III SA/Po 76/26

III SA/Po 76/26 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2026-01-14
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2026-01-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Izabela Bąk-Marciniak /przewodniczący/
Monika Świerczak
Wojciech Rowiński /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak Sędzia WSA Monika Świerczak Sędzia WSA Wojciech Rowiński (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Iwona Maciak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi S. S. na decyzję Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia 12 września 2025 r. nr [...] w przedmiocie odstąpienia od nałożenia obowiązku oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 12 września 2025 r. (znak: [...]) uchylił w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] z dnia 12 stycznia 2021 r. (znak: [...]) i – orzekając w tym zakresie co do istoty sprawy – odstąpił od nałożenia na S. S. obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia do zgodności z przepisami robót budowlanych, polegających na wykonaniu otworów okiennych w budynku zlokalizowanym na działce nr ewid. [...] w granicy z działką ewid. nr [...] położonych przy ul. [...] w P., gm. [...].
Powyższe decyzje wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:
W związku z wnioskiem S. S. (właściciela działki nr [...] lub skarżącego) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] (dalej również: PINB) – po uprzednim zawiadomieniu – przeprowadził w dniu 26 października 2020 r. kontrolę: "dwóch betonowych ogrodzeń wzdłuż zachodniej granicy działki nr ewidencyjny [...] z działką nr ewidencyjny nr [...] położonych przy ul. [...] w P., gm. [...]" oraz "robót budowlanych polegających na wykonaniu otworów okiennych w budynku zlokalizowanym na działce nr ewid. [...] z działką nr ewid. [...] położonych przy ul. [...] w P., gm. [...]". W protokole sporządzonym z tej czynności w zakresie wykonania otworów okiennych PINB odnotował, że: "W sierpniu 2020 r. w istniejących otworach okiennych (...) S. S. wyjął szyby i ramy chcąc w to miejsce wprawić luxfery co wcześniej zgłosił w Starostwie Powiatowym w [...] na co zgłosił zamiar wykonania robót budowlanych i organ nie wniósł sprzeciwu (...)", na co wydano stosowne zaświadczenie. Ponadto ustalono, iż "Po wykonaniu opisanych robót budowlanych S. S. zaślepił otwory płytami betonowymi na stelażu stalowym wraz z uszczelnieniem piankom montażową". W protokole tym odnotowano także oświadczenia osób uczestniczących w kontroli.
PINB wszczął z urzędu postępowanie administracyjne dotyczące "robót budowlanych polegających na – wykonaniu otworów – okiennych w budynku zlokalizowanym na działce nr ewid. [...] w granicy z działka ewid. [...] położonych przy ul. [...] w P." (znak: [...]), o czym zawiadomiono w dniu 1 grudnia 2020 r. strony.
W toku postępowania ustalono, że działki: nr [...] (stanowiąca przedmiot własności S. S. i G. S.) oraz działka nr [...] (stanowiąca przedmiot własności S. S., brata S. S.) powstały w wyniku sądowego podziału jednej działki nr [...]. Granica pomiędzy tymi działkami przebiega po licu zewnętrznym budynku posadowionego na działce nr [...]. Warunkiem koniecznym dokonania sądowego podziału nieruchomości było zamurowanie otworów okiennych w budynku garażowym posadowionym na terenie działki nr [...] wykonanych na podstawie pozwolenia na budowę. Do sądowego podziału nieruchomości (działki nr [...]) doszło pomimo niespełnienia warunku koniecznego, tj. bez uprzedniego zamurowania spornych otworów okiennych. Ściana budynku usytuowanego na działce nr [...] znajduje się bezpośrednio przy granicy z działką nr [...] wyłącznie w efekcie dokonanego podziału działki nr [...]. Organy nadzoru budowlanego w toku czynności wyjaśniających ustaliły, że S. S. dokonał "zaślepienia" spornych otworów okiennych, poprzez przysłonięcie ich płytą Nida Gips, ocieplenie styropianem i domurowanie cegłą na 12 cm. Z kolei S. S., działając na podstawie dokonanego skutecznie zgłoszenia wykonał prace budowlane, przy realizacji których zlikwidował zaślepienie otworów okiennych wykonane przez S. S..
Decyzją z dnia 12 stycznia 2021 r. (znak: [...]) PINB umorzył w całości postępowanie administracyjne dotyczące "robót budowlanych polegających na – wykonaniu otworów – okiennych w budynku zlokalizowanym na działce nr ewid. [...] w granicy z działka ewid. [...], jako bezprzedmiotowe. Odwołanie od tej decyzji złożył S. S.. Decyzją z dnia 3 marca 2021 r. Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej również: WWINB) uchylił w całości decyzję PINB z dnia 12 stycznia 2021 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
Następnie wskutek złożonego od tej decyzji sprzeciwu S. S. (właściciela działki nr [...], brata S. S.) wyrokiem z dnia 17 czerwca 2021 r. (sygn. IV SA/Po 381/21) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (dalej również: WSA w Poznaniu) uchylił decyzję WWINB z dnia 3 marca 2021 r. Rozpoznając sprzeciw, Sąd wskazał, że jedyną okolicznością która – wówczas – w ocenie organu II instancji wymagała ustalenia w badanej sprawie było dokonanie pomiarów ściany i znajdujących się w niej otworów okiennych oraz ustalenie na tej podstawie jaki % powierzchni ściany zajmują otwory okienne, które mają zostać wypełnione luksferami.
Po ponownym rozpoznaniu sprawy, decyzją z dnia 20 października 2021 r. WWINB uchylił w całości decyzję PINB z dnia 12 stycznia 2021 r. oraz nakazał S. S. (jako inwestorowi) doprowadzenie budynku garażu posadowionego na dz. nr [...] przy ul. [...] w P. do stanu poprzedniego, poprzez zamurowanie dwóch otworów okiennych w ścianie tego budynku.
