III SA/PO 493/22

III SA/Po 493/22 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2022-10-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-06-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Marek Sachajko /przewodniczący sprawozdawca/
Mirella Ławniczak
Robert Talaga
Symbol z opisem
6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2017 poz 128
art. 130 a
Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 145
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Dnia 12 października 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Sachajko (spr.) Sędzia WSA Mirella Ławniczak Asesor sądowy WSA Robert Talaga po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 października 2022 roku sprawy ze skargi J.J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2022 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu wydatków i wynagrodzenia za dozór pojazdu 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego kwotę 697,- zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Decyzją z [...] maja 2017 r. Prezydent Miasta orzekł o odmowie zwrotu J.J. kosztów związanych z usunięciem i przechowywaniem m. in. pojazdów marki Volkswagen Golf nr rej. [...], Ford Scorpio nr rej. [...] i Polonez nr rej. [...] odholowanych na parking położony w K. przy ul. S. [...] na nieruchomości stanowiącej działkę ew. nr [...] w obrębie [...] M.
Jako podstawę prawną decyzji powołano:
- art. 104 K.p.a. ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), dalej: "K.p.a.",
- art. 130a ust. 1, 2, 5c, 10 i 10h ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 r., poz. 128 ze zm.), dalej: "P.r.d.".
Decyzją z [...] lutego 2018 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
Prawomocnym wyrokiem z dnia 30 października 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (sygn. akt II SA/Po 328/18) uchylił decyzję organu odwoławczego i decyzję organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu wyroku wskazano m.in., co następuje.
Trzy pojazdy (Volkswagen Golf nr rej. [...], Ford Scorpio nr rej. [...] i Polonez nr rej. [...]), dalej: "przedmiotowe trzy pojazdy", zostały usunięte przez skarżącego i zdeponowane na jego parkingu stosownie do dyspozycji pomiotu określonego w art. 130a ust. 4 pkt 1 P.r.d. Z zaświadczenia wydanego przez Komendanta Miejskiej Policji w K. z [...] sierpnia 2014 r. wynika, że do usunięcia tych pojazdów doszło z uwagi na zaistnienie przesłanek wskazanych w art. 130a ust. 1 i 2 P.r.d. Nie ma zatem wątpliwości, że do dyspozycji usunięcia pojazdów z drogi doszło w trybie art. 130a ust. 1, 2 i 4 P.r.d.
WSA odnosząc się argumentacji organów obu instancji wskazał, że strona powinna wykazać się inicjatywą dowodową w celu wykazania, że spełnia przesłanki do uzyskania żądanego wynagrodzenia. Sąd zaznaczył, że w świetle art. 7 K.p.a. w sytuacji, gdy dany środek dowodowy niezbędny do ustalenia konkretnej okoliczności faktycznej, z istnienia której strona wywodzi dla siebie skutki prawne, nie znajduje się w posiadaniu organu, to wynikający z zasady prawdy obiektywnej obowiązek organu prowadzącego postępowanie ogranicza się do konieczności poinformowania strony o wymogu przedstawienia posiadanych dowodów. Skarżący wezwany do przedłożenia stosownej dokumentacji wyjaśnił w piśmie z 7 października 2016 r., że dokumentację związaną z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą posiada jego była żona, która pomimo uzyskania stosownego orzeczenia sądowego nie chce dokumentacji tej zwrócić. Twierdzenia skarżącego dotyczące kłopotów z wyegzekwowaniem orzeczeń sądowych od byłej żony uprawdopodabnia dokumentacja zgromadzona w aktach sprawy, opisująca przebieg przekazania pojazdów pracownikom Wydziałowi Gospodarowania Mieniem Urzędu Miejskiego w K. z posesji przy ul. S. [...] w K. WSA stwierdził, że nie można zarzucać skarżącemu, że nie podejmował działań zmierzających do wykazania swojego uprawnienia do otrzymania wynagrodzenia za czynności związane z usunięciem pojazdów i dozorem nad nimi.
Odnosząc się do kwestii wysokości wynagrodzenia za sprawowany dozór Sąd zauważył, że skarżący wniósł o kwotę 170 000 zł, natomiast nie wnosił o zwrot kosztów dozoru, jak też o zwrot kosztów lub wynagrodzenie za samą czynność usunięcia pojazdów. Przepis art. 102 § 2 u.p.e.a. ani żaden inny przepis nie określają precyzyjnie, jak należy obliczyć należność za dozór, a wynagrodzenie i zwrot koniecznych wydatków jest uzależnione od konkretnego dozorcy i pojazdu. Wydatki muszą być konieczne ze względu na cel i warunki wykonywanego dozoru konkretnego pojazdu, gdyż ustalona należność powinna odpowiadać rzeczywistym, konkretnym i wykazanym wydatkom poniesionym przez podmiot wykonujący dozór. Skoro ustawa egzekucyjna nie określa kryteriów ustalania wysokości wynagrodzenia w sytuacji, gdy dozorca nie wykaże wydatków poniesionych w związku z dozorem, to w tym zakresie organ powinien się oprzeć się na art. 836 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2017 r., poz. 459, dalej: "K.c."), który stanowi, że o ile wysokość wynagrodzenia za przechowywanie nie jest określona w umowie, albo w taryfie przechowawcy, to należy się wynagrodzenie przyjęte w danych stosunkach. Jeżeli zatem strona dozorująca nie wykaże, jakie poniosła konieczne wydatki związane z dozorem, to organ sam powinien ustalić te wydatki, opierając się na dyspozycji art. 836 K.c., który znajduje zastosowanie w sytuacji, gdy dozorca nie wyliczył poniesionych przez siebie kosztów dozoru.
Podnoszona przez organ pierwszej instancji okoliczność niepodjęcia przez stronę czynności, do których zobligowane były podmioty sprawujące dozór nad usuniętymi pojazdami, w przypadku nieodebrania tych przez właściciela w terminie 6 miesięcy, wynikających z rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 sierpnia 2002 r. w sprawie usuwania pojazdów (Dz. U. z nr 134, poz. 1133, dalej: "rozporządzenie z 2002 r.") i rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 października 2007 r. w sprawie usuwania pojazdów (Dz. U. z 2007 r. nr 191, poz. 1377, dalej: "rozporządzenie z 2007 r."), może mieć wpływ co najwyżej na ustalenie wysokości należnego wynagrodzenia, natomiast nie powinna rzutować na ustalenia istnienia tego uprawnienia.
