III SA/Po 53/20

III SA/Po 53/20 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2020-08-20
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2020-02-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Marzenna Kosewska /przewodniczący/
Szymon Widłak
Walentyna Długaszewska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6111 Podatek akcyzowy
6560
Hasła tematyczne
Podatek akcyzowy
Sygn. powiązane
I FSK 121/21 - Wyrok NSA z 2025-07-25
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 864
art. 83, art. 83a ust. 1
Ustawa z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym - t.j.
Sentencja
Dnia 20 sierpnia 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Kosewska Sędziowie WSA Walentyna Długaszewska (spr.) WSA Szymon Widłak Protokolant: st. sekr. sąd. Małgorzata Błoszyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 06 sierpnia 2020 roku przy udziale sprawy ze skargi Spólki A. w P. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego oddala skargę
Uzasadnienie
W dniu [...] września 2019 r. do Dyrektora Krajowej Administracji Skarbowej wpłynął wniosek Spółki A w P. o wydanie interpretacji indywidualnej. We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny i zdarzenie przyszłe.
Spółka A. (dalej także jako spółka lub wnioskodawca) jest producentem i dystrybutorem piwa, który zarządza składami podatkowymi. Spółka sprzedaje piwo kontrahentom bezpośrednio z prowadzonych przez siebie składów podatkowych. Spółka może również wyprowadzić piwo z prowadzonych przez siebie składów podatkowych do rozlokowanych w różnych miejscach w kraju magazynów nieposiadających statusu składu podatkowego (względy logistyczne), a następnie z tych magazynów sprzedawać piwo do swoich kontrahentów. Przy wyprowadzaniu piwa ze składu podatkowego poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy, spółka rozpoznaje zobowiązanie podatkowe z tego tytułu. Niekiedy okazuje się, że wyprodukowane piwo, mimo zachowania wysokich standardów produkcyjnych, nie odpowiada wymaganiom jakościowym, które wynikają z: a) bezwzględnie obowiązujących przepisów prawa, b) wewnętrznych norm jakościowych stosowanych w międzynarodowej grupie spółek produkujących i dystrybuujących piwo na całym świecie, do której należy spółka.
Przypadki, gdy wyprodukowane piwo nie odpowiada ww. wymaganiom jakościowym, były określane we wniosku łącznym mianem "wad jakościowych piwa".
Dalej zaznaczono, że wniosek dotyczy przypadków, gdy piwo trafiło już do kontrahenta spółki, gdy spółka (nie mając jeszcze formalnego zgłoszenia od kontrahenta, którego dotyczy zwrot) sama wykrywa wady jakościowe piwa, oraz gdy spółka uzyskuje wiedzę o wadach jakościowych określonej partii piwa od innych kontrahentów, którzy kupili piwo z tej samej partii piwa.
Jeśli spółka sama wykrywa wady jakościowe albo uzyskuje informację od innych kontrahentów, to jej obowiązkiem jest nie czekać na sygnał od kontrahenta, ale samodzielnie zainicjować zwrot i wycofanie piwa z rynku. Skoro wady jakościowe danej partii piwa zostały stwierdzone, to nawet bez inicjatywy spółki zwrot reklamacyjny piwa przez kontrahenta i tak by nastąpił, ale mogłoby to nastąpić później i nie można wykluczyć, że byłoby to ze szkodą dla konsumentów, do czego Spółka, kierując się najwyższymi standardami biznesowymi i troską o konsumenta, nie może dopuszczać. Wadliwe piwo jest zwracane do składów podatkowych Spółki. Po dokonaniu
zwrotu, w składzie podatkowym spółki dokonywane jest zniszczenie piwa, zgodnie z przepisami akcyzowymi, których interpretacja nie jest przedmiotem niniejszego wniosku.
Spółka podkreśliła, że wniosek dotyczy przypadków, gdy piwo miało wady jakościowe już w momencie jego wyprowadzenia ze składu podatkowego i gdy piwo zostało dostarczone kontrahentom.