Na powyższą decyzję WWINB skargę do WSA w Poznaniu wniósł S. S. (właściciel działki nr [...]). Wyrokiem z dnia 17 lutego 2022 r. (sygn. IV SA/Po 1001/21) WSA w Poznaniu uchylił decyzję WWINB z dnia 20 października 2021 r. W uzasadnieniu wyroku wskazano, że uzasadnienie zaskarżonej WWINB uwidacznia jawną rozbieżność pomiędzy jej rozstrzygnięciem, gdzie mowa o doprowadzeniu do stanu poprzedniego poprzez "zamurowanie otworów okiennych", a uzasadnieniem, gdzie literalnie stwierdza się, że "szyby okien które nadal istnieją" nie są uszkodzone. Kolejno WSA w Poznaniu zaznaczył, że w sferze prawa administracyjnego okna w budynku garażowym wykonano legalnie (na podstawie pozwolenia budowlanego) i nie zostały one w świetle prawa administracyjnego zamurowane. Sąd zwrócił uwagę, że sporny budynek należy do G. S. oraz S. S. i to oni dysponują nim na cele budowlane. S. S. nie posiada prawa do dysponowania tą nieruchomością na cele budowlane, a dokonane przez niego zaślepienie okien zostało w płaszczyźnie cywilnoprawnej ocenione jako "nie stanowiące bezprawnej ingerencji" tylko z tej przyczyny, że nie dokonał on "żadnej ingerencji w substancję obiektu powódki". Skoro S. S. nie dysponował w dacie "zaślepienia" spornych otworów okiennych prawem do ingerencji w substancję obiektu położonego na działce nr [...] (dysponowania tą nieruchomością na cele budowlane), to nie sposób zgodzić się ze stwierdzeniem organu, że swoimi działaniami mógł on doprowadzić ten budynek (należący wyłącznie do jego matki i brata) do stanu zgodnego z prawem poprzez zamurowanie w nim spornych otworów okiennych.
W konsekwencji WSA w Poznaniu uznał, że w sprawie nie ziściły się przesłanki do zastosowania art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2021 r. poz. 2351 z późn. zm., dalej: Prawo budowlane) i nakazania S. S. doprowadzenia do stanu poprzedniego poprzez zamurowanie otworów okiennych, które nie zostały nigdy zamurowane. Zdaniem Sądu w świetle udokumentowanych okoliczności faktycznych S. S. dokonał skutecznego zgłoszenia robót budowlanych, w legalnie wykonanych i istniejących otworach okiennych w budynku garażowym stanowiącym przedmiot jego własności. Na tej podstawie wykonał on prace, które jednak spowodowały usunięcie skutków robót budowlanych wykonanych przez właściciela nieruchomości sąsiedniej (S. S.), które jakkolwiek skutkowały zaślepieniem otworów okiennych w budynku garażowym na działce skarżącego (działce nr [...]), do którego tytuł prawny przysługuje G. S. i skarżącemu, to jednak zostały przez S. S. wykonane bez ingerencji w substancję tego budynku. W ocenie WSA w Poznaniu w tych okolicznościach organ pierwszej instancji zasadnie stwierdził, że nie doszło do samowolnego wykonania otworów okiennych w budynku garażowym na działce nr [...] i umorzył postępowanie administracyjne "w sprawie robót budowlanych polegających na wykonaniu otworów okiennych" w budynku zlokalizowanym na działce nr [...].
Od powyższego wyroku WSA w Poznaniu z dnia 17 lutego 2022 r. (sygn. IV SA/Po 1001/21) skargę kasacyjną wniósł S. S..
Wyrokiem z dnia 12 marca 2025 r. Naczelny Sąd Administracyjny (dalej również: NSA) oddalił skargę kasacyjną S. S.. W ocenie NSA przeszkodą do wszczęcia i prowadzenia postępowania naprawczego w trybie i na zasadach art. 50 i art. 51 Prawa budowlanego nie było wykonanie wskazanych robót na podstawie zgłoszenia przyjętego przez organ bez sprzeciwu, co finalnie miało miejsce w niniejszej sprawie, a okoliczności towarzyszące nieskuteczności sprzeciwu wniesionego przez organ architektoniczno-budowlany wobec tej inwestycji, wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie, pozostają bez wpływu na ocenę legalności zaskarżonej decyzji. Stosownie bowiem do przepisów art. 84 ust. 1 pkt 1 i art. 84a ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, ograny nadzoru budowlanego mają obowiązek kontroli przestrzegania i stosowania przepisów prawa budowlanego, w tym kontroli zgodności wykonania robót budowlanych z przepisami techniczno-budowlanymi. Tym samym organ nadzoru budowlanego jest uprawniony do wszczęcia postępowania uregulowanego w art. 50-51 Prawa budowlanego, jeżeli roboty budowlane objęte zgłoszeniem wykonane zostały w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego, a więc m.in. w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska (pkt 2) lub w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę, projekcie budowlanym lub w przepisach (pkt 4), w tym techniczno–budowlanych.
