III SA/Łd 969/21

III SA/Łd 969/21 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2022-03-30
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2021-10-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Ewa Alberciak
Monika Krzyżaniak
Teresa Rutkowska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Sygn. powiązane
II GSK 1083/22 - Postanowienie NSA z 2025-11-26
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 329
art. 3 § 2, art. 119 pkt 3, art. 134 § 1, art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c i pkt 2, art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Dz.U. 2021 poz 137
art. 1 § 1 i § 2
Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - t.j.
Dz.U. 2021 poz 735
art. 14, art. 41, art. 43, art. 58 § 13, art. 59 § 1 i 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 2020 poz 2255
art. 15zzzzzn2
Ustawa z dnia 9 grudnia 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem  COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw
Sentencja
Dnia 30 marca 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak, Sędzia WSA Ewa Alberciak, , po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2022 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi P. K. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę.
Uzasadnienie
Postanowieniem z [...] nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: GITD), po rozpoznaniu wniosku P. K. (dalej: strona, skarżący) z [...] o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: ŁWITD) z [...] nr [...], odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.
W sprawie ustalono następujące okoliczności faktyczne i prawne.
ŁWITD decyzją z [...] nr [...] nałożył na P. K. karę pieniężną w wysokości 12 000 zł, tytułem naruszenia przepisów ustawy z 6 września 2001 roku o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 919 i 1005). Podstawę faktyczną nałożenia ww. kary pieniężnej stanowiło wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji oraz wykonywanie przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b.
Powyższa decyzja została wysłana na adres: ul. A 42 m. 13, [...] Ł. i została odebrana 28 lipca 2020 r. przez K.K., oznaczoną na zwrotnym potwierdzeniu odbioru jako żona strony prowadzonego postępowania administracyjnego.
Pismem z 20 listopada 2020 r. strona, reprezentowana przez pełnomocnika, skierowała do organu I instancji wniosek o wstrzymanie wykonania i doręczenie orzeczenia. Z uwagi na prawidłowość doręczenia decyzji z [...] w trybie art. 43 k.p.a., pismem z 3 grudnia 2020 r. organ I instancji odmówił jej przesłania pełnomocnikowi. W ocenie organu I instancji, nie było podstaw do wstrzymania czynności egzekucyjnych prowadzonych wobec przedsiębiorcy, gdyż zgodnie z treścią art. 60 k.p.a., wstrzymanie wykonania decyzji może nastąpić w sytuacji złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, zawierającego takie żądanie. Wniosek taki nie został złożony.
Pismem z 12 grudnia 2020 r. strona, reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła o przywrócenie terminu do uzupełnienia i wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji z 16 lipca 2020 r., argumentując to tym, że przedmiotowa decyzja nie została wysłana na adres zamieszkania jej mocodawcy, tj. Al. B 54/53, [...] Ł., a tym samym doręczenie decyzji w trybie art. 43 k.p.a. nie mogło mieć zastosowania, gdyż przepis ten dotyczy sytuacji, w których następuje ono w miejscu zamieszkania adresata. W oparciu o powyższe, na podstawie art. 111 § 1 k.p.a., pełnomocnik strony wniósł o uzupełnienia ww. decyzji we wskazanym zakresie, a na zasadzie art. 127 § 1 i 2 w zw. z art. 129 § 1 i 2 w zw. z art. 111 § 2 k.p.a., wniósł odwołanie od ww. decyzji. Podał, iż jego mocodawca o zapłacie należności dowiedział się z wezwania organu I instancji z 14 września 2020 r., wysłanego na adres zamieszkania podany wyżej, nie znajduje jednak podstaw do zapłaty należności pieniężnej. Pełnomocnik strony zastrzegł, że ww. wnioski, uzupełni, gdy tylko treść akt postępowania administracyjnego zostanie mu udostępniona.
Wspomniane wyżej wezwanie do uregulowania należności wynikającej z wydanej przez organ I instancji decyzji nr [...] z [...], wysłane na adres: ul. B 54/53, [...] Ł., zostało osobiście odebrane przez stronę 1 października 2020 r.
Postanowieniem nr [...], wydanym 7 stycznia 2021 r., ŁWITD odmówił stronie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o uzupełnienie decyzji na podstawie art. 111 § 1 k.p.a. z uwagi na upływ terminu przewidzianego w art. 58 § 2 k.p.a., jednocześnie wskazując, że zgodnie z treścią art. 58 § 3 k.p.a. przywrócenie terminu do złożenia prośby przewidzianej w § 2 tego artykułu jest niedopuszczalne.
7 stycznia 2021 r., zaszyfrowaną wiadomością e-mail, organ I instancji przesłał reprezentującemu stronę pełnomocnikowi akta sprawy administracyjnej zakończonej wydaniem decyzji z [...]
Pismem z 17 stycznia 2021 r., strona przez swojego pełnomocnika złożyła zażalenie na postanowienie organu I instancji o odmowie przywrócenia terminu do złożenia wniosku i uzupełnieniu decyzji z [...], zaskarżając je w całości. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła rażące naruszenie przepisów postępowania o istotnym wpływie na rozstrzygnięcie, tj. niezastosowanie art. 15 zzzzzn2 ust. 1 pkt 1, 2, 5 oraz ust. 2 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842 ze zm., dalej: ustawa COVID) i brak zawiadomienia skarżącego o uchybieniu terminu, brak wyznaczenia skarżącemu terminu 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu, w sytuacji gdy bieg terminu na złożenie tego wniosku rozpocząłby się dopiero od chwili doręczenia skarżącemu tego zawiadomienia. Wskazując na powyższe, pełnomocnik strony wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia oraz przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o uzupełnienie decyzji, argumentując powyższe tym, iż z uwagi na niezawiadomienie skarżącego o uchybieniu terminu i brak wyznaczenia 30 dni na złożenie wniosku, skarżący zachował termin do złożenia wniosku do jego przywrócenia.
