III SA/PO 59/24

III SA/Po 59/24 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2024-05-07
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-02-06
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Mirella Ławniczak
Piotr Ławrynowicz /sprawozdawca/
Walentyna Długaszewska /przewodniczący/
Symbol z opisem
6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne
Inspekcja pracy
Sygn. powiązane
II GSK 1968/24 - Wyrok NSA z 2025-06-03
Skarżony organ
Inspektor Sanitarny
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1465
art. 235(1), art. 235(2)
Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy ( t. j.)
Dz.U. 2022 poz 1836
§ 4, § 5 ust. 1, § 8 ust. 1
Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych
Sentencja
Dnia 7 maja 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Walentyna Długaszewska Sędzia WSA Mirella Ławniczak Asesor sądowy WSA Piotr Ławrynowicz (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Agnieszka Raczkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 maja 2024 roku sprawy ze skargi J. C. na decyzję Inspektor Sanitarny z dnia 4 grudnia 2023r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z 4 grudnia 2023 r. (nr jak w sentencji) W. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny ([...]PWIS/organ) po rozpoznaniu odwołania J. C. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...] od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w G. (PPIS/organ I instancji) z 10 października 2023 r. nr [...] o stwierdzeniu u K. O. (strona) choroby zawodowej – przewlekłe choroby obwodowego układu nerwowego wywołane sposobem wykonywania pracy pod postacią zespołu cieśni w obrębie nadgarstka, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Rozstrzygnięcie wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Wskutek zgłoszenia przez K. O. podejrzenia choroby zawodowej PPIS ustalił przebieg jej pracy zawodowej. Od 1.02.2008 r. strona pracuje na stanowisku pomocnik stolarza. PPIS sporządził kartę oceny narażenia zawodowego, z której wynika, że praca K. O. w [...] polegała na montażu elementów drewnianych przy pomocy narzędzi o napędzie pneumatycznym, wykonywaniu prac pomocniczych przy obsłudze maszyn stolarskich na stanowisku odbioru oraz na stanowisku montażu elementów przy obsłudze automatu do ich zbijania. Przez okres ok. 9 lat pracowała przy zbijaniu płotów na drucie przy pomocy pistoletu pneum. BeA 90/25-552, zbijaniu boków donic przy pomocy pistoletu pneum. BeA 90/32-611 oraz przy zbijaniu płotów sztachetowych i boków donic modułowych przy pomocy gwoździownika DC 550 BeA. Kolejne 5 lat pracowała przy obsłudze automatu zbijającego do płotów drewnianych, rozkładaniu elementów oraz układaniu gotowych elementów na palecie. Przez pół roku przed zgłoszeniem choroby zawodowej wykonywała prace pomocnicze przy optymalizerce, a raz w roku przez okres miesiąca wykonywała prace pomocnicze przy obrabiarkach do drewna. W karcie narażenia zawodowego PPIS wskazał też, że: waga pistoletu p BeA 90/25-552 do zbijania płotków ogrodowych na drucie, składających się z 19 elementów, wynosiła 1,30 kg (waga gotowego produktu - 1,950 kg), waga pistoletu pneum. BeA 90/32-611 do zbijała boki donic wynosiła 1,350 kg (donice o wymiarach: bok krótki z 5 łat o wadze 0,62 kg i 2 listew o wadze 0,1 kg - waga gotowego produktu - 3,300 kg; bok doniczki długi z 5 łat o wadze 1,220 kg i 2 listew o wadze 0,1 kg, waga gotowego produktu - 6,300 kg; bok doniczki modułowej z 4 łat o wadze 0,282 kg i 2 listew o wadze 0,1 kg, waga gotowego produktu - 1,330 kg), waga gwoździownika DC 550 BeA do zbijania płotków sztachetowych i boków donic modułowych - 2,730 kg, przy czym płotki te składały się z 2 rygli i 7 sztachetek o wadze 0,422 kg (waga gotowego produktu - 3,800 kg), a bok doniczki modułowej z 7 elementów o wadze 0,215 kg (waga gotowego produktu - 1,500 kg). Praca wykonywana była przez 8 h/dziennie, czasami zdarzały się nadgodziny (1 h). Do obowiązków strony należało też rozkładanie elementów pod zadany wymiar, w zależności od zamówień, tj.: 4,5 h, zbijanie pistoletem pneum. lub gwoździownikiem (2,5 h, z przerwą 1 h). Przy obsłudze gwoździownika, który waży najwięcej strona pracowała 20 dni/rok.
