III SA/PO 528/06

III SA/Po 528/06 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2007-05-07
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-06-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Barbara Koś /przewodniczący/
Małgorzata Bejgerowska.
Mirella Ławniczak /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6305 Zwrot należności celnych
6110 Podatek od towarów i usług
Sygn. powiązane
I GSK 1085/07 - Wyrok NSA z 2008-10-09
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Koś Sędziowie WSA Mirella Ławniczak (spr.) . As. sąd. Małgorzata Bejgerowska Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2007 r. przy udziale sprawy ze skargi S.S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia kwoty długu celnego oraz podatku od towarów i usług o d d a l a s k a r g ę /-/M. Bejgerowska /-/B. Koś /-/ M. Ławniczak
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...], Nr [...], [...], Naczelnik Urzędu Celnego, na podstawie art. 207, art. 13 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), art. 65, art. 65 § 4 pkt 2 lit. b i c w związku z art. 23 § 7, art. 70, art. 209, art. 262, art. 198 ustawy z dnia 9 stycznia 1997r. – Kodeks celny (tekst jednolity z 2001r. Nr 75, poz. 802 ze zm.) oraz § 5 i § 14 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 02 sierpnia 2001r. w sprawie wypadków, w których zgłoszenie celne może być unieważnione po zwolnieniu towarów, szczegółowego trybu postępowania organu celnego przy przeprowadzaniu rewizji celnej, pobieraniu próbek towarów, weryfikacji lub przy unieważnianiu zgłoszeń celnych oraz zwalnianiu towarów (Dz. U. z 2001r. Nr 84, poz. 914 ze zm.) oraz art. 2 ust. 2, art. 6 ust. 7, art. 11 ust. 1 i 2, art. 15 ust. 4, art. 18 ustawy z dnia 08 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym (Dz. U. z 1993r. Nr 11, poz. 50 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2002r. Nr 27, poz. 268) oraz rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 grudnia 2001r. w sprawie wykazu towarów do celów poboru podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym w imporcie (Dz. U. z 2001r. Nr 155, poz. 1814 ze zm.) uznał za nieprawidłowe zgłoszenie celne z dnia [...], dokonane w formie pisemnej na dokumencie SAD [...],, dotyczące procedury dopuszczenia do obrotu towaru – odzieży, w części dotyczącej określenia wartości celnej w wyżej wymienionym dokumencie SAD oraz kwoty długu celnego i kwoty podatku od towarów i usług oraz określił kwotę długu celnego w wysokości [...], zł oraz kwotę podatku od towarów i usług w wysokości [...], zł.
W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w dniu [...], strona zgłosiła na podstawie dokumentu SAD [...], celem objęcia procedurą dopuszczenia do obrotu odzież. Do zgłoszenia celnego strona załączyła m. in. fakturę nr [...], z dnia [...],, świadectwo pochodzenia Form A nr [...], z dnia [...], oraz deklarację wartości celnej. Przedmiotowe zgłoszenie celne zostało przyjęte jako odpowiadające wymogom formalnym określonym w art. 64 § 1 i § 2 Kodeksu celnego i zgodnie z art. 70 Kodeksu celnego przystąpiono do jego weryfikacji, podczas której zakwestionowano wiarygodność przedłożonej faktury z uwagi na zbyt niską cenę sprowadzonego towaru do jego rzeczywistej wartości. Ustalono to na podstawie cen importowanej odzieży pochodzącej z krajów Dalekiego Wschodu stosowanych w transakcjach kupna-sprzedaży w handlu hurtowym, w których posiadaniu jest organ celny. W celu ustalenia rzeczywistej wartości sprowadzonego w dniu [...],. towaru pobrano próbki i przekazano je do ekspertyzy do Centrum Badań i Ekspertyz Towaroznawczych Akademii Ekonomicznej w P. w celu określenia ceny hurtowej na rynku polskim tego rodzaju towarów podobnych, z uwzględnieniem jakości i gatunku towaru, zaznaczając iż towar pochodzi z Chin. Na podstawie ekspertyzy ustalono, że ceny hurtowe netto na polskim rynku towarów podobnych kształtują się w następujący sposób : skarpety bawełniane od 1,50 do 1,80 PLN (para), rajstopy dziecięce od 4,00 do 6,00 PLN (szt.), spodnie damskie od 15,00 