W związku z tak wskazanym stanem faktycznym postawiono nastepujące pytanie: czy na gruncie art. 83a ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2019 r. poz. 864 z późn. zm., dalej jako u.p.a.), spółka jest uprawniona do obniżenia kwoty akcyzy, do której zapłacenia jest zobowiązana, o kwotę akcyzy zapłaconej od piwa, które zostało zwrócone do jej składu podatkowego
w okolicznościach opisanych we wniosku i tam zniszczone.
Zdaniem spółki, będzie ona uprawniona do obniżenia kwoty akcyzy, do której zapłacenia jest zobowiązana, o kwotę akcyzy zapłaconej od piwa, które zostało zwrócone do jej składu podatkowego w okolicznościach opisanych we wniosku i tam zniszczone. Spółka wskazała, że zgodnie z art. 83a ust. 1 u.p.a. w przypadku reklamacji wyrobów akcyzowych z zapłaconą akcyzą uznanej przez podatnika może on dokonać obniżenia kwoty akcyzy, do której zapłacenia jest obowiązany, o kwotę akcyzy zapłaconej od reklamowanych wyrobów. Podatnik może dokonać takiego obniżenia
w przypadku całkowitego zniszczenia reklamowanych wyrobów akcyzowych. W ocenie spółki, zwroty piwa, o których mowa we wniosku, są zwrotami reklamacyjnymi, także gdy spółka (nie mając jeszcze formalnego zgłoszenia od kontrahenta, którego dotyczy zwrot) sama wykrywa wady jakościowe piwa oraz gdy spółka uzyskuje wiedzę
o wadach jakościowych określonej partii piwa od innych kontrahentów, którzy kupili tę samą partię piwa.
Spółka zaznaczyła, że żaden przepis u.p.a. nie definiuje pojęcia "reklamacji". Ustawodawca nie zawarł w art. 83a u.p.a. odwołania nie tylko do przepisów innych ustaw podatkowych, ale i znajdujących się poza systemem prawa podatkowego innych aktów prawnych. Brak takich odesłań normatywnych w art. 83a u.p.a. jest - zdaniem Spółki - dowodem na to, że reklamacja wskazana w art. 83a u.p.a. powinna być pojmowana potocznie, czyli jako zwracanie z rynku wyrobów mających wady jakościowe powodujące konieczność wycofania wyrobu akcyzowego z rynku.
W ocenie Spółki, nieuzasadnione byłoby odebranie Spółce prawa do obniżenia kwoty zobowiązania podatkowego o kwotę akcyzy tylko z tego względu, że sama
poinformowała kontrahenta o wadzie i w ten sposób sama zainicjowała zwrot reklamacyjny wadliwego piwa. Spółka podkreśliła, że na bieżąco monitoruje jakość swoich wyrobów przeprowadzając badania jakościowe. Ponadto źródłami informacji
o wadach jakościowych piwa mogą być też informacje od jej kontrahentów. Jeśli jeden kontrahent złożył reklamację dotyczącą wad jakościowych, to spółka podejmuje kroki do wycofania z obrotu całej partii piwa, której wada może dotyczyć. W obu sytuacjach Spółka niezwłocznie informuje o wadzie kontrahentów (pozostałych kontrahentów) i
w ten sposób z własnej inicjatywy inicjuje wstrzymanie obrotu piwem. Takie działanie jest wyrazem najwyższych standardów biznesowych spółki, odpowiedzialności za produkty oraz za dobre relacje z kontrahentami i wynika z zobowiązań handlowych spółki. Okoliczność, że spółka sama informuje swoich kontrahentów o wadach i inicjuje w ten sposób zwrot reklamacyjny, jedynie przyśpiesza proces wstrzymania obrotu produktem niespełniającym norm jakościowych. Bez działania spółki kontrahent, co oczywiste, także zwróciłby piwo spółce, ale mogłoby to nastąpić później i nie można wykluczyć, że z większą szkodą dla konsumentów.