W wyniku skierowania strony na badania W. Centrum Medycyny Pracy ([...]CMP) orzeczeniem z 18 sierpnia 2023 r. rozpoznało u K. O. chorobę zawodową - przewlekłe choroby obwodowego układu nerwowego wywołane sposobem wykonywania pracy pod postacią zespołu cieśni w obrębie nadgarstka. Uznano, że istnieje wysokie prawdopodobieństwo związku pomiędzy pracą zawodową a rozpoznanym schorzeniem, co daje podstawę do rozpoznania choroby zawodowej.
W związku z powyższym PPIS decyzją z 10 października 2023 r. stwierdził u K. O. ww. chorobę zawodową.
W odwołaniu pracodawca - J. C. prowadzący [...] podniósł, że zaskarżona decyzja jest nieprawidłowa, bowiem brak jest jakichkolwiek dowodów potwierdzających, że chorobę zawodową spowodowało działanie czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. Zarzucił, iż nie dokonano należytej oceny wpływu zakresu prac na zdiagnozowane schorzenie, nie oceniono orzeczenia lekarskiego, ani nie dokonano wszechstronnej analizy zebranego materiału dowodowego. Wniósł o przeprowadzenie dowodu z orzeczenia lekarskiego nr [...], w celu wykazania braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku pomocnika stolarza, ewentualnie z opinii biegłego celem wykazania, na jakie schorzenia cierpi strona, czy są one spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym".
Utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję (jak wskazano na wstępie) [...]PWIS wskazał, że podstawę prawną decyzji w przedmiocie choroby zawodowej stanowi art. 235 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1465 ze zm., dalej: K.p.) oraz przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2022 r. poz. 1836 – dalej: rozporządzenie). Organ powołał przepisy art. 2351 K.p. oraz § 5 ust. 1 i § 8 ust. 1 rozporządzenia , by skonstatować, że decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo braku podstaw do jej stwierdzenia wydaje właściwy państwowy inspektor sanitarny, po rozpoznaniu przez uprawnioną jednostkę medyczną choroby wymienionej w wykazie chorób zawodowych oraz ustaleniu, że pomiędzy warunkami pracy a schorzeniem istnieje (lub jest wysoce prawdopodobny) związek przyczynowy. Organ wskazał, że orzeczenie lekarskie ma w postępowaniu dotyczącym choroby zawodowej kluczowe znaczenie i stanowi w rozumieniu art. 84 k.p.a. obligatoryjny dowód w sprawie mający walor opinii biegłego. Organy Inspekcji Sanitarnej nie są uprawnione do kontroli merytorycznej orzeczeń lekarskich jednostek uprawnionych do rozpoznawania chorób zawodowych, ani też do dokonywania własnych ustaleń prowadzących do odmiennego rozpoznania schorzenia. Dotyczy to zarówno objawów choroby, jak i przyczyn jej powstania (etiologii).
Odnośnie zarzutów odwołania organ wskazał, że [...]CMP wydało orzeczenie lekarskie z 18 sierpnia 2023 r. nr [...] o rozpoznaniu u strony choroby zawodowej. Na podstawie badania i po analizie dokumentacji ustalono, że pierwsze dolegliwości ze strony prawej kończyny górnej wystąpiły u K. O. w 2013 r. i uległy nasileniu w 2021 r. W wyniku badania EMG wykonanego w 2022 r. rozpoznano zaawansowany zespół cieśni nadgarstka. Stronę zakwalifikowano do leczenia zabiegowego zespołu cieśni w obrębie prawego nadgarstka (przeprowadzono w 2023 r.). Stronę przebadali lekarz specjalisty medycyny pracy i lekarz specjalista neurolog. Stwierdzono, że praca wykonywana przez stronę na stanowisku pomocnika stolarza polegała na wykonywaniu montażu drewnianych elementów płotów, pergoli i boków donic przy pomocy narzędzi o napędzie pneumatycznym, goździownika oraz automatu do zbijania elementów drewnianych. Wymagała ona wykonywania ruchów monotypowych w stawach nadgarstkowych z wykonywaniem częstych, powtarzalnych ruchów zginania i prostowania nadgarstków z użyciem siły oraz z koniecznością precyzyjnych powtarzalnych ruchów rąk z zaciskaniem palców na narzędziach pracy. Po badaniu oraz zapoznaniu się z wynikami badań i opinią specjalistów, dokumentacją medyczną oraz oceną narażenia zawodowego lekarska jednostka orzecznicza I stopnia stwierdziła, że istnieje wysokie prawdopodobieństwo związku pomiędzy pracą zawodową a schorzeniem rozpoznanym u strony pod postacią zespołu cieśni w obrębie nadgarstka, co daje podstawy do rozpoznania choroby zawodowej. Zważywszy, że ocena orzeczeń lekarskich dokonywana przez organy Inspekcji Sanitarnej sprowadza się jedynie do badania ich pod względem formalnym, tj. czy wyjaśniają istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności wymagające wiadomości specjalnych i czy są rzeczowo i przekonująco uzasadnione, organ stwierdził, że orzeczenie [...]CMP jest rzeczowe, spójne i logiczne. Jego wydanie poprzedzono analizą materiału dowodowego, w tym dokumentacji medycznej oraz oceną narażenia zawodowego. Brak jest podstaw do jego kwestionowania.
