III SA/Po 885/22

III SA/Po 885/22 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2023-02-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-10-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Izabela Paluszyńska /sprawozdawca/
Mirella Ławniczak /przewodniczący/
Piotr Ławrynowicz
Symbol z opisem
6061 Projektowanie i wykonywanie prac geologicznych oraz zagospodarowywanie złoża
Hasła tematyczne
Prawo geologiczne i górnicze
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 1420
art. 7 ust. 1, art. 80 ust. 5, art. 9
Ustawa z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze - t.j.
Sentencja
Dnia 9 lutego 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirella Ławniczak Sędzia WSA Izabela Paluszyńska (sprawozdawca) Asesor sądowy WSA Piotr Ławrynowicz po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 lutego 2023 roku sprawy ze skargi W. S.A. w P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia 22 lipca 2022 roku nr [...] w przedmiocie negatywnego zaopiniowania projektu robót geologicznych I. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Prezydenta Miasta P. z dnia 8 listopada 2021 r., nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej kwotę 597,00 zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych 00/100 ) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Pismem z 22 października 2021 r. (data wpływu do organu: 28 października 2021 r.) Marszałek Województwa W. przesłał Prezydentowi Miasta P. do zaopiniowania projekt rozstrzygnięcia w sprawie zatwierdzenia projektu robót geologicznych dotyczącego likwidacji trzech otworów hydrogeologicznych (studni) przy ul. [...] w P., na terenie byłego ujęcia wód dla W. S.A. (dalej także jako strona, skarżąca).
Postanowieniem z 08 listopada 2021 r. nr [...] Prezydent Miasta P., powołując się na art. 80 ust. 5 i art. 9 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2021, poz. 1420 z późn. zm., dalej jako P.g.g.), art. 106 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 poz. 735 z późn. zm., dale jako K.p.a.) zaopiniował negatywnie projekt robót geologicznych związanych z likwidacją trzech otworów hydrogeologicznych nr 1B, 1A_bis i 2A na terenie ujęcia wód przy ulicy [...] w P..
Uzasadniając napisał, że zgodnie art. 80 ust. 5 P.g.g. zatwierdzenie projektu robót geologicznych wymaga opinii wójta (burmistrza, prezydenta miasta). W myśl natomiast art. 106 K.p.a., jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ, decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ (art. 106 § 1 K.p.a.). Zajęcie stanowiska przez ten organ następuje w drodze postanowienia, na które służy stronie zażalenie (art. 106 § 5 K.p.a.). Wskazując na art. 21 § 1 pkt 1 K.p.a. i art. 80 ust. 5 P.g.g. Prezydent Miasta P. ocenił, że jest organem właściwym w zakresie udzielenia opinii.
Dalej napisał, że w art. 80 ust. 5 P.g.g. nie wskazano, jakie są wymogi dotyczące opinii organu współdziałającego (wójta, burmistrza lub prezydenta miasta). Ocenił, że opinia taka powinna zawierać stanowisko tego organu w aspekcie zadań gminy, wiążących się z przedmiotem rozstrzygnięcia. Do zadań gminy należą - między innymi - zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2021 r. poz. 1372 z późn. zm., dalej jako u.s.g.) sprawy ładu przestrzennego, gospodarki nieruchomościami, ochrony środowiska i przyrody oraz gospodarki wodnej.
Następnie wskazał, że zgodnie z art. 7 P.g.g. podejmowanie i wykonywanie działalności określonej ustawą jest dozwolone tylko wówczas, jeżeli nie naruszy ona przeznaczenia nieruchomości określonego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oraz w odrębnych przepisach (ust. 1), zaś w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego podejmowanie i wykonywanie działalności określonej ustawą jest dopuszczalne tylko wówczas, jeżeli nie naruszy ona sposobu wykorzystywania nieruchomości ustalonego w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz w odrębnych przepisach (ust. 2).
