać także w kontekście przebiegu postępowania w sprawie, w tym treści pism zarówno skarżącego, jak i organu. Tylko na tym tle, zdaniem Sądu, ocenić można, czy faktycznie wadliwość wydanego rozstrzygnięcia pozostaję niezamierzoną omyłką czy też wynika z innych przyczyn i nie może być rektyfikowana.
Z akt sprawy wynika, iż przed wydaniem rozstrzygnięcia, w kierowanych do skarżącego pismach organ nie posługiwał się jego prawidłową nazwą, a w obu znajdujących się w aktach sprawy pismach inaczej oznaczył adresata. Należy zaznaczyć, iż z obowiązku prawidłowego oznaczenia strony prowadzonego postępowania w wydanym rozstrzygnięciu nie zwolniło organu, że sam skarżący nie posługiwał się w kierowanych do organu pismach prawidłową nazwą. Obowiązkiem organu było dokonanie stosownych ustaleń i poprawne zaadresowanie wydanej decyzji.
Powyższe powoduje, iż wadliwości rozstrzygnięcia organu I instancji nie można przypisać charakteru oczywistej i jednoznacznej omyłki. Biorąc pod uwagę przebieg postępowania prowadzonego w sprawie, z wydanej decyzji nie wynika jednoznacznie kto miał być jej adresatem i wbrew poglądowi organu II instancji nie może podlegać ona sprostowaniu w trybie art. 215 ord. pod.
Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, iż oceniane rozstrzygnięcie organu II naruszyło art. 215 ord. pod. i zasadne jest jego uchylenie. Z tego względu i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku. O zakresie wykonalności zaskarżonego postanowienia Sąd orzekł na podstawie art. 152 cyt. ustawy.