Na gruncie § 8 ust. 1 rozporządzenia organ wskazał, że dokumentami kluczowymi stanowiącymi podstawę wydania decyzji w przedmiocie choroby zawodowej jest orzeczenie lekarskie oraz ocena narażenia zawodowego. Z karty oceny narażenia zawodowego z 23.03.2023 r. wynika, że K. O. podczas zatrudnienia w zakładzie pracy [...] miała wykonywane badania profilaktyczne przez lekarza medycyny pracy, stwierdzające brak przeciwwskazań do wykonywania pracy. Przeprowadzenie więc dowodu ze wskazanego przez odwołującego orzeczenia lekarskiego z 4.04.2023 r. nr [...] jest bezpodstawne. Nadto, zgodnie z art. 2352 K.p. rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych. Przyjmuje się, że jedynymi przesłankami wydania pozytywnej dla pracownika decyzji na podstawie art. 2351 oraz 2352 K.p. jest stwierdzenie wystąpienia u niego w trakcie zatrudnienia lub po zakończeniu zatrudnienia, w terminie określonym w załączniku do rozporządzenia dla konkretnej choroby wymienionej w załączniku do rozporządzenia, co do której można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy.
Zdaniem organu z ww. karty oceny narażenia zawodowego wynika, że strona pracowała w narażeniu zawodowym od 1.02.2008 r. do czasu zgłoszenia choroby zawodowej (15 lat) w ww. zakładzie pracy. Czynnikiem wskazującym przyczynę choroby zawodowej był sposób wykonywania pracy, narażenie na ruchy monotypowe nadgarstków oraz obciążenie kończyn górnych w stawach nadgarstkowych i obsługa urządzeń do ręcznego zbijania elementów drewnianych. [...]CMP w wydanym orzeczeniu wskazało, że pierwsze dolegliwości ze strony prawej kończyny górnej wystąpiły u strony w 2013 r i uległy nasileniu w 2021 r. W wyniku przeprowadzonego badania EMG w 2022 r. rozpoznano zaawansowany zespół cieśni nadgarstka. K. O. zakwalifikowano do leczenia zabiegowego, zespołu cieśni w obrębie prawego nadgarstka, które przeprowadzono w 2023 r. Dlatego wydano orzeczenie lekarskie stwierdzające istnienie wysokiego prawdopodobieństwa związku pomiędzy pracą zawodową strony a rozpoznanym schorzeniem. Należało więc przyjąć, że strona pracowała przez cały okres zatrudnienia w ww. zakładzie pracy w narażeniu zawodowym. Warunki pracy wskazują na zawodową etiologię choroby, co potwierdzili lekarze specjaliści medycyny pracy. Przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego, na jakie schorzenia cierpi strona oraz wykazanie ich wpływu na powstanie choroby zawodowej, jest bezzasadne.
W kontekście powyższego organ uznał, że nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, albowiem zgodnie z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. organ I instancji zebrał i rozpatrzył w sposób wyczerpujący materiał dowodowy oraz dokonał oceny całokształtu materiału dowodowego. Zostały spełnione przesłanki stwierdzenia choroby zawodowej, tj. schorzenie jest objęte wykazem chorób zawodowych, choroba ta jest rozpoznana przez zakład służby zdrowia do tego uprawniony, udokumentowano narażenie zawodowe oraz uznano na zasadzie wysokiego prawdopodobieństwa istnienie związku przyczynowego pomiędzy wykonywaną pracą zawodową a rozpoznanym schorzeniem.
