III SA/Po 67/20

III SA/Po 67/20 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2020-08-06
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-02-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Marzenna Kosewska /przewodniczący/
Szymon Widłak /sprawozdawca/
Walentyna Długaszewska
Symbol z opisem
6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne
Gry losowe
Sygn. powiązane
II GSK 1181/20 - Wyrok NSA z 2023-03-21
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2016 poz 471
art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2
Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych - tekst jednolity.
Sentencja
Dnia 06 sierpnia 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Kosewska Sędziowie WSA Walentyna Długaszewska WSA Szymon Widłak (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Małgorzata Błoszyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 06 sierpnia 2020 roku przy udziale sprawy ze skargi Spółki A w L. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w P. z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry oddala skargę
Uzasadnienie
Dyrektor Izby Skarbowej (dalej: "DIAS") decyzją z [...] listopada 2019 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania Spółki A z o.o. (dalej także: "strona", "spółka") od decyzji Naczelnika W. Urzędu Celno-Skarbowego w P. (dalej: "NUCS") z [...] października 2018 r., nr [...], w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Powyższe rozstrzygnięcie wydane zostało w następującym stanie faktycznym.
W dniu [...] sierpnia 2016 r. w toku czynności kontrolnych funkcjonariusze celni Urzędu Celnego w K. ustalili, że w lokalu "[...]" przy ul. [...] w Turku znajduje się sześć włączonych i gotowych do gry urządzeń o nazwie Hot Fun nr [...], Hot Fun Energy nr [...], Hot Fun Turbo nr [...], Hot Fun Energy nr [...], Hot Fun nr [...], Hot Fun Turbo nr [...] Na ścianie stwierdzono tabliczki o treści: - "Najemcą lokalu w którym znajduje się drink bar jest Spółka A.", - "Najemcą lokalu w którym znajdują się urządzenia jest Spółka B.". Na urządzeniach znajdowały się zaś tabliczki informujące o tym, że ich właścicielem jest Spółka C. Kontrolę przeprowadzono w obecności pracownika Spółki A. z o.o. W wyniku przeprowadzonych gier kontrolnych ustalono, że gry na powyższych urządzeniach są grami na automatach w rozumieniu ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 471, dalej: "u.g.h.").
NUCS decyzją z [...] października 2018 r., działając m.in. na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h., wymierzył spółce karę pieniężną z tytułu urządzania gier na powyżej wskazanych automatach poza kasynem gry w łącznej wysokości [...] zł.
DIAS utrzymując w mocy – na skutek złożonego odwołania – decyzję organu I instancji podzielił stanowisko, zgodnie z którym gry urządzane na przedmiotowych automatach były grami na automatach w rozumieniu ustawy o grach hazardowych, a ich urządzanie odbywało się z naruszeniem jej przepisów.
Organ odwoławczy wskazał w pierwszej kolejności, że sankcja administracyjna za naruszenie obowiązków wynikających z przepisów prawa powinna być wymierzona na podstawie przepisów obowiązujących w dacie zdarzenia, to jest naruszenia zakazu.
Zdarzenie prawne, w wyniku którego ujawniono nielegalnie działające automaty do gier, miało miejsce [...] sierpnia 2016 r. Przyjęcie, że w sprawie mają zastosowanie przepisy, które weszły w życie od 1 kwietnia 2017 r. prowadziłoby do naruszenia zasady nie działania prawa wstecz, a ponadto zastosowanie nowych przepisów byłoby mniej korzystne dla spółki.
Zebrany w sprawie materiał dowodowy oraz ustalony na jego podstawie stan faktyczny pozwala w ocenie DIAS stwierdzić, że gry urządzane na przedmiotowych automatach były grami losowymi, jako że wynik gry zależał od przypadku, prowadzonymi o wygrane, zarówno rzeczowe, jak i pieniężne, urządzanymi w celach komercyjnych, co pozwala jednoznacznie zakwalifikować je jako gry na automatach w rozumieniu ustawy o grach hazardowych.
Odpowiadając zaś na zarzut błędnego przyjęcia, że to strona urządzała gry we wskazanym lokalu – zdaniem strony jej działania ograniczały się jedynie do prowadzenia lokalu gastronomicznego w sąsiednim pomieszczeniu – DIAS wskazał, że urządzanie gier na automatach w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. to nie tylko udostępnianie swojego urządzenia, ale także umożliwianie grającym korzystanie z niego, nawet jeżeli stanowi ono cudzą własność. Zdaniem organu przypisanie stronie statusu urządzającego gry na wskazanych automatach poza kasynem gry jest całkowicie zasadne.