Po rozpoznaniu zażalenia pełnomocnika strony na postanowienie organu I instancji GITD postanowieniem z [...] wykazał jego bezprzedmiotowość i utrzymał je w mocy.
Organ odwoławczy, przytaczając treść art. 58 k.p.a., art. 59 § 1 k.p.a., art. 134 k.p.a. i art. 15zzzzzn2 ust. 1, 2 i 3 ustawy COVID, stwierdził, iż wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania strona złożyła pismem z 12 grudnia 2020 r. nadanym 14 grudnia 2020 r. (wpływ do organu I instancji 22 grudnia 2020 r.), a więc zanim przepis art. 15zzzzzn2 ust. 1 pkt 1 i 2 tzw. ustawy COVID został dodany. Mimo to strona, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, była świadoma zaistniałych okoliczności faktycznych związanych z uchybieniem terminu do wniesienia odwołania od decyzji z [...] skoro złożyła taki wniosek. Obowiązek informacyjny w przypadku stwierdzenia uchybienia przez stronę w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 terminu do wniesienia odwołania ciąży na organie odwoławczym, właściwym rzeczowo do stwierdzenia uchybienia przez stronę terminu na wniesienie odwołania. Tym samym, skoro pełnomocnik strony złożył taki wniosek podając okoliczności związane z uchybieniem terminu, w jego ocenie, świadczące o braku winy jego mocodawcy w jego przekroczeniu, w tamtym momencie wiedział o niezachowaniu terminu do wniesienia odwołania. W sytuacji więc gdy sama strona stwierdza uchybienie terminu, składając wniosek o jego przywrócenie, działanie organu polegające na dodatkowym zawiadamianiu jej o tym, zwłaszcza w sytuacji gdy wniosek ten złożyła zanim przepis art. 15zzzzzn2 ust. 1 tzw. ustawy COVID został dodany, wydaje się niecelowy.
W ocenie organu odwoławczego, strona zarówno nie dochowała terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu, od ustania przyczyny uchybienia terminu, jak też przede wszystkim nie uprawdopodobniła braku swojej winy w jego uchybieniu. Organ odwoławczy przypominał, iż w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, wówczas gdy łącznie zostaną spełnione wszystkie przesłanki z art. 58 k.p.a.
Powyższa regulacja powinna być zatem rozumiana w ten sposób, że chcąc uwzględnić prośbę o przywrócenie terminu dla dokonania danej czynności procesowej, muszą być spełnione kumulatywnie wszystkie przesłanki z art. 58 k.p.a. Brak zaś spełnienia jednej z nich wyklucza możliwość pozytywnego rozpoznania wniosku.
Organ odwoławczy zaakcentował, że prośbę o przywrócenie terminu należy wnosić równocześnie lub najpóźniej 7 dni po złożeniu odwołania. W treści pisma z 12 grudnia 2020 r., wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia odwołania, strona złożyła odwołanie.
Organ wskazał, że przywrócenie terminu jest instytucją procesową mającą na celu ochronę jednostki przed negatywnymi skutkami uchybienia terminu dla podjęcia czynności procesowej przez stronę. Wśród wskazanych wyżej przesłanek jest warunek dochowania terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. Termin do wniesienia tego wniosku zaczyna biec dopiero od ustania przeszkody i liczony jest od tego dnia. Nawet jednak przyjmując korzystną dla strony optykę, mając na względzie regulację art. 58 § 2 k.p.a. w zw. z art. art. 15zzzzzn2 ust. 3 ustawy COVID, określony termin 30 dni nie został przez stronę dochowany.
We wniosku o przywrócenie terminu pełnomocnik strony argumentował, iż z uwagi na to, że skarżona decyzja nie została stronie doręczona w miejscu jej zamieszkania, tj. pod adresem: Al. B 54/53, [...] Ł., jej doręczenie w trybie art. 43, które nastąpiło 28 lipca 2020 r. do rąk żony strony pod adresem: ul. A 42 m. 13, [...] Ł., nie było skuteczne. Zgodnie z treścią pisma, o treści zaskarżonej decyzji strona dowiedziała się dopiero z wezwania organu I instancji do uregulowania należności wynikającej z decyzji z [...] wysłanego na adres: ul. Al. A 54/53, [...] Ł., osobiście przez nią odebranego 1 października 2020 r. Od tego czasu pierwsze pismo w sprawie w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania i doręczenia orzeczenia pełnomocnik strony wniósł pismem z 20 listopada 2020 r., nadanym w tym samym dniu. Wniosek z 12 grudnia 2020 r., nadany 14 grudnia 2020 r., o przywrócenie terminu do uzupełnienia odwołania i wniesienia odwołania wraz z jego wniesieniem był kolejnym pismem w sprawie. Tak więc bezwzględnie od 2 października 2020 r. strona nie dochowała zarówno 7 dni, jak i 30 dni na wniesienie wniosku o przywrócenie terminu, od ustania przyczyny jego uchybienia, tj. od powzięcia wiadomości o istnieniu decyzji.
