III SA/Po 355/23

III SA/Po 355/23 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2023-09-15
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2023-06-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Jacek Rejman
Marzenna Kosewska /przewodniczący/
Mirella Ławniczak /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
II GSK 20/24 - Wyrok NSA z 2024-07-11
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 256
art. 145
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 145
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Dnia 15 września 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Marzenna Kosewska Sędzia WSA Mirella Ławniczak (sprawozdawca) Asesor sądowy WSA Jacek Rejman Protokolant: sekretarz sądowy Ewa Chybowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 września 2023 roku sprawy ze skargi P. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 5 kwietnia 2023 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji dot. skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy w formie egzaminu państwowego, po wznowieniu postępowania. I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 09 marca 2020 r., nr [...], utrzymało w mocy własną decyzję z dnia 07 stycznia 2019 r. w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 02 czerwca 2017 r. Decyzja ostateczna wydana została w przedmiocie skierowania P. W. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie uprawnień prawa jazdy kategorii A,B w związku z przekroczeniem 24 punktów karnych z naruszenia przepisów ruchu drogowego. Skierowanie wydane zostało na wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 05 maja 2016 r.
Zaskarżone rozstrzygnięcie wydano w następstwie orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 29 września 2020 roku sygn. IV SA/Po 632/20 stwierdzającego nieważność obu w/w decyzji.
W toku postępowania ustalono następujący stan faktyczny. Pismem z dnia 05 grudnia 2017 r. P. W., reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika wniósł o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia 24 sierpnia 2016 r., wskazując, że wyrokiem z dnia 16 lutego 2017 r. sygn. akt IV SA/Po 1067/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił czynność Wielkopolskiego Wojewódzkiego Komendanta Policji [...] polegającą na odmowie usunięcia przypisanych stronie punktów karnych z ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Z uwagi na powyższe orzeczenie, pismem z dnia 25 kwietnia 2017 r. Komendant Wojewódzki Policji wycofał wnioski z dnia 05 maja 2016 r., w tym wniosek dotyczący skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, na co wnioskodawca zwrócił uwagę składając wniosek o wznowienie. Strona podkreśliła, że tym samym w obrocie prawnym pozostaje decyzja kierująca go na kontrolny egzamin sprawdzający wydana już po cofnięciu przez Komendanta wniosku o skierowanie na badania kontrolne. W ocenie strony spełnione zostały tym samym przesłanki wznowienia postępowania, o jakich mowa w art. 145 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2096 ze zm., dalej jako: "K.p.a.").
Postanowieniem z dnia 15 listopada 2018 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wznowiło postępowanie zakończone decyzją z dnia 02 czerwca 2017 r., nr [...] a następnie decyzją z dnia 07 stycznia 2019 r., nr [...] odmówiło uchylenia decyzji Kolegium [...] z 02 czerwca 2017 r., nr [...], w przedmiocie skierowania na kontrolny egzamin sprawdzający kwalifikacje w zakresie prawa jazdy kategorii A, B.
Uzasadniając powyższe stanowisko wskazano, że wprawdzie wyrokiem z dnia 16 lutego 2017 r., sygn. akt IV SA/Po 1067/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił czynność Komendanta polegającą na odmowie usunięcia przypisanych stronie punktów karnych z ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, a Komendant Wojewódzki Policji wycofał wnioski z dnia 05 maja 2016 r., w tym wniosek dotyczący skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, to jednak następnie złożył kolejny wniosek obejmujący tożsame naruszenia i naliczenie punktów karnych z dnia 04 sierpnia 2017 r. Kolegium ustaliło dalej, że strona w okresie od 13 lipca 2015 r. do 20 lutego 2016 r. popełniła następujące wykroczenia przeciwko przepisom ruchu drogowego i uzyskała za nie punkty karne, które zostały wpisane do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego: 1) w dniu 13 lipca 2015 r. niestosowanie się do znaku B-21 "zakaz skręcania w lewo" lub B-22 "zakaz skręcania w prawo", 5 punktów; 2) w dniu 27 lipca 2015 r. niezastosowanie się do sygnałów świetlnych, 6 punktów; 3) w dniu 05 grudnia 2015 r, przekroczenie prędkości od 21 do 30 km/h, 4 punkty; 4) w dniu 20 lutego 2016 r. kierowanie pojazdem mechanicznym w stanie po użyciu alkoholu lub środka działającego podobnie, 10 punktów. Powyższe wpisy zostały dokonane na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć właściwych organów, które wiążą Starostę [...] oraz Kolegium.
