III SA/Po 618/24

III SA/Po 618/24 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2025-02-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-11-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Piotr Ławrynowicz
Walentyna Długaszewska /przewodniczący/
Zbigniew Kruszewski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne
Kara administracyjna
Ruch drogowy
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 145 § 1 pkt 1 lit. c
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 572
art. 189f
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Dz.U. 2024 poz 1251
art. 71, art. 140mb
Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j.)
Sentencja
Dnia 25 lutego 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Walentyna Długaszewska Sędzia WSA Zbigniew Kruszewski (sprawozdawca) Asesor sądowy WSA Piotr Ławrynowicz po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 lutego 2025 roku sprawy ze skargi B. B., G. B. - wspólników spółki cywilnej Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowe "[...]" s.c. B. B., G. B. w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 3 września 2024 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej z tytułu niezarejestrowania pojazdu w terminie, po uchyleniu decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżących solidarnie kwotę 387,- (trzysta osiemdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Pismem z dnia 21 października 2024 roku B. B. oraz G. B. – wspólnicy spółki cywilnej Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowe "[...]" s.c. [...] w [...] (dalej: skarżący), reprezentowani przez adw. W.S., wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 3 września 2024 roku (znak: [...]) utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...] z dnia 12 grudnia 2023 r. (znak: [...]) o nałożeniu kary pieniężnej z tytułu niezarejestrowania pojazdu w terminie, w wysokości 456 zł.
Ze zgodnych ustaleń organów obu instancji wynikał następujący stan faktyczny:
W dniu 22 października 2020 r. samochód marki [...] (dalej: pojazd) został sprowadzony z terytorium państwa członkowskiego UE. Skarżący nie dopełnili obowiązku rejestracji pojazdu, sprzedając go w dniu 14 maja 2021 r.
Starosta [...] decyzją z dnia 19 sierpnia 2022 r. (znak: [...]) nałożył na skarżących karę pieniężną w wysokości 456 zł za naruszenie obowiązku zarejestrowania pojazdu sprowadzonego z Unii Europejskiej w wymaganym terminie. Po rozpatrzeniu odwołania skarżących Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 10 października 2022 r. (znak: [...]) utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2023 r. (sygn. akt: III SA/Po 1113/22) uchylił zarówno decyzję SKO z dnia 10 października 2022 r., jak i poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia 19 sierpnia 2022 r. W ocenie tutejszego Sądu organ pominął przepis art. 15zzzzzn˛ ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2095, dalej: ustawy COVID-19). Organ powinien był wyznaczyć stronie termin 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu.
Ponownie rozpatrując niniejszą sprawę, Starosta [...] pismem z 30 października 2023 r. zawiadomił skarżących o możliwości złożenia wniosku o przywrócenie terminu (k. 49-50 akt administracyjnych). Pismem z dnia 29 listopada 2023 r. skarżący poinformowali organ, że niemożliwe jest wniesienie o przywrócenie terminu do dokonania czynności rejestracji pojazdu i dokonanie tej czynności, ponieważ skarżący nie są już właścicielami pojazdu, a ponadto pojazd został już zarejestrowany (k. 53-54 akt administracyjnych). Skarżący wnieśli przy tym o umorzenie postępowania, ewentualnie o odstąpienie od nakładania kary pieniężnej.
Decyzją z dnia 12 grudnia 2023 r. (znak: [...]) Starosta [...] ponownie nałożył karę pieniężną na skarżących w wysokości 456 zł. W uzasadnieniu swojej decyzji organ przytoczył przepisy będące materialno-prawną podstawą rozstrzygnięcia oraz podał, że w związku z niedotrzymaniem przez stronę ustawowego terminu dotyczącego rejestracji pojazdu sprowadzonego z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej nałożenie kary jest w pełni uzasadnione.
Od powyższej decyzji skarżący wnieśli odwołanie, w którym wskazano m.in., że przekroczenie terminu nastąpiło z przyczyn niezależnych od skarżących, bowiem sprowadzony pojazd był uszkodzony.