Organ I instancji wskazał, że planowane roboty geologiczne związane z likwidacją istniejących 3 studni wykonanych dla W. S.A.. zlokalizowane są na terenie, dla którego obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Miasta P. obszar "[...]" w P. (uchwała nr [...] Rady Miasta P. z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]" w P. oraz zmiany uchwały nr [...] Rady Miejskiej P. z dnia 10 maja 1994 r. w sprawie utworzenia użytków ekologicznych i zespołów przyrodniczo-krajobrazowych, z późniejszymi zmianami. Przedmiotowe studnie znajdują się na terenie oznaczonym na rysunku ww. miejscowego planu symbolem "2ZP1", dla którego ustalono sposób zagospodarowania jako tereny zieleni ogólnie dostępnej (ZP1 - zieleń parkowa - tereny spacerowo -wypoczynkowe). Zgodnie z § 11 ust. 8 ww. uchwały, na terenie 2ZP1 ustala się zachowanie istniejących studni, jako awaryjnych.
Organ I instancji podsumował, że przedmiotem oceny w sprawie jest zatem ustalenie, czy projektowane roboty nie naruszają przepisów ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ocenił, że wykonanie projektowanych robót geologicznych stoi w sprzeczności z ustaleniami ww. miejscowego planu i mając na względzie to ustalenie, wyraził negatywną opinię w sprawie.
Jednocześnie organ I instancji zaznaczył, że rozważył i to, że z treści projektu robót geologicznych wynika, że przedmiotowe ujęcie wód podziemnych jest od 8 lat nieeksploatowane i podmiot, który użytkował ujęcie, nie zmierza go eksploatować. Ujęcie zlokalizowane jest na terenie Parku [...] będącego pod zarządem Zarządu [...], który to w piśmie z 26 sierpnia 2021 r. wyraził zgodę na likwidację ujęcia wód podziemnych, w którego skład wchodzą przedmiotowe 3 studnie. Ponadto na podstawie zebranych materiałów ustalono, że obecnie studnie są w złym stanie technicznym oraz teren wokół studni nie jest właściwie zabezpieczony (notatki z oględzin terenu przeprowadzonych przez autora projektu robót geologicznych i własnych organu).
Nadto organ I instancji zaznaczył, że przedmiotowe ujęcie wody było wykorzystywane przez zakład W. S.A., który zmienił swoją lokalizację, a dalszą jego eksploatację w przez ten zakład tym przypadku można przyjąć jako bezzasadną. Równocześnie organ ustalił, że pozwolenie wodnoprawne udzielone przez Prezydenta Miasta P. decyzją z 10 kwietnia 2003 r. na szczególne korzystanie z wód, obejmującego pobór wód podziemnych z przedmiotowego ujęcia, obowiązywało do 31 grudnia 2013 r. i zostało wygaszone decyzją Prezydenta Miasta P. z 18 lutego 2014 r. W związku z powyższym, mając na względzie ochronę jakościową wód podziemnych przed niekontrolowanym ich zanieczyszczeniem, brakiem właściwego zabezpieczenia ujęcia przed dostępem osób trzecich, organ I instancji wskazał na zasadne podjęcie działań związanych z likwidacją przedmiotowych otworów hydrogeologicznych (3 studni).