Zdaniem Kolegium wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 16 lutego 2017 r., sygn. akt IV SA/Po 1067/16, nie miał w przedmiotowej sprawie znaczenia, gdyż przedmiotem rozstrzygniętej nim sprawy było usunięcie wpisów w ewidencji osób naruszających przepisy ruchu drogowego w związku z wydaniem decyzji o cofnięciu uprawnień - na podstawie § 6 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2012 r., poz. 488, dalej zwane "rozporządzeniem"), a nie kwestia skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Z orzeczenia Sądu nie wynika, aby punkty karne zostały kierowcy przypisane wadliwie i aby odpadła podstawa ich przypisania. Wydana na rzecz P. W. decyzja o cofnięciu uprawnień z dnia 13 maja 2016 r. miała nadal oparcie w treści art. 182 § 2 Kodeksu karnego wykonawczego i stanowiła wykonanie środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów, orzeczonego na okres 6 miesięcy za naruszenie z dnia 20 lutego 2016 r. - kierowanie pod wpływem alkoholu. Naruszenie to skutkowało jednocześnie przekroczeniem liczby 24 punktów. Skoro naruszenie wywołało określone skutki w obszarze prawa karnego i związane z nim skutki prawnoadministracyjne, to Kolegium nie znalazło podstaw do tego, żeby pominąć inne skutki, jakie się z tym naruszeniem bezspornie wiążą. W omawianej sytuacji kumulacja obu sankcji nie pozostaje ze sobą w sprzeczności, bowiem wynika z różnych podstaw prawnych i faktycznych. O skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji decyduje przekroczenie liczby 24 punktów karnych uzyskanych w ciągu roku oraz potwierdzający tę okoliczność wniosek właściwego organu Policji z dnia 04 sierpnia 2017 r.
Od wyżej wskazanej decyzji wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożył P. W..
Decyzją z dnia 11 kwietnia 2019 r" nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję własną, podtrzymując stanowisko zawarte w decyzji z dnia 07 stycznia 2019 r.
Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu P. W., reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 16 października 2019 r., sygn. akt IV SA/Po 524/19, uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 kwietnia 2019 r. nr [...], wskazując, że nie zawierała ona wyczerpującego uzasadnienia, co uniemożliwiło dokonanie merytorycznej kontroli jej prawidłowości.
Ponownie rozpoznając sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 09 marca 2020 r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję z dnia 07 stycznia 2019 r. w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 02 czerwca 2017 r.
Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie wskazano, że w przedmiotowej sprawie spełniona została przesłanka wznowienia postępowania, o jakiej mowa w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., gdyż wydając decyzję z dnia 02 czerwca 2017 r. Kolegium nie miało wiedzy o cofnięciu wniosku z dnia 05 maja 2016 r. przez Komendanta, jak też o podjęciu przez Starostę [...] czynności w kierunku uchylenia decyzji z 24 sierpnia 2016 r., która była przedmiotem postępowania odwoławczego. Niemniej Komendant Wojewódzki Policji [...] złożył kolejny wniosek obejmujący tożsame naruszenia i naliczenie punktów karnych. Ponad wszelką wątpliwość Kolegium ustaliło, że strona w okresie od 13 lipca 2015 r. do 20 lutego 2016 r. popełniła wykroczenia przeciwko przepisom ruchu drogowego i uzyskała za nie punkty karne, które zostały wpisane do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Kolegium podtrzymało następnie argumentację zawartą w decyzji z dnia 07 stycznia 2019 r, że bez znaczenia dla zaskarżonego rozstrzygnięcia pozostaje wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 16 lutego 2017 r.