do 20,00 PLN (szt.) i spodnie dziecięce od 4,00 do 6,00 PLN (szt.). Wysokość marży [...], została przyjęta na poziomie określonym przez dokonującego ekspertyzę i stanowi ona najczęściej stosowaną marżę przez firmy będące pośrednikiem w handlu hurtowym tego typu towarem. Ponadto dokonując kalkulacji wartości celnej przedmiotowego towaru należało przyjąć stawkę celną konwencyjną w wysokości 18% ze względu na fakt, iż w praktyce zdecydowana większość towarów obciążona jest konwencyjną stawką celną i te właśnie towary generują ceny na polskim obszarze celnym. Stawka celna autonomiczna jest stawką celną stosowaną na zasadzie wyjątku od zasady (brak udokumentowania pochodzenia towaru z krajów WTO lub kraju, któremu polska przyznała Klauzulę Najwyższego uprzywilejowania – brak przedstawienia świadectwa w niepreferencyjnym systemie dokumentowania pochodzenia). Zdaniem organu celnego, zastosowanie dla odliczeń stawki celnej podstawowej [...], i marży [...], oraz przyjęcie najniższej z cen wskazanych w ekspertyzie, dowodzą, iż postępowanie celne prowadzone było bezstronnie i w sposób budzący zaufanie, mając na względzie art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej. Ponadto organ celny I instancji wskazał, że dla udokumentowania kraju pochodzenia przedmiotowego towaru z Chin, tj. kraju znajdującego się w wykazie pozaeuropejskich krajów i regionów rozwijających się, wobec których stosuje się stawki preferencyjne (DEF), strona przedstawiła świadectwo pochodzenia na formularzu FORM A nr [...], i na jego podstawie wnioskowała o zastosowanie stawki konwencyjnej. Świadectwo to w trakcie prowadzonego postępowania celnego poddano wyrywkowej weryfikacji, która miała na celu potwierdzenie jego autentyczności. Chińskie służby celne w zakresie danych zawartych w przedmiotowym świadectwie pochodzenia poinformowały, że świadectwo to nie było wystawione przez organ do którego zwrócono się o weryfikację i że zostało sfałszowane. W związku z tym, stosownie do postanowień wstępnych do Taryfy celnej, do określenia kwoty długu celnego przyjęto stawkę celną autonomiczną. Jako kraj pochodzenia przedmiotowej odzieży przyjęto Chiny, zgodnie z informacją zawartą w załączonej do zgłoszenia celnego fakturze nr [...], z dnia [...].
W odwołaniu od powyższej decyzji S.S.- ZPUH w N.S. wniósł o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania. Odwołujący podniósł, iż organy celne nie wskazały czy porównywane ceny transakcji zakupu-sprzedaży odnoszą się w jakikolwiek sposób do czasu, w którym dokonał zakupu i importu. Ponadto wskazując na materiał porównawczy i ceny z niego wynikające organ celny pominął takie kwestie jak: ilość zaimportowanego towaru użytego jako materiał porównawczy, kierunku przywozu towaru oraz stwierdzenia czy towar ten objęty był również postępowaniem weryfikacyjnym. Organ celny nie podał również jakimi kierował się przesłankami uznając, że cena zapłacona za towar jest zaniżona, Nieuzasadnione jest także zdaniem odwołującego się określenie wartości celnej przedmiotowego towaru w oparciu o art. 29 Kodeksu celnego, bowiem organ celny jak sam wskazał posiadał materiał porównawczy, który stanowił przesłankę do weryfikacji zgłoszenia celnego. Odwołujący zarzucił też nieprawidłowy sposób ustalenia ceny jednostkowej towaru poprzez brak uwzględnienia w dokonywanej kalkulacji kwoty podatku VAT, który ma wpływ na ostateczną wysokość ceny jednostkowej. W odwołaniu podniesiono, iż naruszono art. 27 § 1 pkt 3 Kodeksu celnego, który stanowi, że organ celny ma obowiązek pomniejszenia wartości celnej towaru o m. in. należności celne przywozowe i inne opłaty pobierane na polskim obszarze celnym z tytułu przywozu lub sprzedaży oraz art. 190 Ordynacji podatkowej odmawiając stronie czynnego udziału w przeprowadzeniu dowodu z opinii biegłego i art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej przez ograniczanie stronie czynnego udziału w postępowaniu. W uzupełnieniu odwołania S.S.- ZPUH w N.S. wniósł o uchylenie postanowienia obciążającego stronę kosztami postępowania celnego.
