III SA/Po 794/21

III SA/Po 794/21 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2022-02-03
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-05-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Marek Sachajko
Piotr Ławrynowicz /sprawozdawca/
Walentyna Długaszewska /przewodniczący/
Symbol z opisem
6099 Inne o symbolu podstawowym 609
Hasła tematyczne
Wodne prawo
Sygn. powiązane
III OSK 1479/22 - Wyrok NSA z 2024-03-12
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 310
art. 268 ust. 1, art. 271 ust. 5, art. 522a pkt 4
Ustawa z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne - t.j.
Dz.U. 2017 poz 2502
§ 10 ust. 1
Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Walentyna Długaszewska Sędzia WSA Marek Sachajko Asesor WSA Piotr Ławrynowicz (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 03 lutego 2022 r. sprawy ze skargi [...]" Sp. z o.o. w [...] na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] marca 2021 r., nr [...] w przedmiocie określenia opłaty stałej za okres od [...] stycznia do [...] czerwca 2021 r. za wprowadzanie ścieków do wód oddala skargę.
Uzasadnienie
Dyrektor Zarządu Zlewni w Kole Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (Dyrektor Zarządu Zlewni/organ) decyzją z 10 marca 2021 r. nr [...], na podstawie art. 273 ust. 6 w zw. z art. 268 ust. 1 pkt 2, art. 271 ust. 5, art. 298 pkt 1, art. 552 ust. 2 pkt 1 i art. 552a pkt 4 w zw. z art. 14 ust. 2 i ust. 6 pkt 2 ustawy z 20 lipca 2017 r. – Prawo wodne (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 310 ze zm., dalej: P.w.), § 10 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne (Dz. U. z 2017 r. poz. 2502 ze zm., dalej: rozporządzenie) oraz art. 104 § 1 i 2 oraz art. 107 § 1 i 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej: K.p.a.) określił spółce F. sp. z o.o. z s. w Ż. (dalej: strona/spółka) za okres od 1 stycznia do 29 czerwca 2021 r. opłatę stałą w wys. 15.020 zł za wprowadzanie ścieków do wód – S. w km 4+200, obliczoną jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty wynoszącej 250 zł na dobę za 1 m3/s, czasu wyrażonego w dniach wynoszącego 180 dni i maksymalnego zrzutu ścieków określonego w pozwoleniu wodnoprawnym objętym decyzja Marszałka Województwa Wielkopolskiego z 30 czerwca 2017 r. znak [...] w ilości 0,333775 m3/s.
Powyższą decyzję wydano przyjmując następujący stan faktyczny i prawny.
Dyrektor Zarządu Zlewni na podstawie art. 271 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 271 ust. 5 P.w. 5 lutego 2021 r. ustalił w formie informacji rocznej spółce F. " sp. z o.o. za okres od 1 stycznia do 29 czerwca 2021 r. opłatę stałą w wys. 15.020 zł za wprowadzanie ścieków do wód – S. w km 4+200, obliczoną jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty wynoszącej 250 zł na dobę za 1 m3/s, czasu wyrażonego w dniach wynoszącego 180 dni i maksymalnego zrzutu ścieków określonego w ww. pozwoleniu wodnoprawnym w ilości 0,333775 m3/s. Organ przeliczył określoną w ww. aktualnym pozwoleniu wodnoprawnym ilość wprowadzanych do środowiska ścieków wyrażoną tam w m3/h (w łącznej ilości 1201,59 m3/h) na m3/s. Określona w pozwoleniu wodnoprawnym ilość ścieków zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego, będących mieszaniną wód opadowych lub roztopowych z terenu fermy drobiu należącej do strony i ścieków przemysłowych ze stacji uzdatniania wody z terenu tejże fermy drobiu, wprowadzanych do środowiska – wód powierzchniowych S. w km 4+200 w ilości 1201,59 m3/h, po przeliczeniu, w działaniu 1201,59 :3600 (liczba sekund w godzinie) dało wynik 0,333775 m3/s, który zastosowano do obliczenia opłaty stałej. Opłatę roczną w tym zakresie obliczono jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty (250 zł) na dobę za 1 m3/s, czasu wyrażonego w dniach (180 dni) i maksymalnego zrzutu ścieków określonego w ww. pozwoleniu wodnoprawnym (w ilości 1201,59 m3/h (w przeliczeniu 0,333775 m3/s). Organ wyjaśnił, że wysokość opłaty stałej określono na podstawie art. 271 ust. 5 P.w. oraz § 10 ust. 1 rozporządzenia w zw. z art. 552 ust. 2 pkt 1 i art. 552a ust. 4 P.w. Organ w informacji wskazał, że opłatę należy uiścić w czterech kwartalnych ratach po 3755 zł każda.
Spółka F. " wniosła reklamację od powyższej informacji zarzucając organowi naruszenie:
- art. 7a § 1 K.p.a. w zw. z art. 271 ust. 5 P.w. polegające na zaniechaniu rozstrzygnięcia przez wątpliwości interpretacyjnych na korzyść strony i w konsekwencji przyjęciu, że dla ustalenia przedmiotowej opłaty stałej właściwa pozostaje określona w pozwoleniu wodnoprawnym maksymalna ilość ścieków wprowadzanych do wód lub do ziemi wyrażona jako Qmax s (tj. maks. ilość ścieków wprowadzana na sekundę) zamiast maksymalnej ilości ścieków wprowadzanych do wód wyrażonej jako Qmax rok (tj. maks. ilość ścieków wprowadzanych rocznie), co doprowadziło do ustalenia ww. opłaty niewłaściwie,
- art. 7a § 1 K.p.a. w zw. z § 10 ust. 1 rozporządzenia polegające na ich błędnej wykładni i przyjęcie, że podstawą obliczenia opłaty stałej pozostawać powinna kwota 250 zł na dobę za 1m3/s za określoną w pozwoleniu wodnoprawnym maksymalną ilością ścieków wprowadzanych do wód lub do ziemi z całkowitym pominięciem rodzaju substancji, które rzeczywiście wprowadzane są do wód lub do ziemi, co doprowadziło w konsekwencji do ustalenia ww. opłaty niewłaściwie.