NSA podkreślił, że kluczowa była ocena, czy wykonane przez S. S. roboty polegające na wstawieniu luksferów w otwory okienne dotychczas wypełnione szybami spełniają wymogi obowiązujących przepisów, w tym techniczno-budowlanych. Organ odwoławczy natomiast w zaskarżonej decyzji priorytetowo potraktował wyłącznie uboczny skutek wskazanych wyżej robót polegający na likwidacji "zaślepienia" otworów okiennych, które S. S. wykonał bez ingerencji w substancję budynku garażu, w tym zakresie odwołując się do stanu prawnego ukształtowanego wyrokami sądów cywilnych zarówno w sprawie o podział, którego wyraźnym warunkiem było zamurowanie dwóch otworów okiennych w ścianie garażu, jak i w sprawie o ochronę własności działki nr [...] naruszonej przez S. S. wskutek "zaślepienia" otworów okiennych. Z faktu, że sądy cywilne uznały wykonane "zaślepienie" za zgodne z prawem, bo realizujące wspólne uzgodnienia spierających się stron i wymogi prawne podziału działki nr [...], organ odwoławczy wywiódł, że wykonanie w otworach okiennych luksferów narusza prawo przede wszystkim z tego powodu, że doprowadziło jednocześnie do demontażu wykonanego przez S. S. "zaślepienia". Właściwym, według organu, odwoławczego sposobem przywrócenia stanu zgodnego z prawem miało być zatem zamurowanie okien materiałem nieprzeziernym.
Zdaniem NSA, sąd I instancji (WSA w Poznaniu) w wyroku z dnia 17 lutego 2022 r. (sygn. IV SA/Po 1001/21) prawidłowo ocenił podjęte rozstrzygnięcie przez WWINB jako nieadekwatne do ustalonego stanu faktycznego, a w konsekwencji stwierdził niewłaściwe zastosowanie art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego jako podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Skoro bowiem wykonane przez S. S. roboty polegały na wypełnieniu istniejących otworów okiennych luksferami to przywrócenie stanu poprzedniego nie mogło polegać na ich zamurowaniu materiałem nieprzeziernym. Fakt towarzyszącego tym robotom usunięcia wykonanego przez S. S. "zaślepienia" otworów okiennych nie mógł wpłynąć na zmianę powyższego stanowiska. Ocena "zaślepienia" eksponowana przez organ odwoławczy jako zgodnego z prawem odnosiła się bowiem do uwarunkowań wynikających z przepisów prawa cywilnego odzwierciedlonych w przywoływanych zarówno przez skarżącego kasacyjnie, jak i Sąd Wojewódzki wyrokach sądów cywilnych wydawanych w sprawie podziału majątku, w tym działki nr [...], oraz w sprawie ochrony własności. Zaślepienie to nie współtworzyło jednak uwarunkowań wykonanych przez S. S. robót budowlanych i pozostawało bez związku z oceną ich legalności.
Ponadto, NSA zaznaczył, że o ile WSA prawidłowo przyjął, że nie było podstaw do zastosowania art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego i nakazania doprowadzenia otworów okiennych do stanu poprzedniego, wskazując w tym zakresie podstawę prawną wyroku i wyjaśniając przyczyny podjętego rozstrzygnięcia, o tyle pominął w uzasadnieniu aspekt sprawy odnoszący się do zgodności wykonanych robót z wymogami warunków technicznych i nie ustosunkował się do stanowiska organu odwoławczego w tym zakresie. Uchybienie to nie miało jednak wpływu na wynik sprawy, albowiem w obliczu wyżej przedstawionych nieprawidłowości decyzja organu odwoławczego i tak nie mogłaby się ostać, a częściowo niepełne uzasadnienie Sądu I instancji nie podważyło prawidłowości przeprowadzonej kontroli legalności.
W toku ponownie prowadzonego postępowania WWINB zlecił PINB przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego w celu uzupełnienia dowodów i materiałów zgormadzonych w sprawie, poprzez przeprowadzenie kontroli robót budowlanych polegających na wykonaniu otworów okiennych w budynku zlokalizowanym na działce nr ewid. [...] w granicy z działką nr ewid. [...].
PINB przeprowadził kontrolę w dniu 18 lipca 2025 r. W jej rezultacie ustalono, że w ścianie znajdującej się w granicy z działką nr [...] w pomieszczeniu garażowo-gospodarczym znajdują się 2 otwory o wys. 75 x 98 cm wypełnione pustakami szklanymi (luksferami). Pomierzono też ściany pomieszczenia garażowo-gospodarczego: szerokość 10 m, wysokość 2,09 m przy bramie wjazdowej oraz 2,0 m w głębi pomieszczenia. Według oświadczenia S. S. otwory okienne od działki [...] zostały zasłonięte. Opisany stan faktyczny PINB przedstawił na szkicu sytuacyjnym oraz w dokumentacji fotograficznej wykonanej podczas kontroli. Następnie w dniu 21 lipca 2025 r. S. S. przekazał PINB deklarację zgodności materiału użytego do wypełnienia otworów okiennych, sporządzoną w języku angielskim.
Kolejno, wymienioną we wstępie decyzją z dnia 12 września 2025 r. (znak: [...]) WWINB uchylił w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] z dnia 12 stycznia 2021 r. (znak: [...]) i – orzekając w tym zakresie co do istoty sprawy – odstąpił od nałożenia na S. S. obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia do zgodności z przepisami robót budowlanych, polegających na wykonaniu otworów okiennych w budynku zlokalizowanym na działce nr ewid. [...] w granicy z działką ewid. nr [...].
W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia WWINB wskazał, że najistotniejszą kwestią dla możliwości zaakceptowania otworów okiennych wypełnionych luksferami w niniejszej sprawie jest ustalenie, czy spełnione zostały warunki z § 272 ust. 3 w zw. z § 232 ust. 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r., poz. 1225 ze zm., dalej: Rozporządzenie). Organ wskazał, że w toku kontroli dokonano stosownych pomiarów, w wyniku których ustalono, że wewnętrzna powierzchnia ściany, w której znajdują się otwory okienne, wynosi 25,64 m2, co oznacza, że 10 % powierzchni tej ściany to 2,56 m2. Z kolei każdy z dwóch otworów ma powierzchnię nieco ponad 0,73 m2 (0,75 m x 0,98 m), co łącznie daje niecałe 1,5 m2. Oznacza to, że wymóg (§ 232 ust. 6 Rozporządzenia), by wypełnienie luksferami nie przekraczało 10 % powierzchni ściany, został w tym wypadku spełniony.
Kolejno WWINB zaznaczył, że wymagana klasa odporności ogniowej ścian oddzielenia przeciwpożarowego w takich budynkach jak przedmiotowy w niniejszej sprawie, to REI 60. Natomiast wedle tabeli zawartej w § 232 ust. 6 Rozporządzenia klasa odporności ogniowej wypełnienia otworu w ścianie oddzielenia przeciwpożarowego nie będącej obudową drogi ewakuacyjnej to E 30. Dalej oragn wskazał, że skoro S. S. oświadczył, że do wypełnienia obydwu otworów okiennych użył luksferów (producent: [...].) o klasie odporności ogniowej E 60, to znaczy, że spełniony został drugi i ostatni warunek zaakceptowania wypełnienia tych otworów okiennych luksferami. Istotnie – jak trafnie zwrócił uwagę skarżący S. S. – deklaracja właściwości użytkowych tych luksferów została przedstawiona wyłącznie w języku angielskim, lecz nie podważa to zdaniem organu mocy tego dowodu. Organ podkreślił, że jeśli: 1) weźmiemy pod uwagę fakt, iż roboty budowlane zostały wykonane już ponad 6 lat temu i 2) inwestor oświadczył, iż użył luksferów, których dotyczy przywołana deklaracja, a 3) istotny z punktu widzenia tej sprawy parametr owych luksferów jest czytelny i nie budzi żadnych wątpliwości (tabela ujęta w pkt 8 deklaracji, wers zatytułowany "Fire resistance class"), to stanowiłoby naruszenie zasady uwzględniania słusznego interesu stron (art. 7 k.p.a.) oraz zasady szybkości i prostoty postępowania (art. 12 k.p.a.) dalsze gromadzenie dokumentów dotyczących tego problemu.
Konkludując, WWINB nadmienił, że wykonane roboty budowlane można zaakceptować, o ile wypełnienie otworów w ścianie oddzielenia przeciwpożarowego materiałem przepuszczającym światło, takim jak luksfery, cegła szklana lub inne przeszklenie nie przekracza 10 % powierzchni ściany i spełnia określone parametry odporności ogniowej, a – jak wykazano powyżej – obydwa te wymogi zostały w niniejszej sprawie spełnione, to konieczne jest zaakceptowanie wykonanych robót budowlanych z uwagi na ich zgodność z § 272 ust. 3 w zw. z § 232 ust. 6 Rozporządzenia. Dlatego też WWINB stwierdził, że nie istnieją podstawy do zastosowania przez organy w tej sprawie art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego, a wobec wykazanego braku naruszeń przepisów techniczno-budowlanych i sztuki budowlanej, nie zachodzi potrzeba doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego.
Dalej organ wskazał, że powyższe mogłoby prima facie sugerować, iż trafnie PINB decyzją z dnia 12 stycznia 2021 r. umorzył postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie (art. 105 § 1 k.p.a.). Jednakże zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądu administracyjnego w przypadku, gdy nie zachodzi potrzeba nakładania na inwestorów obowiązków wynikających z powyższego przepisu ustawy Prawo budowlane (art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego), organ nadzoru budowlanego jest uprawniony do odstąpienia od nałożenia obowiązków wymienionych w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane. Dlatego też zdaniem WWINB jego obowiązkiem było zastosowanie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej: K.p.a.), tj. uchylenie zaskarżonej decyzji administracyjnej w całości i orzeczenie w tym zakresie co do istoty sprawy, czyli odstąpienie od nałożenia na S. S. (jako inwestora) obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia do zgodności z przepisami robót budowlanych stanowiących przedmiot niniejszego postępowania administracyjnego.
Skarżący S. S. (brat S. S.) nie zgodził się z powyższym rozstrzygnięciem WWINB i pismem z dnia 25 lipca 2025 r., będąc reprezentowanym przez r. T. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, zarzucając organowi naruszenie:
- art. 7 oraz art. 77 § 1 K.p.a. polegające na braku zebrania całości materiału dowodowego niezbędnego do rozstrzygnięcia sprawy, w szczególności w zakresie dokładnych pomiarów ściany budynku, w której zostały zamontowane sporne luksfery oraz otworów okiennych, nadto braku zebrania dokumentacji niezbędnej do oceny klasy odporności ogniowej zamontowanych luksferów; braku zebrania informacji o grubości ściany granicznej budynku gospodarczego na działce [...] w całej jej rozciągłości oraz informacji o materiale użytym do jej budowy – pomimo istotności wskazanych okoliczności dla rozpoznania sprawy (w zakresie oceny klasy odporności ogniowej); braku zebrania całości dokumentacji obiektu, celem weryfikacji, czy obiekt został zgłoszony do użytkowania tj. czy nie stanowi samowoli budowlanej w zakresie nielegalnego przystąpienia do użytkowania; braku szczegółowego odniesienia się do zarzutów skarżącego związanych ze sposobem dokonania pomiaru ściany tj. w zakresie sposobu określenia powierzchni ściany właściwej niezbędnej do oceny maksymalnego procentowego udziału luksferów; braku zobowiązania inwestora do przedstawienia ekspertyzy obrazującej sposób realizacji robót oraz zakres zastosowanych materiałów budowlanych (luksferów);
- art. 80 K.p.a. polegające na dowolnej, a nie swobodnej ocenie dowodów, w następującym zakresie: oparcia rozstrzygnięcia na wadliwie przeprowadzonych pomiarach w ramach czynności kontrolnych inspektorów Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (uznanie tych okoliczności za udowodnione) oraz oparcia rozstrzygnięcia na oświadczeniu inwestora co do zastosowanego materiału (luksferów) bez weryfikacji wskazanej okoliczności faktycznej, istotnej dla rozstrzygnięcia sprawy;
- art. 81c ust. 2 Prawo budowlane, poprzez jego niezastosowanie i brak nałożenia na inwestora obowiązku dostarczenia ekspertyzy technicznej pomimo istniejących wątpliwości co do jakości wykonanych robót budowlanych oraz zastosowanych materiałów budowlanych;
- art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 7 Prawo budowlane, poprzez jego niezastosowanie i niezasadne odstąpienie od nałożenia na inwestora obowiązku doprowadzenia do zgodności z przepisami robót budowlanych polegających na wykonaniu otworów okiennych w budynku zlokalizowanym na działce nr ewid [...] w granicy z działką ewid. nr [...] położonych przy ul. [...] w P., gm. [...].