W zażaleniu na opisane postanowienie W. S.A. wniosła o wydanie przez organ I instancji, w trybie art. 132 § 1 w zw. z art. 144 K.p.a., nowego postanowienia w sprawie, zmieniającego zaskarżone postanowienie, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i wydanie opinii pozytywnej. Uzasadniając pełnomocnik skarżącej zarzuciła naruszenie:
1. art. 7 ust. 1 P.g.g. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że likwidacja studni jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu, w konsekwencji czego narusza przeznaczenie nieruchomości określone w miejscowym planie jako "ZP1 - zieleń parkowa - tereny spacerowo - wypoczynkowe", podczas gdy likwidacja studni nie została zakazana w planie miejscowym oraz nie skutkuje naruszeniem przeznaczenia nieruchomości ustalonego tym planem;
2. art. 7 ust. 1 P.g.g. jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że likwidacja studni możliwa jest wyłącznie w przypadku, gdy taka działalność została wprost dopuszczona postanowieniami planu miejscowego, podczas gdy na podstawie art. 7 ust. 1 P.g.g. dana działalność jest dopuszczalna wtedy, gdy nie narusza przeznaczenia nieruchomości określonego w planie miejscowym;
3. art. 7 ust. 1 P.g.g. w zw. z § 11 pkt 8 miejscowego planu poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu obowiązku (nakazu) prowadzenia określonego w miejscowym planie rodzaju działalności polegającej na utrzymaniu istniejących studni, co w konsekwencji doprowadziło organ do przyjęcia, że likwidacja studni przez skarżącą jest sprzeczna z ustaleniami planu miejscowego, podczas gdy ustalenia planu miejscowego nie mogą być interpretowane w sposób nakładający na dany podmiot obowiązek prowadzenia lub utrzymania określonej działalności;
4. art. 7 w zw. z art. 77 w zw. z art. 80 K.p.a. w zw. z § 11 ust. 1 pkt 1 i ust. 8 planu miejscowego, poprzez brak wnikliwej i wyczerpującej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zebranych dowodów, co skutkowało nieprawidłowym ustaleniem stanu prawego sprawy, naruszeniem zasady prawdy obiektywnej i zasady swobodnej oceny dowodów, w szczególności poprzez:
— nieprawidłowe przyjęcie, że likwidacja studni narusza przeznaczenie nieruchomości określone w miejscowym planie,
— nieprawidłowe przyjęcie, że likwidacja studni jest niezgodna z postanowieniami miejscowego planu, a ewentualne usunięcie studni skutkowałoby naruszeniem przeznaczenia nieruchomości określonego w miejscowym planie, podczas gdy ustalenia planu miejscowego nie zawierają żadnych postanowień zakazujących likwidacji studni,
— nieprawidłowe przyjęcie, że do umożliwienia likwidacji studni konieczne jest ustanowienie takiego uprawnienia w miejscowym planie,
— nieprawidłowe przyjęcie, że postanowienie planu miejscowego wskazujące na ustalenie zachowania istniejących studni przesądza o zobowiązaniu do ich utrzymania i braku możliwości likwidacji studni.
Uzasadniając skarżąca napisała między innymi, że likwidacja studni znajdujących się na nieruchomości, której przeznaczenie w planie miejscowym zostało określone jako "ZP1 - zieleń parkowa - tereny spacerowo - wypoczynkowe", nie będzie stanowiła naruszenia przeznaczenia nieruchomości określonej planem miejscowym, bowiem w żaden sposób nie wpłynie na główne przeznaczenie terenu, ani nie spowoduje jego zmiany. Zarówno podczas wykonania prac związanych z likwidacją studni jak również po ich wykonaniu, teren będzie nieprzerwanie pełnił funkcję terenów zielonych.
Nadto wskazała na podjęcie rozmów z Miastem P. w zakresie nawet nieodpłatnego przekazania Miastu przedmiotowych studni, jako infrastruktury służącej do wykonywania przez Miasto P. (lub podmiotu działającego w jego imieniu) zadań związanych gospodarką wodną, a w szczególności służących zaspokojeniu potrzeb wodnych oraz zachowania bezpieczeństwa na wypadek sytuacji awaryjnych. Z uwagi jednak na brak zainteresowania nieodpłatnym przejęciem wskazanej infrastruktury, skarżąca w dalszym ciągu pokrywa koszty utrzymania i zabezpieczenia studni.
Postanowieniem z 22 lipca 2022 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, wskazując na art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 K.p.a. – utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie.