Spółka wniosła o zmianę ustaleń wynikających z informacji z 5 lutego 2021 r. w ten sposób, aby za podstawę obliczenia opłaty zastosować wskaźnik dotyczący zrzutu rocznego (tj. Q roczne max).
Dyrektor Zarządu Zlewni nie uznając reklamacji wydał powołaną na wstępie decyzję. Stwierdził, że obowiązek określenia opłaty stałej w wys. wskazanej w informacji z 5 lutego 2021 r. wynika z aktualnego stanu faktycznego i prawnego, a dokonana przez stronę w reklamacji interpretacja art. 271 ust. 5 w zw. z art. 16 pkt 64 i art. 552a pkt 4 P.w. nie zasługuje na uwzględnienie.
Organ powołał przepis art. 552a pkt 4 P.w. podkreślając, że wprowadzono go do ustawy na podstawie art. 1 pkt 88 ustawy z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy – Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2170, dalej: u.zm.P.w.) i zgodnie z art. 9 u.zm.P.w. znalazł zastosowanie po raz pierwszy do opłat stałych za usługi wodne za rok 2020. Nowelizacja ta nakazuje od 1 stycznia 2020 r. stosowanie przez organ na potrzeby ustalania wysokości opłaty stałych za usługi wodne polegające na wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi za okres od 1 stycznia 2020 r. wyrażonych w m3 na godz. maksymalnych ilości możliwych do wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi (w przypadku, gdy w pozwoleniu wodnoprawnym nie określono zakresu korzystania z wód w m3/s – co ma miejsce w niniejszej sprawie).
Organ stwierdził, że podnoszona przez stronę okoliczność, że na potrzeby ustalenia wysokości opłaty stałej za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi za okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2019 r. organ zastosował wskaźnik Qmax roczny (a nie Qmax godzinowy) nie może być punktem odniesienia w niniejszej sprawie, gdyż art. 552a P.w. nie obowiązywał w dacie ustalania opłaty stałej za 2019 r. Aktualnie bezwzględnie obowiązujący art. 552a P.w. w zw. z art. 9 u.zm.P.w. nie budzi wątpliwości interpretacyjnych i nie pozostawia organowi luzu decyzyjnego co do konieczności zastosowania wskaźnika Qmax godz. na potrzeby ustalenia wysokości opłaty stałej objętej niniejszą decyzją, bowiem pozwolenie wodnoprawne objęte decyzją Marszałka Woj. Wlkp. z 30 czerwca 2017 r. nie określa zakresu korzystania z wód w m3/s.
Organ dodał, że spółka korzysta z ww. pozwolenia wodnoprawnego, które wydano zgodnie z jej wnioskiem i którego treść nie była kwestionowana przez stronę, w tym również co do zapisów jednoznacznie kwalifikujących mieszaninę wód opadowych lub roztopowych ze ściekami przemysłowymi ze stacji uzdatniania wody z terenu fermy drobiu jako ścieki przemysłowe. Organ powołał definicję ścieków przemysłowych zawartą w art. 16 pkt 64 P.w. wskazując, że wody opadowe lub roztopowe zmieszane ze ściekami przemysłowymi, pochodzące z terenu fermy drobiu stanowią ścieki przemysłowe, bo zawierają substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego, co potwierdza m.in. obecność w nich substancji zanieczyszczających, wskazanych w pkt II.2. pozwolenia wodnoprawnego (zawiesina ogólna, węglowodory ropopochodne, żelazo ogólne). Jeżeli wody opadowe i roztopowe zostają wymieszane ze ściekami przemysłowymi to taka mieszanina jako całość uzyskuje status ścieków przemysłowych. Fragment definicji stanowiący, iż "Ilekroć w ustawie jest mowa o: (...) ściekach przemysłowych – rozumie się przez to ścieki niebędące ściekami bytowymi albo wodami opadowymi lub roztopowymi ..." reguluje jedynie sytuację, gdy z terenu zakładu odprowadzane są wyłącznie niezmieszane z niczym innym:
- same ścieki bytowe, np. z pomieszczeń socjalnych dla pracowników lub
- same wody opadowe lub roztopowe.
Natomiast mieszanina wody opadowej lub roztopowej ze ściekami przemysłowymi, odprowadzana do środowiska jednocześnie kwalifikuje się jako ścieki przemysłowe. Definicja ta pozostaje w zgodzie z art. 2 pkt 3 Dyrektywy Rady z dnia 21 maja 1991 r. dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych 91/271/EWG (Dz.U.UE.L.1991.135.40 z dnia 30 maja 1991 r.). Organ zaznaczył, że w niniejszej sprawie usługa wodna nie obejmuje wprowadzania do wód samych ścieków bytowych lub samych wód opadowych lub roztopowych rozumianych jako niezmieszane z żadnymi innymi nieczystościami strumienie ścieków bytowych albo wód opadowych – zatem usługa ta obejmuje wprowadzanie do środowiska ścieków przemysłowych. Podlega więc obowiązkowi ponoszenia opłaty stałej, co wynika wprost z art. 271 ust. 5 w zw. z art. 16 pkt 64 w zw. z art. 552 ust. 2 pkt 1 i art. 552a ust. 4 P.w., a co potwierdza treść pozwolenia wodnoprawnego z 30 czerwca 2017 r. Wprowadzanie takich ścieków do wód powierzchniowych - S. podlega opłacie stałej za usługi wodne zgodnie z art. 268 ust. 1 pkt 2 P.w.
W związku z powyższym, w sytuacji nieuznania reklamacji spółki, organ na podstawie art. 273 ust. 6 P.w. w decyzji określił wysokość opłaty za usługi wodne, do której ponoszenia spółka zobowiązana jest – jako korzystająca z pozwolenia wodnoprawnego - na podstawie art. 298 pkt 1 P.w.