Zgodnie art. 102 § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016 r., poz. 599, dalej: "p.e.a."), o zwrocie wydatków związanych z wykonywaniem dozoru i wynagrodzenia za dozór pojazdów organ egzekucyjny (w tym wypadku starosta) orzeka w formie postanowienia, na które przysługuje zażalenie. Postępowanie w tym przedmiocie prowadzone jest na podstawie przepisów p.e.a., a przepisy K.p.a. mają jedynie odpowiednie zastosowanie (art. 18 p.e.a.).
Ponownie rozpatrując sprawę organ pierwszej instancji decyzją z [...] września 2019 r. orzekł o ustaleniu należności z tytułu zwrotu wydatków związanych z wykonywaniem dozoru tj. za odholowanie pojazdów i zapłatę wynagrodzenia za dozór pojazdów, przechowywanych na przedmiotowym parkingu w łącznej wysokości: 15 470 zł, na którą składa się:
1. kwota w łącznej wysokości 5 510 zł należna z tytułu zwrotu wydatków i zapłaty wynagrodzenia za dozór pojazdów, sprawowany przez okres 6 miesięcy, począwszy od daty odholowania:
a) pojazdu marki Volkswagen Golf nr rej. [...] odholowanego 26 lipca 2006 r. w wysokości 1 840 zł,
b) pojazdu marki Ford Scorpio nr rej. [...] odholowanego 7 czerwca 2007 r. w wysokości 1 830 zł,
c) pojazdu marki Polonez nr rej. [...] odholowanego 14 marca 2008 r. w wysokości 1 840 zł;
2. kwota w łącznej wysokości 9 570 zł należna z tytułu zwrotu wydatków i zapłaty wynagrodzenia za sprawowany od 24 lipca 2014 r. do 8 czerwca 2015 r. dozór:
a) pojazdu marki Volkswagen Golf nr rej. [...] w wysokości 3 190 zł,
b) pojazdu marki Ford Scorpio nr rej. [...] w wysokości 3 190 zł,
c) pojazdu marki Polonez nr rej. [...] w wysokości 3 190 zł;
3. kwota w łącznej wysokości 390 zł, należna z tytułu zwrotu wydatków i zapłaty wynagrodzenia za odholowanie:
a) pojazdu marki Volkswagen Golf nr rej. [...] w wysokości 130 zł,
b) pojazdu marki Ford Scorpio nr rej. [...] w wysokości 130 zł,
c) pojazdu marki Polonez nr rej. [...] w wysokości 130 zł.
W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, co następuje.
W dniu [...] marca 2004 r. Prezydent Miasta K. wydał zarządzenie nr [...] w sprawie wyznaczenia jednostek do świadczenia usług w zakresie usuwania pojazdów z drogi, umieszczaniu pojazdów usuniętych z drogi na parkingu strzeżonym, w załączniku do którego widnieje m. in. firma strony.
Pismem z 23 lipca 2014 r. strona zwróciła się do Prezydenta Miasta K. z prośbą o zabranie czterech pojazdów tj. trzech przedmiotowych pojazdów i samochodu Opel Kadett, zdeponowanych przez Policję na przedmiotowym parkingu.
Strona 10 czerwca 2016 r. zwróciła się z roszczeniem finansowym, dotyczącym rozliczenia należności związanych z parkowaniem samochodów odholowanych na przedmiotowy parking. Strona zaproponowała kwotę wynagrodzenia w wysokości ponad 170 000 zł za przechowywanie powyższych czterech samochodów.
Pismem z 30 września 2016 r. zwrócono się do strony o przedstawienie innych umów, oprócz umowy z 17 lipca 2008 r., na podstawie których strona odholowała pojazdy. W odpowiedzi pismem z 7 października 2016 r. strona poinformowała, że nie posiada żadnej innej umowy z Policją, a wszelka dokumentacja związana z działalnością gospodarczą jest w posiadaniu byłej żony, która mimo prawomocnego orzeczenia sądu nie wydała jej stronie, zaś pozostałe umowy mogą znajdować się w posiadaniu KMP w K. bądź KWP w P. Strona nie przedstawiła dowodów potwierdzających wysokość koniecznych wydatków poniesionych ze względu na cel i warunki wykonywanego dozoru powyższych pojazdów. Stawki kosztów, o których przyjęcie wnosiła strona, tj. za holowanie pojazdu (obejmujące załadowanie, przewóz i rozładowanie) 300 zł za samochód osobowy i 200 zł za motocykl oraz 20 zł za każdą rozpoczętą dobę dla samochodu osobowego i 10 zł dla motocykla za parkowanie (obejmujące przechowywanie, utrzymanie i dozór) wynikają z umowy, jaką strona zawarła 17 lipca 2008 r. z Komedą Wojewódzką Policji w P. Stawki te nie mogą być przyjęte, gdyż nie dotyczą okresu, w którym dozór był sprawowany w sposób usprawiedliwiony okolicznościami sprawy.
Zasadnym okazało się zatem ustalenie wysokości kosztów i wynagrodzenia za okres 6 miesięcy od odholowania poszczególnych trzech przedmiotowych pojazdów, czyli od 26 lipca 2006 r. do 26 stycznia 2007 r. (Volkswagen Golf), od 7 czerwca 2007 r. do 7 grudnia 2007 r. (Ford Scorpio), od 14 marca 2008 r. do dnia 14 września 2008 r. (Polonez) i okres od dnia doręczenia Prezydentowi Miasta K. przez stronę pisma z prośbą o odebranie przechowywanych pojazdów (chwila powzięcia wiedzy przez Prezydenta Miasta K. o pojazdach przechowywanych na parkingu) do dnia ich odebrania przez przedstawicieli Urzędu Miasta K., czyli od 24 lipca 2014 r. do 8 czerwca 2015 r.