W ocenie spółki, kluczowe jest w tym przypadku, że wady jakościowe danej partii zostały jednoznacznie stwierdzone, wady te istniały od początku, a więc w momencie wyprowadzenia piwa że składu podatkowego oraz, że nawet bez inicjatywy spółki zwrot piwa przez kontrahenta i tak nastąpiłby ze względu na jego wady jakościowe (choć pewnie trwałoby to dłużej, jak wskazano powyżej).
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji z [...] listopada 2019 r. nr [...] ocenił, że stanowisko spółki w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego jest nieprawidłowe.
Organ wskazał, że w przepisach u.p.a. określono opodatkowanie podatkiem akcyzowym, zwanym "akcyzą", wyrobów akcyzowych oraz samochodów osobowych, organizację obrotu wyrobami akcyzowymi, a także oznaczanie znakami akcyzy - art. 1 ust. 1 ustawy. Piwem w rozumieniu ustawy są wszelkie wyroby objęte pozycją CN 2203 00 oraz wszelkie wyroby zawierające mieszaninę piwa z napojami bezalkoholowymi, objęte pozycją CN 2206 00, jeżeli rzeczywista objętościowa moc alkoholu w tych wyrobach przekracza 0,5% objętości (art. 94 ust. 1 ustawy).
Zgodnie z art. 83a ust. 1 u.p.a., w przypadku reklamacji wyrobów akcyzowych z zapłaconą akcyzą uznanej przez podatnika może on dokonać obniżenia kwoty akcyzy, do której zapłacenia jest obowiązany, o kwotę akcyzy zapłaconej od reklamowanych wyrobów. Zdaniem organu, przepis uzależnia prawo do obniżenia
akcyzy odnośnie zwracanych wyrobów akcyzowych, z zapłaconą akcyzą, od spełnienia dwóch warunków. Pierwszym z nich jest zwrot dokonany w trybie reklamacji, drugim - uznanie jej przez podatnika.
Dalej organ wskazał, że aby rozstrzygnąć, czy spółce w opisanym przypadku przysługuje prawo do obniżenia kwoty akcyzy, do której zapłacenia jest obowiązana,
o kwotę akcyzy zapłaconej od piwa zwracanego do składu podatkowego, należy
w pierwszej kolejności ustalić, jakie jest znaczenie pojęcia "reklamacja" i jakie przesłanki muszą być spełnione, aby móc "reklamować" wyroby akcyzowe
w rozumieniu art. 83a u.p.a. Organ podzielił stanowisko spółki, że w przepisach u.p.a. nie ma definicji pojęcia "reklamacja", do którego odnosi się ww. przepis. Zatem organ odwołał się do powszechnego (językowego) znaczenia tego pojęcia. Zgodnie ze słownikiem języka polskiego PWN (wersja internetowa dostępna pod adresem: http://sjp.pwn.pl/), "reklamacja" to zwrócenie się do dostawcy, producenta, wykonawcy usługi w sprawie ujawnionych wad towaru, niedokładności w dostawie, w rachunku,
w wykonaniu usługi, itp. z żądaniem naprawienia szkody.
Organ ocenił, że od strony przedmiotowej reklamacja towaru opiera się na wadzie towaru. W związku z tym uznał, że art. 83a u.p.a. ma zastosowanie wyłącznie do tych sytuacji, w których, co do zasady, zostały ujawnione wady wyrobów akcyzowych istniejące już w momencie dopuszczenia wyrobów do konsumpcji.
W zakres reklamacji nie wchodzą więc przypadki wycofania z obrotu handlowego towaru (wyrobów akcyzowych), które utraciły swoje cechy jakościowe już po ich dostarczeniu do kontrahenta np. w wyniku ich niewłaściwego przechowywania, bądź zwrot towaru posiadającego wady, o których nabywca posiadał wiedzę przed zakupem. Natomiast od strony podmiotowej, aby można było mówić o reklamacji wyrobów akcyzowych i tym samym o spełnieniu przesłanki do obniżenia kwoty akcyzy - należy uznać, że wyprowadzenie wyrobów poza procedurę zawieszenia poboru akcyzy powinno mieć miejsce do innego podmiotu niż podatnik, który dokonał zapłaty akcyzy. W takim przypadku kontrahent, który nabył te wyroby od podatnika, może z kolei żądać naprawienia szkody, a podatnik (producent/sprzedawca) może uznać reklamację w tym zakresie.
Organ podsumował, że pojęcie reklamacji należy utożsamiać z istnieniem dwóch podmiotów gospodarczych. Co równie istotne, w trybie reklamacji to podmiot, który nabył wyroby od podatnika zgłasza żądanie naprawienia szkody, natomiast podatnik (producent/sprzedawca) - ma prawo uznać reklamację w tym zakresie. Konsekwencją
tego, że od strony podmiotowej reklamację składa zawsze inny podmiot niż producent (sprzedawca) będący podatnikiem, jest występujący w treści art. 83a u.p.a. zapis
o konieczności uznania takiej reklamacji przez podatnika, który zapłacił podatek
w ramach określonej procedury. Tymczasem w sytuacji objętej wnioskiem, tj.
w przypadku samodzielnego wykrycia wad jakościowych piwa przez spółkę
i zainicjowania wycofania wadliwej partii piwa przez zwrot tego piwa do składu podatkowego i jego zniszczenie, działa jeden i ten sam podmiot. Zdaniem organu nie sposób w tej sytuacji w ogóle mówić o reklamacji wyrobów, rozumianej jako zgłoszonym przez nabywcę żądaniu naprawienia szkód.
Dalej organ wskazał, że powyższe stanowisko potwierdza aktualne orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, m.in., wyrok z 10 kwietnia 2015 r., I GSK 1473/13, czy wyrok z 09 marca 2016 r., I GSK 1125/14. W obu tych orzeczeniach jednoznacznie wskazano, że od strony podmiotowej "reklamację" składa zawsze inny podmiot, dlatego w art. 83a u.p.a. występuje konieczność uznania takiej reklamacji przez podatnika, który zapłacił podatek w ramach określonej procedury. W wyroku z 17 listopada 2017 r., I GSK 2052/15, NSA wyraźnie podkreślił, że pojęcie reklamacji związane jest z działaniem dwóch podmiotów. Pierwszy zwraca się o naprawienie szkody, drugi to podmiot (dostawca, producent, wykonawca usługi), do którego zwraca się podmiot uprawniony z reklamacji. Rozszerzenie pojęcia reklamacji na inne sytuacje, w tym wycofanie wyrobów z obrotu gospodarczego, stanowiłoby zaś bezpodstawne rozszerzenie instytucji reklamacji. Takie rozszerzenie niewątpliwie byłoby możliwe tylko w przypadku, gdyby ustawodawca zdecydował się na zmianę powszechnego znaczenia pojęcia reklamacji.
Spółka A. w P. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, domagając się uchylenia zaskarżonej interpretacji indywidualnej w całości. Skarżąca zarzuciła organowi podatkowemu naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez dopuszczenie się przez organ w interpretacji:
1. błędu wykładni art. 83a ust. 1 u.p.a. w związku z art. 25 dyrektywy Rady 92/83/EWG i art. 11 dyrektywy Rady 2008/118/WE prowadzącego do skutku sprzecznego
z powołanymi regulacjami unijnymi, tj. sytuacji, w której od piwa zwróconego z rynku (gdy to spółka inicjuje reklamacyjny zwrot piwa od kontrahentów ze względu na wykrycie w danej partii piwa wad jakościowych), a następnie zniszczonego w składzie podatkowym spółki, odmawia się spółce prawa do obniżenia kwoty akcyzy o akcyzę zapłaconą od zniszczonego piwa;
2. art. 1 ust 1, art. 7 ust 1 i 4 dyrektywy 2008/118/WE w związku z pkt 9 preambuły do tej dyrektywy, poprzez naruszenie zasady konsumpcyjności, która stanowi podstawową zasadę systemu podatku akcyzowego, wyrażającą się w nakładaniu podatku akcyzowego na wyroby akcyzowe dopuszczone do konsumpcji.