DIAS stwierdził, że zgromadzone dowody nie potwierdzają stanowiska strony, jakoby podnajęła ona lokal kolejnemu podmiotowi. Faktury za najem lokalu za 2016 rok wskazują, że to spółka dokonywała opłat za czynsz, jak również opłat za energię cieplną, elektryczną, wodę, wywóz nieczystości, instalację podlicznika energii elektrycznej. Organ ustalił, że zawarta umowa najmu powierzchni 104 m2 dotyczyła całości lokalu oraz że lokal wynajmowany był wyłącznie Spółce A Spółka zaś, pomimo wezwań organu, nie przedstawiła umów potwierdzających dalszy podnajem lokalu oraz dokumentów, na podstawie których do lokalu wstawione zostały automaty należące, według umieszczonej na nich informacji, do Spółki C Nie udzieliła także żadnych wyjaśnień na jakiej podstawie i komu udostępniła część lokalu oraz umożliwiła wstawienie do niego automatów do gry. Ustalenia te nie potwierdzają zatem tezy, że pomieszczenie, w którym znajdowały się automaty stanowiło odrębny lokal mający swojego gospodarza.
Poczynione ustalenia wskazują, że spółka czynnie uczestniczyła w organizowaniu gier na automatach we wskazanym lokalu. Zdaniem organu spółka świadomie, z nastawieniem na zysk, podnajęła lokal, do którego następnie zostały wstawione automaty do gier. Zatrudniała [...] pracowników, pracujących na zmiany w systemie 12-godzinnym, którzy rozmieniali banknoty na drobne pieniądze klientom grającym na automatach. Spółka była również odpowiedzialna za sprzątanie zajmowanego lokalu oraz jego należyte zamykanie. Natomiast analiza dokumentacji fotograficznej pomieszczeń wykazała, że lokal ten nie był typowym lokalem gastronomicznym do spożywania posiłków i napoi. Na witrynach zewnętrznych lokalu znajdowała się tylko jego nazwa "[...]" oraz informacja: "24H".
Zdaniem DIAS stwierdzić można, że zapewniając odpowiednie warunki do wstawienia, uruchomienia i eksploatacji przedmiotowych urządzeń w swoim lokalu i organizując co najmniej wydzielone miejsce z dostępem do automatów dla osób trzecich oraz sprawując nadzór nad właściwym funkcjonowaniem automatów (otwieranie i zamykanie pomieszczenia) strona współuczestniczyła w urządzaniu gier na przedmiotowych automatach. Bezsprzeczne w sprawie jest to, że przedmiotowe automaty do gier umieszczone zostały w lokalu za zgodą spółki, o czym świadczy stan faktyczny stwierdzony przez funkcjonariuszy celnych w lokalu. Natomiast zatrudnieni w spółce pracownicy sprawowali nad nimi nadzór, rozmieniali pieniądze. Logika wskazuje, że powyższe wymagało zgody spółki oraz podjęcia odpowiednich ustaleń w organizacji pracy, aby automaty funkcjonowały przez cały czas otwarcia lokalu.
DIAS zaznaczył przy tym, że sankcja z powyżej przywołanego przepisu może zostać nałożona na więcej niż jeden podmiot w sytuacji, gdy każdemu z nich można przypisać cechę urządzającego gry na tym samym automacie w tym samym miejscu i czasie.
W skardze skierowanej do tut. Sądu spółka, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego, zarzuciła:
1. rażące naruszenie art. 120 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm.) w zw. z art. 89 u.g.h. oraz w zw. z art. 7 Konstytucji RP, przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na wydaniu przez organ decyzji w oparciu o nieistniejące w dacie orzekania przepisy prawa, podczas gdy organ powinien działać w oparciu o zasadę legalizmu,
nadto, z ostrożności procesowej, dodatkowo zarzuciła:
2. oczywisty błąd w zakresie ustaleń faktycznych poczynionych w sprawie, a to przez bezzasadne i całkowicie dowolne przyjęcie, że skarżąca jedynie jako prowadząca lokal gastronomiczny – pub przy ul. [...] w T. – jest osobą rzekomo urządzającą gry na jakichkolwiek automatach, chociaż z całą pewnością nie sposób przypisać jej takiej aktywności, a też i nic takiego nie wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie,
3. wobec powyższego naruszenie art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h., przez ich całkowicie bezzasadne zastosowanie wobec podmiotu, który z przedmiotowymi automatami do gier nie miał nic wspólnego i żadnego takiego związku postępowanie przeprowadzone w sprawie absolutnie nie wykazało.
