III SA/PO 437/25

III SA/Po 437/25 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2025-10-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-07-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Mirella Ławniczak /przewodniczący/
Piotr Ławrynowicz /sprawozdawca/
Walentyna Długaszewska
Symbol z opisem
6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 340
art. 15 gg, art. 31 zo
Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t. j.)
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 145, art. 200, art. 205
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Dnia 22 października 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirella Ławniczak Sędzia WSA Walentyna Długaszewska Sędzia WSA Piotr Ławrynowicz (sprawozdawca) Protokolant: st. sekr. sąd. Agnieszka Raczkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 października 2025 roku sprawy ze skargi M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 15 maja 2025 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o obowiązku zwrotu świadczeń otrzymanych na rzecz ochrony miejsc pracy I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w [...] z dnia 17 września 2024 r., nr [...]; II. umarza postępowanie administracyjne; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej kwotę 1.050,- (jeden tysiąc pięćdziesiąt złotych) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z 15 maja 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: SKO) na podstawie art. 107 § 1, art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm.), po rozpoznaniu odwołania M. S. prowadzącej dział. gosp. pod firmą [...] (dalej: strona lub skarżąca), utrzymało w mocy decyzję Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w [...] (dalej: Dyrektor WUP) z 17 września 2024 r., którą orzeczono o obowiązku zwrotu stronę: 1. świadczeń w kw. 3308,73 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonymi od 3.11.2020 r. do dnia zapłaty;
2. odsetek w kw. 42,96 zł naliczonych do 2.11.2020 r.
Materialnoprawną podstawę prawną decyzji stanowiły przepisy art. 15gg ust. 23c i art. 15gg ust. 28 pkt 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 340 ze zm.), dalej: ustawa Covid-19.
Kolegium wydało decyzji w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Wnioskiem z 8 lipca 2020 r. skarżąca zwróciła się o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na dofinansowanie wynagrodzeń pracowników w związku ze spadkiem obrotów gospodarczych w następstwie pandemii Covid-19. Wniosek obejmował dofinansowanie do wynagrodzeń 3 pracowników na okres 3 miesięcy, tj. VII-IX 2020 r. oraz środki na pokrycie składek na ubezpieczenia społeczne pracowników. Wniosek obejmował kwotę łączną 10.389,00 zł.
Na podstawie wniosku stronie wypłacono świadczenie w trzech transzach po 3.463 zł każda (1. transza 6.08.2020 r., 2. transza – 31.08.2020 i 3. transza – 25.09.2020 r.). Obowiązkiem podmiotu, który otrzymał dofinansowanie ze środków FGŚP było złożenie rozliczenia otrzymanych środków i zwrotu środków niewykorzystanych. Zgodnie z art. 15gg ust. 19 ustawy Covid-19 strona powinna rozliczyć otrzymane środki w terminie 30 dni od zakończenia okresu pobierania świadczeń, czyli do 30.102020 r.
Strona złożyła we wskazanym terminie do organu część prawidłowej dokumentacji wymaganej przy rozliczeniu, jednakże po wstępnej analizie przekazanych materiałów organ stwierdził braki, które zostały uzupełnione.
Analizując przekazaną dokumentację oraz na podstawie informacji SUDOP organ ustalił, że w 2020 r. beneficjenta skorzystała na podstawie art. 31zo ustawy Covid-19 ze zwolnienia w opłacaniu składek na ubezpieczenie społeczne w ZUS. Powyższe oznacza, że jeżeli wnioskodawca skorzystał ze zwolnienia ze składek ZUS na tej podstawie to nie może skorzystać z kolejnych 3 miesięcy wsparcia w tym samym okresie w WUP. Ponadto wskazano, że strona deklarowała w oświadczeniach, że wnioskowane środki przeznaczy na pokrycie składek na ubezpieczenie społeczne pracowników. Z uwagi na powyższe zwolnienie środki otrzymane z WUP nie zostały wykorzystane zgodnie z przeznaczeniem. Wyjaśniono, że zgodnie z art. 15gg ust. 6 i 7 ustawy Covid-19 beneficjent może otrzymać pomoc na łączny okres 3 miesięcy, gdy nie otrzymał dofinansowania do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy. Skoro strona została zwolniona z obowiązku płacenia należnych składek na ubezpieczenie społeczne na podstawie art. 31zo ustawy Covid-19 za miesiące III-V 2020 r. to pomoc na podstawie art. 15gg ustawy Covid-19 jako udzielana na podstawie takiego samego tytułu tj. ochrony miejsc pracy (składki na ubezpieczenie społeczne) jej przysługuje. Jeżeli bowiem wnioskodawca skorzystał ze zwolnienia składek ZUS na podstawie art. 31zo ustawy Covid-19 za dowolne 3 miesiące, to nie może skorzystać z kolejnych 3 miesięcy wsparcia w tym samym zakresie w WUP. Zatem zwrotowi podlega pomoc w pokrywającym się zakresie – składek na ubezpieczenie zdrowotne i społeczne. Organ dodał, że wedle art. 15gg ust. 7 ustawy Covid-19 podmiot może otrzymać dofinansowanie z FGŚP wyłącznie w przypadku jeżeli nie uzyskał pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy. Skoro więc beneficjent uzyskał pomoc na taki sam tytuł – składki na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne w postaci zwolnienia z ich opłacania za okres 3 miesięcy, to brak jest podstaw, by z tego samego tytułu uzyskać pomoc w postaci dofinansowania na opłacenie tych składek za kolejne 3 miesiące.