Spółka F. sp. z o.o. wnosząc do tutejszego Sądu skargę na powyższą decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni zarzuciła naruszenie:
- art. 271 ust. 5 P.w. mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że dla ustalenia wysokości rocznej opłaty stałej właściwe jest przeliczenie jej w oparciu o aktualne pozwolenie wodnoprawne jako ilość wprowadzanych do środowiska ścieków wyrażoną w m3/h jako Qmax s (maks. ilość ścieków wprowadzanych na sekundę), a nie maksymalną ilość ścieków wprowadzanych do wód lub do ziemi wyrażona jako Qmax rok (maks. ilość ścieków wprowadzanych rocznie),
- art. 7a § 1 K.p.a. w zw. z art. 271 ust. 5 P.w. i § 10 ust. 1 rozporządzenia poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że podstawą obliczenia opłaty stałej pozostawać powinna kwota 250 zł na dobę za 1 m/s za określoną w pozwoleniu wodnoprawnym maksymalną ilość ścieków wprowadzanych do wód lub do ziemi, z całkowitym pominięciem rodzaju substancji, które rzeczywiście wprowadzane są do wód lub do ziemi, co w konsekwencji doprowadziło do ustalenia ww. opłaty na poziomie niewłaściwym,
- art. 7a § 1 K.p.a. w zw. z art. 552a P.w. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na rozstrzygnięciu na niekorzyść strony wątpliwości co do treści normy prawnej w postępowaniu administracyjnym, którego przedmiotem jest nałożenie na stronę obowiązku o charakterze pieniężnym,
- art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. poprzez wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o niepełny materiał dowodowy, niewyjaśnienie istotnych dla sprawy okoliczności i niewzięcie pod uwagę danych z poprzedniego okresu, w którym ustalono opłatę stałą za usługi wodne za 2019 r.
Mając na względzie postawione zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, zasądzenie od organu na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych oraz wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
W odpowiedzi Dyrektor Zarządu Zlewni wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko i wskazując, że nie znalazł też podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Sąd postanowieniem z 18 czerwca 2021 r. oddalił wniosek skarżącej spółki o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Pełnomocnik skarżącej pismem z 16 grudnia 2021 r. wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
W pierwszej kolejności wymaga wyjaśnienia, że z uwagi na wniosek strony skarżącej i brak sprzeciwu organu Sąd rozpoznał niniejszą sprawę w trybie uproszczonym, na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów. Przepis art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: P.p.s.a.) określa bowiem, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Zgodnie zaś z treścią art. 120 Ppsa w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
W wyniku przeprowadzenia kontroli zgodności z prawem (legalności) zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego ani przepisów postępowania.
Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest decyzja Dyrektora Zarządu Zlewni z 10 marca 2021 r. określająca skarżącej spółce za okres od 1 stycznia do 29 czerwca 2021 r. wysokość opłaty stałej za wprowadzanie ścieków do wód powierzchniowych, dla której materialnoprawną podstawę stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 310 ze zm., dalej: P.w.).
Spór w sprawie sprowadza się zasadniczo do dwóch zagadnień. Pierwszym jest przedmiot opłaty stałej i związane z tym ustalenia faktyczne oraz zastosowanie dziennej stawki opłaty. Sprowadza się on do ustalenia i oceny charakteru cieczy wprowadzanych do wód przez spółkę w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Spółka w zakresie tym zarzuciła organowi pominięcie rodzaju i ilości substancji, jakie są przez nią w rzeczywistości wprowadzane do środowiska. Drugie zagadnienie obejmuje zaś problematykę wykładni i zastosowania w sprawie przepisów art. 271 ust. 5 i art. 552a pkt 4 P.w.
Odnosząc się pierwszej kwestii Sąd w pełni podziela stanowisko organu orzekającego zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wyjaśnienia wymaga, że zgodnie z ogólną regułą zawartą w z art. 268 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 35 ust. 3 pkt 5 P.w. opłaty za usługi wodne uiszcza się za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi. Przepis art. 270 ust. 8 P.w. stanowi, że opłata za usługi wodne za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi składa się z opłaty stałej oraz opłaty zmiennej zależnej od ilości i jakości ścieków wprowadzanych w ramach pozwolenia wodnoprawnego albo pozwolenia zintegrowanego. Faktyczna ilość i jakość ścieków wprowadzanych do środowiska – jako wartości zmienne w czasie – ma zatem znaczenie jedynie przy ustalaniu opłaty zmiennej. Z kolei przepis art. 271 ust. 1 pkt 4 P.w. przewiduje ustalenie wysokości opłaty stałej za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi. Zasadę ustalania opłaty za korzystanie z zasobów środowiska (wód), o której mowa w art. 271 ust. 1, realizuje w zakresie wprowadzania ścieków do środowiska przepis art. 271 ust. 5 P.w., który przewiduje wprost, że wysokość opłaty stałej ustala się na podstawie określonej w pozwoleniu wodnoprawnym albo w pozwoleniu zintegrowanym maksymalnej ilości ścieków wprowadzanych do wód lub do ziemi. Przy tym – jak jednoznacznie stanowi przepis art. 271 ust. 5a P.w., który wszedł w życie z dniem 23 listopada 2019 r. (na podstawie art. 1 pkt 51 u.zm.P.w.) – opłatę stałą ponosi się za okres od dnia, w którym pozwolenie wodnoprawne albo pozwolenie zintegrowane stało się ostateczne do dnia jego wygaśnięcia, cofnięcia lub utraty mocy bez względu na przyczynę. Z brzmieniem tego przepisu koresponduje przepis art. 552 ust. 2 pkt 1 P.w., który stanowi, że ustalenie wysokości opłaty za usługi wodne w okresie od dnia wejścia w życie ustawy do dnia 31 grudnia 2026 r. następuje na podstawie określonego w pozwoleniu wodnoprawnym albo w pozwoleniu zintegrowanym celu i zakresu korzystania z wód. Niemniej jednak ten ostatni przepis dotyczy podmiotów objętych obowiązkiem stosowania przyrządów lub systemów pomiarowych do pomiaru ilości pobranych wód lub wprowadzanych ścieków (art. 552 ust. 1 w zw. z art. 36 P.w.).
W niniejszej sprawie bezsporne jest, że skarżąca korzysta z aktualnego pozwolenia wodnoprawnego udzielonego decyzją Marszałka Województwa Wlkp. z 30 czerwca 2017 r. Pozwolenie to zezwala na szczególne korzystanie z wód poprzez wprowadzanie do wód (w konkretnie wskazanym miejscu – 4+200 km S. ) ścieków przemysłowych szczególnie szkodliwych dla środowiska, będących mieszaniną ścieków – wód opadowych lub roztopowych oraz ścieków przemysłowych ze stacji uzdatniania wody z terenu fermy drobiu zlokalizowanej w K.. W decyzji tej ilość odprowadzanych ścieków wyrażono w następujący sposób: Q godzinowe max = 1 201,59 m3/h, Q średnie dobowe = 169,49 m3/d, Q roczne max = 61 864 m3/r. Określono jednocześnie, że wskaźniki zanieczyszczeń w ściekach przemysłowych, będących mieszaniną wyżej wymienionych ścieków, nie mogą przekraczać dopuszczalnych wartości zanieczyszczeń, zgodnie z obowiązującymi przepisami w tym zakresie: zawiesina ogólna – 35 mg/l, węglowodory ropopochodne – 15 mg/l, żelazo ogólne – 10 mg/l. Decyzję tę (pozwolenie wodnoprawne) wydano na podstawie wniosku spółki F. sp. z o.o. oraz na podstawie wyjaśnień i przedłożonej dokumentacji dotyczącej ilości odprowadzanych ścieków (ścieków wprowadzanych do środowiska). Strona nie przedstawiła żadnych dokumentów, ani nie podniosła wiarygodnych twierdzeń, że korzysta ze środowiska w zakresie wprowadzania do niego wód i ścieków na podstawie innego pozwolenia wodnoprawnego (lub pozwolenia zintegrowanego) ani też, że zaszły okoliczności jednoznacznie wskazujące na to, że w sprawie miały miejsce takie zdarzenia, które determinowałyby ustalenie opłaty za korzystanie z wód na innej podstawie niż posiadane pozwolenie wodnoprawne.
Mając na względzie powyższe unormowania i stan faktyczny w pełni zasadne było oparcie się przez organ na wartościach określonych w przedmiotowym pozwoleniu. Zwrócić należy uwagę, że spółka odwołując się w swej argumentacji do ustalenia opłaty za 2019 r. nie kwestionowała zakresu korzystania ze środowiska. Nie wykazała, że korzysta z wód w innym, znacznie mniej obciążającym dla środowiska zakresie, który uzasadniałby ustalenie opłaty w niższej wysokości i przy zastosowaniu innych stawek jednostkowych (stawki dziennej). Nie było zatem podstaw do ustalenia opłaty w innym zakresie, niż wcześniej określony w pozwoleniu wodnoprawnym. W ocenie Sądu jeżeli spółka nie odprowadza ścieków przemysłowych do środowiska, powinna przedstawić odpowiednie dokumenty, w szczególności pozwolenie wodnoprawne lub wyniki kontroli odpowiednich organów właściwych w sprawach gospodarowania wodami i ochrony środowiska.
Tym bardziej brak było podstaw do weryfikowania składu ścieków przemysłowych, które spółka wprowadza do środowiska. Sama skarżąca nie zakwestionowała, że ciecze, które odprowadza do wód powierzchniowych stanowią mieszaninę ścieków (wód opadowych lub roztopowych i wód popłucznych). Domniemana znikomość procentowego udziału ścieków w cieczach wprowadzanych do środowiska (0,4%) nie ma znaczenia. Odnośnie powyższego prawidłowo organ odwołał się do definicji ścieków przemysłowych wyrażonej w art. 16 pkt 64 P.w. Zgodnie z tym przepisem przez ścieki przemysłowe rozumie się ścieki niebędące ściekami bytowymi albo wodami opadowymi lub roztopowymi, powstałe w związku z prowadzoną przez zakład działalnością handlową, przemysłową, składową, transportową lub usługową, a także będące ich mieszaniną ze ściekami innego podmiotu, odprowadzane urządzeniami kanalizacyjnymi tego zakładu. Wobec tego, pochodzące z terenu fermy drobiu ciecze wprowadzane do środowiska, tj. wody opadowe lub roztopowe zmieszane ze ściekami przemysłowymi, stanowią ścieki przemysłowe. Z treści pozwolenia wodnoprawnego jasno wynika, że zawierają one substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego, co potwierdza obecność w nich substancji zanieczyszczających, wskazanych w pkt lI.2 pozwolenia wodnoprawnego (zawiesina ogólna, węglowodory ropopochodne, żelazo ogólne). Spółka tak w toku postępowania administracyjnego, jak i na etapie postępowania sądowego nie uprawdopodobniła, że stan faktyczny jest inny i błędne było ustalenie opłaty za usługi wodne w oparciu dyspozycję przepisów art. 271 ust. 5a i art. 552a pkt 4 P.w. Przeciwnie - odwołanie się przez skarżącą do okoliczności ustalenia wobec niej opłaty stałej za rok 2019 za korzystanie z wód wskazuje, że korzystanie ze środowiska w tym zakresie ma miejsce właśnie w wymiarze określonym w pozwoleniu wodnoprawnym z 2017 r. (decyzja Marszałka Woj. Wlkp. z 30.06.2017r.).
W ocenie Sądu uprawniony jest więc wniosek, że spółka korzysta z wód poprzez wprowadzanie do nich ścieków przemysłowych (mieszaniny ścieków) w zakresie zgodnym z posiadanym pozwoleniem wodnoprawnym. Z powołanych wyżej przepisów wynika, że opłatę stałą ustala się za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi, czyli korzystanie z wód na podstawie udzielonego pozwolenia wodnoprawnego. Taki też stan faktyczny zaistniał w niniejszej sprawie. Wobec tego korzystanie z wód implikuje obowiązek ponoszenia opłat, których wysokość ustalana jest na podstawie art. 271 ust. 5 i 5a P.w.
Sąd podziela również stanowisko organu co do tego, że jeżeli wody opadowe i roztopowe zostają zmieszane ze ściekami przemysłowymi, to taka mieszanina odprowadzana jako całość do środowiska uzyskuje status ścieków przemysłowych, zdefiniowanych w art. 16 pkt 64 P.w. Wykładnia tego przepisu, jak również i jego zastosowanie w niniejszej sprawie, pozostaje w zgodzie z definicją ścieków przemysłowych zawartą w art. 2 pkt 3 Dyrektywy Rady 91/271/EWG z dnia 21 maja 1991 r., dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych (Dz.U.UE L z dnia 30 maja 1991 r. w brzmieniu wynikającym z Dyrektywy Rady 2013/64/UE z dnia 17 grudnia 2013 r., Dz.U.UE.L.2013.353.8). Zgodnie z tą definicją "ścieki przemysłowe" oznaczają wszelkie ścieki odprowadzane z obszarów, na których prowadzi się działalność handlową lub przemysłową, nie będące ściekami bytowymi lub wodami opadowymi. Dyrektywa ta przez "ścieki komunalne" rozumie "ścieki bytowe lub mieszaninę ścieków bytowych ze ściekami przemysłowymi i/lub wodami opadowymi" (art. 2 pkt 1).
Ze wskazanych względów Sąd zgadza się z organem, że w niniejszej sprawie usługa wodna nie obejmuje wprowadzania do wód samych ścieków bytowych lub samych wód opadowych i roztopowych, rozumianych jako niezmieszane z żadnymi innymi nieczystościami strumienie ścieków bytowych albo wód opadowych, wobec czego usługa wodna obejmuje wprowadzanie do środowiska ścieków przemysłowych. Gdyby w rzeczywistości było inaczej, spółka mogła poczynić stosowne starania o uzyskanie odpowiedniego pozwolenia wodnoprawnego, względnie wykazać w inny sposób, że nie korzysta ze środowiska w sposób zadeklarowany na potrzeby aktualnego pozwolenia wodnoprawnego.
Wbrew stanowisku spółki również zastosowanie stawki opłaty jednostkowej (250 zł na dobę) określonej w § 10 ust. 1 rozporządzenia było zasadne. Przepis ten przewiduje, że jednostkowa stawka opłaty za usługi wodne za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi w formie opłaty stałej wynosi 250 zł na dobę za 1 m3/s za określoną w pozwoleniu wodnoprawnym albo w pozwoleniu zintegrowanym maksymalną ilość ścieków wprowadzanych do wód lub do ziemi. Kwestia składu ścieków (zawartości substancji wprowadzanych ze ściekami do wód lub do ziemi) miałby znaczenie przy ustalaniu opłaty zmiennej, co nie stanowi przedmiotu zaskarżonej decyzji. Dlatego też zarzut pominięcia rodzaju substancji, jakie rzeczywiście wprowadzane są przez skarżącą do wód lub ziemi, a w konsekwencji wydanie decyzji rozstrzygającej wątpliwości na niekorzyść strony, nie mógł być uznany za zasadny.
Z tych też powodów Sąd uznał, że w sprawie nie doszło do naruszenia przez organ przepisów art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a., ani też błędne przyjęcie za podstawę obliczenia opłaty stałej stawki opłaty jednostkowej w wysokości 250 zł naruszające dyspozycję przepisu art. 7a § 1 K.p.a.
Odnosząc się do zarzutu błędnej wykładni przepisu art. 271 ust. 5 P.w. przypomnieć należy, że stanowi on, iż wysokość opłaty stałej za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, czasu wyrażonego w dniach i określonej w pozwoleniu wodnoprawnym albo w pozwoleniu zintegrowanym maksymalnej ilości ścieków wprowadzanych do wód lub do ziemi, wyrażonej w m3/s. Jednocześnie przepis art. 271 ust. 5a P.w. określa, że opłatę stałą ponosi się za okres od dnia, w którym pozwolenie wodnoprawne albo pozwolenie zintegrowane stało się ostateczne do dnia jego wygaśnięcia, cofnięcia lub utraty mocy bez względu na przyczynę.
W ocenie Sądu na tle przywołanych przepisów kluczowe są dwie kwestie – charakter opłaty stałej oraz data wydania pozwolenia wodnoprawnego zawierającego wskaźniki istotne dla ustalenia tej opłaty.
Co do charakteru opłaty stałej należy zauważyć, że analiza aktualnie obowiązujących przepisów P.w. nakazuje traktować ją jako rodzaj daniny publicznej ryczałtowej (abonamentowej). Wysokość tej opłaty jest niezależna od rzeczywistego wprowadzania ścieków do środowiska, gdyż odzwierciedla maksymalny zrzut ścieków do wód oraz wyraża gotowość środowiska do zaspokojenia potrzeb posiadacza pozwolenia wodnoprawnego.