Skargę na powyższą decyzję wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu P. W. reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika wnosząc o jej uchylenie w całości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 29 września 2020 roku sygn. IV SA/Po 632/20 stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 7 stycznia 2019 r. nr [...]
Sąd zważył w uzasadnieniu, że zarówno decyzja z dnia 07 stycznia 2019 r., jak i zaskarżona decyzja zostały oparte na treści art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. Tymczasem, stwierdzenie, że w sprawie spełniona została przesłanka do wznowienia postępowania zamyka drogę do wydania decyzji, o której mowa w powyższym przepisie. W tej sytuacji zdaniem sądu, organ administracji orzekający w trybie wznowienia. postępowania zobowiązany jest do wydania jednego z rozstrzygnięć wymienionych w art. 151 § 1 pkt 2 lub art. 151 § 2 K.p.a. W rozpatrywanej sprawie zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie spełnia tych wymogów, co w ocenie Sądu stanowi rażące naruszenie powołanych powyżej przepisów K.p.a.
W dniu 9 czerwca 2023 roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją o sygn. [...] na podst. art. 145 § 1 pkt 5 Kpa odmówiło uchylenia własnej decyzji z dnia 2 czerwca 2017 roku w sprawie skierowania P. W. na kontrolny egzamin sprawdzający. W uzasadnieniu organ wskazał, że uwzględniając wytyczne sądu z wyroku z dnia 29 września 2020 roku zwróciło się do Komendanta Wojewódzkiego Policji z zapytaniem, czy organ podtrzymuje wniosek o skierowania P. W. na kontrole sprawdzenie kwalifikacji i w dniu 20 lutego 2023 roku uzyskał potwierdzenie konieczności takiego skierowania. Dalej organ wskazał, że bezspornie kierowca uzyskał 25 punktów, a zatem przekroczył dopuszczalny ustawą Prawo o ruchu drogowym limit 24 punktów karnych w ciągu roku ,co w świetle treści art. 114 ust.1 pkt 1 lit.b) Prawo o ruchu drogowym obliguje organ do skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Organ odniósł się też do wyroku z dnia 16 lutego 2017 r . o sygn. IV SA/Po 1076/16 i uznał, że z orzeczenia tego nie wynika, aby punkty karne zostały przypisane wadliwie. Wynika z niego jedynie to, że zostały one usunięte w związku z sankcją administracyjną ,a zatem nie w sytuacji o której mowa w art. 130 ust.2 Prawo o ruchu drogowym tzn. po upływie roku od dnia naruszenia. Decyzja o cofnięciu uprawnień została wydana na podst. art. 182 § 2 kodeksu karnego wykonawczego i stanowiła wykonanie środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów, orzeczonego na okres 6 miesięcy za naruszenie z dnia 20 lutego 2016 roku. Naruszenie to jednocześnie skutkowało przekroczeniem liczby 24 punktów. Skoro zatem naruszenie wywołało określone skutki w obszarze prawa karnego i związane z nim skutki prawnoadministracyjne, to brak podstaw ,aby skutki te pominąć. Tym samym brak podstaw do przyjęcia, aby kierowca łamiący zasady ruchu drogowego miał wywodzić dla siebie korzystne skutki w postaci braku obowiązku poddania się egzaminowi kontrolnemu tylko dlatego, że w odrębnym postępowaniu na skutek orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów zostało mu cofnięte uprawnienie do kierowania pojazdami. Kumulacja obu sankcji się nie wyklucza, bowiem wynika z różnych podstaw faktycznych i prawnych. Nie ma też zd. Kolegium znaczenia dla zaskarżonego rozstrzygnięcia fakt przedawnienia ukarania za wykroczenie, bowiem nie jest ono podstawą do wykreślenia wpisu z ewidencji, zgodnie z § 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 roku w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego.
