III SA/Po 93/26

III SA/Po 93/26 - Postanowienie WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2026-02-06
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2026-01-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Katarzyna Witkowicz-Grochowska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6166  Łowiectwo
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. W. na postanowienie Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w [...] z dnia 7 października 2025 r. nr [...] ([...]) w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącemu P. W. uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 zł (słownie: sto złotych).
Uzasadnienie
Pismem z 22 października 2025 r. wniesionym poprzez platformę ePUAP A. W. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na postanowienie Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w [...] z 7 października 2025 r. nr [...] ([...]) w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniesienia zażalenia.
Wobec powzięcia wątpliwości co do legitymizacji A. W. do wniesienia skargi w przedmiotowym postępowaniu, zarządzeniem sędziego sprawozdawcy z 5 stycznia 2026 r. wezwano skarżącego do podania, czy wniósł skargę w imieniu własnym, czy też jako pełnomocnik P. W.. W przypadku złożenia skargi w imieniu P. W. Sąd zwrócił się o przedłożenie pełnomocnictwa do działania w jego imieniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Poznaniu lub sądami administracyjnymi.
W odpowiedzi, pismem z 6 stycznia 2026 r. A. W. wyjaśnił, że skargę z 22 października 2025 r. wniósł jako pełnomocnik P. W.. Jako załącznik do pisma przedłożono dokument elektroniczny w postaci skanu podpisanego odręcznie pełnomocnictwa udzielonego przez P. W. na rzecz A. W. do reprezentowania przed wszelkimi wojewódzkimi sądami administracyjnymi. Dokument został opatrzony podpisem elektronicznym A. W. (k. 114-115 akt sądowych).
Zarządzeniem z 7 stycznia 2026 r. zmieniono opis sprawy w ten sposób, że jako stronę skarżącą odnotowano P. W., reprezentowanego przez pełnomocnika w osobie A. W.. Jednocześnie wezwano pełnomocnika do uzupełnienia w terminie 7 dni braku formalnego skargi poprzez prawidłowe wykazanie umocowania do działania w imieniu P. W. przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Poznaniu lub sądami administracyjnymi poprzez złożenie oryginału pełnomocnictwa udzielonego A. W. przez syna P. W. w formie papierowej, podpisanego osobiście przez mocodawcę tj. P. W., albo - gdy pełnomocnictwo jest wnoszone w formie dokumentu elektronicznego - podpisanego przez P. W. kwalifikowanym podpisem elektronicznym albo podpisem zaufanym (art. 46 § 2a, § 3, art. 49 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej "P.p.s.a."). Na podstawie art. 6 P.p.s.a. Sąd pouczył, że pełnomocnictwa przesłanego do Sądu w formie elektronicznej w dniu 7 stycznia 2026 r. nie może podpisać podpisem zaufanym pełnomocnik A. W., a tylko mocodawca, tj. P. W.. Nadto Sąd pouczył, że brak wykonania powyższego wezwania w sposób opisany i w zakreślonym terminie skutkować będzie odrzuceniem skargi P. W..
Wobec braku odbioru przedmiotowego wezwania, zostało ono uznane za doręczone w dacie 23 stycznia 2026 r. (k. 139 akt sądowych).
Wraz z pismem z 27 stycznia 2026 r., złożonym poprzez ePUAP, A. W. przedłożył skan podpisanego pełnomocnictwa udzielonego przez P. W. na rzecz A. W. do reprezentowania przed wszelkimi urzędami, organami administracji rządowej i samorządowej we wszelkich sprawach administracyjnych, które toczą się lub mogą się toczyć z jego udziałem. Dokument nie był opatrzony podpisem elektronicznym (k. 143-144 akt sądowych). Do pisma dołączono również skan wydruku dokumentu elektronicznego - pełnomocnictwa o tożsamej treści, z którego wynikało, że jego oryginał mógł zostać podpisany podpisem zaufanym przez P. W.. Przedłożony skan także nie zawierał podpisu elektronicznego mocodawcy (k. 145-146 akt sądowych).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 57 § 1 P.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Elementy niezbędne, jakie zawierać powinny pisma procesowe, wyliczono w art. 46 § 1 - 3 P.p.s.a. W szczególności, w myśl art. 46 § 3 P.p.s.a. do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. Złożenie dokumentu wykazującego umocowanie lub jego uwierzytelnionego odpisu nie jest wymagane, jeżeli stwierdzenie przez sąd umocowania jest możliwe na podstawie wykazu lub innego rejestru, do którego sąd ma dostęp drogą elektroniczną. Obowiązek przedłożenia pełnomocnictwa nakłada również art. 37 § 1 P.p.s.a., który stanowi, że pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Adwokat, radca prawny, rzecznik patentowy, a także doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa oraz odpisy innych dokumentów wykazujących ich umocowanie. Sąd może w razie wątpliwości zażądać urzędowego poświadczenia podpisu strony. Złożenie dokumentu wykazującego umocowanie lub jego uwierzytelnionego odpisu nie jest wymagane, jeżeli stwierdzenie przez sąd umocowania jest możliwe na podstawie wykazu lub innego rejestru, do którego sąd ma dostęp drogą elektroniczną. Natomiast w myśl art. 37a P.p.s.a. pełnomocnictwo udzielone w formie dokumentu elektronicznego podpisuje się kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym.