DIAS w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Istota sporu do jakiego doszło w ramach kontrolowanej sprawy sprowadza się do dwóch kluczowych zagadnień. Po pierwsze, czy wobec skarżącej spółki mógł znaleźć zastosowanie art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. sprzed nowelizacji z 1 kwietnia 2017 r. w sytuacji, gdy zdarzenie prowadzące do naruszenia prawa miało miejsce przed tym dniem (4 sierpnia 2016 r.), lecz postępowanie w przedmiocie tego naruszenia przeprowadzono już po tym dniu, w tym po tym dniu wydano decyzję wymierzającą karę pieniężną. Po drugie, czy skarżąca prawidłowo uznana została za urządzającą gry na automatach w rozumieniu powyższych przepisów, o ile – stosownie do pierwszej kwestii spornej – przepisy te znajdują w sprawie w ogóle zastosowanie.
Odnosząc się do pierwszego zagadnienia przywołać trzeba wyrok NSA z 19 lipca 2017 r., sygn. akt II GSK 3074/15 (dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl), w którym stwierdzono, że w odniesieniu do decyzji nakładających karę pieniężną za naruszenie obowiązków wynikających z przepisów prawa bez wątpienia stosunek administracyjnoprawny (materialny) pomiędzy stroną a organem administracji publicznej w takiej sprawie nawiązuje się (powstaje) z datą zdarzenia, ponieważ ten moment wyznacza treść obowiązku administracyjnoprawnego, a decyzja administracyjna wydana w takiej sprawie konkretyzuje stosunek administracyjnoprawny oraz potwierdza niejako jego istnienie, określając wysokość sankcji za naruszenie obowiązku wynikającego z
przepisów prawa. Mając to na względzie NSA stwierdził, że stanem prawnym miarodajnym dla prawnej oceny danego zdarzenia jest stan prawny z daty jego zaistnienia, co jednak nie wyklucza w okolicznościach danej sprawy możliwości stosowania ustawy nowej, jeżeli jest ona względniejsza, co wynika z ogólnych zasad stosowania przepisów prawa represyjnego (por. przywołana tam uchwała NSA z 10 kwietnia 2006 r., sygn. akt I OPS 1/06, CBOSA).
Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podziela powyższe stanowisko i uznaje, że należy je odnieść do okoliczności sprawy. W dacie zdarzenia, które nota bene miało charakter zdarzenia zamkniętego w dniu przeprowadzenia kontroli – to jest 4 sierpnia 2016 r. – obowiązywały przepisy ustawy o grach hazardowych w brzmieniu obowiązującym do 1 kwietnia 2017 r., w tym powołany jako podstawa prawna zaskarżonej decyzji art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h., który wysokość kary pieniężnej wymierzanej w przypadku urządzania gry na automatach poza kasynem gry określał na kwotę [...]zł od każdego automatu. Zważyć natomiast trzeba, że stosując przepisy obowiązujące po 1 kwietnia 2017 r., a więc w dacie wydania zaskarżonej decyzji, kara pieniężna byłaby wyższa od wymierzonej. Znowelizowany art. 89 ust. 1 pkt 1 (zawierający spenalizowane zachowanie w dotychczas obowiązującym art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h.) stanowi bowiem, że urządzający gry hazardowe bez koncesji, bez zezwolenia lub bez dokonania wymaganego zgłoszenia – podlegają karze pieniężnej w wysokości 100.000 zł, stosownie do art. 89 ust. 4 pkt 1 lit. a znowelizowanej ustawy. Skoro wobec skarżącej stwierdzono, że urządzała gry na automatach poza kasynem gry, a w sprawie nie było sporne, że nie legitymowała się którymkolwiek z dokumentów legalizujących taką jej działalność, DIAS prawidłowo postąpił stosując względniejszy dla niej, a obowiązujący w dacie zdarzenia, art. 89 ust. 1 pkt 2 w zw. z ust. 2 pkt 2 u.g.h. (por. m.in. wyrok NSA z 13 czerwca 2018 r., sygn. akt II GSK 76/18, CBOSA). Nie można wobec tego uznać zasadności zarzutu naruszenia art. 120 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 89 u.g.h. oraz w zw. z art. 7 Konstytucji RP.
Przechodząc do drugiego z nakreślonych na wstępie zagadnień spornych wskazać trzeba, że zgodnie z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry. Jak zostało już wspomniane, co wynika z art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h., wysokość kary pieniężnej wymierzanej w takim przypadku wynosi [...] zł od każdego automatu.