Ustalono wysokość stawek obowiązujących od 26 lipca 2006 r. do 8 czerwca 2015 r. u przedsiębiorców wymienionych - obok firmy strony - w wykazie jednostek wyłonionych do świadczenia usług w zakresie usuwania pojazdów z drogi i ich umieszczaniu na parkingu strzeżonym, stanowiącym załącznik do zarządzenia nr [...] Prezydenta Miasta K. z 18 marca 2004 r. W oparciu o otrzymane od przedsiębiorcy pismo z 3 czerwca 2019 r. ustalono, że od 27 czerwca 2006 r. do 8 czerwca 2015 r. wysokość wynagrodzenia obowiązująca u tego przedsiębiorcy za usunięcie pojazdów z drogi, załadowanie, rozładowanie, przewóz na parking depozytowy wynosiła na terenie miasta K., niezależnie od liczby przejechanych kilometrów - 130 zł za pojazd, natomiast wysokość dziennej stawki przechowywania i dozoru odholowanych pojazdów o d.m.c. do 3,5 t wynosiła 10 zł. Organ przyjął jako dowód powyższy dokument i przyjął stawki wskazane w tym piśmie za wiarygodne do ustalenia wysokości wynagrodzenia za odholowanie i dozór.
Strona nie udowodniła, że podjęła czynności, do których była zobligowana stosownie do przepisów rozporządzenia z 2002 r. i rozporządzenia z 2007 r.
Zgodnie z § 7 ust. 2 rozporządzenia z 2007 r. w przypadku nieodebrania pojazdu z parkingu w terminie określonym w art. 130a ust. 10 P.r.d. jednostka prowadząca parking strzeżony powiadamia o tym, nie później niż trzeciego dnia od dnia upływu tego terminu, właściwy miejscowo urząd skarbowy oraz podmiot, który wydał dyspozycję usunięcia pojazdu.
Zgodnie z § 7 ust. 3 rozporządzenia z 2007 r. podmiot, który wydał dyspozycję usunięcia pojazdu, po otrzymaniu powiadomienia, o którym mowa w ust. 2, przesyła niezwłocznie odpowiednio do organu gminy lub właściwego miejscowo urzędu skarbowego kopię powiadomienia, o którym mowa w § 5 ust. 1 pkt 2, wraz z potwierdzeniem jego doręczenia.
Strona niezwłocznie po upływie terminu 6 miesięcy na odebranie pojazdu powinna była zatem powiadomić urząd skarbowy oraz Policję, która wydała dyspozycję odholowania pojazdu, zaś z przedstawionych przez stronę dokumentów nie wynika, aby to uczyniła.
W rezultacie niewywiązania się z powyższego obowiązku informacyjnego przyjęto następujący okres, za który zostały ustalone koszty, tj. okres 6 miesięcy od odholowania poszczególnych pojazdów i okres od dnia doręczenia Prezydentowi Miasta K. przez stronę pisma z prośbą o odebranie przechowywanych pojazdów do dnia ich odebrania przez przedstawicieli Urzędu Miasta K., czyli od 24 lipca 2014 r. do 8 czerwca 2015 r.
Strona na poparcie wysuwanych roszczeń finansowych nie przedstawiła dowodów pozwalających ustalić wysokość kosztów poniesionych ze względu na cel i warunki wykonywanego dozoru, w szczególności pozwalających ustalić wysokość rzeczywistych, konkretnych i wykazanych wydatków przez nią poniesionych, w tym kosztów przewozu, załadowania, rozładowania, przechowywania, utrzymania i dozoru odholowanych pojazdów. W związku z tym przyjęto wysokość stawek ustalonych na podstawie art. 836 K.c. tj. 130 zł za odholowanie jednego pojazdu i 10 zł za każdą rozpoczętą dobę przechowywania i dozoru odholowanych pojazdów z uwzględnieniem ograniczeń czasowych. Przepis art. 836 K.c. stanowi, że jeżeli wysokość wynagrodzenia za przechowanie nie jest określona w umowie albo w taryfie, przechowawcy należy się wynagrodzenie w danych stosunkach przyjęte, chyba że z umowy lub z okoliczności wynika, iż zobowiązał się przechować rzecz bez wynagrodzenia.
Po rozpatrzeniu odwołania decyzją z [...] czerwca 2020 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji z [...] września 2019 r.
Organ odwoławczy zgodził się z metodyką przyjętą do obliczania wynagrodzenia, to jest za pierwsze 6 miesięcy i okres od zawiadomienia właściwych organów (24 lipca 2014 r.) do odebrania pojazdów (8 czerwca 2015 r.).
Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium podkreśliło, że są one bezzasadne i nie mogą mieć wpływu na zapadłe rozstrzygnięcie. W kontekście motocykla marki Honda wskazało, że już w postępowaniu przed Sądem motocykl nie był jego przedmiotem, natomiast samochód Opel Kadett jest przedmiotem postępowania przed Starostą K.
Zarzut dotyczący kwoty wynagrodzenia został uznany za niezasadny, ponieważ szczegóły jego ustalenia zostały szczegółowo przedstawione.
Prawomocnym wyrokiem z dnia 8 października 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (sygn. akt II SA/Po 647/20) uchylił decyzję organu odwoławczego.
W uzasadnieniu wyroku wskazano, co następuje.
Organ odwoławczy nie uwzględnił oceny prawnej i nie wykonał wskazań co do dalszego postępowania zawartych w poprzednim wyroku o sygn. akt II SA/Po 328/18.
WSA stwierdził, że Kolegium nie rozpoznało odwołania w zakresie wymaganym przez art. 11 i art. 15 K.p.a.
Sąd stwierdził, że skarżący nie kwestionował faktu pominięcia w sprawie motocykla. W zakresie samochodu Opel Kadett uznał, że w sprawie toczącej się przed Starostą K. zapadłe rozstrzygnięcie jest poza przedmiotem niniejszego postępowania. Kolegium poprzestało na ustaleniach faktycznych poczynionych przez organ pierwszej instancji w zakresie metodyki ustalenia wysokości kosztów i wynagrodzenia związanych z dozorem usuniętych pojazdów, po czym skwitowało, że podziela stanowisko organu pierwszej instancji - co do okresu, za jaki należy naliczyć owe należności, co ma decydujące znaczenia dla sprawy, nie czyniąc przy tym własnej, samodzielnej oceny. Stwierdzenie, że sprawa przyznania wynagrodzenia za dozór "została w sposób obszerny i wyczerpujący przedstawiona powyżej" jawi się jako przedwczesne, ponieważ Kolegium dokonało tylko oceny (aprobaty) na rzecz przyjęcia przez Prezydenta Miasta K. okresu, za jaki naliczono wnioskowaną należność. Organ odwoławczy zaniechał ustaleń co do przyjętych stawek, które na podstawie art. 836 K.c. miałyby stanowić podstawę wyliczenia wynagrodzenia, a było to podnoszone w treści odwołania. Taka postawa Kolegium prowadzi do wniosku, że w zasadzie kwestia naliczenia należności została ograniczona do postępowania jednoinstancyjnego, ponieważ organ odwoławczy, podzielając stanowisko organu pierwszej instancji, nie uczynił tej kwestii przedmiotem swojego postępowania.