Wymienioną we wstępie zaskarżoną decyzją z dnia 3 września 2024 roku (znak: [...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej również: SKO) utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy przywołał przepisy art. 140mb pkt 1 w związku z art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2023 r. poz. 1047 ze zm., dalej: p.r.d.), zgodnie z którymi kto będąc właścicielem pojazdu (niebędącego nowym pojazdem) sprowadzonego z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej nie rejestruje pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie 30 dni od dnia jego sprowadzenia - podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 do 1000 zł. SKO podkreśliło, że nałożenie przedmiotowej kary na podstawie przytoczonych przepisów ma charakter obligatoryjny – oznacza to, że jeżeli organ właściwy stwierdzi uchybienie powyższego terminu, wówczas zobligowany jest nałożyć karę. Przy czym w ocenie SKO organ I instancji nie mógł nałożyć minimalnej kary i słusznie zdecydował się na nałożenie kary w wysokości 456,00 zł, na którą złożyły się: 200,00 zł z tytułu samego naruszenia oraz 256,00 zł z uwagi na nieponiesione koszty rejestracji.
Skarżący reprezentowanie przez adw. W.S., nie zgadzając się z rozstrzygnięciem organu odwoławczego, wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, zarzucając naruszenie:
- art. 15zzzzzn2 ustawy COVID-19, polegające na braku zawiadomienia strony o uchybieniu terminu i wyznaczenia stronie terminu 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu;
- art. 7, art. 8 § 1 oraz art. 9 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej: k.p.a.), polegające na nieprzestrzeganiu obowiązku należytego informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania a także na naruszeniu obowiązku prowadzenia postępowania administracyjnego w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej;
- art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym niewyjaśnienie, czy rzeczywiście naruszenie było czwartym tego typu;
- art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego wbrew ciążącemu na organie II instancji na mocy art. 77 § 1 k.p.a. obowiązkowi w tym zakresie i w konsekwencji niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz sporządzenie uzasadnienia niezgodnie z wymogami wynikającymi z art. 107 § 3 k.p.a., sprowadzając jego merytoryczną treść jedynie do dwóch krótkich ogólnych akapitów;
- art. 8 oraz art. 107 § 3 k.p.a., poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji, w szczególności niewyjaśnianie dlaczego organ uznał, że to czwarte tego typu naruszenie, w jaki sposób skarżący mieli uzyskać korzyść finansową skoro pojazd ostatecznie został zarejestrowany;
- art. 40 k.p.a., poprzez doręczenie decyzji "spółce cywilnej", zamiast wszystkim wspólnikom (jeden egzemplarz);
- art. 140n ust. 6 p.r.d. w zw. z 91 o.p. w zw. z art. 864 k.c., a także art. 189f § 1 pkt 1 i § 2 k.p.a., polegające na niedookreśleniu sposobu w jaki sposób kara obciąża strony, a nadto nieuwzględnienie wszystkich istotnych okoliczności w sprawie oraz doliczenie w ramach kary kwoty 100 zł za powtarzalność naruszenia, a także obowiązku poniesienia kosztu rejestracji pojazdu, jako rzekomego wzbogacenia po stronie skarżących co w ogóle nie powinno mieć miejsca, gdyż nie znajduje ono żadnego umocowania w powołanych przez organ przepisach prawa, a nadto stanowi podwójne karanie za to samo;
- art. 78 ust 2 p.r.d., który nie miał zastosowania w niniejszej sprawie, albowiem pojazd został zarejestrowany, z tym że po upływie ustawowego terminu.
Skarżący jednocześnie wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w całości – ewentualnie – uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, a także zwrot poniesionych kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ II instancji podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko, wnosząc przy tym o oddalenie skargi.
Wobec braku sprzeciwu organu co do wniosku skarżących o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 20 stycznia 2025 r. sprawę skierowano do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2024 r. - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej: p.p.s.a.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl natomiast art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Sąd bierze zatem pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu lub czynności.
Po rozpoznaniu sprawy w tak opisanych granicach kognicji Sąd ocenił, że zaskarżona decyzja naruszała prawo.