Decyzją z dnia [...] Nr [...], Dyrektor Izby Celnej, na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa (tekst jednolity z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz art. 262, art. 23 § 7, art. 29 § 1 oraz art. 85 § 1, art. 13 § 1, art. 15 § 1 pkt 1, art. 19 § 1 i § 3 ustawy z dnia 09 stycznia 1997r. – Kodeks celny (tekst jednolity z 2001r. Nr 75, poz. 802 ze zm.), § 11 ust. 1 i 2, § 20a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997r. w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów, sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia (Dz. U. z 1997r. Nr 130, poz. 851 ze zm.), § 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 grudnia 2001r. w sprawie ustanowienia Taryfy Celnej (Dz. U. z 2001r. Nr 146, poz. 1639 ze zm.), art. 11 ust. 2, art. 15 ust. 4 i ust. 4c ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym (Dz. U. z 1993r. Nr 11, poz. 50 ze zm.), art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo celne (Dz. U. z 2004r. Nr 68, poz. 623) uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej pozycji 1, 2, 3 i 4 zgłoszenia celnego SAD nr [...], z dnia [...], w zakresie wartości celnej towaru oraz określenia kwoty wynikającej z długu celnego, określenia podstawy podatku od towarów i usług i jego wysokości i orzekł w tym zakresie na nowo.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że Naczelnik Urzędu Celnego nie spełnił wymogu koniecznego do zakwestionowania wartości transakcyjnej towaru, czyli nie wypełnił dyspozycji art. 23 § 7 Kodeksu celnego, bowiem za uzasadnioną przyczynę zakwestionowania wiarygodności i dokładności danych w fakturze nie może być uznane samo przeświadczenie czy domniemanie organu, ale faktycznie wynikająca ze zgromadzonego materiału dysproporcja cenowa. Ponadto brak wskazania materiałów w oparciu, o które zakwestionowano wartość transakcyjną towaru pozbawiło stronę możliwości zapoznania się z nimi oraz wypowiedzenia się w tej kwestii. Nastąpiło zatem naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu. Organ odwoławczy wskazał też, że w myśl art. 13 § 1 Kodeksu celnego, cła określane są na podstawie Taryfy celnej lub innych środków taryfowych. Taryfa celna, zgodnie z art. 13 § 3 pkt 2 Kodeksu celnego obejmuje m. in. stawki celne, oraz sposób, warunki i zakres ich stosowania. Wśród stawek celnych przewidziano stawki celne obniżone, preferencyjne, konwencyjne oraz autonomiczne i w zależności od tego, czy do konkretnego towaru będą miały zastosowanie zasady dotyczące handlu preferencyjnego czy też handlu niepreferencyjnego, to inna będzie stawka celna i inne zasady dokumentowania pochodzenia towaru. Organ ceny II instancji wyjaśnił, że w handlu niepreferencyjnym, odbywającym się między Polską, a innymi krajami stosowane są stawki celne autonomiczne i konwencyjne. Handel ten prowadzony jest w oparciu o Klauzulę Najwyższego Uprzywilejowania (KNU). Zasady tego handlu wypracowane zostały przez Układ Ogólny w Sprawie Taryf Celnych i Handlu (GATT), a następnie przyjęte przez Układ Ogólny Handlu (WTO), którego Polska jest członkiem. Podstawę prawną w tym zakresie stanowią przepisy Kodeksu celnego w art. 16, art. 17. art. 18 i art. 19 oraz przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997r. w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów, sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia (Dz. U. z 199r. Nr 130, poz. 851 ze zm.) Z treści przepisu § 11 ust. 2 pkt 1 i 2 tegoż rozporządzenia wynika, iż dowodami niepreferencyjnego pochodzenia towarów mogą być: świadectwo pochodzenia, faktura, specyfikacja towarów, kontrakt, świadectwo jakości lub inny dokument urzędowy, o ile w dokumentach tych umieszczony jest zapis o kraju pochodzenia towaru oraz trwałe oznaczenie kraju pochodzenia na towarze. Zatem przedstawienie poprawnego formalnie dowodu niepreferencyjnego pochodzenia towarów, przy jednoczesnym spełnieniu pozostałych warunków wskazanych w przepisach tego rozporządzenia, uprawnia do zastosowania odpowiednio stawki celnej