Organ przyjął, że przywrócenie uchybionego terminu uzasadniają wyłącznie takie obiektywne, występujące bez winy strony, okoliczności i zdarzenia, które mimo dołożenia odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw udaremniły dokonanie czynności we właściwym czasie.
Wbrew przekonaniu pełnomocnika strony, organ wskazał, iż strona nie uprawdopodobniła w wystarczający sposób braku swojej winy. Jak wynika z treści wniosku, do uchybienia terminu do wniesienia odwołania w niniejszej sprawie doszło na skutek niedoręczania korespondencji dotyczącej strony na adres jej zamieszkania.
Z akt sprawy wynika jednak, iż strona była obecna w trakcie kontroli drogowej, przeprowadzonej 31 maja 2019 r. Zgodnie z informacją tam zawartą, protokół został sporządzony w dwóch jednobrzmiących egzemplarzach, z których jeden po przeczytaniu i podpisaniu przekazano kierowcy. Strona odmówiła jego podpisania, wskazując powód: "Bo nie chce". Zamieszczony tam adres w miejscu przeznaczonym na dane kierowcy będącego równocześnie podmiotem wykonującym przewóz, oznaczono jako: ul. A 42 m. 132, [...] Ł.. W sprawie, sporządzono też protokół przesłuchania strony, pod którym strona również odmówiła złożenia podpisu, w którym jako adres zamieszkania i do doręczeń, wskazano: ul. B 54 m 53, [...] Ł.
Odmowa podpisania protokołu kontroli przez kontrolowanego nie pozbawia jednak ważności i doniosłości tego dokumentu. Kontrolowany był uczestnikiem czynności kontrolnych i brał udział w tych czynnościach, a z niczego nie wynika, że uniemożliwiono mu przedstawienie uwag co do sposobu, warunków przeprowadzenia i wniosków z kontroli, jak również zgłoszenia ewentualnych uwag. W szczególności skarżący nie złożył w tym przedmiocie żadnego oświadczenia, nie tylko do protokołu, ale również w późniejszym czasie do akt sprawy. Wnioskodawca miał więc świadomość przeprowadzonej z jego udziałem kontroli drogowej oraz wynikających z tego konsekwencji, mógł zatem zwrócić się do organów Inspekcji Transportu Drogowego o udzielenie jakiejkolwiek informacji, nawet w terminie późniejszym.
W tym miejscu organ odwoławczy wskazał, że protokół kontroli stanowi istotny dowód w przedmiotowej sprawie. Protokół kontroli podpisuje kontrolujący i kontrolowany, który może wnieść zastrzeżenia do protokołu kontroli, jak również może odmówić jego podpisania. Jednak, w świetle orzecznictwa sądów administracyjnych, brak podpisania protokołu nie pozbawia go mocy dowodowej. Protokół kontroli korzysta, jako dokument urzędowy, z domniemania wiarygodności zawartych w nim ustaleń z tego jeszcze względu, że kierowca, mimo że go nie podpisał, to nie skorzystał z możliwości wniesienia uwag, co do treści ustaleń. Zatem odpowiadający wymaganiom art. 68 k.p.a. sporządzony w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe, w ich zakresie działania, protokół z kontroli drogowej stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Obrazuje stan faktyczny, który mógłby być później trudny do odtworzenia.
Jednocześnie GITD zwrócił też uwagę na to, iż w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego doszło do przesłuchania strony w siedzibie organu I instancji, a wezwanie do stawiennictwa 24 października 2019 r. zostało wysłane i odebrane przez stronę pod adresem ul. A 42 m. 13, [...] Ł. Ponadto zawiadomienie o zakończeniu postępowania dowodowego z 13 listopada 2019 r. zostało również doręczone stronie pod ww. adresem 21 listopada 2019 r., na dowód czego strona pokwitowała jego odbiór własnoręcznym podpisem. Decyzję administracyjną z [...] wydaną na stronę, pod ww. adresem odebrała żona skarżącego. Tym samym, strona miała świadomość, iż toczy się względem niej postępowanie administracyjne, w związku z którym mogła spodziewać się wydania decyzji administracyjnej. W toku postępowania strona nie kwestionowała, iż pisma doręczano jej pod nieprawidłowym adresem. Co więcej, w piśmie o zakończeniu postępowania dowodowego z 13 listopada 2019 r., odebranym przez stronę, zawarto pouczenie, m.in. o konsekwencjach prawnych płynących z treści art. 41 k.p.a., a dotyczących tego, iż zaniedbanie zawiadomienia organu o zmianie swojego adresu, powoduje, iż pisma doręczane pod dotychczasowym adresem wywołują skutek prawny.
Mając na uwadze powyższe, organ odwoławczy wskazał, że uchybienie przez skarżącego terminu do dokonania czynności procesowej, na gruncie przywołanych wyżej przepisów jest niemożliwe do uwzględnienia. Wnoszący odwołanie po terminie we wniosku o jego przywrócenie powinien wskazać przyczyny tego uchybienia. Organ odwoławczy wskazał jednak, iż nie mogą to być dowolne przyczyny lub jak w rozpatrywanym przypadku przyczyna wynikająca ewidentnie z zaniedbania i zlekceważenia kodeksowych terminów na dokonanie czynności procesowej. Wskazana przyczyna jest w ocenie organu bezzasadna i w żadnym wypadku nie można jej uznać jako niezawinionej przez stronę postępowania. Opisany przez stronę w uzasadnieniu wniosku stan faktyczny nie świadczy, w ocenie organu, o braku winy, a jedynie o niedbalstwie.