W niniejszej sprawie Sąd ustalił, że stroną postępowania administracyjnego, w toku którego wydano zaskarżone postanowienie, był P. W., w imieniu którego działał A. W.. Mając na uwadze, że w skardze z 22 października 2025 r. oraz w dalszych pismach procesowych A. W. określał się mianem skarżącego, Sąd zarządzeniem z 5 stycznia 2026 r. wezwał go do określenia w czyim imieniu złożył przedmiotową skargę. Jak stanowi bowiem art. 49 § 1 P.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej.
Wobec oświadczenia pełnomocnika złożonego pismem z 6 stycznia 2026 r. Sąd wezwał A. W. do złożenia w zakreślonym 7-dniowym terminie oryginału pełnomocnictwa podpisanego osobiście przez mocodawcę albo w formie dokumentu elektronicznego, podpisanego przez P. W. kwalifikowanym podpisem elektronicznym albo podpisem zaufanym, pod rygorem odrzucenia skargi.
Przechodząc do zasadniczych rozważań Sąd stwierdza, że pełnomocnictwa przedłożone przez A. W. przy piśmie z 27 stycznia 2026 r. różnią się zakresem umocowania od pełnomocnictwa przedłożonego pierwotnie, dołączonego do korespondencji elektronicznej z 6 stycznia 2026 r. W szczególności, ich zakres nie obejmuje umocowania do prowadzenia spraw przed sądami administracyjnymi.
Niezależnie od powyższego Sąd dostrzega, że pomimo pouczenia, pełnomocnictwa przedłożone przy piśmie z 27 stycznia 2026 r. nie zostały w sposób właściwy podpisane przez mocodawcę. W odpowiedzi na wezwanie Sądu z 7 stycznia 2026 r. pełnomocnik skarżącego przedłożył skan pełnomocnictwa podpisanego odręcznie przez mocodawcę, przy czym dokument ten pełnomocnik przesłał do sądu drogą elektroniczną i nie był on opatrzony podpisem zaufanym strony. Również dołączony skan wydruku pełnomocnictwa nie został właściwie uwierzytelniony profilem zaufanym, podpisem osobistym lub podpisem elektronicznym skarżącego.
Stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Niezałączenie pełnomocnictwa (oryginału, czy też poświadczonego odpisu) stanowi brak formalny skargi, którego nieuzupełnienie skutkuje jej odrzuceniem. W uchwale z 2 lutego 2026 r., sygn. III OPS 2/25 (dostępna orzeczenia.nsa.gov.pl dalej "CBOSA") Naczelny Sąd Administracyjny przesądził, że podpisanie skargi przez osobę, która nie przedstawiła dokumentu pełnomocnictwa stanowi brak formalny skargi podlegający usunięciu, na podstawie art. 49 § 1 w związku z art. 57 § 1 i w związku z art. 46 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), przez jej wezwanie do dołączenia dokumentu pełnomocnictwa; nieusunięcie braku formalnego skargi stanowi podstawę do jej odrzucenia zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 w związku z art. 49 § 1 i w związku z art. 46 § 3 powołanej ustawy. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w razie niedołączenia pełnomocnictwa przewodniczący, na podstawie art. 49 § 1 P.p.s.a jest obowiązany wezwać stronę do uzupełnienia braku formalnego skargi. Adresatem tego wezwania czyni nie bezpośrednio stronę, lecz osobę, która podpisała skargę jako pełnomocnik. Z art. 39 P.p.s.a wynika bowiem, że z mocy prawa pełnomocnictwo procesowe ogólne lub do prowadzenia poszczególnych spraw obejmuje umocowanie do wszystkich łączących się ze sprawą czynności w postępowaniu, a więc także do odbioru wezwań do uzupełnienia braków pisma procesowego oraz dokonania czynności uzupełnienia braku. Skoro strona działa przez pełnomocnika, to działania lub zaniechania pełnomocnika wywołują bezpośredni skutek dla mocodawcy. Jakkolwiek wezwanie do usunięcia braku formalnego jest adresowane do pełnomocnika, to z prawnego punktu widzenia, wezwana do usunięcia braku jest strona i strona ponosi konsekwencje braku reakcji pełnomocnika na wezwanie do usunięcia braku.
W uzasadnieniu przedmiotowej uchwały wskazano również, że nie ma znaczenia, czy pełnomocnik należy do grupy "profesjonalistów", o których mowa w art. 35 § 1 P.p.s.a czy też do pozostałych osób wymienionych w art. 35 § 1 P.p.s.a oraz art. 35 § 2-6 P.p.s.a. W każdym przypadku, zaniechanie wykonania przez pełnomocnika wezwania Sądu do uzupełnienia braku formalnego skargi przez dołączenie do akt pełnomocnictwa, będzie rodziło ten sam skutek w stosunku do strony.
Mając na względzie powyższe okoliczności, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a w związku z art. 49 § 1 w zw. z art. 46 § 3 P.p.s.a. Sąd odrzucił skargę, jak w punkcie 1. postanowienia. Stosownie do art. 58 § 3 p.p.s.a. Sąd wydał postanowienie na posiedzeniu niejawnym.
O zwrocie uiszczonego wpisu sądowego od skargi (punkt 2 postanowienia) Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.