III SA/Po 394/06
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuWojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę Spółki "A" na postanowienie Wojewody odmawiające wydania zaświadczenia o samodzielności lokali, uznając, że lokale ze wspólnym przedpokojem i łazienką nie spełniają kryteriów samodzielności.
Spółka "A" zaskarżyła postanowienie Wojewody odmawiające wydania zaświadczenia o samodzielności dwóch lokali mieszkalnych, argumentując, że nie istnieją sprecyzowane parametry techniczne przesądzające o samodzielności lokalu. Wojewoda utrzymał w mocy postanowienie Prezydenta Miasta, wskazując na niespełnienie norm technicznych dotyczących pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę, stwierdzając, że lokale ze wspólnym przedpokojem i łazienką nie mogą być uznane za samodzielne, gdyż nie można z nich korzystać bez jednoczesnego korzystania z pomieszczeń należących do obu lokali.
Sprawa dotyczyła skargi Spółki "A" na postanowienie Wojewody, które utrzymało w mocy odmowę wydania zaświadczenia o samodzielności dwóch lokali mieszkalnych. Prezydent Miasta odmówił wydania zaświadczenia, ponieważ analiza dokumentacji wykazała, że lokale te nie są samodzielne ze względu na posiadanie wspólnego przedpokoju i łazienki. Spółka argumentowała, że nie istnieją sprecyzowane parametry techniczne definiujące samodzielność lokalu i że układ pomieszczeń zaspokaja potrzeby mieszkaniowe. Podkreślono, że przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury dotyczą projektowania nowych budynków, a nie wydawania zaświadczeń o samodzielności. Wojewoda podtrzymał decyzję, wskazując, że lokal musi spełniać wymagania normatywne dotyczące pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę. Sąd uznał, że ustawa o własności lokali definiuje lokal samodzielny jako wydzielony trwałymi ścianami izbę lub zespół izb wraz z pomieszczeniami pomocniczymi, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych. Kluczowe jest, aby z lokalu można było korzystać bez konieczności korzystania z innego samodzielnego lokalu. W tej sprawie wspólny przedpokój i łazienka dla dwóch lokali wykluczały uznanie ich za samodzielne, ponieważ korzystanie z nich oznaczało jednoczesne korzystanie z pomieszczeń należących do obu lokali. Sąd nie podzielił poglądu organów administracji o konieczności stosowania przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury, uznając, że przepisy ustawy o własności lokali są wystarczające do oceny samodzielności lokalu w tym kontekście.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Nie, lokal posiadający wspólny przedpokój i łazienkę z innym lokalem nie może zostać uznany za lokal samodzielny, ponieważ nie można z niego korzystać bez jednoczesnego korzystania z pomieszczeń należących do obu lokali.
Uzasadnienie
Ustawa o własności lokali definiuje lokal samodzielny jako wydzielony trwałymi ścianami zespół izb wraz z pomieszczeniami pomocniczymi, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, z którego można korzystać bez konieczności korzystania z innego samodzielnego lokalu. Wspólne pomieszczenia pomocnicze dla dwóch lokali wykluczają możliwość uznania każdego z nich za samodzielny.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
oddalono_skargę
Przepisy (6)
Główne
u.w.l. art. 2 § ust. 2
Ustawa o własności lokali
Samodzielny lokal mieszkalny to wydzielona trwałymi ścianami izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych oraz z których można korzystać bez konieczności korzystania z innego samodzielnego lokalu.
u.w.l. art. 2 § ust. 3
Ustawa o własności lokali
Spełnienie wymagań samodzielności lokalu stwierdza starosta w formie zaświadczenia.
p.p.s.a. art. 151
Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Podstawa oddalenia skargi.
Pomocnicze
k.p.a. art. 219
Kodeks postępowania administracyjnego
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie art. 3 § pkt. 9
Definicja mieszkania; przepis nie miał zastosowania w ocenie sądu.
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie art. 2 § ust. 1
Przepis stosuje się do projektowania, budowy oraz zmiany sposobu użytkowania budynków, a nie do wydawania zaświadczeń o samodzielności lokali.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Lokale ze wspólnym przedpokojem i łazienką nie mogą być uznane za samodzielne, ponieważ korzystanie z nich wymaga jednoczesnego korzystania z pomieszczeń należących do obu lokali, co narusza wymóg możliwości korzystania z lokalu bez konieczności korzystania z innego samodzielnego lokalu.