Sąd podziela w tym względzie stanowisko prezentowane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, zgodnie z którym ustawodawca wprowadzając podział opłat za usługi wodne na opłaty stałe i opłaty zmienne wyraźnie zmierzał do osiągnięcia odmiennego celu i zróżnicowania charakteru tych opłat. Opłata stała stanowi ustalany abstrakcyjnie, według określonego wzoru, ekwiwalent za gotowość środowiska do świadczenia usług określonych w pozwoleniu wodnoprawnym. Opłata ta naliczana jest ryczałtowo, w taki sam sposób w stosunku do wszystkich podmiotów korzystających z określonych usług wodnych i uniezależniona jest od realnej i efektywnej ilości wód będących przedmiotem korzystania, a jej wysokość jest zróżnicowana w zależności od treści pozwolenia wodnoprawnego. Z kolei opłata zmienna, wnoszona za określone w ustawie usługi wodne, uzależniona jest od faktycznej ilości wód wykorzystanych (pobranych lub odprowadzonych) lub ścieków wprowadzonych do wód lub ziemi, mierzonych w określony sposób, stanowi zindywidualizowany ekwiwalent za korzystanie ze środowiska, uzależniony od różnych dodatkowych czynników i parametrów mierzalnych, np. faktycznego poboru wód podziemnych lub wód powierzchniowych (art. 270 ust. 1 P.w.) czy też rodzaju substancji zawartych w ściekach i rodzaju ścieków (art. 270 ust. 9 P.w.). O ile zatem wysokość opłaty zmiennej jest uzależniona od faktycznej ingerencji w środowisko naturalne, o tyle wysokość opłaty stałej kształtują te same czynniki, a jej wysokość zależy wyłącznie od maksymalnych wartości określonych w pozwoleniu wodnoprawnym, natomiast pozostałe parametry są identyczne dla wszystkich podmiotów (por. orzecznictwo przywołane w wyroku WSA w Warszawie z 2 grudnia 2020 r. sygn. IV SA/Wa 1523/20, dostępny w bazie orzeczeń pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Zaznaczenia wymaga, że opłata stała jest ustalana na rok, ale nie za rok faktycznego korzystania z zasobów wodnych. Ustawodawca przyjął taką metodę wyliczenia przedmiotowej opłaty, która odzwierciedla maksymalną chwilową presję na środowisko, jakiej może dokonać podmiot na podstawie obowiązującego pozwolenia wodnoprawnego. Jednocześnie pozwolenie wodnoprawne jest wydawane na czas określony (por. art. 400 P.w.). Z art. 271 ust. 1 P.w. wynika, że opłata ustalana jest w formie informacji rocznej, zaś w art. 271 ust. 6 P.w. wskazano, że podmiot obowiązany do ponoszenia opłat za usługi wodne wnosi opłatę stałą na rachunek bankowy Wód Polskich w 4 równych ratach kwartalnych, nie później niż do końca miesiąca następującego po upływie każdego kwartału. Zatem już z samego sformułowania, że opłata ma być uiszczona w równych (czterech) ratach kwartalnych, wynika założenie ustawodawcy, że roczny wymiar opłaty ma charakter stały i od początku roku z góry ustalony. Wskazuje to, że przy ustalaniu wysokości tej opłaty nie ma znaczenia rzeczywista ilość wykorzystanych wód czy wprowadzonych ścieków w ciągu roku. W przypadku opłaty stałej ustawodawca nie przewidział możliwości pomiaru faktycznej ilości wód odprowadzanych, czy ścieków wprowadzonych do środowiska. Przepisy art. 271 ust. 4 i 5 P.w. przewidują bowiem podstawowy czynnik iloczynu obliczania opłaty w postaci określonej w pozwoleniu wodnoprawnym albo w pozwoleniu zintegrowanym, jako maksymalnej ilości – odpowiednio wód (ust. 4) lub ścieków (ust. 5) wprowadzanych do wód lub do ziemi, wyrażonej w m3/s. Nawiązuje to wprost do wartości niezależnej od faktycznej (realnej) ilości wód odprowadzanych lub ścieków wprowadzanych do środowiska (ilość maksymalna określona we właściwym pozwoleniu). Również czynnik czasu odprowadzania wód lub wprowadzania ścieków (czas wyrażony w dniach) ma charakter stały i niezależny od faktycznej (realnej) liczby dni korzystania z wód. Skoro opłata stała ma charakter roczny i uniezależniony od faktycznej liczby dni odprowadzania wód lub wprowadzania ścieków, to niewątpliwie czynnik czasowy iloczynu musi obejmować wszystkie dni kalendarzowe roku w liczbie co do zasady 365 (z wyjątkiem lat przestępnych – wtedy 366).
Stanowisko skarżącej (z powołaniem się na judykaturę) sprowadzające się do twierdzenia, że w sprawie powinien mieć zastosowanie ustalony w pozwoleniu wodnoprawnym wskaźnik "Qroczne max" wyrażony w m3/r, a nie wskaźnik "Qgodzinowe max" wyrażony w m3/h jest nietrafne, jako że nie znajduje ono oparcia w aktualnym stanie prawnym. Zarzut ten w swej treści nawiązuje do stanowiska sądów administracyjnych formułowanego na tle regulacji Prawa wodnego z 2017 r., w stanach prawnych sprzed 1 stycznia 2020 r. W ówczesnych sprawach sądy dokonywały wykładni przepisów P.w. o ustalaniu opłat stałych tak, aby uwzględnić treść pozwoleń wodnoprawnych wydanych na podstawie poprzednio obowiązujących przepisów, które to pozwolenia zwykle nie zawierały parametru maksymalnego dopuszczalnego poboru wody (Qmax) wyrażonego w m3/s, lecz określały wskaźniki: średniodobowy – w niniejszej sprawie "Qśrednie dobowe" [m3/d], maksymalny godzinowy – w niniejszej sprawie "Qgodzinowe max" [m3/h] i maksymalny roczny – w niniejszej sprawie "Qroczne max" [m3/rok]. Dlatego organy przy ustalaniu opłaty stałej musiały dokonywać przeliczenia na m3/s, któregoś z tych wskaźników. Z uwagi na ówczesny brak przepisów regulujących stosowanie nowych unormowań do treści "starych" pozwoleń sądy administracyjne przyjmowały, że wobec wątpliwości interpretacyjnych dotyczących sposobu stosowania art. 271 P.w., uwzględniając regulację art. 7a § 1 K.p.a., należy ustalać opłaty przy zastosowaniu tego ze wskaźników "Qmax" określonych w pozwoleniu wodnoprawnym, który daje najkorzystniejszy dla strony (tj. najniższy) "przelicznik" w m3/s (zwykle był to wskaźnik roczny "Qmax r."). Jak wynika ze stanowisk stron postępowania, taką też metodę zastosował organ wobec skarżącej w związku z ustaleniem opłaty stałej za rok 2019.