Jednocześnie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko, wnosząc jednocześnie o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:
Skarga była niezasadna.
Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: P.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.
Przeprowadzając kontrolę sądowoadministracyjną zaskarżonej decyzji, Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja WWINB z dnia 12 września 2025 r. (znak: [...]) odpowiada prawu.
Co istotne, zgodnie z art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Przy tym przez "ocenę prawną" rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w rozpoznanej sprawie. Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie, jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał dany akt, zostało uznane za błędne, bądź za prawidłowe. Natomiast "wskazania co do dalszego postępowania" dotyczą sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (zob. A. Kabat [w:] B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX/el. 2024, uw. 3 i 5 do art. 153). Należy przy tym zaznaczyć, że art. 153 p.p.s.a. dotyczy zasadniczo "oceny prawnej oraz wskazań co do dalszego postępowania" formułowanych w orzeczeniu wojewódzkiego sądu administracyjnego. Jednakże przepis ten może wyjątkowo stanowić podstawę do wyrażania takiej oceny w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego, wydanym w postępowaniu kasacyjnym, w wypadku oddalenia skargi kasacyjnej, jeżeli orzeczenie to mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu (por. wyrok NSA z 18.08.2004 r., FSK 207/04, OSP 2005/2, poz. 18, z glosą Z. Kmieciaka, OSP 2005/2, s. 76–77, oraz A. Kabat [w:] B. Dauter, M. Niezgódka-Medek, A. Kabat, op.cit.) .
W świetle cytowanego art. 153 P.p.s.a. zarówno organ administracji publicznej ponownie rozpoznający sprawę, jak i wojewódzki sąd administracyjny, są – co do zasady – związani oceną prawną i wskazaniami wyrażonymi we wcześniejszym, prawomocnym wyroku. Utrata mocy wiążącej takich ocen i wytycznych następuje jedynie wyjątkowo: przede wszystkim w razie wzmiankowanej w ww. przepisie zmiany stanu prawnego powodującej, że pogląd sądu stanie się nieaktualny, a ponadto w razie zmiany, po wydaniu orzeczenia sądowego, istotnych okoliczności faktycznych, bądź też na skutek wzruszenia orzeczenia zawierającego ocenę prawną w przewidzianym do tego trybie (por. A. Kabat [w:] B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX/el. 2024, uw. 9 do art. 153).
W kontrolowanej sprawie taka sytuacja nie wystąpiła, wobec czego zarówno WWINB, jak i Sąd rozpoznający sprawę w niniejszym składzie, pozostawali związani ocenami prawnymi i wskazaniami zawartymi w zapadłych uprzednio w tej sprawie prawomocnych orzeczeniach: wyroku NSA z dnia 12 marca 2025 r. (sygn. II OSK 1872/22) i poprzedzającym go wyrokach WSA w Poznaniu z dnia 17 lutego 2022 r. (sygn. IV SA/Po 1001/21) oraz z dnia 17 czerwca 2021 r. (sygn. IV SA/Po 281/21).
W wyrokach tych przesądzono, że przedmiotowe roboty budowlane – wyjęcie z istniejących w ścianie garażu otworów okiennych szyb i ram i wprawienie w ich miejsce luksferów, w trakcie czego doszło również do likwidacji zaślepienia otworów okiennych wykonanego przez S. S. – zostały wykonane na podstawie skutecznego zgłoszenia w 2019 roku przez S. S. (tj. inwestora) zamiaru ich wykonania. Kolejno przesądzono także, że organ nadzoru budowlanego jest uprawniony do wszczęcia postępowania uregulowanego w art. 50-51 Prawa budowlanego, jeżeli roboty budowlane objęte zgłoszeniem wykonane zostały w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego, a więc m.in. w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska (pkt 2) lub w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę, projekcie budowlanym lub w przepisach (pkt 4), w tym techniczno–budowlanych.
Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w przywołanym wyżej wyroku z dnia 12 marca 2025 r. oddalającym skargę kasacyjną S. S. (sygn. II OSK 1872/22), kluczowa dla sprawy była ocena, czy wykonane przez S. S. roboty polegające na wstawieniu luksferów w otwory okienne dotychczas wypełnione szybami, spełniają wymogi obowiązujących przepisów, w tym przepisów techniczno-budowlanych.
Z tego też powodu WWINB, ponownie przeprowadzając postępowanie, postanowieniem z dnia 18 czerwca 2025 r. zlecił z urzędu PINB przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego w celu uzupełnienia dowodów i materiałów zgormadzonych w sprawie, poprzez przeprowadzenie kontroli robót budowlanych polegających na wykonaniu otworów okiennych w budynku zlokalizowanym na działce nr ewid. [...] w granicy z działką nr ewid. [...] i ustalenie czy wykonane roboty budowlane spełniają wymogi określone w Rozporządzeniu oraz sporządzenie dokumentacji fotograficznej i szkicu sytuacyjnego obrazującego dokonane ustalenia.
Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny prawidłowości przeprowadzonej przez PINB (na zlecenie WWINB) kontroli oraz dokonanych na jej podstawie ustaleń. Zdaniem skarżącego w sprawie wystąpił szereg uchybień oraz naruszeń prawa procesowego, w szczególności w zakresie dokładnych pomiarów ściany budynku, w której zostały zamontowane sporne luksfery oraz otworów okiennych, a także braku zebrania dokumentacji niezbędnej do oceny klasy odporności ogniowej zamontowanych luksferów. Organ odwoławczy zajął przeciwne stanowisko twierdząc, że kontrola została przeprowadzona w sposób prawidłowy, co poskutkowało zaakceptowaniem wykonanych robót budowlanych z uwagi na ich zgodność z § 272 ust. 3 w zw. z § 232 ust. 6 Rozporządzenia.
W ocenie Sądu rozpoznającego sprawę w niniejszym składzie kontrola została przeprowadzona w prawidłowy sposób, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Prawidłowe były także ustalenia organów skutkujące stwierdzeniem zgodności wykonanych robót budowlanych z wymogami warunków technicznych.
Jako niezasadne należało uznać zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia przez organ art. 7 oraz art. 77 § 1 K.p.a., polegającego na braku zebrania całości materiału dowodowego niezbędnego do rozstrzygnięcia sprawy.
Przede wszystkim wskazać trzeba, że prawidłowo sporządzony protokół kontroli, jest dokumentem urzędowym i ma tym samym znaczenie szczególne, bowiem zostaje w nim utrwalony stan rzeczy, jaki kontrolerzy zastali podczas kontroli. Protokół ten podpisany przez osoby uczestniczące w kontroli, tj. inspektorów, stanowi dowód tego, co zostało w nim stwierdzone (zob. wyrok NSA z dnia 9 listopada 2017 r., sygn. II GSK 1858/17, wyrok NSA z 7 grudnia 2010 r. sygn. akt II GSK 1062/09, wyrok z 16 kwietnia 2015 r. sygn. akt II GSK 440/14). Za niezasadne w związku z tym należało uznać zarzuty oparcia rozstrzygnięcia na wadliwie przeprowadzonych pomiarach w ramach czynności kontrolnych czy też braku udokumentowania sposobu pomiaru ściany. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że organy nadzoru budowlanego są wyspecjalizowanymi organami państwowymi powołanymi do kontroli przestrzegania i stosowania przepisów prawa budowlanego. Posiadają zatem specjalistyczną wiedzę w dziedzinie budownictwa (por. wyroki NSA z dnia 10 kwietnia 2025 r., sygn. II OSK 1135/23 oraz z dnia 6 lutego 2024 r., sygn. II OSK 1172/21).
Sąd orzekający w niniejszym składzie nie znalazł podstaw do podważenia sposobu przeprowadzenia pomiarów przedmiotowej ściany oraz otworów okiennych podczas kontroli przeprowadzonej w dniu 18 lipca 2025 r. Skoro protokół stanowi dowód tego, co zostało w nim stwierdzone (por. wyrok NSA z dnia 9 listopada 2017 r., sygn. II GSK 1858/17), to nie sposób skutecznie podważyć, że pracownicy PINB – posiadający wykształcenie z zakresu budownictwa – dokonały niewłaściwego pomiaru ściany oraz otworów okiennych (por. wyrok NSA z dnia 10 kwietnia 2025 r., sygn. II OSK 1135/23). Tym bardziej, że jak słusznie zauważył organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, skarżący nie przedstawił żadnych przeciwdowodów pozwalających na zakwestionowanie pomiarów. Ponadto, opisany w protokole kontroli stan faktyczny przedstawiony został przez PINB w szkicu sytuacyjnym oraz dokumentacji fotograficznej. Do protokołu załączono także rysunek zatytułowany "inwentaryzacja – rzut parteru" (k. 292 akt administracyjnych). Analiza wszystkich powyższych dokumentów pozwala na przyjęcie, że pomiary ściany oraz otworów okiennych zostały przeprowadzone przez pracowników PINB w sposób prawidłowy, a jednocześnie równie prawidłowo WWINB dokonał niezbędnych obliczeń, które wykazały, że przedmiotowa ściana ma powierzchnię 25,64 m2 (10% powierzchni = 2,56 m2), zaś łączna powierzchnia otworów okiennych wypełnionych luksferami wynosi niecałe 1,5 m2, a zatem jest to wartość mniejsza niż 10% powierzchni ściany. Dlatego też słusznie przyjął WWINB, że wymóg z § 232 ust. 6 Rozporządzenia, by wypełnienie luksferami nie przekraczało 10 % powierzchni ściany, został w tym wypadku spełniony.