Odrzucone argumenty
Argumentacja spółki, że nie istnieją sprecyzowane parametry techniczne przesądzające o samodzielności lokalu. Argumentacja spółki, że przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury nie mają zastosowania w sprawach o wydanie zaświadczenia o samodzielności lokalu.
Godne uwagi sformułowania
nie można było stwierdzić, iż z lokalu nr [...] i lokalu nr [...] a można było korzystać bez konieczności jednoczesnego skorzystania z innego lokalu. Używając łazienki i przedpokoju korzysta się zawsze z pomieszczeń należących równocześnie do obu lokali ( tzn. stanowiących ich część wspólną ).
Skład orzekający
Barbara Koś
przewodniczący sprawozdawca
Marzenna Kosewska
członek
Szymon Widłak
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja definicji samodzielnego lokalu mieszkalnego w kontekście wspólnych pomieszczeń pomocniczych oraz zakresu stosowania przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury w postępowaniach administracyjnych."
Ograniczenia: Orzeczenie dotyczy specyficznej sytuacji dwóch lokali z jednym przedpokojem i łazienką; może być mniej relewantne dla innych konfiguracji.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Sprawa dotyczy powszechnego problemu prawnego związanego z wyodrębnianiem lokali i ich samodzielnością, co jest istotne dla właścicieli nieruchomości i deweloperów.
“Wspólny przedpokój i łazienka – czy to nadal samodzielny lokal?”
Sektor
nieruchomości
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionyIII SA/Po 394/06 - Wyrok WSA w Poznaniu Data orzeczenia 2007-01-17 orzeczenie prawomocne Data wpływu 2006-04-24 Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu Sędziowie Barbara Koś /przewodniczący sprawozdawca/ Marzenna Kosewska Szymon Widłak Symbol z opisem 6079 Inne o symbolu podstawowym 607 Skarżony organ Wojewoda Treść wyniku Oddalono skargę Sentencja Dnia 17 stycznia 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Koś (spr.) Sędziowie WSA Marzenna Kosewska As. sąd. Szymon Widłak Protokolant: sekr. sąd. Anna Piotrowska-Żyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2007 roku przy udziale sprawy ze skargi Spółki "A" w P. na postanowienie Wojewody z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o samodzielności lokali. o d d a l a s k a r g ę /-/ Sz. Widłak /-/B. Koś /-/M. Kosewska WSA/wyr.1 – sentencja wyroku Uzasadnienie Prezydent Miasta P. postanowieniem nr [...] i [...] z dnia [...]r. odmówił na podstawie art. 219 kpa w zw. z art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 24.06.1994r. o własności lokali ( t. j. – Dz. U. Nr 80 z 2000r., poz. 903 ze zm. ) Spółce "A" w P. zaświadczeń o samodzielności lokali numer [...] i [...] w budynku mieszkalnym w P. przy ul. P. W uzasadnieniu postanowienia podniesiono, iż analiza dokumentacji inwentaryzacyjnej dołączonej do wniosku o wydanie zaświadczenia wykazała, iż przedmiotowe lokale nie są lokalami samodzielnymi ze względu na to, iż posiadają one wspólny przedpokój o pow. 5,23 m² oraz łazienkę o pow. 4,52 m². W zażaleniu na postanowienie spółka "A" wskazała, iż zgodnie z opinią pracownika Ministerstwa Infrastruktury M.I. nie istnieją jakiekolwiek sprecyzowane parametry techniczne przesądzające o kwestii samodzielności danego lokalu. Może je zatem tworzyć zarówno jedna izba, jak i zespół izb – chodzi bowiem o wypełnianie podstawowego warunku jakim jest zaspokajanie potrzeb mieszkaniowych ludzi. Zdaniem strony odwołującej się układ przedmiotowych izb nie koliduje z powyższymi warunkami. Można w nich wyróżnić pomieszczenia do stałego pobytu ludzi ( pokoje mieszkalne ), pomieszczenia kuchenne i nieskrępowany dostęp do osobnych ubikacji. Normy podane w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm. ) mają dotyczyć jedynie projektowania nowych budynków lub przebudowy już istniejących. Podniesiono ponadto, iż lokale o podobnym układzie pomieszczeń były uznawane przez organy administracji za lokale samodzielne. Wojewoda postanowieniem nr [...] z dnia [...]r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji. Organ odwoławczy podkreślił, iż wprawdzie ustawa o własności lokali nie przewiduje odrębnego kryterium określania ich samodzielności, ale podstawą wydania zaświadczenia o samodzielności danego