Z taką sytuacją nie mamy aktualnie do czynienia. Na podstawie art. 1 pkt 88 u.zm.P.w. dodano bowiem do Prawa wodnego wcześniej przywołane przepisy art. 271 ust. 5a i art. 552a. Przepis art. 271 ust. 5a P.w. jednoznacznie wiąże powinność wnoszenia opłaty stałej z okresem obowiązywania ostatecznego pozwolenia wodnoprawnego albo pozwolenia zintegrowanego. Natomiast art. 552a P.w. wprost stanowi, że w przypadku, gdy pozwolenie wodnoprawne albo pozwolenie zintegrowane nie określa zakresu korzystania z wód w m3/s, ustalenia wysokości opłaty stałej za usługi wodne, o których mowa w art. 271 ust. 2-5, dokonuje się z uwzględnieniem wyrażonych w m3 na godzinę maksymalnych ilości możliwych do pobrania wód podziemnych albo powierzchniowych (pkt 1), odprowadzania do wód - wód opadowych lub roztopowych oraz pochodzących z odwodnienia gruntów (pkt 2 i 3), wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi (pkt 4) – określonych w pozwoleniach wodnoprawnych albo pozwoleniach zintegrowanych i przeliczonych na m3/s. Przy tym, w myśl art. 9 u.zm.P.w. przepisy art. 552a P.w. stosuje się po raz pierwszy do ustalenia wysokości opłat stałych za usługi wodne za rok 2020.
Warto dodać, że w uzasadnieniu projektu ww. ustawy zmieniającej (druk nr 3695 Sejmu RP VIII kadencji) wyjaśniono, że z uwagi na przedmiot regulacji zasadne jest usunięcie dotychczasowych wątpliwości interpretacyjnych i dodanie do Prawa wodnego z 2017 r. przepisu jednoznacznie wskazującego wartość, którą należy przyjąć do ustalenia opłaty stałej w przypadku wydanych na podstawie dotychczasowych przepisów pozwoleń wodnoprawnych albo pozwoleń zintegrowanych, które nie określały maksymalnej ilości poboru wód, maksymalnej ilości odprowadzanych wód, a także maksymalnej ilości ścieków wprowadzanych do wód lub do ziemi, wyrażonej w m3/s (por. wyroki WSA w Poznaniu: z 4 lutego 2021 r. sygn. IV SA/Po 1118/20 oraz z 23 marca 2021 r., sygn. II SA/Po 434/20, dostępne jw.).
Z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, gdyż obowiązujące do 29 czerwca 2021 r. pozwolenie wodnoprawne spółki – tj. decyzja Marszałka Woj. Wlkp. z 30 czerwca 2017 r. (k. 1 akt adm.) – wydano na podstawie dotychczasowych (poprzednio obowiązujących) przepisów Prawa wodnego z 2001 r. i nie określało maksymalnego zakresu korzystania z wód (maksymalnej ilości ścieków wprowadzanych do środowiska) w jednostkach wyrażonych w m3/s, a jedynie w m3/h oraz w m3/rok. Wobec tego organ zasadnie, mając na względzie dyspozycję przepisów art. 271 ust. 5a i art. 552a P.w., ustalił skarżącej za okres od 1 stycznia do 29 czerwca 2021 r. opłatę za wprowadzanie ścieków do wód na podstawie tego pozwolenia wodnoprawnego i wskazanej w nim maksymalnej ilości wprowadzanych ścieków, wyrażonej w m3/h (tj. 1201,59) po jej przeliczeniu na m3/s (tj. 0,333775).
Z tych względów Sąd uznał, że nie mogło dojść do zarzucanego w skardze naruszenia art. 7a K.p.a., albowiem przepis art. 271 ust. 5 P.w., po nowelizacji polegającej m.in. na dodaniu art. 271 ust. 5a i art. 552a P.w., nie wywołuje już wątpliwości interpretacyjnych, które istniały przed tą nowelizacją (w stanie prawnym sprzed 1 stycznia 2020 r.). Organ nie dokonał zatem błędnej wykładni tych przepisów. Prawidłowo zastosował art. 271 ust. 5 w zw. z art. 552a pkt 4 P.w. w zw. z art. 9 u.zm.P.w. Mając na względzie określoną w § 10 ust. 1 rozporządzenia jednostkową stawkę opłaty wynoszącą 250 zł na dobę za 1 mł/s, liczbę dni dopuszczalnego zrzutu w okresie do ostatniego dnia obowiązywania ww. pozwolenia wodnoprawnego (180 dni w 2021 r.) oraz ilość wprowadzanych ścieków określoną w pozwoleniu prawnym 1201,59 mł/h odpowiednio przeliczoną na mł/s i wynoszącą po przeliczeniu 0,333775 mł/s, wysokość opłaty stałej na 2021 r. za wprowadzanie ścieków do środowiska (do wód powierzchniowych) została słusznie ustalona na kwotę 15.020 zł, co daje 4 równe raty kwartalne po 3755 zł.