Uzasadniając organ wyższego stopnia napisał, że wynik sprawy zdeterminowało brzmienie § 11 ust. 8 miejscowego planu, obowiązującego dla terenu na którym znajdują się przedmiotowe studnie, zgodnie z którym na terenie 2ZP1 ustala się zachowanie istniejących studni jako awaryjnych. SKO oceniło, że organ I instancji prawidłowo stwierdził, że likwidacja ww. trzech studni naruszy postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Na opisane postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosła W. S.A. w P., zastępowana przez tą samą zawodową pełnomocnik, domagając się uchylenia obu postanowień wydanych w sprawie oraz zobowiązania organu I instancji do wydania opinii pozytywnej. Nadto strona skarżąca wniosła o zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Pełnomocnik powtórzyła zawarty w zażaleniu zarzut naruszenia art. 7 ust. 1 P.g.g., że likwidacja studni nie została zakazana w miejscowym planie a zatem jest ona dozwolona i nie spowoduje naruszenia przeznaczenia nieruchomości ustalonego w miejscowym planie. Ponadto zarzuciła naruszenie art. 22, art. 31 ust. 2 i ust. 3 Konstytucji w zw. z art. 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2021 r. poz. 162 ze zm.) poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i naruszenie konstytucyjnej zasady wolności działalności gospodarczej, polegające na nałożeniu na skarżącą i wbrew jej woli, obowiązku zachowania i utrzymania przedmiotowych studni jako awaryjnych, zlokalizowanych na terenie publicznym, w sytuacji gdy żadne z obowiązujących przepisów prawa nie nakładają na podmioty prywatne – jakim jest skarżąca, obowiązku budowy i utrzymania studni awaryjnych na terenach publicznych.
Zarzucono także naruszenie przepisów postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy:
1. art. 8 § 1 w zw. z art. 11 w zw. z art. 107 § 3 w zw. z art. 126 w zw. z art. 140 K.p.a. poprzez niewyjaśnienie przez organ II instancji przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy, podstawy prawnej wydanego przez ten organ postanowienia oraz brak rozważenia i nie odniesienie się w zaskarżonym postanowieniu do zarzutów zażalenia;
2. art. 8 K.p.a. poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów władzy publicznej i przeprowadzenie postępowania w niniejszej sprawie w sposób budzący wątpliwości co do proporcjonalności, zakresu ingerencji w strefę praw i wolności skarżącej, w tym sprawiedliwości wydanego rozstrzygnięcia, w szczególności poprzez nie odniesienie się do argumentacji podniesionej w zażaleniu;
3. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 K.p.a. poprzez brak wnikliwej i wyczerpującej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zebranych dowodów, a w ślad za tym nieprawidłowym ustaleniem stanu prawego sprawy, naruszeniem zasady prawdy obiektywnej i zasady swobodnej oceny dowodów, w szczególności poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że likwidacja studni będzie stanowiła naruszenie przeznaczenia nieruchomości określonego w planie miejscowym;
— co w konsekwencji skutkowało nieprawidłowym przyjęciem, że usunięcie studni naruszy postanowienia planu miejscowego oraz przeznaczenie nieruchomości określone w tym planie jako 2ZP1 zieleń parkowa - tereny spacerowo - wypoczynkowe oraz utrzymaniem w mocy postanowienia organu I Instancji.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Oba postanowienia wydane w sprawie nie mogą się ostać.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym. Zgodnie z art. 119 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2022 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259, dalej jako P.p.s.a.) sprawa może zostać rozpoznana w trybie uproszczonym jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.
Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest postanowienie SKO w P. z 22 lipca 2022 r., utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta P. z 08 listopada 2021 r., którym negatywnie zaopiniowano projekt robót geologicznych dotyczących likwidacji trzech studni na terenie nieczynnego ujęcia wód podziemnych w P. przy ul. [...]. Właścicielem przedmiotowych studni jest skarżąca.
Oceniając zaskarżone postanowienia na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 80 ust. 1 P.g.g. projekt robót geologicznych, których wykonywanie nie wymaga uzyskania koncesji, zatwierdza organ administracji geologicznej, w drodze decyzji. Jak wynika zaś z art. 80 ust. 5 P.g.g., zatwierdzenie projektu robót geologicznych wymaga opinii wójta (burmistrza, prezydenta miasta). Z kolei zgodnie z art. 106 K.p.a. jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie), decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ (§ 1). Zajęcie stanowiska przez ten organ następuje w drodze postanowienia, na które służy stronie zażalenie (§ 5).