konwencyjnej, albo stawki celnej autonomicznej. Natomiast odzież będąca przedmiotem obrotu towarowego z zagranicą (sekcja XI Taryfy celnej) została wymieniona w wykazie 3 do wyżej wymienionego rozporządzenia i zgodnie z przepisem § 11 ust. 1 pochodzenie odzieży musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia w celu stosowania stawki konwencyjnej. Świadectwo pochodzenia na Formularzu A, które stosowane jest w handlu preferencyjnym może być także użyte w celu udowodnienia niepreferencyjnego pochodzenia pod warunkiem, że spełniać będzie łącznie wszystkie warunki wymienione w § 13 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997r. Posługując się zatem tym świadectwem zgłaszający może – co do zasady – określać kwotę długu celnego z zastosowaniem konwencyjnej stawki celnej. W przedmiotowej sprawie, przedstawiony przez odwołującego dokument pochodzenia nie mógł być wykorzystany dla celów ustalenia pochodzenia towarów, ponieważ pismem z dnia [...], października 2003r. władze chińskie poinformowały, że przedstawione świadectwo pochodzenia na formularzu FORM A nr [...], nie zostało wystawione przez tamtejszy urząd oraz stwierdziły, że jest ono sfałszowane. W związku z tym nie można było uznać za prawidłowe zastosowanie stawki celnej konwencyjnej.
W skardze na powyższą decyzję S.S.- ZPUH w N.S. wniósł o jej uchylenie w całości oraz uchylenie decyzji ją poprzedzającej z dnia [...], wydanej przez Naczelnika Urzędu Celnego , podnosząc argumenty podobne jak te w odwołaniu, a ponadto wskazał, że organ celny nie wykazał na podstawie jakiego przepisu prawa lub umowy międzynarodowej regulującej współpracę polskich organów celnych z chińskimi organami celnymi może nastąpić weryfikacja dowodu pochodzenia. Organ celny nie wykazał czy Chiny są sygnatariuszem obowiązującej w Polsce normy prawa międzynarodowego w zakresie preferencji celnej i z tego powodu skarżący nie może zweryfikować w tym zakresie decyzji organu I instancji, bowiem nie wiadomo, czy Dyrektor Izby Celnej posiada uprawnienie do występowania do chińskich organów celnych z wnioskami dotyczącymi weryfikacji świadectw pochodzenia towarów. Ponadto skoro organ weryfikujący neguje prawdziwość wystawionego świadectwa pochodzenia, a jego stwierdzenia odnoszą się w przedmiotowym przypadku do zastosowanego systemu preferencji celnych, to winien w sposób nie budzący żadnych wątpliwości w pełni uzasadnić swoje stanowisko. Odwołujący podniósł także, iż przed organem celnym reprezentowany był przez M.S., który dokonywał w jej imieniu zgłoszenia celnego. Skoro zatem strona działała przed organem celnym za pośrednictwem przedstawiciela to organ celny miał obowiązek skierować postępowanie o wszczęciu postępowania weryfikacyjnego do tej osoby jako reprezentującej stronę przed organem celnym i w związku z tym należało stwierdzić, że wszczęcie postępowania nastąpiło z naruszeniem przepisów prawa określonych w art. 145 § 1 Ordynacji podatkowej.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Urzędu Celnego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ponadto wskazał, że w sprawie weryfikacji świadectwa na formularzu A nr [...], z dnia [...], organ celny działał w oparciu o przepis § 20a ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów, sposobu jego dokumentowania oraz listy krajów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia (Dz. U. Nr 130, poz. 851 ze zm.), który reguluje wprost kwestię weryfikacji oraz skutki jakie ona wywołuje w handlu niepreferencyjnym. Odnosząc się natomiast do kwestii udzielonego pełnomocnictwa organ odwoławczy wyjaśnił, że zakres udzielonego pełnomocnictwa wykluczał możliwość reprezentowania strony w postępowaniu weryfikacyjnym, albowiem pełnomocnictwo to zostało udzielone do wykonywania "wszelkich czynności związanych z odprawą celną wraz z odprawa końcową.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
Na wstępie należy rozważyć zarzut naruszenia tych przepisów postępowania, które zdaniem strony skarżącej miały znaczenie dla ustaleń faktycznych.