W tym miejscu Sąd wyjaśnia, że przepis art. 71 ust. 7 p.r.d. ustanawia bezwzględny obowiązek nakładany na właściciela pojazdu, niebędącego nowym pojazdem, sprowadzonego z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej, zarejestrowania pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie 30 dni od dnia jego sprowadzenia. Ani przepis ten, ani żaden inny p.r.d. nie zawiera odstępstwa od powyższego nakazu. Oznacza to, że również pojazd uszkodzony, sprowadzony z terytorium państwa członkowskiego UE, powinien zostać przez właściciela zarejestrowany w powyższym terminie. Skoro zaś zgodnie z art. 72 ust. 1 p.r.d. do rejestracji pojazdu wymagane jest m.in. zaświadczenie o pozytywnym wyniku badania technicznego pojazdu, jeżeli jest wymagane albo dowodu rejestracyjnego pojazdu lub inny dokument wydany przez właściwy organ państwa członkowskiego, potwierdzający wykonanie oraz termin ważności badania technicznego (pkt 4), a z kolei przepis art. 73 ust. 1e pkt 1 p.r.d. nakazuje organowi rejestrującemu wydanie decyzji o odmowie rejestracji pojazdu w przypadku braku pozytywnej weryfikacji dokumentów, o których mowa w art. 72 ust. 1, z uwzględnieniem przy tej weryfikacji art. 72 ust. 1b-5, to uznać należy, że jeżeli właściciel uszkodzonego pojazdu sprowadzonego z terytorium państw członkowskich UE nie doprowadza do naprawienia tego pojazdu po jego sprowadzeniu i przed upływem 30 dni od dnia sprowadzenia pojazdu nie uzyskuje zaświadczenia, o którym mowa w art. 72 ust. 1 pkt 4 p.r.d., dopuszcza się naruszenia obowiązku zarejestrowania pojazdu na terytorium RP w terminie 30 dni od dnia jego sprowadzenia (art. 71 ust. 7 P.r.d.). Tym samym również właściciel uszkodzonego pojazdu sprowadzonego z terytorium państw członkowskich UE podlega określonej w art. 140mb pkt 1 p.r.d. karze pieniężnej w wysokości od 200 do 1000 zł za niezarejestrowanie pojazdu wbrew przepisowi art. 71 ust. 7 p.r.d.
W związku z powyższym nie sposób uznać argumentacji skarżących dotyczącej okoliczności sprowadzenia z terytorium UE uszkodzonego przedmiotowego pojazdu jako okoliczności wyłączającej obowiązek rejestracji tego pojazdu zgodnie z art. 71 ust. 7 p.r.d., a w konsekwencji wyłączającej odpowiedzialność skarżących za powyższe naruszenie na gruncie art. 140mb pkt 1 p.r.d.
Zgodnie z aktualnym brzmieniem przepisu art. 140mb ust. 1 p.r.d. (Dz. U. z 2024 r. poz. 1251) kto będąc właścicielem pojazdu obowiązanym do złożenia wniosku o rejestrację pojazdu w terminie, o którym mowa w art. 73aa ust. 1, nie złoży tego wniosku w terminie, podlega karze pieniężnej w wysokości 500 zł. W chwili wydania zaskarżonej decyzji powyższy przepis przewidywał karę pieniężną w wysokości od 200 do 1000 zł. Co istotne, art. 16 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie niektórych ustaw w celu ograniczania niektórych skutków kradzieży tożsamości (Dz. U. z 2023 r. poz. 1394) przewiduje, że do postępowań w sprawach nakładania kar pieniężnych, o których mowa w art. 140mb ustawy zmienianej (p.r.d.) w art. 2, wszczętych i niezakończonych przed dniem 1 stycznia 2024 r., stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 2, w brzmieniu dotychczasowym. Mając zatem na względzie, że w niniejszej sprawie postępowanie w sprawie nałożenia kary pieniężnej na skarżących zostało wszczęte i niezakończone przed dniem 1 stycznia 2024 r., przyjąć trzeba, że zastosowanie znajdą przepisy sprzed nowelizacji, tj. przepisy przewidujące karę pieniężną w wysokości od 200 do 1000 zł.
Idąc dalej – jak słusznie zauważyło SKO – w niniejszej sprawie przy ustalaniu wysokości nałożonej kary administracyjnej organ ma tzw. luz decyzyjny, a ustawodawca posługuje się tu konstrukcją uznania administracyjnego. Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny "jest rzeczą oczywistą, że kary administracyjnej nie można określić z matematyczną dokładnością, gdyż stopień naruszenia prawa stanowi wielkość ocenną" (por. wyrok NSA z dnia 8 września 1999 r., sygn. akt III SA 7707/98, wszystkie przywołane orzeczenia dostępne w internetowej bazie orzeczeń CBOSA, orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd nie jest zatem władny do badania merytorycznej zasadności (celowości) podjętej decyzji, jednakże zobowiązany jest nadal do zbadania jej zgodności z przepisami proceduralnymi, w tym w szczególności prawidłowości rozważenia w okolicznościach konkretnej sprawy interesu społecznego i słusznego interesu strony, o których mowa w art. 7 k.p.a. (zob. wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 1998 r. sygn. akt I SA/Kr 1227/97, wyrok NSA z dnia 8 lutego 2021 r. sygn. akt I OSK 2463/20).
Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w uzasadnieniu wyroku z dnia 28 czerwca 2024 r. (sygn. akt: II GSK 2404/23), na który powołali się w skardze skarżący. Wymierzając karę pieniężną, o której mowa w art. 140mb pkt 1 p.r.d., organ administracji nie jest z woli ustawodawcy pozbawiony możliwości operowania w przedziałach określonych tym przepisem, uwzględniając dyrektywy wymiaru kary, o których stanowi art. 140n ust. 4 p.r.d., a zatem zakres naruszenia, powtarzalność naruszeń oraz korzyści finansowe uzyskane z tytułu naruszenia ustawy, ale również zobowiązany jest zastosować regulacje przewidziane działem IVa Kodeksu postępowania administracyjnego.
Mając powyższe na uwadze, należało przyjrzeć się dokonanym przez organy wyliczeniom wysokości nałożonej na skarżących kary pieniężnej. Przyjęto, że organ nie mógł nałożyć minimalnej kary i zdecydował się na nałożenie kary w wysokości 456,00 zł, na którą złożyły się: 200,00 zł z tytułu samego naruszenia oraz 256,00 zł z uwagi na nieponiesione koszty rejestracji. W tym miejscu zgodzić się jednak należy ze skarżącymi, że powyższe kalkulacje nie znalazły odzwierciedlenia w ustaleniach faktycznych, co w konsekwencji stanowiło naruszenie art. 140n ust. 4 p.r.d. (w brzmieniu sprzed nowelizacji). Pojazd został bowiem zarejestrowany – z nieznacznym przekroczeniem terminu – co również zauważyło SKO w uzasadnieniu swojej decyzji (24 dni opóźnienia). Przyjęcie zatem, że skarżący uzyskali korzyść majątkową w wysokości 256 zł z tytułu niezarejestrowania pojazdu w terminie, podczas gdy z akt sprawy wynika (czego nie kwestionowały organy), że pojazd został zarejestrowany z tym, że z przekroczeniem ustawowego terminu o 24 dni, jest dowolne oraz sprzeczne z poczynionymi ustaleniami. Nie można zatem skutecznie zarzucić skarżącym uzyskania korzyści majątkowej w kwocie odpowiadającej kosztom rejestracji pojazdu, skoro tenże koszt skarżący ponieśli, z tym że w późniejszym terminie. Powyższe ustalenia prowadzą do wniosku, że organy administracji obu instancji nieprawidłowo uwzględniły dyrektywy wymiaru kary wynikające z art. 140n ust. 4 p.r.d., gdyż nie dokonały rozważenia słusznego interesu skarżących w okolicznościach sprawy. Organy przyjęły bowiem błędne założenia co do uzyskanych korzyści finansowych z tytułu naruszenia ustawy.
Organy nie odniosły się także w stopniu wyczerpującym do kwestii podnoszonej przez skarżących zarówno w odwołaniu, jak i w skardze, tj. uszkodzenia pojazdu, skutkującego jego niedopuszczeniem do ruchu kołowego. W aktach sprawy znajduje się m.in. ocena techniczna nr 489/T/2020 z dnia 22 października 2020 r., zawierająca także dokumentację zdjęciową, z której wprost wynika, że pojazd był uszkodzony (k. 11-16 akt administracyjnych). SKO w uzasadnieniu swojej decyzji lakonicznie stwierdziło jedynie, że pojazd, który został zakupiony jako uszkodzony powinien również zostać przez właściciela zarejestrowany we właściwym terminie. Nie rozważyło przy tym stopnia uszkodzenia pojazdu oraz tego, czy pojazd był dopuszczony do ruchu kołowego i czy mógł uzyskać pozytywne badanie techniczne.
Kolejno, podkreślić należy, że organ odwoławczy w toku ponownie przeprowadzonego postępowania rozważyć powinien zastosowanie art. 189f § 1 k.p.a. W realiach niniejszej sprawy przy ocenie wagi naruszenia oraz zaprzestania naruszenia prawa koniecznym będzie uwzględnienie sygnalizowanego wcześniej braku uzyskania przez skarżących korzyści majątkowej oraz złego stanu technicznego pojazdu (stopnia jego uszkodzenia). Sąd w tym miejscu nie przesądza czy zasadnym będzie odstąpienie od nałożenia kary administracyjnej, jednak bez wątpienia organ powinien ponownie przeprowadzić ocenę dopuszczalności odstąpienia, mając przy tym na względzie wyżej wskazane okoliczności.