Pełnomocnik zarzucił nadto naruszenie przepisów postępowania: art. 14c § 1 i § 2 oraz art. 121 § 1 i 2 w zw. z art. 14h O.p. polegającego na ograniczeniu zakresu interpretacji wyłącznie do części przedstawionego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
i pominięcie sytuacji, gdy zwrot piwa wynika z informacji o wadach jakościowych uzyskanych przez spółkę od innego kontrahenta, który kupił tę samą partię piwa.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: P.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach.
W myśl art. 57a P.p.s.a., skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Ponadto z istoty postępowania dotyczącego udzielenia indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego (art. 14b i 14c ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900 z późn. zm.) wynika, że organ interpretacyjny, a następnie także sąd administracyjny w ramach kontroli zaskarżonej interpretacji, jest związany przedstawionym we wniosku opisem stanu faktycznego.
Dokonując kontroli zaskarżonej interpretacji w zakresie i według kryteriów określonych powołanymi wyżej przepisami, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Kwestią będącą przedmiotem sporu pomiędzy podatnikiem i organem jest to, jak należy rozumieć pojęcie reklamacji w świetle art. 83 a u.p.a., która uprawnia podatnika do obniżenia kwoty akcyzy.
Podstawową zasadą systemu podatku akcyzowego jest opodatkowanie konsumpcji wyrobów akcyzowych. W praktyce jednak podatek akcyzowy podlega rozliczeniu i zapłacie na wcześniejszym etapie obrotu, niż faktyczne przekazanie do konsumpcji nabywcy końcowemu. Pojęcie konsumpcji na gruncie podatku akcyzowego nie jest bowiem tożsame z jego potocznym znaczeniem. Pojęcie konsumpcji, dla potrzeb podatku akcyzowego, zostało zdefiniowane w art. 7 dyrektywy 2008/118/WE. Stosownie do ust. 1 i 2 lit. a) tego artykułu podatek akcyzowy staje się wymagalny
w momencie dopuszczenia do konsumpcji w państwie członkowskim. Przez "dopuszczenie do konsumpcji" rozumie się, m.in., opuszczenie procedury zawieszenia poboru akcyzy w odniesieniu do wyrobów akcyzowych. W sytuacji zatem, kiedy wyrób akcyzowy zostanie wyprowadzony ze składu podatkowego, poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy, powstaje zobowiązanie do zapłaty.
W związku zaś z tym, tak jak to zostało przedstawione w niniejszej sprawie, że pomiędzy zapłatą akcyzy a konsumpcją, rozumianą w ten sposób, że wyroby akcyzowe, z różnych powodów nie są zdatne do konsumpcji, wytwórcy lub dystrybutorzy,
w ramach procedury określonej w art. 83 a u.p.a., mają możliwość odzyskania zapłaconego podatku akcyzowego.
W tym zakresie w art. 83 ust. 1 u.p.a. wskazano, że w przypadku reklamacji wyrobów akcyzowych z zapłaconą akcyzą, uznanej przez podmiot prowadzący skład podatkowy, podmiot ten może dokonać obniżenia kwoty akcyzy, do której zapłacenia jest zobowiązany, o kwotę akcyzy zapłaconej od reklamowanych wyrobów. Z kolei z art. 83a ust. 1 u.p.a. wynika, że w przypadku reklamacji wyrobów akcyzowych z zapłaconą akcyzą uznanej przez podatnika może on dokonać obniżenia kwoty akcyzy, do której zapłacenia jest obowiązany, o kwotę akcyzy zapłaconej od reklamowanych wyrobów.
