III SA/Po 473/22

III SA/Po 473/22 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2022-09-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-06-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Małgorzata Górecka
Marzenna Kosewska
Szymon Widłak /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6550
Hasła tematyczne
Środki unijne
Sygn. powiązane
I GSK 2054/22 - Wyrok NSA z 2023-08-02
Skarżony organ
Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 329
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Dz.U. 2021 poz 2114
art. 3
Ustawa o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (t. j.)
Sentencja
Dnia 30 września 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Szymon Widłak (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Górecka Sędzia WSA Marzenna Kosewska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 30 września 2022 roku sprawy ze skargi A. J. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. z dnia 27 kwietnia 2022 r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2021 oddala skargę.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi rozpoznawanej przez Sąd w niniejszej sprawie była decyzja Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. (dalej: "Dyrektor ARiMR") z 27 kwietnia 2022 r. nr [...], wydana po rozpatrzeniu odwołania A.J. (dalej: "strona" lub "skarżący") od decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. (dalej: "Kierownik ARiMR") z [...] lutego 2022 r. nr [...], w sprawie przyznania płatności w ramach wsparcia bezpośredniego, utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji.
Powyższe rozstrzygnięcie wydane zostało w następującym stanie sprawy.
W dniu [...] kwietnia 2021 r. strona złożyła wniosek o przyznanie płatności na rok 2021. Do wniosku dołączono załączniki graficzne. Zgodnie z wnioskiem zadeklarowano Jednolitą Płatność Obszarową (JPO), płatność za zazielenienie, płatność dodatkową oraz płatność ONW. Producent zadeklarował do płatności działki ewidencyjne nr [...], [...], [...] położone w województwie wielkopolskim, powiecie k., gminie R., obrębie S. Łączna powierzchnia zadeklarowana w ramach JPO wyniosła 9 ha: działka rolna A o pow. 1,47 ha, działka rolna B o pow. 4,38 ha, działka rolna C o pow. 3,15 ha.
Kierownik ARMiR w dniu [...] lutego 2022 r. wydał decyzję nr [...] w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na łączną kwotę 8.221,28 zł w tym: JPO w wysokości 4.281,30 zł, płatność za zazielenienie w wysokości 2.873,34 zł oraz płatność redystrybucyjną w wysokości 1.066,64 zł. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że powierzchnia deklarowana działek rolnych kwalifikowana do JPO wynosiła 9 ha, a powierzchnia działek rolnych ustalona w trakcie kontroli administracyjnej wniosku, w oparciu o system informacji geograficznej, o którym mowa w art. 70 Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz. Urz. UE L 347 z dnia 20 grudnia 2013 str 549 ze zm.) (zwanego rozporządzeniem UE nr 1306/2013) wynosiła 8,78 ha. Organ stwierdził, że powierzchnia uprawniona do płatności jest mniejsza od zadeklarowanej we wniosku. W przypadku działki rolnej C, z pierwotnie zadeklarowanej powierzchni 3,15 ha wykluczono powierzchnię 0,22ha i na podstawie wykonanych pomiarów stwierdzono, że powierzchnia działki rolnej C wynosi 2,93 ha. Wskazano, że do powierzchni działki rolnej C organ nie zaliczył zadeklarowanych przez stronę pasów zadrzewień, które przekraczają szerokość 2m. Tymczasem zgodnie z § 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 6 marca 2015 r. w sprawie elementów krajobrazu uznawanych za część kwalifikującego się obszaru działki rolnej oraz ich szerokości (Dz.U. 2015 r. poz. 336) do elementów krajobrazu zalicza się m.in. pasy zadrzewień, które to elementy w myśl § 3 ww. rozporządzenia zalicza się do całkowitej powierzchni działki rolnej, jeżeli ich całkowita szerokość nie przekracza 2m.
W odwołaniu strona wyraziła swoje niezadowolenie z wydanej decyzji.