Organ odwoławczy wyjaśnił, iż w załączonym do akt sprawy, okazanym do kontroli dokumencie prawa jazdy, jako adres zamieszkania wpisano: ul. A 42 m. 13, [...] Ł. Zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami z 5 stycznia 2011 r. (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1268 i 1517), osoba posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajem jest obowiązana zawiadomić starostę o utracie tego dokumentu, jego zniszczeniu w stopniu powodującym nieczytelność, a także o zmianie stanu faktycznego wymagającego zmiany danych w nim zawartych, w terminie 30 dni od zaistnienia tego zdarzenia. Przepis ten w tej treści obowiązywał również w momencie podjętej kontroli drogowej.
Organ podkreślił, że to na stronie postępowania spoczywa obowiązek szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych. Przywrócenie nie jest więc dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można zatem mówić wyłączenie w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia.
W myśl ugruntowanego orzecznictwa sądów administracyjnych od strony postępowania można bowiem oczekiwać i wymagać szczególnej staranności w zakresie prowadzenia swoich spraw i w tym też kontekście należy oceniać przesłankę braku winy w uchybieniu terminu. Brak winy w uchybieniu terminu można przyjąć więc tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Nadto przeszkody powodujące uchybienie terminu powinny mieć charakter obiektywny, niezależny od zainteresowanego oraz trwać przez cały bieg terminu przewidzianego dla dokonania czynności procesowej.
Odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych, organ odwoławczy wskazał, że kryterium braku winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie nie jest więc dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia. Uchybienie terminu może być poczytane jako niezawinione przez stronę tylko w przypadku, jeśli wykaże ona, iż nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Osoba zainteresowana ma uprawdopodobnić brak swojej winy, czyli powinna ona uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna i istniała przez cały czas, aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu.
Kryterium braku winy, jako przesłanka przywrócenia terminu, wiąże się z obowiązkiem zachowania szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przez brak winy, o którym mowa w art. 58 § 1 k.p.a., należy rozumieć sytuacje, w których z przyczyn obiektywnie niezależnych, nawet przy zachowaniu najwyższej staranności, skarżący nie miał możliwości dochowania ustawowego terminu. Przy ocenie winy lub jej braku w uchybieniu terminowi do dokonania czynności procesowej należy brać pod uwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, ale także okoliczności świadczące o podjęciu lub niepodjęciu działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu. Dodatkowo podkreślenia wymaga fakt, iż to na skarżącym, a nie na organie ciąży obowiązek wykazania, że przesłanki określone w art. 58 § 1 i 2 k.p.a. zostały spełnione.
Ponadto, organ odwoławczy wskazał, że pod zakwestionowanym przez stronę adresem decyzja administracyjna została przekazana do rąk własnych żony strony postępowania. Mając na uwadze orzecznictwo sądów administracyjnych, organ stwierdził, że podjęcie przesyłki adresowanej do strony postępowania przez dorosłego domownika i złożenie podpisu na zwrotnym potwierdzeniu odbioru oznacza podjęcie się przez niego oddania decyzji adresatowi i nie musi być potwierdzone na piśmie, gdyż obowiązek taki nie wynika z żadnych uregulowań prawnych. W związku z tym, jeżeli domownik adresata nie odmówił przyjęcia przesyłki, oznacza to, że podjął się on jej doręczenia. W tym przypadku organ nie może wchodzić we wzajemne relacje pomiędzy skarżącym, a członkiem jego rodziny, który podjął się doręczenia decyzji.
W rezultacie, w ocenie organu odwoławczego, w przedmiotowej sprawie wniosek strony o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania nie mógł zostać pozytywnie rozpatrzony, gdyż strona nie dopełniła dwóch przesłanek wskazanych obligatoryjnie w art. 58 k.p.a., tj. nie wykazała, że dochowała terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu, od ustania przyczyny uchybienia terminu, ale też nie uprawdopodobniła braku swojej winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania.
W skardze z 12 września 2021 r. P. K., reprezentowany przez pełnomocnika, zaskarżył postanowienie GITD z [...] w całości, zarzucając rażące naruszenie przepisów postępowania polegające na:
1) niezastosowaniu przez organ art. 15zzzzzn2 ust. 1 pkt 5 i ust. 2 ustawy COVID, w sytuacji gdy przepisy te nałożyły na organ bezwzględny obowiązek wyznaczenia skarżącemu terminu 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu,
2) zastosowaniu art. 58 § 2 k.p.a. i niezastosowaniu art. 15zzzzzn2 ust. 2 i 3 ustawy COVID i błędnego przyjęcia jakoby termin dla skarżącego na wniesienie wniosku o przywrócenie terminu bezskutecznie upłynął, w sytuacji gdy:
a. organy administracji nie wyznaczyły skarżącemu terminu 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu,
b. skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu 14 grudnia 2020 r., ponieważ z pisma organu pierwszej instancji z 3 grudnia 2020 r. (doręczonego 7 grudnia 2020 r.) dowiedział się o nieprawidłowym doręczeniu decyzji administracyjnej poza adres zamieszkania skarżącego,
3) rażącego naruszenia art. 6, 8, 9 i 10 k.p.a. poprzez wybiórcze stosowanie przepisów prawa, w sytuacji gdy organ II instancji nie miał prawa do dowolnej i samodzielnej oceny, czy może stosować art. 15 zzzzzn2 ustawy COVID z uwagi na pisma strony składane w toku postępowania.
