III SA/Po 96/19

III SA/Po 96/19 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2019-05-08
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-01-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Małgorzata Górecka
Mirella Ławniczak /przewodniczący/
Walentyna Długaszewska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6038 Inne uprawnienia  do  wykonywania czynności  i zajęć w sprawach objętych symbolem 603
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Ruch drogowy
Sygn. powiązane
II GSK 1350/19 - Wyrok NSA z 2023-03-07
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 2096
art. 44, art. 145, art. 151
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 2018 poz 1302
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
Sentencja
Dnia 08 maja 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirella Ławniczak Sędziowie WSA Małgorzata Górecka WSA Walentyna Długaszewska (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Małgorzata Błoszyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 08 maja 2019 roku przy udziale sprawy ze skargi X na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie cofnięcia diagnoście uprawnień do wykonywania badań technicznych pojazdów, po wznowieniu postępowania oddala skargę
Uzasadnienie
UZASADNIENIE.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r., wydaną na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., odmówiło X uchylenia decyzji tego organu z dnia [...] r.
Organ wskazał w uzasadnieniu decyzji, że postanowieniem z dnia [...] r. odmówił wznowienia postępowania zakończonego decyzją
z dnia [...] r. Na skutek wniosku strony o ponowne rozpoznanie sprawy organ postanowieniem z dnia [...] r. wznowił postępowanie administracyjne zakończone decyzją ostateczną z dnia [...] r., gdyż wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał w dniu [...] r. postanowienie.
Organ stwierdził, że istotne dla rozstrzygnięcia sprawy było przeanalizowanie tego, kiedy skarżący dowiedział się o decyzji organu z dnia [...] r., która została wysłana do pełnomocnika strony – adwokata [...]. Strona nie wykazała bowiem skutecznie, że wypowiedziała pełnomocnictwo temu adwokatowi
i nie mogła przez to uzyskać wiedzy o tej decyzji. Zdaniem organu, przedłożony przez stronę billing połączeń do [...]w dniach [...]r. nie może być dowodem na to, że dopiero [...] r. strona dowiedziała się o wydaniu decyzji organu z dnia [...] r. W ocenie organu, nie zachodziła w sprawie żadna z przesłanek do wznowienia postępowania. Decyzja z dnia [...] r. została doręczona ówczesnemu pełnomocnikowi strony i od tego momentu zaczął biec termin do wniesienia odwołania od tej decyzji.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu strona – reprezentowana przez pełnomocnika - wniosła o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do "merytorycznego rozpoznania", zarzucając organowi naruszenie art. 145 § 1 kpa poprzez niezasadne uznanie braku istnienia przesłanki do wznowienia postępowania.
Zdaniem strony, w sprawie zachodziła przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 kpa, albowiem strona bez własnej winy nie brała udziału w przedmiotowym postępowaniu. Pełnomocnik złożył odwołanie w imieniu strony, ale nie odebrał przesyłki z decyzją organu, która była dwukrotnie awizowana. Organ w uzasadnieniu decyzji wskazał ponadto, że strona wypowiedziała w toku trwającego postępowania pełnomocnictwo adwokatowi. O istnieniu przedmiotowej decyzji skarżący dowiedział się dopiero
w dniu [...] r.
W odpowiedzi na skargę organ II instancji podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.
Na rozprawie w dniu [...] r. skarżący oświadczył, że nie wypowiedział pełnomocnictwa adwokatowi [...] i dlatego jest zdziwiony, że organ stwierdził to w uzasadnieniu swojej decyzji z dnia [...] r. Zdaniem skarżącego, przesyłka z decyzją z dnia [...] r. nie została nigdy doręczona pełnomocnikowi.
Pełnomocnik skarżącego stwierdził, że otrzymał od adwokata [...] informację o wypowiedzeniu pełnomocnictwa poprzez porozumienie ustne. Zdaniem samego skarżącego, organ nie został poinformowany o tej okoliczności. Skarżący kontaktował się ze swoim pełnomocnikiem, ale nie pamięta, kiedy to było.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Istotą sporu w przedmiotowej sprawie - dotyczącej wznowienia postępowania zakończonego decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. – jest to, czy w sprawie zachodziła przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., czyli, że strona, jak twierdzi skarżący, bez własnej winy nie brała udziału
w postępowaniu administracyjnym.