W związku z tym zaskarżoną decyzją na podstawie art. 15gg ust. 23c ustawy Covid-19 organ ustalił zwrot niewykorzystanych zgodnie z przeznaczeniem otrzymanych środków w kw. 3308,73 zł wraz z odsetkami określonymi jak dla zaległości podatkowych liczonymi od 3.11.2020 r. do dnia zapłaty oraz obowiązek zwrotu odsetek w kw. 42,96 zł naliczonych do 2.11.2020 r.
Kolegium wspomniało, że przepis art. 15gg ust. 7a ustawy nie miał zastosowania, gdyż wszedł w życie 1 lipca 2021 r. i stosuje się go do wniosków złożonych i nierozpatrzonych przed 1 lipca 2023 r. Wniosek złożono zaś 8.07.2020 r. i rozpatrzono w tym samym roku. Z kolei art. 15gg ust. 23c ustawy stosuje się do wszystkich wniosków o przyznanie pomocy niezależnie od tego, kiedy zostały rozpatrzone. Przepis ten wszedł w życie 16 grudnia 2021 r. i zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 2 grudnia 2021 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw, do zwrotu świadczeń, o których mowa w art. 15gg ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, lub środków, o których mowa w art. 15gg ust. 2 ustawy zmienianej w art. 1, przyznanych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy art. 15gg ust. 23 i 23b-23d ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.
W skardze na ww. decyzję organu odwoławczego M. S. zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj.:
1) art. 15gg ust. 7 w zw. z art. 31zo ustawy Covid-19 przez ich błędną wykładnię, a w konsekwencji błędne zastosowanie w sytuacji, gdy dofinansowanie i zwolnienie w zakresie opłacania składek na ubezpieczenie społeczne w ZUS nie stanowią takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy,
2) art. 15gg ust. 23c oraz art. 15gg ust. 28 pkt 2 ustawy Covid-19 przez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że skarżąca zobowiązana jest do zwrot świadczeń w kwocie 3308,73 zł wraz z odsetkami, podczas gdy skarżąca pobrała wspomniane świadczenia należnie, zgodnie z przeznaczeniem, a ich wysokość nie była nadmierna,
3) art. 15gg ust. 19 ustawy Covid-19 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w niespornych okolicznościach faktycznych, podczas gdy:
- otrzymane przez skarżącą z WUP świadczenia zostały przeznaczone na cele zawarte w złożonym przez skarżącą wniosku tj. na dofinansowanie wynagrodzeń pracowników oraz na opłacenie składek na ubezpieczenie społeczne należnych od pracodawcy na podstawie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych,
- okres, za który skarżąca otrzymała dofinansowanie nie pokrywa się z okresem zwolnienia w zakresie opłacania składek na ubezpieczenia społeczne w ZUS.
Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz umorzenie postępowania administracyjnego.
W odpowiedzi na skargę SKO w [...] wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.
Na rozprawie sądowej pełnomocnik skarżącej podtrzymał stanowisko prezentowane w skardze oraz wniósł o zasądzenie kosztów postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145-150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.), dalej: P.p.s.a. Powyższe oznacza, że zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie. W przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c P.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, a stosownie do art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawa środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów wydanych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.
Materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia w rozpatrywanej sprawie stanowił art. 15gg ustawy Covid-19.