W konkluzji skarżący wniósł o zmianę postanowienia oraz przywrócenie terminu do złożenia odwołania, a następnie wydanie decyzji o umorzeniu postępowania z uwagi na upływ 2 lat od dnia ujawnienia naruszenia, a także o zasądzenie od GITD na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje.
Skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu.
Na wstępie należy zauważyć, iż zgodnie z treścią art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329; dalej: p.p.s.a.), sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W świetle treści wskazanego przepisu oraz przedmiotu zaskarżenia w niniejszej sprawie należy stwierdzić, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, korzystając z dyspozycji art. 119 pkt 3 p.p.s.a., mógł z urzędu rozpoznać przedmiotową sprawę w składzie trzyosobowym w trybie uproszczonym.
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, a także ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c i pkt 2 p.p.s.a.). Przy czym, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.), może również zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).
Przystępując do oceny zgodności z prawem zaskarżonego orzeczenia, zauważyć należy, że kontrolą Sądu w przedmiotowej sprawie nie jest objęta merytoryczna decyzja ŁWITD z [...], nakładająca na skarżącego karę pieniężną w wysokości 12 000 zł tytułem naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym, lecz postanowienie ŁWITD w przedmiocie odmowy przywrócenia skarżącemu terminu do wniesienia odwołania od tej decyzji.
Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonego postanowienia stanowił art. 58 § 1–3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.; dalej: k.p.a.), zgodnie z którym w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy (§ 1). Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin (§ 2). Przywrócenie terminu do złożenia prośby przewidzianej w § 2 jest niedopuszczalne (§ 3). Zgodnie zaś z art. 59 § 1 i 2 k.p.a., o przywróceniu terminu postanawia właściwy w sprawie organ administracji publicznej. Od postanowienia o odmowie przywrócenia terminu służy zażalenie (§ 1). O przywróceniu terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia postanawia ostatecznie organ właściwy do rozpatrzenia odwołania lub zażalenia (§ 2).
Z powyższego przepisu jednoznacznie wynika, iż przywrócenie terminu uzależnione jest od równoczesnego spełnienia czterech przesłanek:
1) uprawdopodobnienia przez osobę zainteresowaną braku jej winy,
2) wniesienia przez osobę zainteresowaną wniosku o przywrócenie terminu,
3) dochowania terminu wniesienia wniosku,
4) dopełnienia czynności, dla której ustanowiony był przywracany termin.
Aby prowadzić rozważania dotyczące spełnienia przesłanek warunkujących przywrócenie terminu do złożenia odwołania, najpierw należy ustalić, czy doręczenie decyzji, której dotyczyło odwołanie było skuteczne. Bez takiego ustalenia ocena, czy spełnione zostały przesłanki, od których art. 58 k.p.a. uzależnia przywrócenie terminu jest przedwczesna. Wskazać należy, że instytucja przywrócenia terminu odnosi się do sytuacji, gdy termin został uchybiony. Kwestię przywrócenia uchybionego terminu można rozważać dopiero po ustaleniu, że ten rozpoczął skutecznie swój bieg. Warunkiem skutecznego rozpoczęcia biegu terminu jest zaś skuteczne doręczenie lub ogłoszenie decyzji stronie. Nieskuteczne doręczenie decyzji nie może zatem stanowić podstawy wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania (por. wyrok NSA z 22 marca 2005 r., sygn. akt FSK 2587/04, dostęp na CBOSA). Doręczenie niezgodnie z obowiązującymi przepisami jest bezskuteczne, co oznacza, że termin do dokonania czynności nie rozpoczął biegu.
Spór w niniejszej sprawie dotyczy tego, czy organ prawidłowo uznał, że skarżący nie dochował terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu oraz nie uprawdopodobnił, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. Jak podkreśla się w literaturze (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2004, str. 328-329) oraz orzecznictwie (por. wyroki NSA: z 14 stycznia 2000 r., sygn. akt I SA/Gd 794/99; z 2 lutego 2000 r., sygn. akt SA/Sz 2125/98; z 20 maja 1998 r., sygn. akt SA/Ka 1718/96, dostęp na CBOSA), o braku winy można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku było niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, tj. że strona nie mogła tej przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, a przy tym powstała ona w czasie biegu terminu do dokonania czynności procesowej. Kryterium braku winy wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie terminu nie jest więc możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa w tym zakresie. Przy ocenie winy w uchybieniu terminu należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu zalicza się, np. przerwy w komunikacji, powódź, pożar. Okolicznością taką może być także nagła choroba, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (wyrok NSA z 19 września 2000 r., sygn. akt I SA 1072/00; wyrok WSA z dnia 13 listopada 2008 r., sygn. akt I SA/Łd 816/08; wyrok WSA z 29 lipca 2009 r., sygn. akt I SA/Wr 370/09, dostęp na CBOSA). Jednak nawet sam fakt wystąpienia ww. okoliczności faktycznych nie jest wystarczający dla uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu. Dla uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu konieczne jest uwiarygodnienie przez stronę jej niemożności działania, mimo dołożenia staranności w przezwyciężaniu przeszkody (por. wyrok NSA z 17 czerwca 2010 r., sygn. akt I FSK 356/09, dostęp na CBOSA).