Pojęcie "reklamacji" wskazane w art. 83 ust. 1 oraz art. 83a ust. 1 u.p.a. nie zostało zdefiniowane w u.p.a., jak również w rozporządzeniach wykonawczych do tej ustawy. Regulacje akcyzowe nie określają żadnych wymogów formalnych
i materialnych, które określałyby, kiedy ma miejsce "uznana reklamacja". Pojęciem "reklamacji" nie posługuje się także k.c., gdyż na gruncie k.c. odpowiedzialność sprzedawcy względem kupującego za wady fizyczne lub prawne sprzedanej rzeczy została określona jako rękojmia, której zasady zostały ściśle sprecyzowane w k.c. Brak uregulowania normatywnego pojęć "reklamacji" oraz "uznanej reklamacji" na gruncie regulacji akcyzowych, wskazuje że należy im nadać takie znaczenie prawne jak to wynikające z języka powszechnego. Brak definicji pojęcia "reklamacja" w przepisach
u.p.a. oznacza zatem, że należy sięgnąć do potocznego znaczenia tego określenia, czyli definicji słownikowej i tak według Słownika Języka Polskiego reklamacja została zdefiniowana jako "zwrócenie się do dostawcy, producenta, wykonawcy usługi
w sprawie ujawnionych wad towaru, niedokładności w dostawie, rachunku, wykonaniu usługi itp."
Sąd orzekający w składzie rozpoznającym przedmiotową sprawę podziela pogląd, który jest poglądem ugruntowanym w orzecznictwie sądów administracyjnych, że od strony przedmiotowej reklamacja towaru opiera się na wadzie towaru, od strony podmiotowej "reklamację" składa zawsze inny podmiot, dlatego w art. 83a u.p.a. występuje konieczność uznania takiej reklamacji przez podatnika, który zapłacił podatek w ramach określonej procedury. Zatem, aby można było mówić o procedurze reklamacyjnej, w szczególności, aby reklamacja mogła dojść do skutku - tj. by nastąpiło jej złożenie i uznanie musi dojść do działania dwóch niezależnych podmiotów i nie jest wystarczająca procedura przeprowadzona w ramach jednego (tego samego) podmiotu.
Ma zatem rację organ, że art. 83a u.p.a. ma zastosowanie wyłącznie do tych sytuacji, w których podmiot, który nabył wyroby od podatnika zgłasza żądanie naprawienia szkody, natomiast podatnik (producent/sprzedawca) - ma prawo uznać reklamację w tym zakresie. Innymi słowy, nie każde wycofanie towaru z obrotu handlowego odbywa się w trybie reklamacji. Uznanie wycofania za "reklamację" przez podmiot prowadzący skład podatkowy nie przesądza, że faktycznie wystąpiła taka reklamacja. Takie zrównanie powyższych pojęć byłoby możliwe tylko w przypadku, gdyby ustawodawca zdecydował się na zmianę pojęcia "reklamacja" poprzez jego zdefiniowanie na potrzeby podatku akcyzowego. Tym samym, brak jest podstaw do utożsamiania wycofania z obrotu posiadanych wyrobów, niezależnie od okoliczności
i powodów, z reklamacją o której mowa w art. 83a ust. 1 u.p.a.