J. C. wnosząc do Sądu skargę na powyższą decyzję zarzucił organowi naruszenie prawa materialnego art. 2351 K.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, iż u K. O. stwierdzono chorobę zawodową oraz rażące naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na treść wydanej decyzji – art. 77 K.p.a. poprzez brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego zebranego w sprawie. Skarżący wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji, poprzez orzeczenie, iż u strony nie stwierdzono choroby zawodowej, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania. Jego zdaniem brak jest jakichkolwiek dowodów, potwierdzających, że chorobę zawodową spowodowało działanie czynników szkodliwych dla zdrowia, występujące w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. W zaskarżonej decyzji wskazano zakres prac, jakie wykonywała K. O., lecz nie dokonano w sposób należyty oceny, w jaki sposób wpłynęły one na zdiagnozowane schorzenie. Ograniczono się jedynie do zacytowania orzeczenia lekarskiego, bez dokonania jego oceny, co jest sprzeczne z art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Ponadto w związku ze złożonym wnioskiem dowodowym organ powinien był przeprowadzić dowody z uzupełniającej opinii biegłego, pojawiły się bowiem nowe okoliczności w sprawie – orzeczenie lekarskie z 1.04.2023 r.
W odpowiedzi organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl zaś art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej: P.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Sąd bierze zatem pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.
Mając na uwadze wskazany wyżej zakres kognicji Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem.
Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy Kodeksu pracy i rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych (pełne nazwy aktów i ich publikatorów podano wyżej). Zgodnie z art. 2351 K.p. za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". W tym miejscu należy wyjaśnić, że pojęcie "choroby zawodowej" jest pojęciem prawnym, posiadającym ustawową definicję. Z powołanego przepisu wynika, że dla uznania choroby za chorobę zawodową konieczne jest, aby rozpoznane schorzenie figurowało w wykazie chorób zawodowych oraz aby istniał związek przyczyno-skutkowy pomiędzy powstałymi objawami chorobowymi, a warunkami, w jakich pracownik świadczył pracę, ustalony bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem (por. wyrok NSA z 11 maja 2023r. sygn. akt II OSK 1335/20, publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wykaz chorób zawodowych stanowi załącznik do rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, a stwierdzona u K. O. choroba zawodowa (zespół cieśni w obrębie nadgarstka) figuruje w pkt 20.1 tegoż załącznika.
Stosownie do art. 2352 K.p. rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych.
Zważyć należy, iż obowiązkiem organu orzekającego w przedmiocie choroby zawodowej jest rozpoznanie lub nierozpoznanie u pracownika (byłego pracownika) choroby, o jakiej mowa w art. 235ą K.p. Jedynymi przesłankami wydania pozytywnej decyzji na podstawie obu zacytowanych wyżej przepisów, jest stwierdzenie wystąpienia choroby wymienionej w załączniku do rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, co do której można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. Postępowanie w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej jest szczególnym postępowaniem administracyjnym, zaś regulacje procesowe zawarte w rozporządzeniu w sprawie chorób zawodowych stanowią lex specialis wobec przepisów K.p.a. Zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, właściwy państwowy inspektor sanitarny, który otrzymał zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej, wszczyna postępowanie, a w szczególności kieruje pracownika lub byłego pracownika, którego dotyczy podejrzenie, na badanie w celu wydania orzeczenia o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania. Właściwymi do orzekania w zakresie chorób zawodowych są jednostki medyczne wymienione w § 5 ust. 2 i 3 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych – do których m.in. zalicza się [...]CMP w P., którego lekarze specjaliści w stosownym orzeczeniu wypowiedzieli się co do choroby zawodowej K. O.. Zgodnie z § 6 ust. 1 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych lekarz, o którym mowa w § 5 ust. 1, wydaje orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania, zwane dalej orzeczeniem lekarskim, na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika lub byłego pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego.