Organ odwoławczy powinien jasno wyartykułować, czy organ pierwszej instancji spełnił obowiązek nałożony przez sąd administracyjny w wyniku dokonania uprzedniej kasacji jego decyzji. Powołanie się na związanie zapadłym wyrokiem powinno skłonić Kolegium do przedstawienia owych obowiązków i wskazanie, w jaki sposób nastąpiło ich wykonanie.
Kolegium nie odniosło się wyczerpująco do zarzutów skarżącego. Brakiem, który razi najbardziej, jest nieustosunkowanie się przez organ odwoławczy do argumentacji na stronach 3 i 4 odwołania, gdzie skarżący obszernie wywodził, z powołaniem na konkretne, załączone do akt dokumenty (dołączone do poprzedniego odwołania datowanego na 12 czerwca 2017 r. – k. 118-124 akt adm.), że istnieją podstawy, aby należne mu wynagrodzenie za dozór pojazdów naliczać od daty wcześniejszej aniżeli 24 lipca 2014 r. Kolegium do tej części argumentacji w ogóle się nie odniosło. Niezbędne jest poszerzenie stanowiska organu w odniesieniu do zarzutów odwołania i dokonanie oceny związanego z tym materiału dowodowego.
Rozpoznanie zarzutów podniesionych w skardze jest zatem przedwczesne, przez co Sąd wskazał, że powstrzymuje się od oceny ich zasadności nie przesądzając jednocześnie na ten moment, czy ustalone należności finansowe z tytułu usunięcia pojazdów i sprawowanie nad nimi dozoru oraz przyjętej metodyce odpowiadają prawu.
Decyzją z [...] lutego 2021 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji z [...] września 2019 r. Jako podstawę prawną decyzji powołano m. in. art. 17 pkt 1, art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a.
W uzasadnieniu decyzji wskazano, co następuje.
Materialno-prawną podstawę rozstrzygnięcia stanowi art. 102 § 2 p.e.a. stanowiący, że organ egzekucyjny przyzna, na żądanie dozorcy, zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór. Jak wynika z art. 102 § 4 p.e.a. na postanowienie organu egzekucyjnego w sprawie zwrotu wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór służy dozorcy zażalenie. Również Sąd wskazał, że rozstrzygnięcia organów administracji wydano z naruszeniem tego przepisu, bowiem zamiast postanowienia wydano decyzje. Tymczasem rozstrzygnięcie Prezydenta Miasta K. ponownie przyjęło formę decyzji. Błąd ten jest jednak nieistotny, gdyż nie maj wpływu na wynik sprawy. Strona nie zarzuciła tego błędu w odwołaniu.
Organ wskazał, że przyznanie wynagrodzenia i zwrot koniecznych wydatków powinny być odpowiednie do okoliczności konkretnej sprawy. Wydatki powinny być konieczne ze względu na cel i warunki wykonywanego dozoru, a ustalona należność odpowiadać rzeczywistym i wykazanym wydatkom poniesionym na wykonywanie konkretnego dozoru przez konkretny podmiot. Strona nie przedstawiła żadnych dowodów potwierdzających wysokość koniecznych wydatków poniesionych ze względu na cel i warunki wykonywanego dozoru nad przedmiotowymi pojazdami.
Wykonując zalecenia Sądu organ pierwszej instancji zaznaczył, że Starosta K. postanowieniem z [...] września 2014 r. uznał się organem właściwym do prowadzenia postępowania dotyczącego pojazdu Opel Kadett. W związku z tym organ pierwszej instancji prawidłowo uznał, że przedmiotem postępowania jest przyznanie wynagrodzenia za dozór oraz zwrot wydatków związanych z usunięciem z drogi trzech przedmiotowych pojazdów.
Organ wskazał, że co do zasady ciężar udowodnienia wysokości koniecznych wydatków oraz należnego wynagrodzenia leży po stronie danego podmiotu sprawującego dozór. W związku z tym, jeżeli nie wykaże on tych wydatków, nie przedstawi stosownych dokumentów ani nie wykaże sposobu uch wyliczenia - spowoduje to przerzucenie tego ciężaru na organ, ale ze skutkiem ewentualnych niekorzystnych dla strony wyliczeń. Co do łącznej kwoty należności przyznanych stronie z powyższych tytułów w przypadku sprawowania dozoru nad pojazdem przez dłuższy okres powinny być uwzględniane stawki abonamentowe, a nie dobowe. Stawki przyjęte przez organ pierwszej instancji są dla strony korzystne, bowiem przyjęto stawki dzienne. Organ pierwszej instancji zwrócił się do innych podmiotów lokalnych prowadzących podobny rodzaj działalności z zapytaniem o ich stawki ponoszone przez właścicieli pojazdów z tytułu pozostawienia ich na danym parkingu strzeżonym oraz kosztów holowania od lipca 2006 r. do czerwca 2015 r. Podmioty, do których zwrócono się z tym zapytaniem, były jednostkami wyznaczonymi w zarządzeniu Prezydenta Miasta K. nr [...]. Uzyskano dwie odpowiedzi, z których wynika, że koszt za usunięcie pojazdu z drogi wynosił 130 zł - dla pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 t, natomiast wysokość dziennej stawki przechowywania i dozoru tak usuniętego pojazdu wynosiła 10 zł.