Strona skorzystała z prawa skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. W skardze podniosła naruszenie art.7,77 i 80 Kpa poprzez pominięcie przez organ faktu cofnięcia przez Wojewódzkiego Komendanta Policji [...] wniosku z dnia 5 maja 2016 roku będącego podstawą prowadzenia postępowania w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji ,błędnym przyjęciu, że w chwili wydawania decyzji ostatecznej z dnia 2 czerwca 2017 r istniał jakikolwiek wniosek o skierowanie na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, błędnym przyjęciu, że ponowny wniosek z dnia 4 sierpnia 2017 roku może stanowić podstawę do kontynuowania sprawy, która na skutek wycofania wniosku pierwotnego powinna zostać umorzona. Zarzucono naruszenie art. 170 P.p.s.a poprzez niezastosowanie i w konsekwencji uznanie, że skarżący posiadał po dniu uprawomocnienia się wyroku WSA z dnia 16 lutego 2017 r przypisane punkty karne za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Dalej naruszenie art. 150 § 1 pkt 2 w zw. Z art.105 § 1 Kpa poprzez niezastosowanie i w konsekwencji nie uchylenie decyzji ostatecznej z dnia 2 czerwca 2017 roku z uwagi na cofnięcie wniosku z dnia 5 maja 2016 roku, co skutkować powinno umorzeniem postępowania. W uzasadnieniu wskazano, że postępowanie zainicjowane wnioskiem Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 5 maja 2016 roku powinno być umorzone. Podkreślono, że zgodnie z art. 170 P.p.s.a organy związane były rozstrzygnięciem WSA w Poznaniu z dnia 16 lutego 2017 roku ,w którym jednoznacznie stwierdzono, że punkty przypisane P. W. należy usunąć z ewidencji.
Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sad Administracyjny zważył co następuje.
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021r., poz. 137), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019r., poz. 2325 ze zm., dalej "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje, postanowienia i inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego decyzji, jak w niniejszej sprawie.
Skarga jest zasadna, aczkolwiek nie z powodów w niej wskazanych.
Zaskarżona decyzja podjęta została w wyniku wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, a rozważania nad zasadniczym problemem w sprawie dotyczą tego, czy istniały podstawy do odmowy jej uchylenia. Dodatkowo zakres rozstrzygnięcia określony został warunkami związania wyrokiem WSA w Poznaniu z 29 września 2020 r, o sygn. IV SA/Po 632/20. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w tym wyroku ciążył na organie administracji i na obecnie orzekającym składzie sądu. Mógłby być wyłączony tylko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, a także po jego wzruszeniu.
W sprawie niniejszej żadna z tego rodzaju okoliczności nie miała miejsca.
Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadliwością wyliczoną wyczerpująco w przepisach prawa procesowego. Wznowienie postępowania, podobnie jak każdy inny nadzwyczajny tryb weryfikacji decyzji administracyjnych stanowi wyjątek od ogólnej zasady stabilności orzeczeń administracyjnych wynikającej z art. 16 k.p.a. i może znaleźć zastosowanie jedynie w przypadku, gdy orzeczenie dotknięte jest w sposób niewątpliwy przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 145 § 1, art. 145a § 1 oraz w art. 145b § 1 k.p.a.
Po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego organ administracji wydaje decyzję w trybie art. 151 § 1 k.p.a., to jest odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, jeżeli brak jest podstaw do jej uchylenia lub uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145 a i b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy (art. 151 § 2 k.p.a.). Nie uchyla się jednak decyzji w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.