Odnosząc powyższe regulacje do okoliczności niniejszej sprawy stwierdzić należy, że zgodnie z ww. § 4 ust. 1 rozporządzenia w toku postępowania PPIS w G., na skutek zgłoszenia przez K. O. podejrzenia wystąpienia u niej choroby zawodowej, sporządził 23 marca 2023 r. kartę oceny narażenia zawodowego. W karcie wskazano, że K. O. pracowała na stanowisku pomocnika stolarza w zakładzie [...] w okresie od 1 lutego 2008 r. do czasu zgłoszenia choroby zawodowej (15 lat). W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wyczerpująco przedstawił opisaną w karcie charakterystykę narażenia na chorobę zawodową związaną z pracą wykonywaną przez K. O.. I tak wyjaśnił, że jej praca w zakładzie skarżącego polegała na montażu elementów drewnianych przy pomocy narzędzi o napędzie pneumatycznym, wykonywaniu prac pomocniczych przy obsłudze maszyn stolarskich na stanowisku odbioru oraz na stanowisku montażu elementów przy obsłudze automatu do ich zbijania. Przez okres ok. 9 lat pracowała przy zbijaniu płotów na drucie przy pomocy pistoletu pneum. BeA 90/25-552, zbijaniu boków donic przy pomocy pistoletu pneum. BeA 90/32-611 oraz przy zbijaniu płotów sztachetowych i boków donic modułowych przy pomocy gwoździownika DC 550 BeA. Kolejne 5 lat pracowała przy obsłudze automatu zbijającego do płotów drewnianych, rozkładaniu elementów oraz układaniu gotowych elementów na palecie. Przez pół roku przed zgłoszeniem choroby zawodowej wykonywała prace pomocnicze przy optymalizerce, a raz w roku przez okres miesiąca wykonywała prace pomocnicze przy obrabiarkach do drewna. Zwrócono też uwagę na wagę używanych w zakładzie przez stronę narzędzi (pistoletu pneum. BeA 90/25-552, pistoletu ppneum. BeA 90/32-611, gwoździownika DC 550 BeA) oraz wagę poszczególnych produktów wykonywanych stronę. Wskazano, że strona wykonywała praca 8 h/dziennie, czasami z nadgodzinami (1 h). Dodano, że do jej obowiązków należało również rozkładanie elementów pod zadany wymiar, w zależności od zamówień (4,5 h) oraz zbijanie pistoletem pneum. lub gwoździownikiem (2,5 h, z przerwą 1 h). Przy obsłudze gwoździownika strona pracowała 20 dni/rok.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wyjaśnił również, że stosownie do § 4 ust. 3 rozporządzenia na skutek skierowania PPIS w G. jednostka orzecznicza I stopnia tj. [...]CMP wydało orzeczenie lekarskie z 18 sierpnia 2023 r. nr [...] o rozpoznaniu u K. O. choroby zawodowej – przewlekłe choroby obwodowe układu nerwowego wywołane sposobem wykonywania pracy – zespół cieśni w obrębie nadgarstka. W ocenie Sądu prawidłowo organy orzekające przyjęły, że wydana przez [...]CMP w P. orzeczenie lekarskie jest rzeczowe, spójne i logiczne. Co istotne w orzeczeniu wskazano, że wydano je po badaniu oraz zapoznaniu się z wynikami badań i opinią specjalistów, dokumentacją medyczną, a także oceną narażenia zawodowego przeprowadzoną przez PPIS oraz lekarza Poradni Chorób Obwodowych [...]CMP w P.. Organ zaznaczył, że w orzeczeniu analizując charakterystykę pracy K. O. zwrócono uwagę, iż pierwsze dolegliwości ze strony prawej kończyny górnej wystąpiły u strony w 2013 r. i uległy nasileniu w 2021 r. W wyniku badania EMG wykonanego w 2022 r. rozpoznano u niej zaawansowany zespół cieśni nadgarstka. Dlatego zakwalifikowano ją do leczenia zabiegowego zespołu cieśni w obrębie prawego nadgarstka, które przeprowadzono w 2023 r. Wyjaśniono również, że strona została przebadana przez lekarza specjalistę medycyny pracy i lekarza specjalistę neurologa. Wskutek tego stwierdzono, że wykonywana przez nią praca na stanowisku pomocnika stolarza polegała na wykonywaniu montażu drewnianych elementów płotów, pergoli i boków donic przy pomocy narzędzi o napędzie pneumatycznym, goździownika oraz automatu do zbijania elementów drewnianych, która wymagała wykonywania ruchów monotypowych w stawach nadgarstkowych z wykonywaniem częstych, powtarzalnych ruchów zginania i prostowania nadgarstków z użyciem siły oraz z koniecznością precyzyjnych powtarzalnych ruchów rąk z zaciskaniem palców na narzędziach pracy. Wszystko to dało lekarzom specjalistom medycyny pracy zatrudnionym w lekarskiej jednostce orzeczniczej I stopnia podstawy do stwierdzenia istnienie wysokiego prawdopodobieństwa związku pomiędzy pracą zawodową K. O. a rozpoznanym schorzeniem – zespołem cieśni w obrębie nadgarstka.