Przyjęty przez organ pierwszej instancji okres 6 miesięcy wynikał z ówczesnej treści przepisu art. 130a ust. 10 P.r.d., zgodnie z którym pojazd usunięty w trybie określonym w ust. 1 lub 2 i nieodebrany przez uprawnioną osobę w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia uznaje się za porzucony z zamiarem wyzbycia się. W konsekwencji 6 miesięcy od dnia usunięcia pojazdu Volkswagen Golf (26 lipca 2006r.), tj. 184 dni daje kwotę 1 840 zł - w myśl przyjętej stawki dobowej w wysokości 10 zł. Analogicznie dla pojazdu Ford Scorpio odholowanego w 7 czerwca 2007 r. okres 6 miesięcy to 183 dni, a więc kwota 1 830 zł, natomiast dla pojazdu marki Polonez usuniętego 14 marca 2008 r. 6 miesięcy to 184 dni, a więc kwota 1 840 zł. Łączna kwota należna z tytułu zwrotu wydatków i zapłaty wynagrodzenia za dozór przedmiotowych pojazdów, sprawowany przez okres 6 miesięcy to 5 510 zł - i jest to kwota prawidłowo wyliczona przez organ pierwszej instancji.
Kwota łączna 390 zł z tytułu odholowania trzech przedmiotowych pojazdów wynika z faktu, że koszt holowania pojedynczego pojazdu ustalono na poziomie 130 zł. Taka kwota została uwzględniona w decyzji organu pierwszej instancji i jest ona prawidłowa.
Z kolei łączna kwota 9 570 zł z tytułu zwrotu wydatków i zapłaty wynagrodzenia za dozór nad przedmiotowymi pojazdami, sprawowany od dnia 24 lipca 2014 r. do dnia 8 czerwca 2015 r. została obliczona jako liczba dni (319), stawki dziennej za przechowywanie pojazdu (10 zł) oraz liczby pojazdów (trzy). Przyjęty okres ustalono od dnia wystąpienia strony do Prezydenta Miasta K. z wnioskiem o zabranie przedmiotowych samochodów z parkingu do dnia ich zabrania, co nastąpiło 8 czerwca 2015 r.
Po upływie każdorazowego z powyższych 6 miesięcznych terminów strona winna była powiadomić właściwe organy o ewentualnym nieodebraniu poszczególnych pojazdów. Skoro uczyniła to dopiero 24 lipca 2014 r., to dopiero od tego dnia Prezydent Miasta K. powziął wiedzę o konieczności odebrania przedmiotowych pojazdów z parkingu strony i dopiero od tej daty zasadne jest przyznanie stronie wynagrodzenia za dozór nad tymi pojazdami.
Organ pierwszej instancji nie naruszył przepisów postępowania. Zebrał materiał dowodowy w sposób prawidłowy, obszerny i wystarczający. Organ nie rozstrzygnął co prawda sprawy w zakresie, w jakim wnosił pełnomocnik strony, jednakże nie było ku temu przesłanek - co zostało również w pełni uzasadnione w decyzji. W konsekwencji nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego. Organ prawidłowo zastosował te przepisy i ustalił prawidłową kwotę zwrotu poniesionych wydatków i wynagrodzenia z tytułu usunięcia przedmiotowych pojazdów z drogi, ich przechowywania na parkingu strzeżonym oraz wynagrodzenia za dozór nad nimi.
Do kwoty należnej stronie nie można włączyć kwoty 63 154,56 zł, którą strona musi uiścić z tytułu bezumownego korzystania z nieruchomości, gdyż nie można jej uznać za wydatek konieczny. Gdyby bowiem strona wywiązała się należycie ze swoich obowiązków i powiadomiła Prezydenta Miasta K. o nieodebraniu przedmiotowych pojazdów przez ich właścicieli, to organ odebrałby te pojazdy jeszcze przed wypowiedzeniem odwołującemu umowy użyczenia. Najpóźniejszy termin na odbiór pojazdu przez właściciela (pojazdu marki Polonez) upłynął 14 marca 2008 r. Co prawda okres od tej daty do 19 stycznia 2009 r. to 311 dni, jednakże 319 dni, które upłynęły od zgłoszenia strony do faktycznego odbioru pojazdów nastąpiło z opóźnieniami wynikającymi z faktu, że strona nie miała dostępu do parkingu. Próba przejęcia pojazdów nastąpiła już 15 kwietnia 2015 r.
Po rozpatrzeniu skargi na powyższą decyzję WSA wyrokiem z dnia 27 października 2021 r. sygn. III SA/Po 653/21 orzekł o jej uchyleniu.
Zdaniem Sądu organ odwoławczy, wbrew wskazaniom co do dalszego postępowania zawartym w ostatnim z wyroków Sądu, nie odniósł się wyczerpująco do wszystkich zarzutów zawartych w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji z 27 września 2019 r., a szczególnie do wszystkich argumentów zawartych na stronach 3 i 4 tego odwołania, i w tym kontekście nie dokonał oceny całego materiału dowodowego.
Na stronach 3 i 4 tego odwołania skarżący podniósł, że:
1. nie uwzględniono kwoty 32 674,56 zł, do zapłaty której sąd cywilny zobowiązał stronę z tytułu bezumownego korzystania z przedmiotowego parkingu;
2. nieprzedstawienie przez stronę dowodów na poinformowanie Policji i Urzędu Skarbowego o upływie terminu odbioru pojazdów w latach 2007-2008 nie oznacza, że nie doszło do poinformowania tych podmiotów, gdyż:
a) dokumentację strony posiada była żona i nie chce skarżącemu jej zwrócić,
b) strona monitowała różne podmioty o sytuacji związanej z pojazdami, o czym świadczą kopie pism załączonych do:
- odwołania od decyzji z [...] maja 2017 r.; z urzędu Sądowi wiadomo, że jest to m. in. pismo z 25 października 2013 r. skierowane do Komendy Miejskiej Policji w K. i I Urzędu Skarbowego w K. zatytułowane "wniosek" o niezwłoczne podjęcie decyzji odnośnie pojazdów zabezpieczonych przez Komendę Miejską Policji w K. na przedmiotowym parkingu (k. 118 i 188 v akt adm.),
- niniejszego odwołania (k. 260v-256 akt adm.); z urzędu Sądowi wiadomo, że są to m. in. pisma:
- z 9 lutego 2009 r. skierowane przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. do strony o wyjaśnienie, jak strona będzie nadal wykonywała umowę z 17 lipca 2008 r. z sytuacji rozwiązania przez właściciela nieruchomości umowy jej użyczenia na parking,
- z 21 kwietnia 2009 r. skierowane przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. do strony zawierające wypowiedzenie umowy z 17 lipca 2008 r.,
- z 16 stycznia 2014 r. skierowane przez stronę do KMP w K. o zabranie pojazdów,
- z 26 lutego 2014 r. skierowane przez stronę do KWP w P. o podjęcie stosownej decyzji co do zabezpieczenia pojazdów,
- z 6 maja 2014 r. skierowane przez stronę do KGP o zabranie pojazdów.