W uzasadnieniu skargi wskazano , iż naruszenie przez organy celne zasady swobodnej oceny materiału dowodowego oraz zasady prawdy obiektywnej nasunęły wątpliwości co do zgodności z rzeczywistością ustalonego stanu faktycznego.
W zaskarżonej decyzji jako podstawę prawną powołano art. 262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 roku Kodeks celny(tekst jednolity Dz. U. nr 75 z 2001 roku, poz 802 ze zmianami) .Według tegoż przepisu –przepisy działu IV Ordynacji podatkowej mają być stosowane w sprawach celnych z zachowaniem "odpowiedniości" oraz z uwzględnieniem zmian wynikających z prawa celnego. Tym samym nie stanowią one wyłącznego źródła regulacji postępowania w sprawach celnych. Uwzględniając powyższe, zasadnie organ w sentencji , jak i uzasadnieniu zaskarżonej decyzji powołał przepisy § 11ust 1 i 2 oraz § 20 a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 października 1997 roku "w sprawie szczegółowych zasad i trybu ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów, sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia". W przedmiotowej sprawie świadectwo pochodzenia, zgodnie z § 20 a cytowanego rozporządzenia podlegało czynnościom weryfikacyjnym w sposób i na zasadach przewidzianych tym przepisem. W wyniku tych czynności organ uznał , iż przedmiotowy dokument jest nieprzydatnym dla ustalenia pochodzenia towarów , ponieważ został sfałszowany. Nadto informacja kraju eksportera wskazywała, iż weryfikowany dokument nie został sporządzony przez organ, który widnieje na nim jako wystawca.
Skoro więc nie wskazano dowodów przeciwnych , potwierdzających tezę o autentyczności kwestionowanego dokumentu- w pełni uzasadnione jest stanowisko organu , iż przedstawiony dowód pochodzenia towarów nie może być wykorzystany dla celów ustalenia pochodzenia towarów. Słusznie więc pismo władz chińskich zawierające informacje co do nieautentyczności świadectwa pochodzenia stanowi dowód w sprawie podlegający ocenie na ogólnych zasadach określonych w przepisach Ordynacji podatkowej , a stosowanych za pośrednictwem art. 262 Kodeksu Celnego. Jak wyżej wskazano , treść tegoż przepisu przywołano w sentencji zaskarżonej decyzji. Sąd podziela pogląd organu , iż weryfikacja przeprowadzona przez właściwe władze celne kraju eksportu stanowi formę kontroli dowodów pochodzenia towarów , co nie wyklucza i nie ogranicza prowadzenia postępowania dowodowego. Bowiem poza sporem pozostaje fakt, iż zgodnie z treścią art. 180 Ordynacji podatkowej organy miały możliwość posługiwania się dokumentami zagranicznymi i możliwość te wykorzystały uznając za dowód w sprawie obcojęzyczny dokument , urzędowo przetłumaczony na język polski.
