III SA/PO 348/23

III SA/Po 348/23 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2023-09-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-06-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Izabela Paluszyńska /przewodniczący/
Piotr Ławrynowicz /sprawozdawca/
Walentyna Długaszewska
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Policja
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 171
art. 117 ust. 3
Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j.)
Sentencja
Dnia 13 września 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Paluszyńska Sędzia WSA Walentyna Długaszewska Asesor sądowy WSA Piotr Ławrynowicz (sprawozdawca) Protokolant: St. sekr. sąd. Anna Skrzypczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 września 2023 roku sprawy ze skargi M. S. na decyzję Komendanta Policji z dnia 6 kwietnia 2023 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia okresowego w związku ze zwolnieniem ze służby oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z 6 kwietnia 2023 r. nr [...] Komendant Policji (dalej: KWP) na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 ze zm., dalej: K.p.a.) po rozpatrzeniu odwołania sierż. M. S. - byłego policjanta Ogniwa Patrolowo-interwencyjnego Wydziału Prewencji Komendy Powiatowej Policji [...] od decyzji nr [...] Komendanta Powiatowego Policji [...] (dalej: KPP) z 23 lutego 2023 r. nr [...] o odmowie przyznania świadczenia pieniężnego określonego w art. 117 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 171, dalej: u.P.), w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
Decyzję tę wydano przyjmując następujący stan faktyczno-prawny.
Rozkazem personalnym nr [...] z 14 grudnia 2022 r., na postawie art. 41 ust. 2 pkt 5 w zw. z art. 45 ust. 1 u.P., KWP [...] zwolnił sierż. M. S. ze służby w Policji z dniem 19 grudnia 2022r. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności.
Wnioskiem z 9 stycznia 2023 r. M. S. zwrócił się do KPP o wypłatę świadczenia pieniężnego, o którym mowa w art. 117 ust. 3 u.P. Załączył zwolnienia lekarskie za okres od 22.12.2022 r. do 7.02.2023 r. oraz dokumentację medyczną z poradni chirurgii urazowo-ortopedycznej w dowód kontynuacji leczenia łękotki kolana prawego. Zdaniem strony świadczenie okresowe przysługuje jej z uwagi na niezdolność do pracy w związku z wypadkiem w służbie z 1.11.2018r.
KPP [...] decyzją z 23 lutego 2023 r. odmówił M. S. przyznania świadczenia okresowego w związku ze zwolnieniem ze służby. Organ ustalił, że do wypadku strony doszło 1.11.2018 r. podczas pełnienia obowiązków służbowych. Wskutek tego policjant doznał pęknięcia trzonu i rogu tylnego łąkotki. W związku z wypadkiem w okresie od 1.11.2018 r. do 17.09.2019 r. przebywał on na zwolnieniu lekarskim oraz wypłacono mu jednorazowe odszkodowanie. Po zakończeniu leczenia stronę dopuszczono do pełnienia służby wobec braku przeciwwskazań medycznych (zaświadczenie z 17.09.2019 r.).
Organ wyjaśnił, że M. S. zwolniono ze służby 19.12.2022 r. rozkazem personalnym KWP z 14.12.2022 r. na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 u.P., a do chwili zwolnienia ze służby nie informował on organów Policji o dolegliwościach związanych z urazem doznanym w czasie służby. Nie przebywał też na zwolnieniu lekarskim. Pierwsze zwolnienie lekarskie po wydaniu przez lekarza zaświadczenia o zdolności do służby wystawiono po zwolnieniu strony ze służby (22-27.12.2022 r.) i nie było związane z urazem, którego doznała podczas służby (kod choroby I10 – nadciśnienie samoistne). Następne zwolnienie lekarskie wnioskodawcy wystawiono od 28.12.2022 r. do 3.01.2023 r. z kodem choroby M 23 - uszkodzenie stanu kolanowego, a zwolnienia za 4.01.-7.02.2023 r. oraz za okres 8.02.-22.03.2023 wystawił lekarz ortopeda i dotyczyły uszkodzenia stanu kolanowego. Strona przedłożyła też zaświadczenie o ukończeniu zabiegów fizjoterapeutycznych - okolica stawu kolanowego za 17-30.01.2023 r.