Dyrektor ARiMR, utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, wskazał że w toku postępowania odwoławczego dokonał kontroli na miejscu, polegającej na inspekcji terenowej, w trakcie której nastąpił pomiar powierzchni spornej działki C. Organ II instancji dokonał zatem ponownej weryfikacji powierzchni uprawnionej do płatności. W dniu [...] grudnia 2021 r. została przeprowadzona wizytacja na terenie działki rolnej C przez inspektorów terenowych Biura Kontroli na Miejscu. Protokół z ww. wizytacji został włączony do postępowania administracyjnego postanowieniem nr [...]. W trakcie kontroli na miejscu wykonano fotografie nr 1-10, obrazujące stan faktyczny istniejący na działce, na dzień przeprowadzenia kontroli. Fotografie znajdują się na płycie CD załączonej do akt administracyjnych. W raporcie z czynności kontrolnych stwierdzono, że zadeklarowana 3,15 ha powierzchnia działki rolnej C jest większa od powierzchni stwierdzonej, która wynosi 2,93 ha, co odnotowano kodem DR13+. Nadto wykonano szkic kontrolowanych działek na podkładzie ortofotomapy obrazującym ich lokalizację. Organ II instancji stwierdził, że ustalenia kontroli wniosku przeprowadzonej przez organ I instancji oraz kontroli na miejscu są tożsame i nie potwierdzają użytkowania działki rolnej C na powierzchni zadeklarowanej we wniosku z 2021 r. Z płatności na spornej działce wyłączono pasy zadrzewień o szerokości powyżej 2m, przebiegające wzdłuż trzech granic działki oraz oczko wodne i teren wokół niego ogrodzone siatką. Organ wyjaśnił, że wprawdzie wnioskodawca wskazuje powierzchnie rzeczywiście użytkowane rolniczo, jednakże obowiązkiem organu jest weryfikacja czy wszystkie warunki do otrzymania płatności zostały spełnione w szczególności czy zadeklarowane powierzchnie są faktycznie użytkowane rolniczo. Organ wyjaśnił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż podstawowym dokumentem do wykonywania pomiarów i kompleksowej oceny powierzchni kwalifikowanej w ramach działki oraz jedynym prawnie dostępnym instrumentem weryfikacji powierzchni działek rolnych są ortofotomapy cyfrowe dostępne w systemie IAC, pozyskiwane w trybie art. 12 ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, a następnie gromadzone w Centralnym Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej stanowiącego własność Skarbu Państwa. Wskazano, że rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 393), nie stanowi alternatywnej dla ortofotomapy podstawy ich weryfikacji. W szczególności definicja gruntów rolnych kwalifikujących się do płatności obszarowych, wynikająca z przepisów wspólnotowych, nie jest tożsama z powierzchnią użytków rolnych, definiowanych w Ewidencji Gruntów i Budynków (EGiB). W związku z powyższym powierzchnie użytków rolnych określone w systemie EGiB nie mogą stanowić powierzchni referencyjnej dla JPO. Kopię raportu z wykonanej kontroli doręczono stronie.
Strona w pismach z [...] stycznia 2022 r., z [...] marca 2022 r. oraz z [...] 31 marca 2022 r. wniosła zastrzeżenia do protokołu z wizytacji, do których organ szczegółowo ustosunkował się w pismach z [...] lutego 2022 r., [...] marca 2022 r. oraz z [...] kwietnia 2022 r.
A.J. wniósł skargę do tut. Sądu zaskarżając decyzję organu II instancji i wyrażając swoje niezadowolenie z wydanego rozstrzygnięcia. Skarżący w sposób ogólnie sformułowany zakwestionował ustalenia organu co do powierzchni gruntów uprawnionych do płatności.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor ARiMR wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, dlatego podlega oddaleniu w całości. Zgodnie bowiem z art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2022 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm. dalej P.p.s.a.) w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym. W piśmie z [...] czerwca 2022 r. skarżący wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 P.p.s.a. zgodnie z którego treścią sprawa może zostać rozpoznana w trybie uproszczonym jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w tym trybie, a żadna z pozostałych stron w terminie 14 dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Skarżący w niniejszej sprawie wniósł o rozpoznanie sprawy w wyżej wskazanym trybie, a organ nie zażądał przeprowadzenia rozprawy. W związku z powyższym zaszły przesłanki przewidziane w cytowanym przepisie do rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym.
Odnosząc się do meritum sprawy wskazać należy, że aby Sąd mógł orzec o uchyleniu decyzji, muszą zajść ściśle wskazane w przepisach P.p.s.a. przesłanki ustawowe. Sąd stwierdził w niniejszej sprawie, że nie zostały spełnione przesłanki do uchylenia decyzji przewidziane w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 t.j. zwanej P.p.s.a.) zgodnie z którym Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W szczególności w ocenie Sądu stan faktyczny w rozpoznawanej sprawie został ustalony przez organ administracji publicznej z zachowaniem procedur przewidzianych w ustawie z dnia 15 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz.U. z 2021 r. poz. 2114 t.j.) oraz ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 735 t.j. zwanej dalej K.p.a.). Zgodnie z art. 3 ust. 1 ww. ustawy, z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. W myśl natomiast art. 3 ust. 2 ustawy w postępowaniu w sprawie o przyznanie pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie: stoi na straży praworządności; jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji administracyjnej, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, przepisów art. 79a (obowiązek wskazania niespełnionych przesłanek do wydania decyzji zgodnej z żądaniem strony) oraz art. 81 K.p.a. (okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możność wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów) nie stosuje się. W myśl natomiast z art. 80 K.p.a., organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Przepisy art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., dotyczące ustaleń faktycznych na gruncie ogólnego postępowania administracyjnego, nie znajdują zastosowania w sprawach dotyczących płatności. Ustaleń faktycznych w tych postępowaniach organy dokonują na podstawie dowodów przedstawionych przez stronę postępowania, bowiem to na niej spoczywa obowiązek zaprezentowania dowodów dotyczących wnioskowanych płatności oraz dowodów zgromadzonych przez organ, z których to dowodów organ wywodzi skutki prawne (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 września 2021 r. I GSK 182/21 LEX nr 3258060). Ustawodawca odstąpił zatem od modelu przyjętego w K.p.a. zgodnie z którym obowiązek przeprowadzenia całego postępowania co do wszystkich istotnych okoliczności spoczywa na organie. W niniejszej sprawie organ był zatem zobowiązany do rozpatrzenia całości materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, a rolą strony było przedstawienie dowodów na poparcie swojego uprawnienia do płatności.
Odnosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że Sąd dokonując analizy akt administracyjnych sprawy stwierdził, że organ w sposób wyczerpujący zebrał materiał dowodowy w sprawie, którego ocenę zawarł w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ przeprowadził zarówno kontrolę wniosku w oparciu o ortofotomapy, jak również przede wszystkim kontrolę na miejscu przez wizytację w terenie przedmiotowej działki przeprowadzonej w dniu [...] grudnia 2021 r. Z protokołu z wizytacji znajdującego się w aktach sprawy wynika, że strona została poinformowana o przeprowadzanej kontroli, jednak beneficjent nie uczestniczył w czynnościach kontrolnych. Nadto z protokołu wynika rodzaj zastosowanego sprzętu pomiarowego – tj. przy użyciu opisanego w protokole odbiornika GNSS o określonej tam specyfikacji i konfiguracji, oraz że w wyniku kontroli stwierdzono, że zadeklarowana powierzchnia działki rolnej jest większa od powierzchni stwierdzonej, co odnotowano kodem DR13+. W aktach administracyjnych znajduje się również szkic spornej działki rolnej C o nr ewidencyjnym 439/6 oraz fotografie terenu działki obrazujące stan faktyczny zastany w dniu wizytacji. Skarżący skutecznie nie podważył wyliczeń dokonanych przez organ, wchodząc jedynie w polemikę ze sposobem i wartością dokonanych pomiarów. W skardze przedstawiono własne twierdzenia odnośnie właściwej, zdaniem skarżącego, powierzchni działki rolnej C, zadeklarowanej we wniosku.
Tymczasem nie ma żadnych podstaw do kwestionowania zebranego materiału dowodowego, opisanego rzetelnie i szczegółowo przez organ. Rozumowanie, w wyniku, którego organ II ustalił istnienie okoliczności faktycznych w zakresie powierzchni spornej działki C, w oparciu o kontrolę wniosku, uzupełnioną o kontrolę na miejscu, jest spójne i konsekwentne. Organ wyczerpująco przedstawił również skarżącemu rodzaj i zasady stosowanych technik pomiarów wykluczonych obszarów działki rolnej C z płatności. Nadto odniesiono się również w sposób szczegółowy do trzech pisemnych zastrzeżeń dotyczących kwestii formalnych sformułowanych przez skarżącego do protokołu z wizytacji w terenie.
W konsekwencji Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy.
Nie zaszły również pozostałe przesłanki konieczne dla uchylenie zaskarżonej decyzji, przewidziane w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, P.p.s.a., gdyż żaden z przepisów prawa materialnego nie został naruszony w sposób, w którym miałoby to wpływ na wynik sprawy. W tym miejscu przypomnieć należy, że przesłanki przyznania płatności rolnych wyznaczają przepisy prawa materialnego tj. art. 7 ust. 1 i 2 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Organ wyjaśnił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji ww. podstawę prawną rozstrzygnięcia, jak również wskazał przyczyny wykluczenia części powierzchni działki rolnej C z płatności, opisując stwierdzone nieprawidłowości. Zdaniem Sądu uzasadnienie zaskarżonej decyzji w sposób zrozumiały wyjaśnia powody wykluczenia części powierzchni działki rolnej C, co spowodowało stwierdzenie przez organ, że powierzchnia ww. działki rolnej, zadeklarowana przez wnioskodawcę, jest większa od stwierdzonej przez organy w trakcie kontroli wniosku oraz kontroli dokonanej na miejscu.
Reasumując powyższe rozważania należy stwierdzić, że organy nie dopuściły się wyżej omówionych naruszeń przepisów postępowania, ani też przepisów prawa materialnego, mogących mieć wpływ na wynik sprawy.
Wobec powyższego Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a.