Skarżący w odwołaniu argumentował, że powyższe pisma są wystarczające aby przyjąć, że przewidziany przez przepisy rozporządzeń z 2002 r. i 2007 r. obowiązek informacyjny został przez niego wykonany przed przyjętym przez organ terminem 24 lipca 2014 r.
Odnośnie pierwszej z wyżej wskazanych kwestii (nieuwzględnienia kwoty 32 674,56 zł, do zapłaty której sąd cywilny zobowiązał stronę z tytułu bezumownego korzystania z przedmiotowego parkingu) organ odwoławczy odniósł się do niej. W ocenie Sądu prawidłowo nie uwzględnił jej w zasądzonej kwocie wynagrodzenia, bowiem zasądzono ją wskutek skierowanego przeciwko skarżącemu pozwu cywilnego, co nie przekłada się na przedmiotowe koszty dozoru. W wyroku z 30 października 2018r. w sprawie II SA/Po 328/18 wyjaśniono, że do usunięcia i zdeponowania pojazdów doszło w trybie art. 130a ust. 1, 2, 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz.U. z 2017r., poz. 1270 z późń. zm.) oraz, że z tego tytułu należy naliczyć wynagrodzenie i dokonać zwrotu poniesionych kosztów związanych z usunięciem pojazdów z drogi i wykonywaniem dozoru. W przypadku jeśli strona nie wykaże jakie poniosła konieczne wydatki związane z dozorem, to organ sam powinien ustalić te wydatki stosownie do art. 836 k.c., który to przepis znajduje zastosowanie w sytuacji, gdy dozorca nie wyliczył poniesionych przez siebie kosztów dozoru. Ponadto zwrócono uwagę, iż organ uprawniony jest tylko i wyłącznie do przyznania dozorcy usprawiedliwionych okolicznościami kwot. Za dozór stosowane były stawki ryczałtowe albo dobowe. W niniejszej sprawie skarżący domagał się przyjęcia stawki dobowej (20 zł za dobę dozoru jednego pojazdu) i organ również przyjął stawki dobowe (10 zł za dobę dozoru jednego przyjazdu). Tym samym stawki dobowe uznać należy za miarodajne dla ustalenia rzeczywistych kosztów sprawowanego dozoru nad pojazdem. Inne poniesione koszty związane z procesem cywilnym i rozliczeniami z rodziną skarżącego, nie mogą stanowić kwot, które dodatkowo uznać, by można za koszty sprawowanego dozoru. Sąd wskazał, że stawki dobowe wynikające z umowy skarżącego z policją z 17 lipca 2008r. nie obejmują usług holowania i parkowania pojazdów objętych dyspozycją art. 50a ust. 1 i art. 130 a ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o drogowym. (k. 13 akt adm.). Skarżący zawarł z Prezydentem Miasta K. umowę z dnia 24.09.2004r. dotyczącą usuwania i umieszczania na parkingu pojazdów w przypadkach określonych w art. 130 a ust. 1 i 2 w/w ustawy (k. 228-229 akt adm), w której w § 8 przewidziano opłaty wynikające z uchwały Rady Miejskiej K. z 30.10.2003r. Ustalenie tych stawek na podstawie umowy, przy braku wykazania, zmiany umowy w tym zakresie, stanowić mogą podstawę wyliczenia kosztów za odholowanie i dozór pojazdów.
Organ odwoławczy nie odniósł się natomiast do drugiej z powyższych kwestii, tj. dlaczego przyjął, że obowiązek informacyjny, o którym mowa w § 7 ust. 2 rozporządzeń z 2002 r. i 2007 r., mający wpływ na wysokość wynagrodzenia (vide: zapadły w niniejszej sprawie pierwszy wyrok o sygn. akt II SA/Po 328/18), skarżący dopełnił dopiero 24 lipca 2014 r. Skarżący w odwołaniu twierdził, że uczynił to znacznie wcześniej, już w latach 2007-2008, a brak dowodów na tą okoliczność spowodowany jest nieudostępnieniem mu ich przez obecnego ich dysponenta. Poza tym, do wniesionych w sprawie odwołań załączał wyżej wzmiankowane dokumenty, które zdaniem skarżącego świadczą o wcześniejszym niż 24 lipca 2014 r. poinformowaniu stosownych podmiotów o nieodebrania pojazdu z parkingu w terminie określonym w art. 130a ust. 10 P.r.d.(wypowiedzenie umowy przez policję z 21 kwietnia 2009r (k. 264, 264v akt adm., pismo skarżącego z 25.10.2013r. do KMP w K. o odebranie pojazdów, pismo skarżącego do Komendanta Wojewódzkiego Policji z 26.02.2014 i do Komendanta Głównego Policji, pismo skarżącego do Komendanta Miejskiego Policji w K. z 16.01.2014r. k. 266, 266v, 267v akt adm..) Organ odwoławczy ponownie w żaden sposób nie podjął tego wątku, pomijając milczeniem argumenty skarżącego. Nie rozważył celowości wyjaśnienia, czy w dokumentach policji nie znajdują się wcześniejsze pisma skarżącego o odebranie pojazdów, skarżący podnosił bowiem, że z przyczyn od niego niezależnych nie ma dostępu do dokumentacji związanej z prowadzoną przez siebie działalnością gospodarczą. Powyższe stanowi o naruszeniu wskazanych w skardze przepisów K.p.a. dotyczących zasad gromadzenia i oceny materiału dowodowego, a także o brakach uzasadnienia zaskarżonej decyzji (naruszenie art. 107 § 3 K.p.a. przewidującego obowiązek organu wskazania faktów, które uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej), co mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.).