Uzyskanie opinii jest zatem konieczne dla wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu robót geologicznych, z tym że opinia wójta (burmistrza, prezydenta miasta) nie ma wiążącego charakteru dla organu administracji geologicznej. Wydana opinia musi przy tym uwzględniać treść art. 7 P.g.g. W myśl tego przepisu, podejmowanie i wykonywanie działalności określonej ustawą jest dozwolone tylko wówczas, jeżeli nie naruszy ona przeznaczenia nieruchomości określonego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oraz w odrębnych przepisach (ust. 1), zaś w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego podejmowanie i wykonywanie działalności określonej ustawą jest dopuszczalne tylko wówczas, jeżeli nie naruszy ona sposobu wykorzystywania nieruchomości ustalonego w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz w odrębnych przepisach (ust. 2).
W pierwszej kolejności należy wskazać na art. 9 ust. 1 P.g.g., zgodnie z którym, jeżeli ustawa uzależnia rozstrzygnięcie organu administracji od współdziałania (uzgodnienia lub wyrażenia opinii) z innym organem administracji, zajmuje on stanowisko nie później niż w terminie 14 dni od dnia doręczenia projektu rozstrzygnięcia. W myśl ust. 2 tego artykułu, jeżeli organ współdziałający nie zajmie stanowiska w terminie określonym w ust. 1, uważa się, że aprobuje przedłożony projekt rozstrzygnięcia. W ust. 3 tego artykułu ustawodawca zastrzegł, że termin do zajęcia stanowiska jest zachowany, jeżeli przed upływem 14 dni od dnia doręczenia wniosku o zajęcie stanowiska w sprawie organ współdziałający doręczył postanowienie w tej sprawie lub dokonał jego wysyłki.
W niniejszej sprawie Marszałek Województwa W. doręczył projekt rozstrzygnięcia Prezydentowi Miasta P. w dniu 28 października 2021 r. (k. 3). Postanowienie organu I instancji, wydane 08 listopada 2021 r., zostało wysłane 10 listopada 2021 r. (identyfikatory przesyłek do skarżącej i Marszałka Województwa, k. 60 i 62). Sąd stwierdza, że organ I instancji zachował termin do zajęcia stanowiska.
Przystępując do oceny legalności obu postanowień wydanych w sprawie Sąd stwierdza, że podziela stanowisko organu I instancji, że skoro w art. 80 ust. 5 P.g.g. nie wskazano, jakie są wymogi dotyczące opinii organu współdziałającego (wójta, burmistrza lub prezydenta miasta), to opinia taka powinna zawierać stanowisko tego organu w aspekcie zadań gminy, wiążących się z przedmiotem rozstrzygnięcia. Do zadań gminy należą zaś, między innymi, sprawy ładu przestrzennego, gospodarki nieruchomościami, ochrony środowiska i przyrody oraz gospodarki wodnej (art. 7 ust. 1 pkt 1 u.s.g.).
W sprawie jest poza sporem, że przedmiotowe studnie znajdują się na terenie objętym ustaleniami uchwały Rady Miasta P. nr [...] z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]" w P. oraz zmiany uchwały nr [...] Rady Miejskiej P. z dnia 10 maja 1994 r. w sprawie utworzenia użytków ekologicznych i zespołów przyrodniczo-krajobrazowych, z późniejszymi zmianami (Dz. Urz. Woj. Wlkp. z 2002 r. nr [...] poz. [...] z późn. zm., dalej jako miejscowy plan, uchwała), na terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem 2ZP1. Organy obu instancji zgodnie powołują się na brzmienie § 11 ust. 8 miejscowego planu, zgodnie z którym na terenie 2ZP1 ustala się zachowanie istniejących studni jako awaryjnych.