lokalu jest załączona do wniosku inwentaryzacja techniczna wraz z opisem odzwierciedlająca aktualny stan faktyczny i prawny lokalu, która winna spełniać wymogi przepisów prawa budowlanego. Z tego względu dany lokal winien spełniać wymagania normatywne wskazane w powyższym rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie odnośnie pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi. Sporne lokale nie spełniały tymczasem norm określonych w § 3 pkt. 9 rozporządzenia definiującego pojęcie mieszkania. W skardze na powyższe orzeczenie spółka "A" powtórzyła argumenty zawarte w zażaleniu, wnosząc o uchylenie postanowienia organu II instancji. Podniesiono m. in. , iż przepisów powołanego powyżej rozporządzenia nie stosuje się w sprawach o wydanie zaświadczenia w przedmiocie samodzielności lokalu mieszkalnego, nie dotyczą one bowiem zmiany sposobu użytkowania budynku. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, powołując się na uzasadnienie swojego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje : Skarga okazała się nieuzasadniona. Zgodnie z art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 24.06.1994r. o własności lokali ( t. j. – Dz. U. Nr 80 z 2000r.. poz. 903 ze zm. ) samodzielnym lokalem mieszkalnym w rozumieniu tego aktu prawnego jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie danego budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Spełnienie tych wymagań stwierdza starosta w formie zaświadczenia ( art. 2 ust. 3 ustawy ). Ustawowa przesłanka samodzielności danego lokalu sprowadza się do dwóch aspektów – spełniania odpowiednich wymagań techniczno – budowlanych oraz możliwości korzystania z tego lokalu bez konieczności korzystania z innego samodzielnego lokalu. Zgodnie z poglądem przyjętym w doktrynie samodzielny lokal mieszkalny nie musi być wyposażony w niezbędne urządzenia ( np. sanitarne ), które mogą znajdować się poza nim. Nie mogą one jednak znajdować się w innym samodzielnym lokalu i być wykorzystywane przez właścicieli kilku lokali ( zob. m. in. G. Bieniek, Z. Marmaj, Własność lokali. Komentarz, Warszawa 2006, s. 41 ). W przedmiotowej sprawie lokale nr [...] i nr [...] położone na II piętrze nieruchomości przy ul. P. w P. posiadają wspólny przedpokój ( o powierzchni 5,23 m² ) i łazienkę ( 4,52 m² ) – zob. rzut kondygnacji z "Operatu szacunkowego z inwentaryzacji nieruchomości" dołączonego do wniosku o wydanie zaświadczenia o samodzielności lokali ( k. 13 wspólnych akt administracyjnych ). Wynika stąd, iż oba sporne lokale posiadają dwa pomieszczenia pomocnicze ( przedpokój i łazienkę ) służące jednocześnie do korzystania osobom mieszkającym w obu lokalach. To właśnie ta cecha przesądzała w ocenie Sądu o niemożności uznania każdego z tych lokali za lokal samodzielny w rozumieniu powołanej powyżej ustawy o własności lokali. Nie można było bowiem stwierdzić, iż z lokalu nr [...] i lokalu nr [...] a można było korzystać bez konieczności jednoczesnego skorzystania z innego lokalu. Używając łazienki i przedpokoju korzysta się zawsze z pomieszczeń należących równocześnie do obu lokali ( tzn. stanowiących ich część wspólną ). Sąd uznał przy tym, iż regulacje art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali są wystarczającą podstawą do wyznaczenia w niniejszej sprawie kryterium pozwalającego na zaliczenie ( lub odmowę zaliczenia ) lokalu do kategorii lokali samodzielnych. Z tego względu nie podzielił poglądu organów administracji o konieczności badania zgodności charakteru danego lokalu z wymaganiami określonymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm. ) w stosunku do pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi. Zgodnie z przepisem § 2 ust. 1 znajduje ono zastosowanie wyłącznie przy projektowaniu i budowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków. Kwestie te nie stanowiły natomiast w ogóle przedmiotu niniejszego postępowania, dotyczącego w istocie prawnego wyodrębnienia lokali mieszkalnych w budynku o funkcji mieszkalnej. Ponieważ argumenty podniesione w skardze nie zasługiwały na uwzględnienie podlegała ona oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ). /-/ Sz. Widłak /-/ B. Koś /-/ M. Kosewska
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI