III SA/Po 78/15

III SA/Po 78/15 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2015-06-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2015-01-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Małgorzata Górecka
Marek Sachajko /przewodniczący sprawozdawca/
Marzenna Kosewska
Symbol z opisem
6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne
Podatek akcyzowy
Sygn. powiązane
I GSK 2156/15 - Wyrok NSA z 2017-05-24
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2011 nr 108 poz 626
art. 107 ust. 1, art. 107 ust. 3, art. 107 ust. 4
Ustawa z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym - tekst jednolity.
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 1997 nr 98 poz 602
art. 74 ust. 2
Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.
Sentencja
Dnia 30 czerwca 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Sachajko (spr.) Sędziowie WSA Marzenna Kosewska WSA Małgorzata Górecka Protokolant: Ref. staż. Sławomir Rajczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 czerwca 2015 roku przy udziale sprawy ze skargi Spółki X na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu podatku akcyzowego oddala skargę
Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia [...] marca 2014 r. przedsiębiorca - Spółka jawna M. zwrócił się do Naczelnika Urzędu Celnego w Poznaniu o dokonanie zwrotu podatku akcyzowego w łącznej kwocie [...] zł z tytułu eksportu czternastu i dostawy wewnątrzwspólnotowej jednego samochodu osobowego marki [...] o poniższych numerach VIN: [...].
Do wniosku załączone zostały faktury zakupu oraz sprzedaży ww. samochodów przez wnioskodawcę, potwierdzenia zapłaty zagranicznych nabywców tych pojazdów, dokumenty CMR, komunikaty IE599 potwierdzające wywóz towarów poza granice Unii Europejskiej, potwierdzenia zapłaty akcyzy z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodów objętych przedmiotowym wnioskiem, decyzje o rejestracji samochodów.
Po zakończeniu postępowania wyjaśniającego decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. Naczelnik Urzędu Celnego w Poznaniu odmówił zwrotu zapłaconego na terytorium kraju podatku akcyzowego z tytułu eksportu ww. samochodów osobowych, w łącznej kwocie [...] zł.
W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ stwierdził, iż wnioskodawca nie spełnił warunku dotyczącego braku rejestracji samochodów na terytorium kraju zgodnie z przepisami ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Zatem zadaniem organu podatkowego nie zostały przez wnioskodawcę spełnione łącznie przesłanki wskazane w art. 107 ustawy o podatku akcyzowym co powoduje, iż żądanie zwrotu akcyzy stało się bezskuteczne.
We wniesionym od powyższej decyzji odwołaniu z dnia [...] lipca 2014 r. działający w imieniu strony pełnomocnik zarzucił zaskarżonej decyzji:
- naruszenie art. 107 ust.1 ustawy o podatku akcyzowym z dnia 29 kwietnia 2011 r. poprzez niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie, iż sporne pojazdy w momencie dokonania eksportu były zarejestrowane na terenie kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym,
- naruszenie art. 122 w zw. z art. 187 w zw. z i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i wydanie decyzji w oparciu o informacje zgromadzone w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców.
W uzasadnieniu swoich zarzutów reprezentujący stronę pełnomocnik podniósł, iż wbrew stanowisku organu I instancji, przy ocenie przesłanki rejestracji samochodu określonej w art. 107 ust. 1 ustawy o podatku, należy skonfrontować datę rejestracji stałej, a nie czasowej z datą eksportu/dostawy wewnątrzwspólnotowej. W tym kontekście strona zarzuciła organowi I instancji, iż w sposób nieprawidłowy przeprowadził postępowanie wyjaśniające ponieważ ustalając daty rejestracji poprzestał na ogólnych informacjach zawartych w systemie informatycznym CEPiK. Niezależnie od tego wnoszący odwołanie zwrócił uwagę, że rejestracji dokonano niezgodnie prawem z uwagi na fakt, że w momencie rejestracji samochodów objętych wnioskiem o zwrot akcyzy strona nie była już ich właścicielem, gdyż sprzedała te samochody zagranicznym nabywcom.
W związku z podniesionymi zarzutami strona skarżąca wniosła o:
1. uchylenie zaskarżonej decyzji oraz orzeczenie zwrotu podatku akcyzowego,
2. ewentualnie, w razie nieuwzględnienia powyższego, o uchylenie decyzji oraz
przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania celem uzupełnienia postępowania dowodowego w znacznej części.
Odnosząc się do powyższych zarzutów organ I instancji uznał je za nieuzasadnione, a związku z tym działając na podstawie art. 227 Ordynacji podatkowej za pismem z dnia [...] lipca 2014 r. przesłał odwołanie wraz z aktami sprawy do organu II instancji w celu rozpoznania.
W toku postępowania odwoławczego odpowiadając na wniosek organu II instancji z dnia [...] sierpnia 2014 r. Urząd Miejski w Gliwicach z dnia [...] września 2014 r. przesłał uwierzytelnione kserokopie dokumentów dotyczących rejestracji samochodów objętych wnioskiem o zwrot podatku akcyzowego.
Zgodnie z dyspozycją art. 200 Ordynacji podatkowej, pismem z dnia [...] października 2014 r. strona została poinformowana o możliwości wypowiedzenia się w sprawie przed wydaniem decyzji. Pismo zostało odebrane przez adresata w dniu [...] października 2014 r., jednak do dnia wydania decyzji strona nie skorzystała z przysługującego prawa do zapoznania się z aktami sprawy, nie wniosła też żadnych uwag, ani nowych dowodów w sprawie.
W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2014 r. Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Powołując się na załączone pełnomocnictwo pismem z dnia [...] grudnia 2014 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na ww. rozstrzygnięcie Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu wniósł pełnomocnik skarżącego.
Zaskarżonej decyzji zarzucono:
1. naruszenie art. 107 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym z dnia 29 kwietnia 2011 r. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie, że sporne pojazdy w momencie dokonania eksportu i dostawy były zarejestrowane na terenie kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym oraz błędne przyjęcie, że strona nie udokumentowała dokonania dostawy przedmiotowych samochodów,
2. naruszenie art. 121 w zw. z art. 122 w zw. z art. 123 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego i wydanie decyzji w oparciu o ogólne informacje zgromadzone w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców.
W oparciu o tak sformułowane zarzuty pełnomocnik skarżącej wniósł o:
1) uchylenie zaskarżonej decyzji oraz orzeczenie zwrotu podatku akcyzowego,
2) ewentualnie - w razie nieuwzględnienia powyższego - o uchylenie decyzji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania celem uzupełnienia postępowania w znacznej części.
Po zapoznaniu się z argumentami strony zawartymi w skardze, Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu podtrzymał w całości swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji nr [...] z dnia [...] listopada 2014 r.
Organ wskazał, że skarga stanowi w zasadzie powtórzenie zarzutów, które były podstawą odwołania wniesionego od decyzji organu I instancji, a które znalazły swoje merytoryczne i szczegółowe odniesienie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Skarga okazała się niezasadna.
Istota powstałego w sprawie sporu dotyczy spełnienia przez skarżącą przesłanek zwrotu podatku akcyzowego, o których mowa w art. 107 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2011 r., Nr 108, poz. 626, ze zm., zwanej dalej: u.p.a.).
Zgodnie z art. 107 ust. 1 u.p.a. podmiotowi, który nabył prawo rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel i który dokonuje dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym samochodu osobowego, od którego akcyza została zapłacona na terytorium kraju, lub jeżeli w jego imieniu ta dostawa albo eksport są realizowane, przysługuje zwrot akcyzy na wniosek, złożony właściwemu naczelnikowi urzędu celnego w terminie roku od dnia dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu tego samochodu osobowego.
Ustawodawca ponadto postanowił, że podmiot, o którym mowa w cyt. art. 107 ust. 1 u.p.a., jest zobowiązany posiadać dokumenty potwierdzające dokonanie dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu, którymi są w szczególności: dokumenty przewozowe, celne, faktura i specyfikacja dostawy oraz inne dokumenty handlowe związane z dostawą wewnątrzwspólnotową albo eksportem (art. 107 ust. 3 u.p.a.).
Do wniosku o zwrot załącza się dowód zapłaty akcyzy na terytorium kraju lub fakturę z wykazaną kwotą akcyzy oraz dokumenty potwierdzające dokonanie dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu, o których mowa w art. 107 ust. 3 u.p.a. (art. 107 ust. 4 u.p.a.).
Przesłankami zwrotu podatku akcyzowego, zgodnie z treścią powołanych przepisów, są:
1) nabycie prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel,
2) dokonanie dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu we własnym imieniu lub zlecenie we własnym imieniu realizacji tych czynności,
3) brak zarejestrowania samochodu osobowego na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym,
4) zapłata akcyzy od samochodu osobowego na terytorium kraju,
5) złożenie wniosku właściwemu Naczelnikowi Urzędu Celnego,
6) zachowanie terminu jednego roku do złożenia wniosku, liczonego od dnia dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu samochodu osobowego.
Dla pozytywnego rozpoznania wniosku o zwrot podatku akcyzowego konieczne jest, aby wszystkie przesłanki zostały spełnione łącznie.
Sformułowane w tym przepisie warunki odnoszą zarówno do samochodu, jak i do podmiotu ubiegającego się o zwrot akcyzy oraz do elementów formalnych dotyczących samego wniosku. Warunki dotyczące samochodu polegają na tym, że musi to być samochód osobowy, niezarejestrowany wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym, od którego akcyza została zapłacona na terytorium kraju i podlegający eksportowi. Podmiot ubiegający się o zwrot akcyzy musi być tym podmiotem, który nabył prawo rozporządzania samochodem jak właściciel i który dokonuje eksportu lub w jego imieniu eksport jest realizowany. Ponadto, podmiot ten powinien posiadać dokumenty potwierdzające dokonanie tego eksportu.
Odnosząc się natomiast do wniosku, to powinien on być złożony właściwemu naczelnikowi urzędu celnego, w terminie roku od dnia dokonania dostawy oraz spełniać wymagania cyt. art. 107 ust 4 u.p.a. i rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 lutego 2009 r. w sprawie zwrotu akcyzy od samochodu osobowego (Dz. U. Nr 32, poz. 246, dalej: rozporządzenie w sprawie zwrotu akcyzy).
W niniejszej sprawie skarżąca spółka domagała się zwrotu podatku akcyzowego z tytułu dostawy wewnątrzwspólnotowej samochodów marki [...].
Zgodnie z treścią art. 74 ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku – Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm., dalej jako p.r.d.), ustawodawca przewidział dwa rodzaje rejestracji czasowej: (1) z urzędu - po złożeniu wniosku o rejestrację pojazdu; oraz (2) na wniosek właściciela pojazdu - w celu umożliwienia: a) wywozu pojazdu za granicę, b) przejazdu pojazdu z miejsca jego zakupu lub odbioru na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, c) przejazdu pojazdu związanego z koniecznością dokonania jego badania technicznego lub naprawy. Dokumentem zaś stwierdzającym dopuszczenie do ruchu pojazdu samochodowego jest dowód rejestracyjny albo pozwolenie czasowe (art. 71 ust. 1 cyt. ustawy).
Sąd podkreśla, że w orzecznictwie organów ochrony prawnej prezentowany jest pogląd zawierający wykładnię art. 107 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym, zgodnie z którą niezarejestrowanie samochodu osobowego, wcześniej na terytorium kraju, zgodnie z przepisami o ruchu drogowym oznacza, że wolą racjonalnie działającego ustawodawcy było objęcie wszystkich przewidzianych ustawą Prawo o ruchu drogowym sposobów rejestracji samochodów osobowych, aby zakresem normowania wymienionego przepisu ustawy podatkowej objąć, wszystkie przypadki wcześniejszej rejestracji samochodu osobowego na terytorium kraju (por. wyrok NSA z dnia 25 listopada 2008 r., sygn. akt II FSK 1094/07; wyrok NSA z dnia 30 października 2014 r., sygn. akt I GSK 124/13; wyrok NSA z dnia 18 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 1168/10). W konsekwencji organ odwoławczy zasadnie przyjął, że wymóg dotyczący braku rejestracji pojazdu na terytorium kraju jest naruszony, gdy samochód przed dokonaniem wywozu został czasowo zarejestrowany na terenie kraju w trybie art. 74 ust. 2 pkt 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.), a więc w procedurze dopuszczenia pojazdu do ruchu po drogach publicznych. W ww. sytuacji celem rejestracji jest dopuszczenie do ruchu samochodu. Taka rejestracja stanowi dowód konsumpcji tego samochodu. Natomiast, nie stanowi naruszenia ww. warunku rejestracja czasowa dokonana w trybie art. 74 ust. 2 pkt 2 cyt. ustawy, tj. na wniosek właściciela pojazdu w celu umożliwienia wywozu pojazdu za granicę.
W niniejszej sprawie należy wskazać, że:
1. pojazd o nr VIN: [...] został zarejestrowany czasowo w dniu [...] listopada 2013 r., natomiast rejestrację stałą otrzymał w dniu [...] listopada 2013 r.,
2. pojazd o nr VIN: [...] został zarejestrowany czasowo w dniu [...] września 2013 r., natomiast rejestrację stałą otrzymał w dniu [...] września 2013 r.,
3. pojazd o nr VIN: [...] został zarejestrowany czasowo w dniu [...] września 2013 r., natomiast rejestrację stałą otrzymał w dniu [...] września 2013 r.,
4. pojazd o nr VIN: [...] został zarejestrowany czasowo w dniu [...] września 2013 r., natomiast rejestrację stałą otrzymał w dniu [...] września 2013 r.,
5. pojazd o nr VIN: [...] został zarejestrowany czasowo w dniu [...] września 2013 r., natomiast rejestrację stałą otrzymał w dniu [...] września 2013 r.,
6. pojazd o nr VIN: [...] został zarejestrowany czasowo w dniu [...] września 2013 r., natomiast rejestrację stałą otrzymał w dniu [...] września 2013 r.,
7. pojazd o nr VIN: [...] został zarejestrowany czasowo w dniu [...] września 2013 r., natomiast rejestrację stałą otrzymał w dniu [...] września 2013 r.,
8. pojazd o nr VIN: [...] został zarejestrowany czasowo w dniu [...] września 2013 r., natomiast rejestrację stałą otrzymał w dniu [...] września 2013 r.,
9. pojazd o nr VIN: [...] został zarejestrowany czasowo w dniu [...] września 2013 r., natomiast rejestrację stałą otrzymał w dniu [...] września 2013 r.,
10. pojazd o nr VIN: [...] został zarejestrowany czasowo w dniu [...] sierpnia 2013 r., natomiast rejestrację stałą otrzymał w dniu [...] września 2013 r.,
11. pojazd o nr VIN: [...] został zarejestrowany czasowo w dniu [...] sierpnia 2013 r., natomiast rejestrację stałą otrzymał w dniu [...] września 2013 r.,
12. pojazd o nr VIN: [...] został zarejestrowany czasowo w dniu [...] sierpnia 2013 r., natomiast rejestrację stałą otrzymał w dniu [...] września 2013 r.,
13. pojazd o nr VIN: [...] został zarejestrowany czasowo w dniu [...] sierpnia 2013 r., natomiast rejestrację stałą otrzymał w dniu [...] września 2013 r.,
14. pojazd o nr VIN: [...] został zarejestrowany czasowo w dniu [...] sierpnia 2013 r., natomiast rejestrację stałą otrzymał w dniu [...] września 2013 r.,
15. pojazd o nr VIN: [...] został zarejestrowany czasowo w dniu [...] sierpnia 2013 r., natomiast rejestrację stałą otrzymał w dniu [...] września 2013 r.
Organ prawidłowo wskazał, że ww. pojazdy zostały w dniach [...] sierpnia 2013 r., [...] i [...] września 2013 r. oraz [...] listopada 2013 r. zarejestrowane czasowo na wniosek skarżącej w trybie art. 74 ust. 2 pkt 1 p.r.d., natomiast już w dniu rejestracji czasowej bądź kilka dni po jej dokonaniu ww. pojazdy zostały sprzedane kontrahentom ze Szwajcarii (pojazdy ww. w pozycjach 2 -15) oraz z Niemiec (pojazd ww. w pozycji 1).
Wszystkie pojazdy w momencie eksportu i dostawy wewnątrzwspólnotowej (w przypadku pojazdu ww. w pozycji 1) były zarejestrowane czasowo. Potwierdzają to komunikaty IE599 wygenerowane we wspólnotowym elektronicznym systemie kontroli eksportu oraz w przypadku pojazdu ww. w pozycji 1 dokument CMR.
W niniejszej sprawie dokonano więc rejestracji czasowej pojazdów ww. w pozycjach 3-9 przed dokonaniem ich wywozu za granicę na podstawie art. 74 ust. 2 pkt 1 p.r.d. Zatem powodem rejestracji czasowej pojazdów nie było pozwolenie czasowe, w celu wywozu za granicę (art. 74 ust. 2 pkt 2 lit. a ww. ustawy). Sąd podkreśla, że czasowa rejestracja z urzędu po złożeniu wniosku o rejestrację pojazdu (art. 74 ust. 2 pkt 1 p.r.d.) jest częścią procesu rejestracji pojazdów, których celem było trwałe dopuszczenie do ruchu na terytorium kraju. W konsekwencji należy stwierdzić, że przedmiotowe samochody zostały zarejestrowane na terytorium kraju. W ocenie sądu, ten rodzaj rejestracji czasowej wyklucza prawo domagania się zwrotu akcyzy. Skoro rejestracji czasowej dokonano w celu rejestracji tych pojazdów, to należy uznać, że te pojazdy zostały po raz pierwszy zarejestrowane na terytorium kraju, a z tego tytułu brak jest podstaw normatywnych do zwrotu podatku akcyzowego.
W związku z powyższym organ słusznie stwierdził, że żaden z piętnastu samochodów osobowych objętych przedmiotowym wnioskiem o zwrot akcyzy nie spełniał przesłanki art. 107 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym odnoszącej się do kwestii braku rejestracji pojazdu.
Odnośnie podniesionego w skardze zarzutu dotyczącego nieprawidłowego uznania, że strona nie udokumentowała dokonania dostawy spornych samochodów należy uznać go za bezzasadny z uwagi na fakt dokonania w dniach [...] sierpnia 2013 r., [...],[...],[...] września 2013 r. szwajcarskim nabywcom oraz w dniu [...] listopada 2013 r. niemieckiemu nabywcy sprzedaży ww. samochodów osobowych. Warunki dostawy w przypadku samochodów ww. w pozycjach 2-15 zostały określone jako EXW Gliwice, co wynika z załączonych do akt sprawy komunikatów IE599. Oznacza to, że ww. samochody po ich uprzedniej sprzedaży zostały wydane kupującym, którzy za pośrednictwem firm transportowych wywieźli je do Szwajcarii w swoim imieniu i na własny koszt.
Skarżąca nie dostarczyła żadnych faktur potwierdzających transport pojazdów na koszt skarżącej, dlatego organ słusznie przyjął, że nie udowodniono poniesienia kosztów przez skarżącą za transport przedmiotowych samochodów.
Należy wskazać, że faktura jako dokument księgowy wystawiony po realizacji przewozu jest wiarygodnym dowodem potwierdzającym wykonanie usługi transportowej i wskazującym rzeczywistego zleceniodawcę.
Ponadto Sąd zaznacza, że skarżąca spółka nie może być uznana za nadawcę przesyłki tylko dlatego, że została wskazana jako nadawca w liście przewozowym CMR, skoro nie wykazała stosowną fakturą transportowa, że to ona była stroną umowy przewozu (por. wyrok SN z 3 września 2003 roku, sygn. akt II CKN 415/01). Skoro Spółka jawna M. nie potwierdziła stosownymi fakturami transportowymi, że to ona była stroną umowy przewozu, w konsekwencji nie mogła być uznana za nadawcę przesyłki tylko dlatego, że została wskazana jako nadawca w liście przewozowym CMR.
W związku z powyższym w ocenie Sądu w dniu dokonania dostawy samochodów ujętych we wniosku o zwrot podatku akcyzowego skarżąca nie była właścicielem omawianych samochodów, ani też nie dysponowała prawem rozporządzania nimi jak właściciel.
Ponadto, nieuzasadniony okazał się również zarzut naruszenia art. 122 w zw. z art. 187 w zw. z art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. 137, poz. 926 z późn. zm.) w zakresie niedokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i wydania decyzji w oparciu o nieprawidłowo ustalony stan faktyczny.
Zdaniem Sądu organ odwoławczy prawidłowo przeprowadził postępowanie dowodowe i w prawidłowo dokonał analizy zebranego sprawie materiału dowodowego
Podkreślić należy, że organ także prawidłowo wskazał, że strona nie przedstawiła argumentów, które mogłyby skutecznie podważyć stanowisko organu II instancji w kwestii zgodności z prawem decyzji o rejestracji samochodów. W tym przypadku na moment wydawania zaskarżonej decyzji strona formułując swoje zastrzeżenia do legalności ww. aktów administracyjnych nie przedstawiła wskazanych w skardze decyzji uchylających dotychczasowe decyzje o rejestracji i umarzających postępowanie, podczas gdy to na stronie, która podnosiła określoną okoliczność, spoczywał taki ciężar. Podkreślić należy, że organ II instancji wystąpił do organu rejestrowego o przesłanie wszystkich uwierzytelnionych kserokopii dokumentów związanych z rejestracją na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przedmiotowych samochodów. W odpowiedzi organ II instancji uzyskał kserokopie decyzji o rejestracji, decyzje o rejestracji czasowej oraz pozwolenia czasowe dotyczące wszystkich pojazdów ujętych we wniosku. Wśród przesłanych dokumentów nie było jakichkolwiek decyzji, z których wynikałoby, że decyzje te zostały usunięte z obrotu prawnego, jak również żadnego dokumentu z którego wynikałoby, że w tego rodzaju sprawie toczy się jakiekolwiek postepowanie.
Skarżąca podniosła też zarzut rejestracji pojazdów na rzecz podmiotu nie będącego ich właścicielem, co jest niezgodne z ustawą p.r.d. Organ jednakże prawidłowo wskazał, że przedmiotowe pojazdy zostały zarejestrowane czasowo na wniosek skarżącej, a następnie zgodnie z procedurą zostały zarejestrowane na stałe także na stronę skarżącą. Nadmienić też należy, że organ odwoławczy wskazał, że organ samorządu terytorialnego nie dysponował informacją o przeniesieniu prawa własności przedmiotowych pojazdów. W tym względzie należy jednak uznać, że ewentualna wadliwość decyzji o rejestracji samochodów nie uzasadniałaby orzeczenia zwrotu podatku akcyzowego, wobec braku spełnienia pozostałych warunków uprawniających podatnika do zwrotu podatku.
W związku z powyższym Sąd stoi na stanowisku, iż Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu dokonał prawidłowej oceny całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie.
Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd oddalił skargę zgodnie z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.).