Odnosząc się do drugiego z wymogów zawartych w § 232 ust. 6 Rozporządzenia, tj. odpowiedniej klasy odporności ogniowej wypełnień, również należy wskazać, że Sąd nie znalazł wystarczających podstaw do podważenia dokonanych przez organy ustaleń w tym zakresie. Zgodnie z tabelą zawartą w treści § 232 ust. 6 Rozporządzenia klasa odporności ogniowej wypełnienia otworu w ścianie oddzielenia przeciwpożarowego nie będącej obudową drogi ewakuacyjnej to E 30. W realiach niniejszej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 marca 2025 r. (sygn. II OSK 1872/22) przesądził już, że przepis § 232 ust. 6 rozporządzenia nie modyfikuje klas odporności ogniowej ścian określonych w ust. 4 i 5 tylko określa przypisane do nich klasy odporności ogniowej "wypełnienia otworów", co powoduje, że nie jest wykluczone w świetle § 272 ust. 3 Rozporządzenia sytuowanie w granicy ściany oddzielenia przeciwpożarowego z otworami wypełnionymi materiałem o klasie odporności ogniowej odpowiedniej do klasy przypisanej samej ścianie. Luksfery w świetle przepisów rozporządzenia są materiałem budowlanym, który w pewnych sytuacjach może być stosowany alternatywnie, zamiennie zamiast cegieł, jeżeli spełnia to warunki określone w § 232 ust. 6 rozporządzenia. Wówczas ściana, w której otwór okienny został wypełniony nieprzeziernymi luksferami jest ścianą bez otworów, ścianą pełną, która nie traci charakteru ściany oddzielenia przeciwpożarowego.
Sąd orzekający w niniejszym składzie, jak również organy nadzoru budowlanego – w myśl art. 153 P.p.s.a. – pozostają tą oceną NSA związane. Dlatego też za bezzasadne należało uznać zarzuty skarżącego dotyczące braku zebrania informacji o grubości ściany granicznej budynku gospodarczego na działce [...] w całej jej rozciągłości czy braku zebrania całości dokumentacji obiektu, celem weryfikacji, czy obiekt został zgłoszony do użytkowania tj. czy nie stanowi samowoli budowlanej w zakresie nielegalnego przystąpienia do użytkowania, gdyż kwestie te zostały już przesądzone w przytoczonym wyroku NSA oraz poprzedzających go prawomocnych wyrokach WSA w Poznaniu.
Kontroli sądowej należało poddać zatem jedynie czy organy prawidłowo ustaliły, że do wypełnienia obydwu otworów okiennych użyto luksferów o wymaganej klasie odporności ogniowej. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji WWINB wskazuje, że S. S. (inwestor, brat skarżącego) oświadczył, że do wypełnienia obydwu otworów okiennych użył luksferów (producent: [...].) o klasie odporności ogniowej E 60, na okoliczność czego przedłożył deklarację właściwości użytkowych tych luksferów, sporządzoną w języku angielskim. Organ podkreślił, że fakt przedłożenia dokumentu w języku angielskim nie podważa mocy tego dowodu. Na poparcie tego argumentu wskazano, że przedmiotowe roboty budowlane (zamontowanie luksferów) miały miejsce ponad 6 lat temu, a ponadto inwestor (S. S.) oświadczył, że użył właśnie tych luksferów, których dotyczy przedłożona deklaracja sporządzona w języku angielskim. Organ argumentował także, że istotny z punktu widzenia tej sprawy parametr przedmiotowych luksferów jest czytelny i nie budzi żadnych wątpliwości (wers zatytułowany "Fire resistance class").
Mając powyższe okoliczności na uwadze, przede wszystkim wskazać należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, zgodnie z którym obcojęzyczne dokumenty nieprzetłumaczone na język polski nie mogą być uznane za dowód w sprawie (por. np. wyroki NSA z dnia 9 lutego 2001 r., sygn. III SA 2339/99, z dnia 12 lipca 2016 r., sygn. II GSK 409/15, z dnia 5 listopada 2020 r., sygn. I OSK 2338/18). Jednocześnie podkreślić trzeba, że brak mocy dowodowej takiego dokumentu sporządzonego w języku obcym nie wyklucza jeszcze całkowicie możliwości posłużenia się nim w postępowaniu administracyjnym (zob. wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 22 grudnia 2016 r., sygn. II SA/Go 891/16).
Kolejno nadmienić trzeba, że stosowane w Rozporządzeniu określenia dotyczące palności i rozprzestrzeniania ognia oraz odpowiadające im klasy reakcji na ogień oraz klasy odporności dachów na ogień zewnętrzy wskazuje załącznik nr 3 do Rozporządzenia. Zgodnie z pkt 1.1 rzeczonego załącznika nr 3 do Rozporządzenia stosowanym w rozporządzeniu określeniom: niepalny, niezapalny, trudno zapalny, łatwo zapalny, niekapiący, samogasnący, intensywnie dymiący (z wyłączeniem posadzek - w tym wykładzin podłogowych) odpowiadają klasy reakcji na ogień, zgodnie z Polską Normą PN-EN 13501-1 "Klasyfikacja ogniowa wyrobów budowlanych i elementów budynków - Część 1: klasyfikacja na podstawie badań reakcji na ogień".
Taką klasą odporności ogniowej jest klasa "E 60", której dla wypełnienia otworu w ścianie niebędącej obudową drogi ewakuacyjnej wymaga § 232 ust. 6 Rozporządzenia. Na taką właśnie klasę odporności ogniowej wskazuje dokument przedłożony przez S. S., zatytułowany "Declaration of performance" (k. 296-297 akt administracyjnych). W pkt. 8 powyższego dokumentu, który WWINB nazywa "deklaracją właściwości użytkowych luksferów", odnaleźć można zapis: "Fire resistance class – E 60". Istotnie zatem dokument zawiera rzeczoną klasę odporności ogniowej "E 60", której wymaga przepis § 232 ust. 6 Rozporządzenia.