Skarżący twierdzi, bowiem, że nie wiedział o decyzji z dnia [...] r., nie miał zatem również wiedzy o możliwości jej zaskarżenia poprzez wniesienie odwołania. Ponadto, sam organ w uzasadnieniu tej decyzji stwierdził, że pełnomocnictwo dla ówczesnego adwokata skarżącego zostało wypowiedziane ( str. [...] uzasadnienia decyzji ).
Jak wynika z akt sprawy, w postępowaniu administracyjnym dotyczącym cofnięcia diagnoście uprawnień do wykonywania badań technicznych pojazdów pełnomocnikiem skarżącego był adwokat[...] , który wniósł odwołanie od decyzji Starosty z dnia[...] r.
Jednocześnie z akt sprawy nie wynika w jakikolwiek sposób, że w okresie od wniesienia odwołania do wydania decyzji przez organ II instancji pełnomocnictwo dla adwokata [...] zostało wypowiedziane ( wbrew temu, co stwierdził sam organ II instancji na str. [...] uzasadnienia swojej decyzji z dnia [...] r. ).
W aktach administracyjnych nie ma jakiegokolwiek dokumentu, który wskazywałby na okoliczność dotyczącą wypowiedzenia pełnomocnictwa adwokatowi przez skarżącego. Skarżący nie przedłożył też takiego dokumentu w trakcie postępowania sądowoadminstracyjnego. Ponadto, co należy szczególnie podkreślić, na rozprawie w dniu [...] r. skarżący oświadczył, że nie wypowiedział pełnomocnictwa adwokatowi [...] i dlatego jest zdziwiony, że organ stwierdził to
w uzasadnieniu swojej decyzji z dnia [...] r.
Z powyższych okoliczności, zatem jasno wynika, że skarżący, co sam przyznał, nie wypowiedział pełnomocnictwa adwokatowi [...].
Nie ulega tym samym wątpliwości, że organ jest związany informacją
o wypowiedzeniu przez stronę pełnomocnictwa określonemu pełnomocnikowi
w danym postępowaniu, ale dopiero od momentu otrzymania jednoznacznej informacji w tym zakresie od strony postępowania.
Skoro skarżący sam stwierdził, że o wypowiedzeniu pełnomocnictwa nie informowano organu II instancji, to tym samym, organ w dacie wydawania decyzji
z dnia [...] r. mógł zasadnie twierdzić, że pełnomocnikiem strony jest nadal adwokat [...]. Decyzja z dnia [...] r. została wobec tego prawidłowo zaadresowana do pełnomocnika strony postępowania.
Przesyłka była dwukrotnie awizowana ( nie została ostatecznie odebrana przez adwokata [...]), ale należało uznać, że doszło do jej prawidłowego doręczenia w trybie określonym w art. 44 k.p.a. Okoliczność, że adwokat nie odebrał decyzji i nie przekazał jej skarżącemu nie oznacza, że nie doszło do skutecznego doręczenia tej decyzji, w rozumieniu wskazanego wyżej przepisu prawa.
Z tego też względu, w ocenie Sądu nie było podstaw do przyjęcia, że poprzez nieskuteczne doręczenie decyzji z dnia [...] r. strona skarżąca została bez własnej winy pozbawiona możliwości brania udziału w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym, na etapie otrzymania decyzji organu II instancji.
Skoro strona nie powiadomiła skutecznie organu o wypowiedzeniu pełnomocnictwa adwokatowi, to nie może skutecznie podnosić zarzutu, że decyzja została zaadresowana do adwokata, a nie do samego skarżącego.
Organ w ocenie sądu trafnie stwierdził wobec tego, że w sprawie nie zachodziła przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 kpa, co obligowało organ do odmowy uchylenia decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 kpa.
Z tego względu Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2018, poz. 1302), orzekł jak w sentencji.