Nadto wyjaśnienia wymaga, że obowiązujące przepisy prawa krajowego realizują cel w postaci zwrotu kosztów usług wodnych, gdyż opłata za korzystanie z usług wodnych jest powiązana z maksymalną chwilową (wyrażoną w mł/s) presją na środowisko. W takich warunkach nie sposób zakładać, że zastosowanie tego rodzaju kryterium jest przejawem nadmiernego fiskalizmu i nie realizuje celu w postaci zwrotu kosztów usług wodnych wyrażonego w art. 5 ust. 1 i art. 9 ust. 1 dyrektywy 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej (Dz.Urz.WE L 327 z dnia 22 grudnia 2000 r., s. 1-73, Polskie wydanie specjalne: Rozdział 15 Tom 5, s. 275-346). Z art. 9 tej dyrektywy wynika postulat wprowadzenia systemowego rozwiązania zrównoważonego gospodarowania zasobami wodnymi poprzez zbudowanie systemu usług wodnych, opartego na zasadzie zwrotu kosztów usług wodnych i korzystaniu z wód poza zwykłym lub powszechnym korzystaniem, włączając koszty ekologiczne i materiałowe, uwzględniając analizę ekonomiczną oraz zasadę "zanieczyszczający płaci". Zarazem art. 5 ust. 1 dyrektywy stanowi, że każde państwo członkowskie zapewnia, że dla każdego obszaru dorzecza lub części międzynarodowego obszaru dorzecza leżącego na jego terytorium wykonywana jest analiza jego charakterystyk, przegląd wpływu działalności człowieka na stan wód powierzchniowych i podziemnych oraz analiza ekonomiczna korzystania z wód. Wejście w życie z dniem 1 stycznia 2018 r. nowego Prawa wodnego było wynikiem realizacji spoczywającego na Polsce obowiązku implementacji do krajowego porządku prawnego tej dyrektywy. W Prawie wodnym wprowadzono katalog instrumentów ekonomicznych służących gospodarowaniu wodami, które przyczynić się mają do efektywnego i sprawnego gospodarowania zasobami wodnymi oraz do wydatkowania środków na działania związane z zapewnieniem dostępności wód o odpowiednich parametrach jakościowych i we właściwej ilości.
Zgodnie z art. 9 ust. 3 P.w. z 2017 r. gospodarowanie wodami opiera się na zasadzie zwrotu kosztów usług wodnych, uwzględniających koszty środowiskowe i koszty zasobowe oraz analizę ekonomiczną. Zasada ta jest odzwierciedleniem regulacji harmonizującej znajdującej się w art. 9 ust. 1 dyrektywy 2000/60/WE. Regulacje prawne zawarte w P.w. realizują ten cel, co jednoznacznie wynika z art. 9 ust. 3 oraz art. 267 i nast. P.w. Z kolei ani z art. 5 i art. 9, ani też z innych przepisów dyrektywy nie wynika, by niedopuszczalne było przyjęcie parametru maksymalnej chwilowej presji na środowisko wodne jako jednego z kryteriów odpłatności za usługi wodne. We wspomnianym art. 9 P.w. przewidziano zasady ogólne odpowiadające dyrektywie ramowej. W świetle tego przepisu gospodarowanie wodami prowadzi się z zachowaniem zasady racjonalnego i całościowego traktowania zasobów wód powierzchniowych i podziemnych, z uwzględnieniem ich ilości i jakości (art. 9 ust. 1). Gospodarowanie wodami opiera się na zasadzie zwrotu kosztów usług wodnych, uwzględniających koszty środowiskowe i koszty zasobowe oraz analizę ekonomiczną (art. 9 ust. 3). Przy czym gospodarowanie to prowadzi się w zgodzie z interesem publicznym, nie dopuszczając do wystąpienia możliwego do uniknięcia pogorszenia ekologicznych funkcji wód oraz pogorszenia stanu ekosystemów lądowych zależnych od wód (art. 9 ust. 4). Wprawdzie państwom członkowskim pozostawiono pewną swobodę w zastosowaniu środków służących osiągnięciu celów środowiskowych, określonych w przywołanej dyrektywie, to zasada zwrotu kosztów usług wodnych należała do tych, na których konieczność wdrożenia w prawie krajowym zwrócono Rzeczypospolitej Polskiej uwagę w wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 30 czerwca 2016 r. w sprawie C-648/13 Komisja Europejska przeciwko Polsce (dostępny w internetowej bazie orzeczeń TSUE: curia.europa.eu).
W ocenie Sądu w takich warunkach nie można uznać, by wymiar opłaty stałej na podstawie maksymalnego godzinowego parametru, określonego w pozwoleniu wodnoprawnym abstrahował od jakichkolwiek kosztów usług wodnych, kosztów środowiskowych oraz kosztów zasobowych. W szczególności, nie ma podstaw do przyjęcia, że system opłat za usługi wodne powinien uwzględniać wyłącznie faktyczny zakres korzystania z tych usług. Udzielenie pozwolenia wodnoprawnego konkretnemu podmiotowi zazwyczaj ogranicza możliwość udzielenia podobnego zezwolenia innym podmiotom i to niezależnie od tego, czy dotychczas udzielone pozwolenie wodnoprawne jest faktycznie wykorzystywane. Celem opłaty stałej jest właśnie uwzględnienie tego rodzaju obciążenia środowiska wodnego, sprowadzającego się do konieczności zapewnienia stałej gotowości środowiska do korzystania przez uprawniony podmiot z zasobów wodnych w pełnym zakresie, wynikającym z posiadanego pozwolenia wodnoprawnego. System zwrotu kosztów usług wodnych w myśl dyrektywy odpowiadać ma wynikom analiz ekologicznych, materiałowych i ekonomicznych (por. prawomocny wyrok WSA we Wrocławiu z 10 czerwca 2020 r. sygn. II SA/Wr 237/20, dostępny jw.). Z uzasadnienia projektu i samej treści Prawa wodnego z 2017 r. nie wynika, by krajowy system zwrotu kosztów usług wodnych, w tym art. 271 ust. 5, 5a i art. 552a, takim założeniom nie odpowiadał. Brak jest więc podstaw do uznania, że przepisy tej ustawy, wskazując jako kryterium ustalenia opłaty stałej za korzystanie z zasobów wodnych maksymalną presję na środowisko, służą fiskalizmowi oderwanemu od celów dyrektywy ramowej i samej ustawy. Przeciwnie, uwzględniając koszty środowiskowe i zasobowe związane z tym korzystaniem, opłaty stałe za korzystanie ze środowiska mają na celu zagwarantowanie zachowania stanu środowiska i naprawę szkód w środowisku, wynikających z korzystania z jego zasobów.
Reasumując, zarzuty skargi należało uznać za niezasadne, stwierdzając równocześnie, że zaskarżoną decyzję wydano zgodnie z obowiązującym prawem. Dlatego Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.