Organ powołując się na treść § 20a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997 roku dokonał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oceny tegoż pisma w sposób właściwy dla innych środków dowodowych. Co więcej , już w decyzji I instancyjnej wskazano, iż w związku z wynikami weryfikacji dokonanymi przez władze chińskie wyszły na jaw istotne dla postępowania nowe okoliczności. Ani więc w decyzji pierwszoinstancyjnej, ani w decyzji organu odwoławczego nie przyjęto założenia, iż pismo władz chińskich nie podlega już ocenie i weryfikacji polskich organów celnych, nie nadano również temu dowodowi mocy wiążącej ,a jego oceny dokonano na równi z innymi dowodami. Organ w żaden z wymienionych decyzji nie przywołał treści art. 270 § 1 kodeksu celnego , ani też art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej, na ich zastosowanie nie wskazuje również treść uzasadnień .
Sąd uznał za uzasadnione powołanie w zaskarżonej decyzji treści art. 20a cytowanego wyżej Rozporządzenia, bowiem władze polskie zwróciły się o udzielenie informacji do podmiotu , który w treści świadectwa określony był jako ten , który je wystawił. Wbrew twierdzeniom skargi organ nie naruszył więc reguł przeprowadzania postępowania dowodowego uznając , iż pismo właściwego podmiotu , który miał być jego wystawcą stanowi jedyny dowód na potwierdzenie ustalenia, iż świadectwo pochodzenia nie jest autentyczne. Organ uczynił tak w aspekcie całego zebranego materiału dowodowego i wobec braku dowodów przeciwnych. Organy w tym zakresie nie naruszyły swobodnej oceny dowodów , bowiem oceniły zgromadzony materiał dowodowy w sposób wszechstronny , a także rozważyły wszelkie sporne okoliczności.
W świetle powyższego pozostałe , ogólnikowe zarzuty skargi dot. prawidłowości udokumentowania pochodzenia sprowadzonego z zagranicy towaru należy uznać za wyjaśnione. Wobec dokonanych wyżej rozważań na gruncie §20 a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 października 1997r. odnośnie uprawnienia organów celnych do zwrócenia się z odpowiednim pytaniem do podmiotu zagranicznego wystawiającego świadectwo, także zarzut braku uprawnień Dyrektora Izby Celnej do występowania do władz chińskich należy uznać za bezzasadny.
Sąd nie podziela stanowiska skarżącego w kwestii naruszenia treści art. 145 Ordynacji podatkowej ,a polegającego zdaniem skarżącego na nie skierowaniu postanowienia o wszczęciu postępowania weryfikacyjnego do M.S., jako przedstawiciela S.S.. W sprawach z zakresu obrotu towarowego jako pełnomocnik może albo musi występować Agencja Celna , mająca najszerszy zakres dopuszczalnych pełnomocnictw , pracownik osoby zgłaszającej towar , jak również adwokat, radca prawny , a nadto agent morski i makler morski i wreszcie osoba fizyczna zgłaszająca towar lub członek jej najbliższej rodziny korzystający z uprzywilejowanego upoważnienia, zgodnie z art.254 Kodeksu celnego (Kodeks Celny - Komentarz-J.Borkowski, J.Chlebny, J.Chromicki, R. Hauser, H.Wojtachnio). Pełnomocnictwo z dnia 2 maja 2002 roku było pełnomocnictwem "do wykonywania wszelkich czynności związanych z odprawą celną wraz z odprawą końcową". W zakresie tych czynności wszystkie pisma doręczano M.S., zgodnie z udzielonym pełnomocnictwem. Ponieważ jednak przyjęte zgłoszenie celne zostało poddane weryfikacji-zawiadomienie o tych czynnościach zasadnie organ w dniu [...], września 2002 roku przekazał już firmie ZPHU S.S., gdyż czynności weryfikacyjne, wynik których stanowi podstawę zastosowania odpowiedniej procedury celnej nie obejmowały już zakresu czynności objętych pełnomocnictwem z dnia 2 maja 2002 roku. Strona miała przecież możliwość dowolnego kształtowania zakresu umocowania, mogła ograniczyć lub rozszerzać jego zakres, także poza czynności związane z odprawą celną , ale skoro tego nie uczyniła- obowiązkiem organu było dostarczanie korespondencji zgodnie z zasadami określonymi w art. 145 Ordynacji podatkowej. Słusznie więc dalsza korespondencja, kierowana była do strony postępowania , jaką był ZPUH S.S. nie do jej przedstawiciela. Niezależnie od powyższego uchybienia wskazane przez stronę skarżącą nawet gdyby zaistniały nie miałyby wpływu na wynik sprawy , skoro został zrealizowany przez organ obowiązek zapewnienia stronom czynnego udziału w toku całego postępowania.
W dniu 20 kwietnia 2007 roku, już po zamknięciu rozprawy S.S. złożył w oparciu o art. 133 § 2 oraz art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniosek o otwarcie na nowo zamkniętej w dniu 18 kwietnia 2007 roku rozprawy. W jego treści w istocie zawarto wniosek dowodowy o przeprowadzenie dowodów z dokumentów tj. pism organów celnych oraz postanowienia o umorzeniu postępowania wydanego przez Prokuraturę Rejonową .
Zamknięcie rozprawy następuje , gdy sąd uzna sprawę za dostatecznie wyjaśnioną. Warunkiem zamknięcia rozprawy jest stwierdzenie że wszystkie okoliczności faktyczne i prawne zostały wyjaśnione i ustalone .W przypadku , jeżeli po zamknięciu rozprawy sąd stwierdzi, że sprawa nie została dostatecznie wyjaśniona, a w szczególności jeżeli istotne okoliczności ujawniły się dopiero po jej zamknięciu, wyrok nie może zostać wydany. (T.Woś, H.Knysiak-Molczyk, M.Romańska – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi-Komentarz). Stwierdzić należy , iż żadna z wskazanych wyżej przesłanek nie miała miejsca. Otóż fakt toczącego się czy też zakończonego postępowania przed jednostką organizacyjną Prokuratury nie stanowi , iż sprawy nie można uznać za dostatecznie wyjaśnioną, Sąd wskazał przyczyny i okoliczności uznania za dowód pisma władz chińskich odnośnie weryfikacji świadectwa homologacji, uznał , iż organy właściwe dokonały jego oceny. Samo zaś ustalenie, iż toczy się postępowanie karne w sprawie fałszowania świadectw pochodzenia nie może mieć w sprawie znaczenia i zdaniem Sądu nie stanowi istotnych okoliczności, o których mowa w art.133 § 3 ppsa. S.S. wprawdzie nie wskazał okoliczności, które mają podlegać udowodnieniu na skutek przeprowadzenia wnioskowanych dowodów, niemniej zdaniem Sądu ewentualne ustalenia co faktu czy sposobu przerobienia czy też podrobienia dokumentu nie będę stanowiły przeciwdowodu dla okoliczności, iż świadectwo pochodzenia jest nieautentyczne i nie zostało sporządzone przez organ widniejący na dokumencie jako jego wystawca. Natomiast już z treści wniosku z dnia [...], kwietnia 2007 roku wynika , iż fakty te znane były stronie przed zamknięciem rozprawy.
S.S. wnosząc o otwarcie na nowo zamkniętej rozprawy wskazał również treść art. 106 § 3 ppsa, który to artykuł umożliwia przeprowadzenie dowodów z dokumentów także po zamknięciu rozprawy. Przywołując ten artykuł nie wskazał jednakże , usunięciu których wątpliwości mają służyć przeprowadzone dowody, a skoro stronie znane były okoliczności związane z prowadzonymi postępowaniami karnymi winna stosowne wnioski dowodowe składać w toku postępowania administracyjnego. Sam artykuł 106 § 3 ppsa nie może służyć do zwalczania ustaleń faktycznych, z którymi strona się nie zgadza, skoro ani w postępowaniu administracyjnym, ani sądowym nie wskazała dowodów przeciwnych.
Z powyższych względów Sąd uznał, że organy celne wydały decyzje zgodne z prawem, co skutkuje tym, że skarga wniesiona przez S.S. jest nieuzasadniona.
Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.
/-/ M. Bejgerowska /-/ B. Koś /-/M. Ławniczak
K.P.d