Przedmiotem ustaleń miejscowego planu są, między innymi, tereny zieleni ogólnie dostępnej, oznaczone na rysunku planu symbolami ZP1 i ZP2 (§ 3 pkt 3 uchwały). Zgodnie z § 11 ust. 1 uchwały, ustalono tereny zieleni ogólnie dostępnej, oznaczone na rysunku planu symbolami: ZP1 - zieleń parkowa - tereny spacerowo-wypoczynkowe, ZP2 - obszary typu parkowego z rozszerzonym zakresem wykorzystania - z urządzeniami sportowo-rekreacyjnymi lub przestrzeniami na urządzanie imprez masowych (festyny, pikniki), a także tereny zadrzewień, skwerów. W myśl § 11 ust. 2 uchwały nakazano zachowanie istniejących terenów zieleni ogólnie dostępnej parkowej, oznaczonych na rysunku planu 1ZP1 i 2ZP1 z nakazem ich pielęgnacji i wzbogacania, zieleni z dużym udziałem trawników i przestrzeni otwartych, tworzonych zgodnie z ustaloną kompozycją przestrzenną przy udziale takich elementów, jak: aleje spacerowe, place, osie widokowe, wnętrza parkowe, grupy drzew i krzewów o zróżnicowanej kolorystyce, sadzawki, fontanny, kaskady itp. Dopuszczono lokalizację urządzeń do wypoczynku biernego - muszle koncertowe, wiaty, zadaszenia, ławki, altany, znaki informacyjne, urządzenia infrastruktury technicznej itp. Na terenach ZP1 i ZP2 ustalono zakaz lokalizowania małej gastronomii (stałej i sezonowej), z wyjątkiem terenów, które nie mają znaczenia w sprawie (§ 11 ust. 5). Na terenach 1ZP1 i 2ZP1 ustalono utrzymanie istniejącego założenia parkowego bez możliwości jakiejkolwiek ingerencji w istniejące kompozycje zieleni, poza koniecznymi zabiegami pielęgnacyjnymi oraz sezonową aranżacją gazonów (§ 11 ust. 7 uchwały). Na terenie 2ZP1 ustalono zachowanie istniejących studni jako awaryjnych (§ 11 ust. 8 uchwały). Na terenach 1ZP1, 2ZP1 i 3ZP2 dopuszczono, pod warunkiem nienaruszenia istniejącego drzewostanu, realizację systemu wodnego (otwarty kanał z kaskadowymi stawami) dla odprowadzenia zużytych wód z "[...]", wyłącznie o parametrach nie przekraczających dopuszczalnych wskaźników zanieczyszczeń dla wód kl. II zgodnie z przepisami szczególnymi (§ 11 ust. 14 uchwały).
Sąd powtarza, że w opinia musi uwzględniać treść art. 7 ust. 1 P.g.g., zgodnie z którym podejmowanie i wykonywanie działalności określonej ustawą jest dozwolone tylko wówczas, jeżeli nie naruszy ona przeznaczenia nieruchomości określonego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oraz w odrębnych przepisach. W myśl natomiast art. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2021 r. poz. 741 z późn. zm., dalej jako u.p.z.p.) ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Dla porządku Sąd zaznacza, że kategoria "teren", którą ustawodawca posługuje się w przepisach u.p.z.p., może obejmować jedną lub więcej nieruchomości.
W § 5 m.p.z.p. zawarto definicje: przeznaczenia podstawowego, którym jest takie przeznaczenie, które powinno przeważać na danym obszarze wyznaczonym liniami rozgraniczającymi (§ 5 pkt 6 planu) i przeznaczenia dopuszczalnego jakim jest rodzaje przeznaczenia inne niż podstawowe, które uzupełniają lub wzbogacają przeznaczenie podstawowe (§ 5 pkt 7 planu). Zgodnie z § 5 pkt 8 synonimem przeznaczenia podstawowego jest funkcja terenu. W ocenie Sądu, z zacytowanych przepisów § 3 pkt 3 oraz § 11 miejscowego planu wynika jasno, że nieruchomość na której znajdują się przedmiotowe studnie ma przeznaczenie: teren zieleni ogólnie dostępnej, zieleń parkowa - tereny spacerowo-wypoczynkowe. Ustawodawca w art. 7 ust. 1 P.g.g. nakazał wyłącznie sprawdzenie, czy nie zostanie naruszone przeznaczenie nieruchomości określone w miejscowym planie. Nie wskazał, aby konieczne było badanie zgodności działań ze wszystkimi uregulowaniami planu miejscowego. Zatem stwierdzić należy, że organy opiniujące powołując się na sprzeczność likwidacji studni z zapisem planu (§ 11 ust. 8) nie wskazały ani nie wyjaśniły z jakich przyczyn uznały, że likwidacja studni naruszy przeznaczenie (funkcję) terenu, jaką jest: teren zieleni ogólnie dostępnej, zieleń parkowa - tereny spacerowo-wypoczynkowe. W ocenie Sądu tak określonego przeznaczenia analizowanej nieruchomości (jej charakteru, kwalifikacji, roli, znaczenia) nie naruszą roboty geologiczne polegające na likwidacji studni, nawet jeżeli ustalono zachowanie istniejących studni jako awaryjnych (§ 11 ust. 8 uchwały). Organy obu instancji, opiniując projekt decyzji o zatwierdzeniu projektu robót geologicznych, wyszły poza zakres art. 7 ust. 1 P.g.g., bowiem zajęły się analizowaniem planowanych robót geologicznych w świetle wszystkich przepisów miejscowego planu. Nie uzasadniły, że usunięcie studni, które jak wynika z oględzin są w bardzo złym stanie technicznym naruszy przeznaczenie terenu, ani też, że studnie w takim stanie spełnia funkcje studni awaryjnych.
Sąd podkreśla przy tym, że kontrolowana sprawa dotyczy wyłącznie opiniowania projektu robót geologicznych w kontekście przeznaczenia nieruchomości w miejscowym planie. W związku z tym poza granicami sprawy znajduje się ocena legalności poszczególnych przepisów miejscowego planu, do czego zmierzały poszczególne zarzuty skargi. Jeżeli intencją skarżącej spółki jest zakwestionowanie zgodności z prawem przepisu § 11 ust. 8 uchwały, dotyczącego zachowanie istniejących studni jako awaryjnych, to właściwą drogą żeby wyeliminować ten przepis, jest zaskarżenie go, inicjując stosowne postępowanie.
Ubocznie Sąd zaznacza niekonsekwentną argumentację a wręcz rozterki organu I instancji. Postanowienie organu I instancji zostało podpisane przez – działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta P. – kierownika Oddziału Gospodarki Wodnej. W uzasadnieniu postanowienia odwołano się do oceny podjętej przez pracownika innej jednostki organizacyjnej Miasta P.: Zarządu Zieleni Miejskiej, że zasadne jest podjęcie działań związanych z likwidacją przedmiotowych studni, bowiem są od lat nieeksploatowane, w złym stanie technicznym który grozi niekontrolowanym ich zanieczyszczeniem, brakuje właściwego zabezpieczenia ujęcia przed dostępem osób trzecich. Dezaprobatę budzi brak podjęcia działań wewnętrznych co do potrzeby dalszego istnienia w obrocie prawnym przepisu, względem którego istnieją daleko idące wątpliwości w wyspecjalizowanej jednostce organizacyjnej Miasta P., zajmującej się zielenią miejską. I poinformowania o tym strony skarżącej, chociażby w uzasadnieniu wydanego postanowienia.
Ponownie rozpoznając wniosek Marszałka Województwa o wyrażenie opinii w sprawie zatwierdzenia projektu robót geologicznych dotyczącego likwidacji trzech przedmiotowych studni, organ I instancji weźmie pod uwagę powyższe uwagi Sądu.
Mając powyższe na względzie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 135 P.p.s.a. orzeczono jak w pkt I. sentencji wyroku. Sąd w pkt II sentencji wyroku na podstawie art. 200 w z zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 poz. 265 z późn. zm.) zasądził od organu na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania w łącznej kwocie 597 zł jako sumę pobranego wpisu od skargi (100 zł), stawki wynagrodzenia pełnomocnika (480 zł) oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17 zł).