Odnosząc się do zarzutów skargi (naruszenia art. 2351 K.p. oraz art. 77 K.p.a.) Sąd pragnie wyjaśnić, że w niniejszej sprawie w sposób wyczerpujący i przekonujący organy Inspekcji Sanitarnej wykazały w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, istnienie u K. O. choroby zawodowej w związku z warunkami wykonywania przez wiele lat pracy na stanowisku pomocnika stolarza w zakładzie skarżącego. Kluczowe do ustalenia powyższego okazały się dowody w postaci orzeczenia lekarskiego [...]CMP oraz karta oceny narażenia zawodowego.
Biorąc pod uwagę, że orzeczenie lekarskie dotyczące rozpoznania choroby zawodowej jest opinią w rozumieniu art. 84 § 1 K.p.a., co trafnie zaznaczył organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, organy Inspekcji Sanitarnej w zakresie wiedzy medycznej, którą opinia ta zawiera, związane były jej postanowieniami. Co więcej organy orzekające wydając decyzję w sprawie choroby zawodowej nie były uprawnione do kontroli merytorycznej orzeczenia lekarskiego uprawnionego do rozpoznawania choroby zawodowej jednostki organizacyjnej, ani dokonywania własnych ustaleń prowadzących do odmiennego rozpoznania jednostki chorobowej (por. wyrok NSA z 17 czerwca 2015 r., sygn. akt II OSK 2692/13, publ.: jak wyżej).
Tymczasem skarżący podważając orzeczenie lekarskie, jak i wydaną na jego podstawie zaskarżoną decyzję nie przedstawił żadnych argumentów i dowodów świadczących o braku związku pomiędzy charakterystyką wykonywanej przez K. O. pracy na stanowisku pomocnika stolarza a nabytymi przez nią dolegliwościami, skutkującymi rozpoznaniem w 2022 r. zaawansowanego zespołu cieśni nadgarstka.
Przepis § 8 ust. 1 rozporządzenia określa, że decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. Względnie, jak określa to ust. 2 § 8 rozporządzenia, jeżeli właściwy państwowy inspektor sanitarny przed wydaniem decyzji uzna, że materiał dowodowy, o którym mowa w ust. 1, jest niewystarczający do wydania decyzji, może żądać od lekarza, który wydał orzeczenie lekarskie, dodatkowego uzasadnienia tego orzeczenia, wystąpić do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację lub podjąć inne czynności niezbędne do uzupełnienia tego materiału.
W ocenie Sądu organy Inspekcji Sanitarnej prawidłowo - uwzględniwszy spójne zapisy karty oceny narażenia zawodowego pracownika oraz orzeczenia lekarskiego [...]CMP - przyjęły, że brak jest podstaw do rozszerzenia postępowania wyjaśniającego o żądania od lekarza, który wydał orzeczenie lekarskie złożenia dodatkowego uzasadnienia. Tym bardziej zasadnie przyjęły, że brak jest podstaw uznania mocy dowodowej załączonego do odwołania orzeczenia lekarskiego lekarza medycyny pracy z 1 kwietnia 2023 r. stwierdzającego brak przeciwwskazań zdrowotnych u K. O. do wykonania pracy na stanowisku pomocnika stolarza. Dodać jedynie należy, że samo stwierdzenie braku przeciwwskazań zdrowotnych pracownika do wykonywania pracy na danym stanowisku nie podważa specjalistycznego orzeczenia lekarskiego stwierdzającego istnienie choroby zawodowej u pracownika. Nie jest bowiem wykluczone wykonywanie pracy na danym stanowisku jednocześnie legitymując się orzeczeniem o stwierdzeniu choroby zawodowej powstałej w warunkach, o jakich mowa w art. 2351 K.p.
Reasumując, mając na uwadze, że w sposób rzetelny i w zgodzie z obowiązującymi przepisami rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych PPIS sporządził kartę oceny narażenia zawodowego i następnie m.in. na jej podstawie i innych dokumentów i badań uprawniona jednostka orzecznicza I stopnia – [...]CMP wydała orzeczenie lekarskie stwierdzające istnienie u K. O. choroby zawodowej ujętej w pkt 20.1. zał. do rozporządzenia, a następnie organy orzekające wyczerpująco wyjaśniły - na podstawie właściwie zastosowanych przepisów prawa - motywy rozstrzygnięcia, Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi.
Dlatego na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku.