III SA/PO 886/20

III SA/Po 886/20 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2021-06-02
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-12-11
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Małgorzata Górecka /sprawozdawca/
Marzenna Kosewska
Walentyna Długaszewska /przewodniczący/
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Policja
Sygn. powiązane
III OSK 289/22 - Wyrok NSA z 2025-03-21
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 360
art. 132, art. 134, art. 134 h, art. 135 g
Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tj.
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Dnia 2 czerwca 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Walentyna Długaszewska (spr.) Sędziowie WSA Marzenna Kosewska WSA Małgorzata Górecka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 czerwca 2021 roku sprawy ze skargi R. S. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] września 2020 roku nr [...], w przedmiocie obniżenia dodatku służbowego oddala skargę
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi jest decyzja Nr [...] Komendanta Policji z dnia [...] września 2020 r. utrzymująca w mocy zaskarżoną decyzję Nr [...] [...] z dnia [...] lipca 2020 r. Komendanta Powiatowego Policji w O. w sprawie uchylenia w całości Rozkazu Personalnego Nr [...] z dnia [...] grudnia 2015r. obniżającego o 50% dodatek służbowy oraz obniżenie z dniem [...] grudnia 2015r. dodatku służbowego o 40 % w związku z prawomocnym orzeczeniem kary dyscyplinarnej ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku.
Rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Skarżący został obwiniony o to, że w dniu [...].07.2015r. pełniąc służbę w wyniku podjętej interwencji wobec nieletniego spożywającego pod sklepem alkohol, po stwierdzeniu zaistnienia okoliczności świadczących o jego demoralizacji , zaniechał czynności służbowej polegającej na dokonaniu wpisu o sposobie załatwienia tej interwencji w notatniku służbowym i w zakresie dotyczącym powiadomienia o tym fakcie właściwego ze względu na miejsce zamieszkania nieletniego, Sądu Rodzinnego i Nieletnich. W dniu [...] .10.2015r. Komendant Powiatowy Policji w O. wydał orzeczenie nr [...] o uznaniu skarżącego winnym naruszenia dyscypliny służbowej oraz zasad etyki zawodowej i wymierzeniu kary dyscyplinarnej ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku, które to orzeczenie zostało utrzymane w mocy wskutek wniesionego przez skarżącego odwołania, orzeczeniem nr [...] Komendanta Policji z dnia [...] listopada 2015r. . Skarżący wniósł skargę do WSA w Poznaniu, którą wyrokiem z dnia [...] sierpnia 2016r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił (sygn. akt IV SA/Po [...]) , zaś wywiedziona od tego wyroku skarga kasacyjna wskutek wyroku NSA z dnia [...] września 2018 r. (sygn. akt I OSK [...]) również została oddalona. W rezultacie, orzeczenie Nr [...] uzyskało przymiot ostatecznego i prawomocnego. W wydanym przez NSA wyroku z dnia [...] września 2018 r. Sąd ten przesądził , że doszło do przedmiotowego naruszenia przez skarżącego . Skutkiem wydania orzeczenia nr [...] z dnia [...].11.2015r. było wydanie Nakazu Personalnego Nr [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. Komendanta Powiatowego Policji w O. , którym skarżącemu obniżono z dniem [...].12.2015r. dodatek służbowy o 50% do dnia [...].02.2016r. .
Powyższy nakaz personalny był kolejnym nakazem personalnym wydanym wobec skarżącego w innych postępowaniach dyscyplinarnych (Nakaz Personalny Nr [...] z dnia [...].07.2015r. obniżający dodatek służbowy skarżącemu o 30% i Nakaz Personalny nr [...] z dnia [...].09.2015r. obniżający dodatek służbowy skarżącemu o 30%). W obu postępowaniach dyscyplinarnych wydano orzeczenia , które wskutek wniesionych przez skarżącego skarg zostały uchylone (wyrok NSA z dnia [...] listopada 2017r. , sygn. akt I OSK 157/16- co spowodowało, że zmianie uległ nakaz personalny nr [...] w wyniku wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. i wyrok NSA z dnia [...] marca 2018r. , sygn. akt I OSK [...] - co spowodowało, że zmianie uległ nakaz personalny Nr [...] w wyniku wznowienia postępowania na tej samej podstawie prawnej.). Powyższe rozstrzygnięcia Sądu miały wpływ na treść nakazów personalnych, w tym Nakazu Personalnego Nr [...]. Wobec tego postanowieniem Nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w O. z dnia [...] czerwca 2018r. wznowione zostało też postępowanie w sprawie wydania decyzji o zmianie decyzji ostatecznej wyrażonej w Rozkazie Personalnym nr [...] z dnia [...] grudnia 2015r.n obnażającym skarżącemu dodatek służbowy na czas nieokreślony o 50 % ( o słuszności wznowienia postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. przesądził WSA w Poznaniu w wyroku z dnia [...] marca 2018r., sygn. akt IV SA/Po [...]).
Zaskarżona decyzja została więc wydana w postępowaniu wznowieniowym.
W uzasadnieniu zaskarżonej obecnie decyzji organ odwoławczy podał, że w obrocie prawnym jest prawomocne orzeczenie Nr [...] /2015 z dnia [...] października 2015 r. Komendanta Powiatowego Policji w O. o wymierzeniu skarżącemu kary dyscyplinarnej ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku (młodszego aspiranta) , utrzymane w mocy orzeczeniem nr [...] Komendanta Policji z dnia [...] listopada 2015r ostatecznym i prawomocnym ) , które stało się podstawą do wystawienia Nakazu Personalnego nr [...] z dnia [...] grudnia 2015r. Ponieważ wskutek zapadłych wyroków kwota dodatku służbowego, od której miało nastąpić obniżenie o 50 % otrzymanej stawki dodatku uległam zmianie, postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną należało wznowić. Z obrotu prawnego należało wycofać wadliwy Nakaz Personalny nr [...], co spowodowało powrót do sprawy i w świetle uchyleń poprzednich orzeczeń dyscyplinarnych o dwukrotnym obniżeniu dodatku służbowego o 30 % (nakaz personalny Nr [...] z dnia[...].07.2015r. i nakaz personalny Nr [...] z dnia [...].09.2015r. ), zaistniała nowa sytuacja. Organ stwierdził, że kwestię orzeczonej wobec skarżącego kary dyscyplinarnej ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku rozstrzygnął WSA w Poznaniu w wyroku z dnia [...] sierpnia 2016r. , w sprawie o sygn. akt IV SA/Po [...] Zgodnie z przepisem § 9 ust. 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego w szczególnie uzasadnionych przypadkach dodatek służbowy podlega obniżeniu i w tym zakresie stosuje się przepisy § 8 pkt 5-8 dotyczące dodatku funkcyjnego, z zastrzeżeniem ust. 6 określającego sytuacje, w których cofa się dodatek służbowy. Zgodnie z § 8 ust. 8 pkt 1 rozporządzenia dodatek funkcyjny obniża się w granicach od 20 % – 50 % otrzymywanej stawki w przypadku naruszenia przez policjanta dyscypliny służbowej w czasie służby lub podczas wykonywania zadań lub czynności służbowych , za które wymierzono mu karę dyscyplinarną. Zdaniem organu takim uzasadnionym przypadkiem obniżenia policjantowi dodatku służbowego jest stwierdzenie naruszenia dyscypliny służbowej, za które wymierzono policjantowi karę dyscyplinarną(§ 8 ust. 8 pkt 1 ) . Tak więc w tym przypadku obniżenie dodatku służbowego stało się obligatoryjne, fakultatywną kwestią jest wysokość obniżenia. Organ uznał, że wartość obniżenia dodatku służbowego 0 40% jest adekwatna i proporcjonalna do winy i ciężaru popełnionego przewinienia dyscyplinarnego. Uznał, ze obniżenie dodatku funkcyjnego winno nastąpić z ostatnim dniem miesiąca, w którym doręczono stronie prawomocne orzeczenie dyscyplinarne.
Skarżący zaskarżył orzeczenie w całości wskazując w krótkim jego uzasadnieniu, że Komendant pominął argumentację zawartą w wyroku NSA z dnia [...] listopada 2017r. wydanym w sprawie o sygnaturze akt I OSK [...]. Zdaniem skarżącego organ bezprawnie i bezpodstawnie wszczynał postępowania dyscyplinarne oraz nakładał na skarżącego kary ostatecznie wydalając go ze służby. Zdaniem skarżącego działanie takie jest celowe wymierzone przeciwko skarżącemu.
W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:
Skarga okazała się niezasadna.
W pierwszej kolejności wskazać trzeba, że zgodnie z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.) przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w nich uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Wobec zaistnienia okoliczności wskazanych w tym przepisie, zważywszy zwłaszcza na aktualną sytuację epidemiczną oraz brak możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość, niniejsza sprawa rozpoznana została na posiedzeniu niejawnym, o czym strony zostały dodatkowo uprzedzone pismem z dnia [...] lutego 2021 r., co dało im możliwość zajęcia ewentualnego dalszego stanowiska w sprawie.
Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz.U. z 2019 r., poz. 2167) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2019, poz. 2325 - dalej P.p.s.a.), polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 P.p.s.a., w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. W oparciu o wyżej opisane zasady, orzekający w niniejszej sprawie Sąd uznał, że zaskarżone orzeczenie nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jego uchylenie.
Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 P.p.s.a.). WSA wskazuje, że organy - w podlegającej kontroli judykacyjnej sprawie - w sposób prawidłowy ustaliły stan faktyczny.
Podstawę prawną wydanego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz.U.2020, poz. 360, dalej zwanej u.p.). Sposób i tryb prowadzenia postępowania dyscyplinarnego przeciwko funkcjonariuszom Policji reguluje rozdział 10 tej ustawy.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjęte zostało, że ww. ustawa w rozdziale 10 zatytułowanym "Odpowiedzialność dyscyplinarna i karna policjantów", zawiera zarówno regulację materialnoprawną odpowiedzialności dyscyplinarnej policjantów, jak i regulację procesową postępowania dyscyplinarnego. Regulacja postępowania dyscyplinarnego jest – co do zasady – regulacją pełną (kompleksową) w zakresie wszczęcia, przebiegu i formy zakończenia. Przyjmuje się, że sprawa odpowiedzialności dyscyplinarnej nie jest sprawą administracyjną indywidualną, rozstrzyganą w formie decyzji administracyjnej. Oznacza to, że do postępowania dyscyplinarnego policjantów nie stosuje się przepisów kodeksu postępowania administracyjnego (zob. wyrok NSA z dnia 5 grudnia 2016 r., sygn. akt I OSK 472/06 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie z dnia 14 października 2008 r., sygn. akt II SA/Go 481/08, dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z uwagi na powyższe nieuzasadnione są zarzuty skargi odnoszące się do naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 8 w zw. z art. 107 § 1 i 3 k.p.a.; art. 136 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a.; art. 15 k.p.a.; art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.).
Zgodnie z art. 132 ust. 1 u.p. policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej.
Naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów (art. 132 ust. 2 u.p.). Naruszenie zasad etyki zawodowej jest przesłanką autonomiczną w stosunku do naruszenia dyscypliny służbowej – może występować w związku z takim naruszeniem lub być od niego niezależne.
Ustawodawca nie wskazuje definicji zasad etyki zawodowej funkcjonariusza Policji ani przykładowego katalogu zachowań, które należy uznać za niezgodne z nimi. Wspomniane zasady etyki zawodowej policjanta zostały wprowadzone jako załącznik do zarządzenia Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta" (Dz.Urz. KGP.2004.1.3), który potrzebę wprowadzenia tych zasad uzasadniał znaczeniem problematyki moralnej/etycznej w wykonywaniu zawodu policjanta i jego służebną wobec społeczeństwa rolą, a także koniecznością wzmocnienia oraz uzupełnienia obowiązków i praw policjantów wynikających z demokratycznie stanowionego prawa. Powyższe zarządzenie zawiera ogólne dyrektywy wykonywania zawodu policjanta, które stanowią przejaw przestrzegania zasad praworządności i prowadzą do pogłębienia społecznego zaufania do Policji. Zarządzenie nie zawiera znamion zachowań uznawanych za przewinienia dyscyplinarne, lecz pewne wzorce, których funkcjonariusz powinien przestrzegać i których naruszenie może skutkować odpowiedzialnością dyscyplinarną (por. szerzej wyrok NSA z dnia 23 maja 2019 r., I OSK 444/18, wyrok WSA w Krakowie z dnia 28 września 2016 r., III SA/Kr 339/16; wyrok WSA w Szczecinie z dnia 24 października 2012 r., II SA/Sz 799/12; W. Sołdaczuk, Rola i znaczenie etyki zawodowej prawnika ze szczególnym uwzględnieniem etyki zawodu prokuratora, LEX.el. ).
Na podstawie art. 132 u.p. przewinienie dyscyplinarne jest zawinione wtedy, gdy policjant: 1) ma zamiar jego popełnienia, to jest chce je popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi; 2) nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość taką przewidywał albo mógł i powinien przewidzieć. Tak więc wina określona w tym przepisie związana jest zarówno z umyślnym, jak i nieumyślnym przewinieniem dyscyplinarnym.
Bezzasadny jest podnoszony w skardze zarzut bezprawnego i bezpodstawnego wszczęcia postępowania dyscyplinarnego. W wyroku z dnia [...] września 2018 r. NSA ostatecznie przesądził, że prawidłowym było ustalenie faktyczne o uznaniu skarżącego winnym naruszenia dyscypliny służbowej i zasad etyki zawodowej i prawidłowym było wymierzenie skarżącemu kary dyscyplinarnej ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku (sygn. akt I OSK [...]) . NSA w uzasadnieniu do wydanego wyroku wypowiedział się co do popełnionego przez skarżącego naruszenia, że stwierdzając zaistnienie okoliczności świadczących o demoralizacji nieletniego, a niewątpliwie spożywanie alkoholu uznać należy za demoralizację, oraz o popełnieniu przez niego czynu zabronionego określonego w art. 431 ust. 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, skarżący winien był, oprócz dokonania odpowiedniego zapisu w tym zakresie w prowadzonym notatniku służbowym, sporządzić stosowną dokumentację i powiadomić o tym fakcie właściwy Sąd Rodzinny i Nieletnich, według miejsca zamieszkania nieletniego. Brak dokonania powyższych czynności stanowił wystarczającą przesłankę do wszczęcia w niniejszej sprawie postępowania dyscyplinarnego i orzeczenia kary dyscyplinarnej.
Zwrócić należy uwagę, że zawód policjanta jest szczególny z uwagi na podwyższone standardy etyczne, do których przestrzegania policjant jest obowiązany zarówno w czasie pełnienia służby, jak i w czasie wolnym od niej. Policjant ma obowiązek przestrzegania praworządności i nie jest od tego zwolniony w czasie wolnym od służby. Również w tym czasie powinien zachowywać się tak, aby jego zachowanie prowadziło do pogłębienia zaufania do Policji. Z pewnością nie spełnia takich standardów zachowanie (bezspornie ustalone w toku postępowania) polegające na tym, że policjant obecny przy interwencji nie odnotowuje zdarzenia w notatniku służbowym i nie reaguje na przypadek demoralizacji nieletniego.
Zgodnie z art. 134 h u.p. przepis ten normujemuje dyrektywy wymiaru kary, wskazując okoliczności zarówno obciążające, jak i łagodzące. Obwinionemu wymierza się karę dyscyplinarną współmierną do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego oraz stopnia zawinienia (art. 134 h ust. 1 u.p.). Przy wymierzaniu kary dyscyplinarnej uwzględnia się okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki, w tym następstwa negatywne dla służby, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, pobudki działania, zachowanie obwinionego przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu, dotychczasowy przebieg służby, opinię służbową, okres pozostawania w służbie, a także istotne w sprawie okoliczności, zarówno łagodzące, jak i obciążające (art. 134 h ust. 1 a u.p.).
Zgodnie z art. 134 h ust. 2 u.p. na zaostrzenie wymiaru kary mają wpływ następujące okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego:
1) działanie z motywacji zasługującej na szczególne potępienie, w stanie nietrzeźwości albo w stanie po użyciu alkoholu lub podobnie działającego środka;
2) popełnienie przewinienia dyscyplinarnego przez policjanta przed zatarciem wymierzonej mu kary dyscyplinarnej;
3) poważne skutki przewinienia dyscyplinarnego, zwłaszcza istotne zakłócenie realizacji zadań Policji lub naruszenia dobrego imienia Policji;
4) działanie w obecności podwładnego, wspólnie z nim lub na jego szkodę.
Na złagodzenie wymiaru kary mają wpływ następujące okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego:
1) nieumyślność jego popełnienia;
2) podjęcie przez policjanta starań o zmniejszenie jego skutków;
3) brak należytego doświadczenia zawodowego lub dostatecznych umiejętności zawodowych;
4) dobrowolne poinformowanie przełożonego dyscyplinarnego o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego przed wszczęciem postępowania dyscyplinarnego (art. 134 h ust. 3 u.p.).
Przełożony dyscyplinarny uwzględnia okoliczności, o których mowa w ust. 1-3, wyłącznie w stosunku do policjanta, którego one dotyczą (art. 134 h ust. 4 u.p.).
Artykuł 134 ha ust. 1 u.p. wskazuje, że podstawę wszelkich rozstrzygnięć w postępowaniach dyscyplinarnych stanowią ustalenia faktyczne. Ustalenia stanu faktycznego niniejszej sprawie, jak już zostało wcześniej wskazane, nie budzą jakichkolwiek wątpliwości. WSA wskazuje, że zgodnie z art. 135g u.p. przełożony dyscyplinarny i rzecznik dyscyplinarny są obowiązani badać oraz uwzględniać okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść obwinionego. Organ dokonał oceny całokształtu materiału dowodowego. Prawomocnym orzeczeniem wydanym w sprawie stwierdzono winę skarżącego w popełnieniu zarzucanych mu czynów . Nie ulega wątpliwości, że wobec wymierzenia skarżącemu kary dyscyplinarnej, dodatek służbowy ulega obniżeniu w granicach 20-50%, o czym mówi przepis § 8 ust. 8 pkt 1 powołanego we wcześniejszej części uzasadnienia, rozporządzenia. Decyzje w przedmiocie obniżenia dodatku służbowego mają bowiem charakter związany. Nie są one natomiast podejmowane w ramach uznania administracyjnego. Tym samym organy Policji nie mają żadnej możliwości odstąpienia od wykonania dyspozycji przedmiotowej normy w razie stwierdzenia stanu faktycznego w niej opisanego. Uznaniu właściwych przełożonych pozostawiona została jedynie skala obniżenia dodatku służbowego. W zależności od własnej oceny przedmiotowe świadczenie mogą bowiem obniżyć w granicach od 20 % do 50% stawki otrzymywanego przez policjanta dodatku służbowego.
W przedmiotowej sprawie organy orzekające uznały, że obniżenie dodatku służbowego skarżącemu o 40 % jest karą proporcjonalną i adekwatną do winy i ciężaru popełnionego przewinienia dyscyplinarnego. Organy brały pod uwagę charakter naruszenia.
Otóż art. 134 u.p. wskazuje katalog kar dyscyplinarnych.
Karami dyscyplinarnymi są:
1) upomnienie;
2) nagana;
3) ostrzeżenie o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku;
4) wyznaczenie na niższe stanowisko służbowe;
5) obniżenie stopnia;
6) ostrzeżenie o niepełnej przydatności do służby;
7) wydalenie ze służby.
"Organ służbowy, podejmując decyzję o doborze jednej ze wskazanych w art. 134 ustawy o Policji kar dyscyplinarnych, powinien wziąć pod uwagę takie okoliczności, jak rodzaj naruszonych obowiązków (obowiązki służbowe sensu stricto, reguły postępowania wyznaczone pojęciem godności i powagi służby, reguły wykonywania zawodu określone normami zawodowej sztuki, etyki i deontologii), stopień tzn. intensywność ich naruszenia, stopień zagrożenia dla interesu służby, spowodowanego naruszeniem obowiązków służbowych, dotychczasowy przebieg służby (stosunek do obowiązków), jak również element subiektywny, jakim jest stopień winy funkcjonariusza (wina umyślna w zamiarze bezpośrednim lub ewentualnym, wina nieumyślna w postaci nieostrożności - lekkomyślności). Wymiar kary powinien uwzględniać dyrektywy jej nakładania oraz okoliczności przemawiające tak na korzyść, jak i na niekorzyść obwinionego (zob. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 27 października 2010 r., IV SA/Wr 287/10, LEX nr 759127; W. Kotowski [w:] Ustawa o Policji. Komentarz, wyd. IV, LEX/el. 2021, art. 134).
Sąd orzekający w sprawie podziela ocenę czynu skarżącego i wymierzonej kary dyscyplinarnej.
Podkreślenia wymaga, że zachowanie skarżącego należy ocenić jako zachowanie szczególnie naganne (biorąc pod uwagę charakter przewinienia) bowiem kształtuje ono negatywny wizerunek Policji. Może też wpływać na utratę zaufania społeczeństwa do organów państwowych. Policjant powinien kierować się zasadami współżycia społecznego i postępować tak, aby jego działania mogły być przykładem praworządności i prowadziły do pogłębiania społecznego zaufania do Policji. Policjant powinien wykonywać czynności służbowe według najlepszej woli i wiedzy z należytą uczciwością, rzetelnością, wykazując się odpowiedzialnością, odwagą i ofiarnością i dbać o społeczny wizerunek Policji jako formacji, w której służy i podejmować działania służące budowaniu zaufania do niej.
Można dodać do tego, że charakter czynu skarżącego jak najbardziej uzasadnia nałożenie kary dyscyplinarnej w postaci ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku i uzasadnia przyjętą przez organ wartość obniżenia wysokości dodatku służbowego. W konsekwencji powyższego zaskarżonemu orzeczeniu nie można zarzucić cech dowolności.
Biorąc pod uwagę powyższe rozważania Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 P.p.s.a.