Sąd wskazał, że na obecnym etapie nie przesądza zatem, kiedy powyższy obowiązek informacyjny został przez skarżącego wykonany. Będzie to rzeczą organu odwoławczego, który ponownie rozpatrując sprawę odniesie się do wszystkich zarzutów i argumentów zawartych w odwołaniu, a przede wszystkim wyjaśni i uzasadni, czy i dlaczego wyżej powołane pisma załączone przez skarżącego do odwołania mogą czy nie mogą stanowić wykonania wzmiankowanego wyżej obowiązku informacyjnego.
Sąd w wyroku o sygn. akt II SA/Po 647/20 przesądził, że skarżący nie kwestionował kwestii wynagrodzenia z tytułu odholowania i dozorowania motocykla Honda.
Z kolei forma zaskarżonego rozstrzygnięcia, jak i rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji (decyzja) nie została zakwestionowana przez Sąd w drugim z wyroków wydanych w sprawie, stąd kwestia ta nie może mieć wpływu na wynik sprawy.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy SKO w K. decyzją z dnia [...] kwietnia 2022 r.
- uchyliło decyzję organu I instancji w części – w pkt. 1, pkt 1.2 oraz pkt 2 i w tym zakresie
- ustaliło pkt 1 decyzji należność z tytułu zwrotu wydatków związanych z wykonywaniem dozoru w łącznej wysokości 23600 zł
- ustaliło w pkt 1.2 decyzji należność z tytułu wydatków i zapłaty wynagrodzenia za dozór przedmiotowych pojazdów za okres od 25 października 2013 r. do 8 czerwca 2015 r. w łącznej kwocie 17760 zł
- ustaliło w pkt 2 decyzji że do zapłaty należności zobowiązany jest Prezydent Miasta K. w terminie 14 dni od daty kiedy decyzja stanie się ostateczna.
Organ II instancji stwierdził m. in., że organ I instancji prawidłowo uznał, iż przedmiotem postępowania objęte są pojazdy Volkswagen Golf, Ford Scorpio i Polonez. W przypadku sprawowania dozoru nad pojazdem przez dłuższy okres winny być uwzględnianie stawki abonamentowe a nie dobowe.
Organ ustalił od właściwych podmiotów, że koszt usunięcia z drogi pojazdu wynosił 130 zł, a wysokość dziennej stawki przechowywania i dozoru takiego pojazdu wynosiła 10 zł.
Organ odwoławczy wskazał, że zastosowano art. 130 a ust. 10 ustawy - Prawo o ruchu drogowym i ustalono, że termin przechowania dla Volkswagena Golfa wynosił 184 dni, dla Forda Scorpio - 183 dni a dla Poloneza - 184 dni.
W skardze do WSA w Poznaniu strona, reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika, podniosła zarzut:
- naruszenia art. 153 p.p.s.a. polegający na braku odniesienia się przez organ do terminu początkowego naliczania należności za dozór pojazdami,
- naruszenia przepisów procedury administracyjnej, a mianowicie art. 7, 7 a, 8, 9, 11, 77 i 80 kpa,
-art. 102 u.p.e.a. poprzez odmowę przyznania wynagrodzenia skarżącemu w oparciu o przeslanki uregulowane w tym przepisie,
- §7 pkt 2 rozporządzenia MSWiA z 2002 r. i z 2007 r. w sprawie usuwania pojazdów poprzez błędną ich wykładnię
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje :
Skarga okazał się zasadna.
Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) kompetencje sądów administracyjnych w zakresie kontroli działalności administracji publicznej ograniczone zostały do oceny działalności tych organów pod względem zgodności z prawem. Działając w granicach przyznanych kompetencji, wojewódzki sąd administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny prawidłowości zastosowania w postępowaniu administracyjnym przepisów obowiązującego prawa materialnego i procesowego oraz trafności ich wykładni. Dokonując czynności kontrolnych, sąd zobowiązany jest uwzględnić stan faktyczny i prawny jaki istniał w chwili wydania zaskarżonej decyzji lub zaskarżonego postanowienia. Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnej uchybiającej prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; j.t. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, dalej przywoływana jako "p.p.s.a."), jak też rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. "b"), a także wydanego bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit."c").
Zaskarżona decyzja podlega uchyleniu, gdyż narusza art. 153 p.p.s.a. i wskazane w skardze przepisy K.p.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.).Organ nie wywiązał się bowiem z zaleceń i wytycznych wskazanych w uzasadnieniu wyroku WSA z dnia 27 października 2021r. (sygn. akt III SA/Po 653/21).
Wskazać należy, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie (art. 153 p.p.s.a.).
W przedmiotowym wyroku WSA z dnia 27 października 2021 r. sygn. akt III SA/Po 653/21 wskazano m. in., że na stronach 3 i 4 odwołania skarżący podniósł, że:
3. nie uwzględniono kwoty 32 674,56 zł, do zapłaty której sąd cywilny zobowiązał stronę z tytułu bezumownego korzystania z przedmiotowego parkingu;
4. nieprzedstawienie przez stronę dowodów na poinformowanie Policji i Urzędu Skarbowego o upływie terminu odbioru pojazdów w latach 2007-2008 nie oznacza, że nie doszło do poinformowania tych podmiotów, gdyż:
c) dokumentację strony posiada była żona i nie chce mu jej zwrócić,
d) strona monitowała różne podmioty o sytuacji związanej z pojazdami, o czym świadczą kopie pism załączonych do:
- odwołania od decyzji z 30 maja 2017 r.; z urzędu Sądowi wiadomo, że jest to m. in. pismo z 25 października 2013 r. skierowane do Komendy Miejskiej Policji w K. i I Urzędu Skarbowego w K. zatytułowane "wniosek" o niezwłoczne podjęcie decyzji odnośnie pojazdów zabezpieczonych przez Komendę Miejską Policji w K. na przedmiotowym parkingu (k. 118 i 188 v akt adm.),
- niniejszego odwołania (k. 260v-256 akt adm.); z urzędu Sądowi wiadomo, że są to m. in. pisma:
- z 9 lutego 2009 r. skierowane przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. do strony o wyjaśnienie, jak strona będzie nadal wykonywała umowę z 17 lipca 2008 r. z sytuacji rozwiązania przez właściciela nieruchomości umowy jej użyczenia na parking,
- z 21 kwietnia 2009 r. skierowane przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. do strony zawierające wypowiedzenie umowy z 17 lipca 2008 r.,
- z 16 stycznia 2014 r. skierowane przez stronę do KMP w K. o zabranie pojazdów,
- z 26 lutego 2014 r. skierowane przez stronę do KWP w P. o podjęcie stosownej decyzji co do zabezpieczenia pojazdów,
- z 6 maja 2014 r. skierowane przez stronę do KGP o zabranie pojazdów.