W związku z powyższym, procedura postępowania na jaką wskazał podatnik we wniosku o wydanie interpretacji , przeprowadzona wyłącznie w ramach spółki, nie może być uznana za reklamację, w rozumieniu w art. 83a ust. 1 u.p.a, która uprawnia podatnika do obniżenia kwoty akcyzy
Odnosząc się do podniesionych w skardze argumentów, że bez działania spółki kontrahent prawdopodobnie sam zwróciłby towar, choć nastąpiłoby to w późniejszym terminie, należy wskazać, że na gruncie przepisów dotyczących akcyzy nie mają znaczenia inne obowiązki spółki, czy to wynikające z bezwzględnie obowiązujących przepisów prawa, np. z przepisów wskazanej we wniosku ustawy z dnia 25 sierpnia
2006 r., o bezpieczeństwie żywności i żywienia, (tj. Dz. U. 2019 r., poz. 1252), czy wynikające z wewnętrznych norm jakościowych stosowanych w międzynarodowej grupie spółek produkujących i dystrybuujących piwo na całym świecie, do której należy spółka. Wymóg wypełniania przez skarżącą wymagań jakościowych nie może stanowić podstawy uprawniającej do ulg w podatku akcyzowym.
Nieuzasadniony jest również podniesiony w skardze zarzut błędu wykładni art. 83a ust. 1 u.p.a. , w związku z art. 25 dyrektywy Rady 92/83/EWG i art. 11 dyrektywy Rady 2008/118/WE w zakresie wskazanym przez stronę skarżącą.
Jak słusznie wskazał organ, wynikające z art. 25 dyrektywy 92/83/EWG prawo państwa członkowskiego zwracania podatku akcyzowego od napojów alkoholowych wycofanych z rynku z powodu nie nadawania się do spożycia przez ludzi ze względu na swój stan lub długość okresu składowania zostało implementowane w regulacjach krajowych w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 28 grudnia 2018 r. w sprawie zwolnień od podatku akcyzowego ( Dz.U. z 2018 r. , poz. 2525 ), gdzie w § 17 rozporządzenia wskazano warunki zwolnienia od akcyzy wyrobów akcyzowych, które stały się nieprzydatne do spożycia, dalszego przerobu lub zużycia. Tym samym, nie można zgodzić się, że art. 25 dyrektywy 92/83/EWG został implementowany w art. 83a u.p.a. Uprawnienie do wprowadzenia przez państwo członkowskie prawa do odliczenia akcyzy w przypadku reklamacji wyrobów akcyzowych wynika z art. 11 dyrektywy 2008/118/WE. Przepis art. 11 tej dyrektywy stanowi, że oprócz przypadków, o których mowa w art. 33 ust. 6, art. 36 ust. 5 oraz art. 38 ust. 3, jak również przypadków przewidzianych w dyrektywach, o których mowa w art. 1, właściwe organy państwa członkowskiego, w którym dane wyroby akcyzowe zostały dopuszczone do konsumpcji, mogą na wniosek zainteresowanej osoby zwrócić lub umorzyć podatek akcyzowy od tych wyrobów w sytuacjach i na warunkach określonych przez państwa członkowskie w celu zapobiegania wszelkim przypadkom uchylania się od opodatkowania lub nadużyciom. W powołanym w tym przepisie art. 1 mowa jest
o Dyrektywie 92/83/EWG. Zatem przepis ten reguluje sytuacje inne niż wymienione m.in. w art. 25 zawartym w dyrektywie 92/83/EWG.
Nieuzasadnione, zdaniem Sądu są również zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania Zaskarżona interpretacja zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Ponadto,
w zaskarżonej interpretacji organ odniósł się do sytuacji zwrotu wyrobów akcyzowych
do składu podatkowego, zapoczątkowanego przez sprzedawcę - a nie przez kontrahenta, który nabył te wyroby. Bez znaczenia pozostaje przy tym, w jaki sposób spółka posiadła wiedzę o wadach jakościowych piwa, tj. czy wynikła ona z działań podjętych przez spółkę czy też z informacji uzyskanych od innych kontrahentów. Istotnym w dokonanej interpretacji jest to, że to skarżąca, bez formalnego zgłoszenia od kontrahenta, informuje go o możliwości (konieczności) zwrotu wyrobów, z powodu ich wadliwości.
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.