Pomimo że przedłożony dokument został sporządzony w języku obcym, to uznać należało, że organy prawidłowo się nim posłużyły i oceniając spełnienie wymogów określonych w § 232 ust. 6 Rozporządzenia słusznie doszły do wniosku, że przedmiotowe wypełnienia otworów w ścianie (luksfery) spełniają określone parametry odporności ogniowej. Trzeba bowiem mieć na uwadze, że po pierwsze, inwestor (S. S.) nie miał obowiązku posiadania przedmiotowej deklaracji właściwości użytkowych luksferów, a po drugie – organ nadzoru budowlanego – jako organ wyspecjalizowany w dziedzinie budownictwa mógł samodzielnie ocenić parametry odporności ogniowej, posługując się przy tym przedłożonym przez inwestora dokumentem sporządzonym w języku angielskim oraz bazując na wiedzy specjalistycznej swoich pracowników.
Powyższe ustalenia świadczą o tym, że WWINB prawidłowo stwierdził, że wykonane roboty budowlane należało zaakceptować z uwagi na ich zgodność z § 272 ust. 3 w zw. z § 232 ust. 6 Rozporządzenia. W toku ponownie przeprowadzonego postępowania wykazano bowiem, że wypełnienie otworów w ścianie nie przekracza 10% powierzchni ściany i jednocześnie spełnia określone parametry odporności ogniowej.
Odpowiadając jeszcze na zarzut naruszenia art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego – poprzez jego niezastosowanie i brak nałożenia na inwestora obowiązku dostarczenia ekspertyzy technicznej pomimo istniejących wątpliwości co do jakości wykonanych robót budowlanych oraz zastosowanych materiałów budowlanych – podkreślić należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że skorzystanie z art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego możliwe jest wówczas, gdy wiedza pracowników organu nadzoru budowlanego i środki, którymi dysponują nie są wystarczające do samodzielnego poczynienia ustaleń faktycznych niezbędnych do wydania rozstrzygnięcia. Innymi słowy, art. 81c ust. 2 tej ustawy powinien być wykorzystywany tylko w sytuacjach wyjątkowych, kiedy organy nadzoru budowlanego nie są w stanie przy użyciu posiadanej wiedzy i środków rozstrzygnąć powstałych wątpliwości np. co do stanu technicznego obiektu lub prawidłowości wykonanych robót. Wskazany przepis winien być zatem stosowany wówczas, gdy wiedza pracowników organu nadzoru budowlanego i środki, którymi dysponują, nie będą wystarczające do samodzielnego poczynienia ustaleń faktycznych niezbędnych do wydania rozstrzygnięcia (zob. wyroki NSA z dnia 18 grudnia 2024 r., sygn. II OSK 917/22 oraz z dnia 28 sierpnia 2024 r. sygn. akt II OSK 2098/23).
Mając powyższe na uwadze, nie sposób zgodzić się ze skarżącym, że WWINB powinien był nałożyć na inwestora (S. S.) obowiązek dostarczenia ekspertyzy technicznej. Jak już zostało to wyżej kilkukrotnie zaakcentowane, organy nadzoru budowlanego są wyspecjalizowanymi organami, w których pracują osoby z wykształceniem z zakresu budownictwa. Jedynie w sytuacjach wątpliwych, trudnych do jednoznacznej oceny, zasadne jest dopuszczanie z urzędu dowodów z opinii biegłych czy też żądanie ekspertyz (zob. wyrok NSA z dnia 10 kwietnia 2025 r., sygn. II OSK 1135/23). Takie zaś sytuacje nie miały miejsca w realiach niniejszej sprawy.
Nie zasługiwały zatem na uwzględnienie wszystkie zarzuty skargi wskazujące na naruszenie szeregu przepisów postępowania. Zebrany w sprawie materiał dowodowy nie daje żadnych podstaw do uznania, że nie zostały wyjaśnione wszystkie istotne okoliczności sprawy, ani też by nie były w toku postępowania respektowane zasady rzetelnej procedury zawarte w art. 7 K.p.a. (legalizmu, prawdy obiektywnej, wyważania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli). Nie można też stwierdzić, że zebrane w sprawi dowody zostały ocenione niezgodnie z określoną w art. 80 K.p.a. zasadą swobodnej oceny dowodów. Uznać zatem należało, że zgromadzony materiał dowodowy był wystarczający, aby dokonać prawidłowej oceny wykonanych robót w aspekcie zgodności z wymogami warunków technicznych, określonych w przepisach Rozporządzenia oraz Prawa budowlanego.
Finalnie wskazać trzeba, że WWINB podjął prawidłowe rozstrzygnięcie, uchylając decyzję PINB z dnia 12 stycznia 2021 r. w całości i odstępując jednocześnie od nałożenia na S. S. obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia do zgodności z przepisami robót budowlanych polegających na wykonaniu otworów okiennych w budynku zlokalizowanym na działce nr ewid. [...] w granicy z działką ewid. nr [...] położonych przy ul. [...] w P., gm. [...]. Organ trafnie powołał się przy tym na utrwalone orzecznictwo sądów administracyjnych, z którego wynika, że jeżeli nie zachodzi potrzeba nakładania na inwestorów obowiązków wynikających z art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, to organ nadzoru budowlanego uprawniony jest do odstąpienia od nałożenia tychże obowiązków (zob. wyroki WSA w Poznaniu z dnia 5 lutego 2013 r., sygn. II SA/Po 941/12, z dnia 7 listopada 2012 r., sygn. IV SA/Po 435/12; z dnia 26 stycznia 2012 r., IV SA/Po 970/10). Dlatego też WWINB prawidłowo zastosował art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., uchylając zaskarżoną decyzję PINB w całości i orzekł w tym zakresie co do istoty sprawy.
Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a.