Przyjmuje się bowiem, że ocena wagi naruszenia prawa wymaga ustalenia, czy konkretne naruszenie prawa wywołało (lub mogło wywołać) skutki faktyczne lub prawne w obszarze konkretnych dóbr prawnie chronionych, tj. dóbr chronionych przez naruszoną normę sankcjonowaną. Jeżeli zatem konkretne naruszenie prawa wywołało (lub mogło wywołać) poważne negatywne skutki w obszarze dóbr prawnie chronionych, to przyjąć należy, że waga naruszenia prawa jest znaczna. Istotne jest przy tym, że im wyższa wartość naruszonego lub zagrożonego dobra, tym większe prawdopodobieństwo zakwalifikowania naruszenia prawa jako znacznego. Jeżeli natomiast naruszenie prawa wywołało jednostkowe i nieznacznie negatywne skutki w obszarze dóbr prawnie chronionych lub skutków tych w ogóle nie wywołało i wywołać nie mogło, to przyjąć należy, że waga naruszenia prawa jest znikoma (por. A. Cebera, J. G. Firlus (w:) Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. II, red. H. Knysiak-Sudyka, Warszawa 2019, art. 189f).
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 40 k.p.a. Sąd stwierdza – podobnie jak w poprzednich sprawach zainicjowanych przez skarżących i rozstrzyganych przez tutejszy Sąd (III SA/Po 340/23 oraz III SA/Po 341/23) – że doręczenie decyzji w lokalu siedziby spółki cywilnej lub w miejscu prowadzenia działalności jednemu ze wspólników jest prawnie skuteczne także wobec drugiego wspólnika, nawet gdy nie został o tym fakcie poinformowany. Prawidłowo doręczona decyzja wywołuje bowiem skutki prawne. Organy nie naruszyły więc w tym zakresie prawa, dokonując prawidłowych doręczeń.
Z punktu widzenia prawidłowości doręczenia decyzji, uregulowanego art. 45 k.p.a., posiadanie osobowości prawnej czy też jej brak jest bez znaczenia, a cechy spółki cywilnej pozwalają zaliczyć ją do jednostek organizacyjnych w znaczeniu wynikającym z art. 45 k.p.a. Przepis ten jest zatem właściwy dla oceny, jak ma nastąpić prawidłowe doręczenie w sytuacji, gdy adresatem jest spółka cywilna. Nie wymaga on, aby pisma (decyzje) kierować do osób fizycznych, stających za jednostką organizacyjną pozbawioną osobowości prawnej. Przepis ten przewiduje doręczenie w lokalu jednostki organizacyjnej (jej siedzibie). Doręczenie powinno być dokonane do rąk osoby uprawnionej do odbioru pism. Ponadto należy zauważyć, że zaadresowanie (skierowanie) decyzji do jednostki organizacyjnej, a nie do wspólników spółki cywilnej oznacza wprawdzie "wadliwą nomenklaturę", ale stosowaną wobec tych samych osób (fizycznych), a nie skierowanie decyzji do innych osób, o czym mówi art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. Decyzja nie jest tu więc kierowana do "kogo innego", lecz do tych samych osób, które stoją za spółką cywilną jako wspólnicy. Nie jest to skierowanie decyzji do innego "podmiotu", albowiem spółka cywilna nie jest samodzielnym podmiotem "innym" od jej wspólników (zob: wyroki NSA z dnia: 25 czerwca 1998 r. sygn. akt SA/Bk 1302/97; 9 czerwca 2000 r. sygn. akt V SA 1953/99; 27 września 2000 r. sygn. akt V SA 2035/99, 20 marca 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 90/08).
Mając na względzie powyższe, uznać należało, że organ naruszył art. 7 oraz art. 8 k.p.a., bowiem nie podjął wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, a także nie prowadził postępowania administracyjnego w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej. Powyższe braki wynikowo przełożyły się także na naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. z uwagi na znaczące niedostatki uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Organ naruszył także wspomniany wcześniej art. 140n ust. 4 p.r.d., poprzez niewłaściwe zastosowanie dyrektyw kary.
Ponownie rozpoznając sprawę, organ odwoławczy w wykonaniu normy określonej w art. 153 p.p.s.a. uwzględni ocenę prawną wyrażoną w niniejszym uzasadnieniu i wynikające z niej wskazania co do dalszego postępowania.
W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c orzekł, jak w pkt I sentencji wyroku.
O kosztach postępowania Sąd rozstrzygnął w pkt II sentencji wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.), uwzględniając wynik sprawy i wniosek strony skarżącej.