Podmiotem wobec którego może być egzekwowana odpowiedzialność za wskazany w tych przepisach delikt administracyjny, jest każdy (osoba fizyczna, osoba
prawna, jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej), kto urządza grę na automatach w niedozwolonym do tego miejscu, a więc poza kasynem gry. Przepis art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. jest adresowany do każdego, kto w sposób w nim opisany, a więc sprzeczny z ustawą, urządza gry na automatach. Urządzający gry na automatach poza kasynem gry, nawet wówczas, gdy gry te urządza bez koncesji lub zezwolenia – od 14 lipca 2011 r. także bez zgłoszenia lub wymaganej rejestracji automatu lub urządzenia do gry - podlegać będzie karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h.
Sąd w składzie rozstrzygającym niniejszą sprawę podziela przy tym wyrażany w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, zgodnie z którym wyrażenie "urządzanie gier" należy rozumieć szeroko. Sięgając do wykładni językowej wskazać trzeba, że pojęcie "urządzanie gier" w języku polskim rozumiane jest jako synonim takich pojęć, jak: "utworzyć, uporządkować zagospodarować", "zorganizować, przedsięwziąć, zrobić" (Słownik poprawnej polszczyzny, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1994). W tym kontekście "urządzanie gier" obejmuje podejmowanie aktywnych działań, czynności dotyczących zorganizowania i prowadzenia przedsięwzięcia w zakresie gier hazardowych (eksploatacji automatów), w znaczeniu art. 2 ust. 3 i ust. 5 u.g.h. Natomiast urządzający gry w rozumieniu art. 89 ust. 1 u.g.h. to podmiot realizujący (wykonujący) te działania, czynności. Urządzanie gier na automatach obejmuje nie tylko fizyczne jej prowadzenie, ale także inne zachowania aktywne, polegające na zorganizowaniu i pozyskaniu odpowiedniego miejsca do zamontowania urządzenia, przystosowania go do danego rodzaju działalności, umożliwienie dostępu do takiego automatu nieograniczonej liczbie graczy, utrzymywanie automatu w stanie stałej aktywności, umożliwiającej jego sprawne funkcjonowanie, wypłacanie wygranych, związane z obsługą urządzenia czy zatrudnieniem odpowiednio przeszkolonego personelu i ewentualnie jego szkolenie. W konsekwencji warunkiem przypisania odpowiedzialności administracyjnej na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. jest wykazanie, że dany podmiot aktywnie uczestniczył w procesie urządzania nielegalnych gier hazardowych, a więc podejmował określone czynności nie tylko związane z procesem udostępniania automatów, lecz także z ich obsługą oraz stwarzaniem technicznych, ekonomicznych i organizacyjnych warunków umożliwiających sprawne i niezakłócone funkcjonowanie samego urządzania oraz jego używanie do celów związanych z komercyjnym procesem organizowania gier hazardowych (por. wyrok WSA w Poznaniu z 22 czerwca 2016 r., sygn. akt I SA/Po
402/15; wyrok WSA w Rzeszowie z 31 maja 2015 r., sygn. akt II SA/Rz 1094/15; wyrok WSA w Szczecinie z 3 września 2015 r., sygn. akt II SA/Sz 439/15; CBOSA).
W ocenie Sądu o takich właśnie zachowaniach można mówić w kontrolowanej sprawie w przypadku skarżącej spółki. DIAS wykazał bowiem, że skarżąca zapewniła odpowiednie warunki do wstawienia, uruchomienia i eksploatacji przedmiotowych urządzeń w lokalu, organizując co najmniej wydzielone miejsce z dostępem do automatów dla osób trzecich i sprawując nadzór nad właściwym ich funkcjonowaniem (otwieranie i zamykanie pomieszczenia). Skarżąca współuczestniczyła w urządzaniu gier na automatach objętych zaskarżoną decyzją. Automaty te umieszczone zostały w lokalu za zgodą skarżącej, o czym świadczy stan faktyczny stwierdzony przez funkcjonariuszy celnych w lokalu. Natomiast zatrudnieni w spółce pracownicy sprawowali nad nimi nadzór, rozmieniali pieniądze. DIAS słusznie uznał, że logika wskazuje, iż powyższe wymagało zgody skarżącej oraz podjęcia odpowiednich ustaleń w organizacji pracy, aby automaty funkcjonowały przez cały czas otwarcia lokalu.