Sąd w wyroku z dnia 29 września 2020 roku w sprawie o sygn. IV SA/Po 632/20 rozstrzygnął 3 istotne kwestie, a mianowicie że:
-prawidłowym i mającym oparcie w zebranym materiale dowodowym było wznowienie postępowania
-niezasadnie , bo bez podstawy prawnej wydano decyzję na podst. art. 151 § 1 pkt 1 Kpa
-prawidłowo organy administracji uznały ,że w sprawie znajduje zastosowanie art. 114 ust.1 pkt 1 lit b ustawy- Prawo o ruchu drogowym w brzmieniu na dzień 2 czerwca 2017 roku.
W konsekwencji tych stwierdzeń sąd dokonał oceny prawnej zaskarżonej decyzji i uznał, że organ nie mógł wydać rozstrzygnięcia odmawiającego uchylenia decyzji ostatecznej , skoro spełniona została przesłanka do wznowienia postępowania tj. wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który ją wydał . Dalej w uzasadnieniu sąd jednoznacznie nakazał, że w sytuacji zaistnienia takich okoliczności czy dowodów organ zobowiązany jest do wydania jednego z rozstrzygnięć z art. 151 § 1 pkt 2 lub art. 151 § 2 Kpa. Co więcej- sąd zaakceptował stanowisko organu, że w obrocie prawnym pozostaje wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 4 sierpnia 2017 roku, co w powiązaniu z akceptacją stanowiska organu o zastosowaniu art. 114 ust.1 pkt 1 lit b ustawy Prawo o ruchu drogowym nakazuje przyjąć, że organ w sytuacji uaktualnienia stanowiska Komendanta KWP [...] na dzień wydania zaskarżonej decyzji winien wydać rozstrzygnięcie w oparciu o art. 151 § 2 Kpa.
Analiza akt i zaskarżonego rozstrzygnięcia dowodzi, że organy nie zrealizowały dyrektywy zawartej w tym wyroku. Odmówiły bowiem po raz kolejny uchylenia decyzji ostatecznej SKO z 2 czerwca 2017 roku stwierdzając jednocześnie, że zaistniała przesłanka wznowienia wskazana w art.145 § 1 pkt 5 Kpa. Organ w uzasadnieniu wskazał jednoznacznie, że naruszenia drogowe popełniono w warunkach, o których stanowi art. 114 ust.1 pkt 1 lit b) ustawy Prawo o ruchu drogowym i nadal aktualnym pozostaje wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji w sprawie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, co organ zgodnie z wytycznymi sądu potwierdził pismem z dnia 20 lutego 2023 roku. Tymczasem artykuł 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący co oznacza, że organ administracji publicznej nie mógł nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, a w konsekwencji nie mógł w warunkach związania wydać decyzji odmawiającej uchylenia decyzji ostatecznej, bowiem takie rozstrzygnięcie zostało uznane przez sąd za niedopuszczalne. Postąpił więc wbrew treści przepisu art. 153 P.p.s.a, co obliguje sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy należy jednak zwrócić uwagę na fakt, że tak z materiału dowodowego, jak rozważań WSA w wyroku z dnia 29 września 2020r,sygn.IV SA/Po 632/20 wynika, że ujawnienie nowej okoliczności nie stanowi o materialnoprawnej wadliwości decyzji ostatecznej z dnia 2 czerwca 2017 roku pod warunkiem jak wskazał sąd "aktualności" wniosku Komendanta o skierowaniu na kontrolne badania kwalifikacji. Skoro więc Komendant Wojewódzki Policji w sposób nie budzący wątpliwości i w konsekwencji wytycznych sądu uaktualnił przesłanki skierowania na takie badanie, to w istocie mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca decyzji dotychczasowej tj. o skierowaniu na takie badanie, czyli poprawna pod względem materialnoprawnym. W ponownym postępowaniu organ uwzględni rozważania składu orzekającego w niniejszym postępowaniu.
W tym stanie rzeczy zaskarżoną decyzję należało uchylić na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a.
O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a. i art. 205 p.p.s.a., jak w punkcie 2 wyroku.