Zgodnie z art. 15gg ust. 1 ustawy Covid-19 podmioty, o których mowa w art. 15g ust. 1, u których wystąpił spadek obrotów gospodarczych w rozumieniu art. 15g ust. 9, w następstwie wystąpienia COVID-19, mogą zwrócić się z wnioskiem do dyrektora wojewódzkiego urzędu pracy, właściwego ze względu na swoją siedzibę, o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników, o których mowa w art. 15g ust. 4, nieobjętych:
1) przestojem, o którym mowa w art. 81 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy, lub
2) przestojem ekonomicznym w następstwie wystąpienia COVID-19, o którym mowa w art. 15g ust. 5, lub
3) obniżonym wymiarem czasu pracy w następstwie wystąpienia COVID-19, o którym mowa w art. 15g ust. 5.
Stosownie do art. 15gg ust. 2 ustawy Covid-19 podmiotom, o których mowa w ust. 1, przysługują środki z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na opłacanie składek na ubezpieczenia społeczne pracowników należnych od pracodawcy na podstawie ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych od przyznanych świadczeń, o których mowa w ust. 1.
Przepis art. 15gg ust. 7 ustawy Covid-19 stanowi, że podmiot może otrzymać dofinansowanie z FGŚP wyłącznie w przypadku, jeśli nie uzyskał pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy.
Zgodnie z art. 15gg ust. 7a ustawy Covid-19 przepisu art. 7 ustawy nie stosuje się do zwolnienia z obowiązku opłacania należnych składek na ubezpieczenia społeczne pracowników, chyba że zwolnienie dotyczy tych samych miesięcy, na które podmiot zwrócił się z wnioskiem o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, ze środków FGŚP, na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników. Przepis art. 15gg ust. 7a ustawy Covid-19 dodano przez art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 czerwca 2021 r. o zmianie ustawy COVID-19 (Dz. U. z 2021 r., poz. 1192). Zgodnie z art. 12 ust. 2 ustawy zmieniającej do wniosków, o których mowa w art. 15gg ust. 1 ustawy, złożonych i nierozpatrzonych przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej, stosuje się przepis art. 15gg ust. 7a ustawy Covid-19 w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą. Jako że w kontrolowanej sprawie wniosek został złożony 13 lipca 2020 r. i został rozpatrzony przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej (jej wejście w życie nastąpiło 1 lipca 2021 r., pomoc przyznano jeszcze w roku 2020), do wniosku złożonego przez skarżącą nie stosuje się przepisu art. 15gg ust. 7a ustawy.
Zgodnie z art. 15gg ust. 19 ustawy Covid-19 podmiot, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązany do rozliczenia otrzymanych świadczeń i środków z FGŚP na wypłatę świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, w terminie do 30 dni od zakończenia okresu pobierania świadczeń.
Stosownie do art. 15gg ust. 20 ustawy Covid-19 podmiot, o którym mowa w ust. 1, składa do właściwego wojewódzkiego urzędu pracy w szczególności:
1) dokumenty potwierdzające prawidłowość wykorzystania świadczeń i środków z FGŚP zgodnie z przeznaczeniem;
2) dokumenty, potwierdzające zatrudnienie pracowników, na których otrzymał świadczenie, przez okres wskazany we wniosku.
Z kolei wedle art. 15gg ust. 23a ustawy Covid-19 dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy wzywa podmiot, który nie wywiązał się z obowiązku określonego w ust. 19 lub 20, do wywiązania się z niego w dodatkowym terminie 30 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem obowiązku zwrotu całości otrzymanej pomocy wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków. Jeżeli podmiot nie wywiąże się z tego obowiązku w dodatkowym terminie, dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy wydaje decyzję o zwrocie. Przepis ten stosuje się do kontrolowanej sprawy na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 2 grudnia 2021 r. o zmianie ustawy COVID-19 (Dz. U. z 2021 r., poz. 2317). Z kolei na podstawie art. 6 ust. 1 tej ustawy zmieniającej stosuje się do kontrolowanej sprawy art. 15gg ust. 23 ustawy w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą. Przepis art. 15gg ust. 23 ustawy w tym brzmieniu stanowi, że podmiot, który nie poddał się kontroli, jest obowiązany do zwrotu na rachunek bankowy wojewódzkiego urzędu pracy całości otrzymanej pomocy wraz z odsetkami, liczonymi od dnia przekazania środków wykorzystanych niezgodnie z warunkami określonymi w ustawie.
Stosownie do wspomnianego wyżej art. 15gg ust. 19 ustawy Covid-19 strona była obowiązana do rozliczenia otrzymanych świadczeń i środków z FGŚP na wypłatę świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, w terminie do 30 dni od zakończenia okresu pobierania świadczeń, czyli do 30 października 2020 r. (3-miesięczny okres pobierania świadczeń zakończył się bowiem 30.09.2020 r.). Organ odwoławczy stwierdził, że strona złożyła we wskazanym terminie część prawidłowej dokumentacji wymaganej przy rozliczeniu. Wstępna weryfikacja rozliczenia zakończona została wynikiem pozytywnym, ale po końcowej weryfikacji przekazanych materiałów organ stwierdził, że strona w 2020 r. skorzystała na podstawie art. 31zo ustawy Covid-19 ze zwolnienia w opłacaniu składek na ubezpieczenie społeczne w ZUS, stąd nie mogła już skorzystać z pomocy, o której mowa w art. 15gg ust. 2 ustawy Covid-19.
Skarżąca z kolei uważa, że okres finansowania składek z art. 15gg ust. 1 i ust. 2 ustawy Covid-19 nie pokrywa się ze zwolnieniem z obowiązku opłacanie należności z tytułu składek z art. 31zo ust. 1 ustawy Covid-19, gdyż zwolnienie to obejmowało okres od marca do maja 2020 r., zaś finansowanie z art. 15gg ust. 1 i ust. 2 ustawy Covid-19 przyznane było za okres od lipca do września 2020 r., a ponadto wspomniane wyżej rodzaje pomocy nie stanowią takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy.
Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela prezentowane na tle zagadnienia prawnego potencjalnej kolizji świadczeń uzyskiwanych na podstawie art. 31zo ust. 1 i art. 15gg ust. 1 ustawy Covid-19 stanowisko wyrażone przez Naczelny Sad Administracyjny w wyroku z 17 lipca 2025 r., sygn. I GSK 491/24, publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W wyroku tym NSA stwierdził, że w pierwszej kolejności zauważyć należy, iż art. 15gg ust. 6 ustawy Covid-19, ograniczając prawo do uzyskania wsparcia (o którym traktuje art. 15gg ust. 7 ustawy COVID-19) przez wnioskujący o niego podmiot wyłącznie do okresu trzech miesięcy odnosi się jedynie do tych form wsparcia, które zostały wymienione w ust. 1 i ust. 2 art. 15gg ustawy COVID-19. Brak jest więc podstaw do łączenia tego rodzaju pomocy z tą, o której taktuje art. 31zo ustawy COVID-19, jak to uczyniły rozstrzygające sprawę organy. Sąd odwoławczy wskazał, iż podziela prezentowany w orzecznictwie NSA pogląd, że rozliczne formy wsparcia, wynikające z przepisów ustawy COVID-19, należy traktować rozłącznie i w ten sposób dokonywać wykładni regulujących je przepisów, jeżeli żaden z przepisów tej ustawy nie wskazuje wyraźnie, że się one wzajemnie wykluczają, czy też, że należy sumować ich maksymalne okresy (por. np. wyroki NSA z 27 kwietnia 2022 r., sygn. I GSK 251/22; z 7 kwietnia 2022 r., sygn. I GSK 28/22; publ.: jak wyżej). Wskazania wymaga, że w licznych jednostkach redakcyjnych art. 15gg ustawy COVID-19, brak jest regulacji, która stanowiłaby o tym, że wymieniona w nim pomoc, nie może być łączoną z tą, o której mowa np. w art. 31zo ustawy COVID-19 lub że do maksymalnego okresu jej trwania zaliczyć należy okres wsparcia z art. 31zo, uzyskanego przez występujący o tę pomoc podmiot.
Podobne uwagi odnieść należy do wykładni i zastosowania art. 15gg ust. 7 ustawy COVID-19. O ile bowiem posłużenie się w nim zwrotem "takich samych tytułów wypłat", wskazuje że ustawodawca w tym wypadku nie ma na względzie bezwzględnie tożsamych tytułów wypłat, ale wykazujących zbliżone cechy, to jednak konkretne tytuły wypłat, o których mowa w tym przepisie, należy rozpatrywać w odniesieniu do form wsparcia, o których mowa wyłącznie w art. 15gg ustawy COVID-19.
Ustawa COVID-19 zawiera bowiem różne rodzaje pomocy, jednocześnie określa ona mechanizm kolizyjny dla przyznawania pomocy z różnego tytułu. Oczywistym jest, że z tego samego tytułu przedsiębiorca nie może uzyskać pomocy w różnych trybach przewidzianych w ustawie o COVID-19. Rzecz jednak w tym, jak należy rozumieć zwrot pomoc z tego samego tytułu, czy należy jego rozumienie ograniczyć do samych pracowników bez względu jakiego elementu wypłaty oraz okresu dotyczy, czy też należy go rozumieć dodatkowo w kontekście elementów (składników) wypłaty, objętej wnioskiem o pomoc. W tym zakresie należy zatem odwołać się do orzecznictwa NSA, który w wyrokach z 27 kwietnia 2022 r., sygn. I GSK 251/22, z dnia 18 stycznia 2023 r., sygn. I GSK 105/22, czy z 7 kwietnia 2022 r., I GSK 28/22 (publ.: j.w.), analizując różne formy pomocy w różnych konfiguracjach, lecz oparte na tym samym mechanizmie kolizyjnym (z art. 15gg i art. 15zzb ustawy COVID-19, art. 15g i art. 15 zzb, art. 31 zo ustawy COVID-19), stwierdził po pierwsze, że należy je traktować rozłącznie i w ten sposób dokonywać wykładni regulujących je przepisów, żaden z przepisów ustawy COVID-19 nie wskazuje bowiem, że się one wykluczają, co oznaczałoby, że przyznanie świadczenia na podstawie jednego z nich eliminuje możliwość jego udzielenia na podstawie drugiego. Po drugie NSA podniósł, że analiza przepisów ustawy COVID-19 wskazuje na fakt, że stanowisko organów o maksymalnym terminie dla wszystkich świadczeń przyznawanych na ich podstawie (3 miesiące) nie jest prawidłowe. Każdy z przepisów wskazuje bowiem odrębnie termin, na który określone w nim świadczenie może zostać udzielone (art. 15g ust. 16, art. 15ga ust. 7, art. 15gg ust. 6, art. 15zzb ust. 5 ustawy COVID-19). W żadnym z przepisów tej ustawy nie wskazano przy tym, że łączny termin świadczeń z poszczególnych tytułów nie może przekroczyć 3 miesięcy. Nie jest to zatem termin wspólny dla wszystkich świadczeń. Każde z nich korzysta z odrębnej regulacji tej kwestii, chociaż dla niektórych ze świadczeń maksymalny okres ich udzielenia jest analogiczny. Trzymiesięczny termin świadczenia liczony jest każdorazowo od miesiąca złożenia konkretnego wniosku, z odpowiednim zastrzeżeniem, charakterystycznym dla poszczególnych świadczeń (art. 15g ust. 18, art. 15gg ust. 7 i art. 15zzb ust. 12).
Nie można zgodzić się z organami orzekającymi w sprawie, że przyznanie dofinansowania na podstawie art. 31zo ustawy COVID-19 na tych samych pracowników przez okres 3 miesięcy eliminuje możliwość przyznania świadczenia na innej podstawie, w tym na podstawie przepisu art. 15gg ustawy COVID-19.
Z powyższych względów należało uznać, że w odniesieniu do pracowników objętych wnioskiem złożonym na podstawie art. 15gg ust. 1 ustawy COVID-19 skarżący nie uzyskał pomocy w zakresie takich samych tytułów wypłat skoro uprzednio uzyskane wsparcie, na podstawie, art. 31zo ustawy COVID-19 - jak wynika z ustaleń organu - dotyczyło innych miesięcy tj. V-VII 2020 r. Nie można tym samym skutecznie obronić sformułowanej przez organy tezy o otrzymaniu przez skarżącą dofinansowania, z naruszeniem przepisu art. 15gg ust. 7 ustawy COVID-19.
Mając zatem na uwadze stwierdzone wyżej naruszenia prawa materialnego (przez błędną jego wykładnię), tj. art. 15gg ust. 7 ustawy COVID-19 mające wpływ na wynik sprawy w postaci niezasadnego zastosowania przepisu art. 15gg ust. 23c ustawy COVID-19 Sąd w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 135 P.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji (pkt I. wyroku). Skoro wadliwość ta dotyczy nie tylko błędnej wykładni przepisów prawa materialnego - art. 15gg ust. 7 ustawy COVID-19, ale również wadliwego jego zastosowania w niespornych okolicznościach sprawy, to dalsze prowadzenie postępowania administracyjnego wobec skarżącej uznać należy za bezprzedmiotowe. Dlatego Sąd na podstawie art. 145 § 3 P.p.s.a. orzekł o umorzeniu postępowania administracyjnego (pkt II. wyroku).
W pkt III. wyroku orzeczono o kosztach postępowania na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. i § 2 pkt 3 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2023 r., poz. 1964). Na zasądzone koszty w wys. 1050 zł składają się: kwota 133 zł uiszczona tytułem wpisu od skargi, kwota 17 zł - uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz kwota 900 zł - stawki wynagrodzenia pełnomocnika.