Skarżący w odwołaniu argumentował, że powyższe pisma są wystarczające aby przyjąć, że przewidziany przez przepisy rozporządzeń z 2002 r. i 2007 r. obowiązek informacyjny został przez niego wykonany przed przyjętym przez organ terminem 24 lipca 2014 r.
Organ odwoławczy nie odniósł się natomiast w uzasadnieniu decyzji do kwestii dlaczego przyjął, że obowiązek informacyjny, o którym mowa w § 7 ust. 2 rozporządzeń z 2002 r. i 2007 r., mający wpływ na wysokość wynagrodzenia (vide: zapadły w niniejszej sprawie pierwszy wyrok o sygn. akt II SA/Po 328/18), skarżący dopełnił dopiero 24 lipca 2014 r. Skarżący w odwołaniu twierdził, że uczynił to znacznie wcześniej, już w latach 2007-2008, a brak dowodów na tą okoliczność spowodowany jest nieudostępnieniem mu ich przez obecnego ich dysponenta. Poza tym, do wniesionych w sprawie odwołań skarżący załączał wyżej wzmiankowane dokumenty, które zdaniem skarżącego świadczą o wcześniejszym niż 24 lipca 2014 r. poinformowaniu stosownych podmiotów o nieodebrania pojazdu z parkingu w terminie określonym w art. 130a ust. 10 P.r.d. (wypowiedzenie umowy przez policję z 21 kwietnia 2009r (k. 264, 264v akt adm., pismo skarżącego z 25.10.2013r. do KMP w K. o odebranie pojazdów, pismo skarżącego do Komendanta Wojewódzkiego Policji z 26.02.2014 i do Komendanta Głównego Policji, pismo skarżącego do Komendanta Miejskiego Policji w K. z 16.01.2014r. k. 266, 266v, 267v akt administracyjnych).
Podkreślić należy, że brak jest w aktach administracyjnych materiału dowodowego pozwalającego na uznanie, że organ spełnił wytyczne WSA w Poznaniu w powyższym zakresie. WSA stwierdza, że także uzasadnienie decyzji administracyjnej nie zawiera rozważań w zakresie tak istotnej kwestii, a dotyczącej przeprowadzenia postępowania dowodowego, oceny tego postępowania i jednoznacznego ustalenia terminu wykonania obowiązku informacyjnego. Jest to z perspektywy treści wniosku skarżącego niezwykle istotna okoliczność, która może mieć wpływ na wysokość wynagrodzenia.
Już przy wcześniejszej kontroli judykacyjnej WSA stwierdził, że: "...organ odwoławczy ponownie w żaden sposób nie podjął tego wątku, pomijając milczeniem argumenty skarżącego. Nie rozważył celowości wyjaśnienia, czy w dokumentach policji nie znajdują się wcześniejsze pisma skarżącego o odebranie pojazdów, skarżący podnosił bowiem, że z przyczyn od niego niezależnych nie ma dostępu do dokumentacji związanej z prowadzoną przez siebie działalnością gospodarczą. Sąd na obecnym etapie nie przesądził zatem, kiedy powyższy obowiązek informacyjny został przez skarżącego wykonany. Będzie to rzeczą organu odwoławczego, który ponownie rozpatrując sprawę odniesie się do wszystkich zarzutów i argumentów zawartych w odwołaniu, a przede wszystkim wyjaśni i uzasadni, czy i dlaczego wyżej powołane pisma załączone przez skarżącego do odwołania mogą czy nie mogą stanowić wykonania wzmiankowanego wyżej obowiązku informacyjnego."
W ocenie Sądu powyższe wytyczne nie zostały wykonane w jakikolwiek sposób. Organ prowadząc ponownie postępowanie będzie zobowiązany do prowadzenia tego postępowania zgodnie z unormowaną w art. 7 k.p.a. i doprecyzowaną w art. 77 § 1 k.p.a. zasadą prawdy obiektywnej, która nakłada na organ administracji publicznej obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. W tym celu obliguje organy do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego pod kątem okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy, wynikających z norm prawa materialnego. Tak więc zakres postępowania dowodowego nie jest w tym postępowaniu w jakikolwiek sposób zawężony. Organ może skorzystać ze wszystkich dostępnych środków dowodowych m.in. z dowodów z dokumentów (np. dokumentacji znajdującej się we właściwej jednostce Policji czy też w organach administracji publicznej) czy też przesłuchania świadków oraz przesłuchania strony na okoliczności jednoznacznie wskazane w wytycznych Sądu.
Nadmienić też należy, że skarżący posiada także powinność aktywnego uczestnictwa w postępowaniu i wskazywania środków dowodowych istotnych z uwagi na przedmiot sprawy tj. prawidłowe ustalenie wysokości wynagrodzenia.
Biorąc pod uwagę powyższe uchybienia Sąd nie posiada, w ramach kolejnej kontroli judykacyjnej, materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym, który stanowiłby podstawę do oceny działania organów w zakresie ustalenia terminu spełnienia przez skarżącego obowiązku informacyjnego.
Biorąc pod uwagę powyższe rozważania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 153 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w pkt 1. sentencji wyroku i uchylił zaskarżoną decyzję.
O zwrocie kosztów postępowania orzeczono w pkt II na podstawie art. 200 i 205 § 2 P.p.s.a. w zw. § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r. poz. 1800) zasądzając od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzec strony skarżącej kwotę 697, - zł na która skład się uiszczony wpis od skargi (200,- zł), wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego (480 zł) oraz uiszczona oplata skarbowa od dokumentu pełnomocnictwa (17,- zł).