W związku z powyższym istotna dla rozpoznania przedmiotowej sprawy jest więc ocena przyczyn, dla których skarżący nie dotrzymał terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji, a w szczególności to, czy dołożył on należytej staranności, aby terminu takiego dotrzymać. Zauważyć bowiem trzeba, że uniknięcie negatywnych skutków dokonania czynności po upływie ustawowego terminu zakreślonego do jej wykonania wymaga uprawdopodobnienia nie tylko braku winy umyślnej (a więc zamierzonego działania sprzecznego z regułą lub regułami postępowania, bądź na powstrzymaniu się od działania, mimo obowiązku czynnego zachowania), ale także jej lżejszej postaci – niedbalstwa. Za niedbalstwo należy z kolei rozumieć niedołożenie należytej staranności, jakiej można wymagać od każdej osoby dbającej o swoje interesy. Jakiekolwiek zaś niedbalstwo zainteresowanego w zasadzie uniemożliwia przywrócenie terminu (por. wyrok WSA w Warszawie z 31 stycznia 2012 r., sygn. akt VIII SA/Wa 967/11, dostęp na CBOSA).
Jako przyczynę złożenia odwołania po terminie skarżący wskazał na nieskuteczne doręczenie decyzji organu I instancji na adres, który nie był adresem zamieszkania skarżącego, bowiem strona zamieszkuje w Ł. przy Al. B 54 m 53. Ponadto podniósł, że o wydaniu decyzji dowiedział się z pisma przesłanego przez ŁWITD z 14 września 2020 r. wraz z upomnieniem wzywającym do uiszczenia nałożonej na niego kary w kwocie 12 000 zł, doręczonym skarżącemu 1 października 2020 r. Skarżący wyjaśnił także, że dopiero z pisma organu z 3 grudnia 2020 r. (doręczonego pełnomocnikowi strony 7 grudnia 2020 r.) dowiedział się on o nieprawidłowym doręczeniu decyzji organu I instancji na adres w Ł.przy ul. A.
Sąd zauważył, że zgodnie z protokołem kontroli drogowej z 31 maja 2019 r. jako adres kierowcy, którym był P. K., wskazano: [...] Ł., ul. A. 42 m. 13. W sprawie sporządzono też protokół przesłuchania strony z 31 maja 2019 r., w którym jako adres zamieszkania i do doręczeń wskazany został adres: ul. B 54 m. 53, [...] Ł.. Skarżący jednak nie złożył w tym zakresie żadnego oświadczenia, nie tylko do protokołu, ale również w późniejszym czasie do akt sprawy i jednocześnie nie kwestionował dokonywanych na jego adres ul. A 42 m. 13, [...] Ł. wysyłek korespondencji organu. W trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego wezwanie z 27 września 2019 r. do stawiennictwa w dniu 24 października 2019 r. zostało wysłane i odebrane 11 października 2019 r. przez stronę pod adresem ul. A 42 m. 13, [...] Ł. Ponadto, zawiadomienie o zakończeniu postępowania dowodowego z 13 listopada 2019 r. zostało również doręczone stronie pod ww. adresem 21 listopada 2019 r., na dowód czego strona pokwitowała jego odbiór własnoręcznym podpisem. Decyzję administracyjną z [...] wydaną na stronę, pod ww. adresem 28 lipca 2020 r. odebrała natomiast żona skarżącego, K. K.. Dodatkowo należy wskazać, że w zawiadomieniu o wszczęciu z urzędu postępowania z 26 czerwca 2019 r. oraz w piśmie o zakończeniu postępowania dowodowego z 13 listopada 2019 r., odebranym przez stronę, zawarto pouczenie, m.in. o konsekwencjach prawnych płynących z treści art. 41 k.p.a., a dotyczących tego, iż zaniedbanie zawiadomienia organu o zmianie swojego adresu, powoduje, że pisma doręczane pod dotychczasowym adresem wywołują skutek prawny.
W ocenie Sądu, organ prawidłowo ustalił, iż powoływana przez skarżącego przyczyna uchybienia terminu do wniesienia odwołania, tj. niedoręczenie decyzji organu I instancji na adres zamieszkania skarżącego, nie mogła być uznana za sytuację nagłą, nieprzewidywalną, a zatem taką przeszkodę w terminowym dopełnieniu określonej czynności procesowej, której skarżący nie mógł przewidzieć i której nie mógł przeciwdziałać, skoro na początku postępowania administracyjnego przed organem podał w tym samym dniu dwa odmienne adresy zamieszkania. Okoliczność, że skarżący odmówił podpisania protokołów nie zmienia faktu, że miał świadomość, że zostały wskazane w nich dwa różne adresy jego zamieszkania. Zgodnie z art. 41 k.p.a., w toku postępowania strony oraz ich przedstawiciele i pełnomocnicy mają obowiązek zawiadomić organ administracji publicznej o każdej zmianie swojego adresu (§ 1). W razie zaniedbania obowiązku określonego w § 1 doręczenie pisma pod dotychczasowym adresem ma skutek prawny (§ 2). W przedmiotowej sprawie skarżący zaniechał tego obowiązku, nie wskazując jednocześnie we wniosku o przywrócenie terminu okoliczności, które uniemożliwiły mu dokonanie tej czynności. W przypadku zaś zaniedbania obowiązku zawiadomienia organu o zmianie adresu, pismo uznaje się za doręczone pod dotychczasowym adresem, co wprost wynika z normy art. 41 § 2 k.p.a. Zdaniem Sądu, skarżący mógł poinformować organ o nowym adresie dla doręczeń poprzez nadanie np. listu. Przy czym, w ocenie miernika staranności skarżącego w tym zakresie, należało uwzględnić fakt, że skarżący miał pełną wiedzę, iż postępowanie w stosunku do niego jest w toku, albowiem odebrał osobiście skierowane na adres ul. A 42 m. 13, [...] Ł. wezwanie z 27 września 2019 r. do stawiennictwa celem przesłuchania w charakterze strony, a także zawiadomienie o zakończeniu postępowania dowodowego z 13 listopada 2019 r. W dniu 28 lipca 2020 r. pod adresem ul. A 42 m. 13, [...] Ł, żonie skarżącego doręczona została przesyłka skierowana do skarżącego zawierająca decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] K. K. podjęła się doręczyć przesyłkę adresatowi. Tę datę należy zatem przyjąć jako datę doręczenia decyzji skarżącemu. W ocenie Sądu, twierdzenia skarżącego jakoby dowiedział się o wydanej decyzji organu I instancji dopiero w momencie odebrania wezwania z 14 września 2020 r. do złożenia oświadczenia o posiadanym majątku i źródłach dochodu, tj. 1 października 2020 r. na adres ul. B 54 m. 53, [...] Ł. nie znajdują potwierdzenia w aktach przedmiotowej sprawy.
W takiej sytuacji skarżący, dochowując należytej staranności, w ocenie Sądu, mógł bowiem zawiadomić organ o zmianie swojego adresu zamieszkania, podać adres do korespondencji, czy też ustanowić swojego pełnomocnika w sprawie. Zaniedbanie bowiem obowiązku powiadomienia w stosownym czasie o zmianie adresu obciąża skarżącego, podobnie jak i ryzyko nieodebrania korespondencji kierowanej na wskazany przez niego adres.
W ocenie Sądu, skoro skarżący nie uczynił powyższego, tj. nie podjął stosownych kroków w celu zabezpieczenia swoich interesów, niewątpliwie dopuścił się winy co najmniej w jej lżejszej postaci, tj. niedbalstwa. W konsekwencji stwierdzić zaś należy, że powołane przez skarżącego okoliczności nie uprawdopodobniają braku jego winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Strona postępowania administracyjnego, która należycie dba o swoje interesy, mając wiedzę, że toczy się w stosunku do niej postępowanie oraz że może być nieosiągalna pod wskazywanym przez siebie organom adresem zamieszkania, i że w tym czasie nie będzie do niej docierała żadna korespondencja, powinna podjąć jakiekolwiek działania w celu zabezpieczenia swoich interesów w tym zakresie. Zachowanie skarżącego w tym zakresie, w ocenie Sądu, niewątpliwie świadczy o jego zaniedbaniu.
Sąd podnosi również, że z treści art. 58 § 1 k.p.a. wynika jednoznacznie, iż uprawdopodobnienie braku winy należy do wnioskodawcy. To strona powinna uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda, na którą się powołuje, była od niej niezależna i uniemożliwiła jej działanie, nawet przy dołożeniu największego wysiłku możliwego w danych okolicznościach (por. wyrok NSA z 17 czerwca 2010 r., sygn. akt I FSK 356/09; wyrok NSA z 13 czerwca 2002 r., sygn. akt V SA 2320/01; wyrok NSA z 25 stycznia 2011 r., sygn. akt I FSK 2000/09, dostęp na CBOSA). Nieuprawdopodobnienie przez stronę braku winy w uchybieniu terminu skutkuje uznaniem, że uchybienie terminu było zawinione, tak jak w niniejszej sprawie.
Zdaniem Sądu, decyzja organu I instancji została skutecznie doręczona żonie skarżącego, K. K.. W k.p.a. ustawodawca przewidział możliwość doręczenia pisma adresatowi w tzw. sposób zastępczy. Ten sposób doręczenia pisma opiera się na domniemaniu, że pismo doszło do rąk adresata. Jeden ze sposobów doręczenia zastępczego został określony w art. 43 k.p.a. Z przepisu tego wynika, że skuteczne jest doręczenie pisma, w przypadku nieobecności adresata w mieszkaniu, za pokwitowaniem dorosłemu domownikowi, gdy ten podjął się oddania pisma adresatowi. Uprawnienie do odbioru pisma przez dorosłego domownika wynika z samego przepisu prawa, co oznacza, że nie jest konieczne specjalne upoważnienie jego do odbioru pism. Wręcz przeciwnie, jeśli strona chce zapobiec odebraniu pisma przez dorosłego domownika, powinna złożyć stosowne zastrzeżenie u operatora pocztowego. Przez wzgląd na regulację zawartą w art. 43 k.p.a., wobec braku wyrażonej przez stronę w formie pisemnej (a to przez wzgląd na ustanowioną mocą art. 14 k.p.a. zasadę pisemności) woli strony pozbawienia prawa odbioru pism przez domownika – przyjmuje się, że pismo jest skutecznie doręczone, jeśli domownik pokwitował odbiór przesyłki i podjął się oddania jej adresatowi.
Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd uznał twierdzenia skarżącego o braku winy w uchybieniu terminu do złożenia odwołania od decyzji organu I instancji za nieuzasadnione.
Tymczasem Sąd wskazuje również, że skarga P. K. opiera się na założeniu, iż decyzja organu I instancji nie została mu skutecznie doręczona, które to założenie jest błędne, gdyż wnosząc o przywrócenie terminu do złożenia odwołania skarżący implicite uznał skuteczność tego doręczenia. Jeżeli zatem doręczenie decyzji nie byłoby prawnie skuteczne, adresat tej decyzji nie miałby powodu i nie mógłby żądać przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, bowiem termin ten nie zacząłby swojego biegu, a więc także nie upłynąłby. Zatem złożenie przez stronę wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania oznacza, że strona ta uznaje, iż decyzję, od której chce się odwołać skutecznie jej doręczono, to jest doręczono z wykorzystaniem jednego z trybów przewidzianych przepisami k.p.a. Przeświadczenie strony, że doręczenie to nie było prawnie skuteczne, a więc, że dokonane zostało z naruszeniem przepisów k.p.a., określających sposoby dokonywania doręczeń, powinno prowadzić do podjęcia innych czynności niż złożenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, a w szczególności do złożenia wniosku o prawidłowe doręczenie decyzji, zamiast domagać się przywrócenia terminu (por. wyrok NSA z 23 listopada 2017 r., sygn. akt II FSK 3104/15, dostęp na CBOSA). Jeśli więc rzeczywiście nie doszłoby do skutecznego doręczenia decyzji, wówczas bezprzedmiotowe jest prowadzenie postępowania w zakresie przywrócenia terminu do wniesienia od niej odwołania (por. wyrok NSA z 13 października 2017 r., sygn. akt II FSK 3200/15; dostęp na CBOSA).
Ponieważ jednak przedmiot zaskarżenia dotyczy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji, która to decyzja została skutecznie doręczona skarżącemu, to kwestia przywrócenia terminu do wniesienia odwołania była przedmiotem rozważań Sądu.
Ponadto, należy przypomnieć, że z treści art. 58 § 2 k.p.a. wynika, iż datą, od której należy liczyć termin do wniesienia prośby o przywrócenie terminu, jest dzień ustania przyczyny uchybienia terminu. W rozstrzyganej sprawie skarżący twierdzi, że uchybił terminowi, bowiem nie wiedział o wydaniu decyzji organu I instancji, gdyż została ona doręczona na niewłaściwy adres. Akta sprawy wskazują, że o fakcie wydania decyzji organu I instancji z [...] skarżący dowiedział się już 28 lipca 2020 r., a więc w dacie doręczenia decyzji organu I instancji K. K., żonie skarżącego. W ocenie Sądu, w tym dniu rozpoczął się dla skarżącego bieg 7-dniowego terminu na złożenie wniosku o przywrócenie terminu na złożenie odwołania. Termin ten upłynął dla strony 4 sierpnia 2020 r. W związku z tym wniosek złożony przez skarżącego 14 grudnia 2020 r. należało uznać za spóźniony.
Mając na uwadze granice przedmiotowej sprawy, która dotyczy postanowienia organu o odmowie przywrócenia skarżącemu terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji ustalającej skarżącemu karę pieniężną, Sąd wskazuje jednakże, z uwagi na konieczność ustosunkowania do zarzutów skarżącego dotyczących niezastosowania przez organ art. 15zzzzzn2 ust. 1 pkt 5 i ust. 2 ustawy COVID, że ustawą z dnia 9 grudnia 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r., poz. 2255; dalej: ustawa COVID), która weszła w życie dnia 16 grudnia 2020 r. dodany został art. 15zzzzzn2, o treści:
1. W przypadku stwierdzenia uchybienia przez stronę w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów:
1) od zachowania których jest uzależnione udzielenie ochrony prawnej przed organem administracji publicznej,
2) do dokonania przez stronę czynności kształtujących jej prawa i obowiązki,
3) przedawnienia,
4) których niezachowanie powoduje wygaśnięcie lub zmianę praw rzeczowych oraz roszczeń i wierzytelności, a także popadnięcie w opóźnienie,
5) zawitych, z niezachowaniem których ustawa wiąże ujemne skutki dla strony,
6) do dokonania przez podmioty lub jednostki organizacyjne podlegające wpisowi do właściwego rejestru czynności, które powodują obowiązek zgłoszenia do tego rejestru, a także terminów na wykonanie przez te podmioty obowiązków wynikających z przepisów o ich ustroju
- organ administracji publicznej zawiadamia stronę o uchybieniu terminu.
2. W zawiadomieniu, o którym mowa w ust. 1, organ administracji publicznej wyznacza stronie termin 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu.
3. W przypadku, o którym mowa w art. 58 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w terminie 30 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu.
Powołana regulacja wprowadziła nową, dodatkową procedurę w okresie trwania pandemii i licznych zakażeń wirusem SARS-CoV-2, odnośnie do terminów, którym uchybiono po 16 grudnia 2020 r., wówczas obowiązkiem organu jest zawiadomienie strony o uchybieniu terminu (art. 15 zzzzzn2 ust. 1), wyznaczenie stronie terminu 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu (ust. 2) oraz pouczenie o treści ust. 3 tego przepisu wydłużającego termin na złożenie wniosku z 7 do 30 dni.
Ze stanu faktycznego sprawy przyjętego przez organ wynika, że decyzja ŁWITD z [...] nakładająca na P.K. karę pieniężną w wysokości 12 000 zł została doręczona na adres zamieszkania strony w Ł. przy ul. A 42 m. 13 w trybie doręczenia zastępczego dorosłemu domownikowi i odebrana przez żonę skarżącego 28 lipca 2020 r.
Odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu zostało nadane drogą pocztową do organu 14 grudnia 2020 r., a więc jeszcze przed wejściem w życie art. 15zzzzzn2 ustawy COVID. W tej sytuacji przyjąć należało, że na organach nie spoczywał wówczas jeszcze obowiązek zawiadamiania strony o uchybieniu terminu na złożenie odwołania, bowiem w obrocie prawnym brak było przepisu prawa nakładającego taki obowiązek na organ. Dlatego za niezasadny uznać należało zarzut naruszenia art. 15zzzzzn2 ustawy COVID.
Z tych też względów Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę w przedmiotowej sprawie.
a.l.