Zebrany w sprawie materiał dowodowy i dokonane na jego podstawie ustalenia faktyczne spełniały przy tym wymogi wynikające z art. 122, art. 187 § 1, czy art. 191 Ordynacji podatkowej. Zdaniem Sądu, podjęcie przez organ kroków zmierzających do ustalenia okoliczności faktycznych związanych z urządzaniem gier na automatach wbrew warunkom ustawy o grach hazardowych uznać należy za postępowanie wypełniające przesłanki art. 122 Ordynacji podatkowej. Trzeba mieć na względzie, że przepis ten mówi o działaniach niezbędnych, a wynikający z art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej obowiązek organu do gromadzenia materiału dowodowego nie jest niczym nieograniczony i bezwzględny. Obowiązek ten obciąża organ jedynie do momentu uzyskania pewności w zakresie stanu faktycznego sprawy. W ocenie Sądu, zgromadzony w kontrolowanej sprawie materiał dowodowy pozwalał zaś na poczynienie istotnych ustaleń faktycznych, wystarczających dla uznania skarżącej spółki za podmiot urządzający gry na automatach poza kasynem gry. Zgromadzone dowody jednoznacznie bowiem wskazują, że skarżąca podjęła aktywne działania związane z organizacją gier na wymienionych urządzeniach, co pozwala na uznanie jej za urządzającą gry.
Jednocześnie podkreślić należy, że przeprowadzony przez DIAS wywód w przedmiocie oceny zebranych dowodów jest w pełni logiczny i nie nosi cech dowolności. Sąd podziela w tym zakresie argumentację organu, która w świetle wszechstronnej
oceny materiału dowodowego jest w pełni uzasadniona i nie wykracza poza ramy swobodnej oceny dowodów (art. 191 Ordynacji podatkowej).
W ocenie Sądu, argumentacja skarżącej ogranicza się w głównej mierze do polemiki z prawidłowo poczynionymi przez DIAS ustaleniami faktycznymi. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie zwłaszcza wynika – wbrew sugestiom skarżącej – że wynajmowała ona całość lokalu, w którym znajdywały się obydwa pomieszczenia, w tym pomieszczenie z automatami. Sugestia, jakoby skarżąca wynajmowała jakiś odrębny lokal nie znajduje żadnego potwierdzenia w materiale dowodowym. Z wyjaśnień wynajmującego wynika, że powierzchnia 104 m2 – którą obejmuje umowa najmu zawarta [...] marca 2016 r. (umowa ta odnosi się do lokalu na parterze budynku przy ul. [...] w T. ) – dotyczy całości lokalu i wynajmowana była także w całości w sierpniu 2016 r. tylko i wyłącznie skarżącej (pismo z [...] sierpnia 2019 r., k. 176 akt administracyjnych). Dodatkowo także z zeznań A. P., wspólnika spółki będącej podmiotem wynajmującym (k. 43-42 akt administracyjnych), oraz D. W., pracownika skarżącej (k. 40-39 akt administracyjnych), wywnioskować trzeba, że to właśnie w tym lokalu były użytkowane automaty. Na podkreślenie zasługuje i to, że na witrynach zewnętrznych rzeczonego lokalu znajdowała się tylko jego nazwa: "[...]" oraz informacja: "24H". Okoliczność umieszczenia wewnątrz lokalu tabliczek informujących, że poszczególne pomieszczenia (lokale) z urządzeniami oraz z barem miałyby być wynajmowane przez różne podmioty, w żaden sposób nie podważa powyżej stwierdzonych okoliczności i nie zaprzecza aktywności w organizacji gier, jaką przypisano w sprawie skarżącej.
Skarżąca błędnie przy tym przyjmuje jakoby świadkowie (pracownicy skarżącej – D. R. oraz D. W.), których zeznania znajdują się w aktach (k. 45-44, k. 40-39 akt administracyjnych), wykluczyli jakikolwiek swój, jak i skarżącej związek z automatami. Po pierwsze, podani świadkowie wprost zeznali, że rozmieniali pieniądze klientom urządzeń do gier. Po drugie, zeznali, że do ich obowiązków należało sprzątanie pomieszczeń. D. W. – nota bene pracownik skarżącej obecny podczas kontroli – zeznał ponadto, że z automatami w lokalu nigdy nie było problemów od strony technicznej.
Podsumowując powyższe rozważania należy stwierdzić, że decyzje organów obu instancji zostały wydane zgodnie z przepisami prawa procesowego i materialnego, regulującymi przypadki urządzania gier na automatach poza kasynem gry. Wobec skarżącej zasadnie zastosowano art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h.
Wobec powyższego, działając na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "P.p.s.a."), skargę oddalono.