Na gruncie art. 117 ust. 3 u.P. organ uznał, że wyznacznikiem przyznania świadczenia pieniężnego jest "nadal trwająca choroba", która nie pozwala na podjęcie zatrudnienia po zakończeniu służby w Policji. Z zebranego materiału wynikało, że brak jest stanu choroby (chorób) trwającej bez przerwy, ponieważ policjant po zakończeniu leczenia związanego z wypadkiem w służbie (17.09.2019 r.) otrzymał zaświadczenie lekarskie o zdolności do służby, a po jego wydaniu do dnia zwolnienia ze służby nie przebywał na zwolnieniu lekarskim, które byłoby związane z urazem, jakiego doznał podczas służby 1.11.2018 r. W tym czasie policjant korzystał ze zwolnień lekarskich, które nie były związane z tym urazem. W dniu zwolnienia ze służby nie przebywał na zwolnieniu lekarskim mogącym poświadczyć ciągłe, nadal trwające istnienie choroby przed zwolnieniem i po zwolnieniu ze służby. Przedstawienie zwolnienia lekarskiego nie przesądzało o tym, czy dotyczy stawu kolanowego uszkodzonego w czasie służby. Wcześniejsze zwolnienie za okres 22-27.12.2022 r. dotyczące rozpoznania nadciśnienia tętniczego nie stanowiło jednostki chorobowej związanej z urazem, którego strona doznała podczas wypadku w służbie.
Historia choroby strony nie potwierdza więc ciągłości pozostawania w stanie "nadal trwającej choroby", z uwagi na odległe od siebie (ponad 4-letnie) daty wizyt lekarskich (4.12.2018 r., 15.11.2022 r.). Za potwierdzenie nadal trwającej choroby nie można było także uznać zaświadczenia o ukończeniu zabiegów fizjoterapeutycznych prowadzonych po zwolnieniu ze służby (17-30.01.2023 r.), w dacie odległej od powstania urazu (2018 r.).
KPP wskazał też, iż strona nie pozostawała bez środków do życia, z uwagi na wypłacone jej należności związane z rozwiązaniem stosunku służbowego. W dniu zwolnienia ze służby w Policji strona nie przebywała na zwolnieniu lekarskim, co mogło stanowić podstawę do przypuszczenia, że mogła podjąć pracę zarobkową.
W odwołaniu od powyższej decyzji M. S. zarzucił naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. polegające na zaniechaniu rzetelnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, a nadto braku wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, przejawiającego się w błędnym ustaleniu, iż nie przysługuje mu świadczenie określone w art. 117 ust. 3 u.P. oraz stwierdzenie, że posiada środki do życia. Odwołujący przywołał okoliczności odbywanego leczenia w poradni chirurgii urazowo-ortopedycznej w okresie od 4.12.2018 r. do dnia powrotu do służby tj. 17.09.2019 r., które polegało na rehabilitacjach umożliwiających powrót do służby. Wskazał, iż uszkodzenie łąkotki powoduje dożywotnie narażenie jej na kolejne uszkodzenia. Kolejna wizyta w poradni nastąpiła 15.11.2022 r. w związku z bólem kolana. Wizyta miała odbyć się na NFZ, lecz jej termin mógł zostać wyznaczony nawet za rok. Po zwolnieniu ze służby odbył 2 turnusy rehabilitacji fizjoterapeutycznej jako kontynuację leczenia urazu z 2018 r. Mógł skorzystać ze zwolnienia lekarskiego od 15.11.2022 r., lecz z niego nie skorzystał, gdyż w tym czasie przebywał na urlopie wypoczynkowym. Zarzucił brak zapoznania się z jego sytuacją osobistą i materialną. Zarzucił organowi błędne przyjęcie, że przerwa w leczeniu schorzenia, trwająca blisko 4 lata dyskwalifikuje go do przyznania świadczenia, skoro ostatnia wizyta w poradni miała miejsce 17.09.2019 r., a kolejna 15.11.2022r. Wskazał, iż dużo wcześniej podjął próbę umówienia się do specjalisty. Wszystkie wizyty kontynuowały leczenia schorzenia stanowiącego następstwo wypadku z 1.11.2018 r. Stwierdzone zaś nadciśnienie może stanowić wynik przyjmowania leków na ból kolana i również stanowi kontynuację leczenia łąkotki. Podał, iż w związku z utrzymaniem córki oraz opiekującej się nią, niepracującej żony, obecnie nie posiada środków do życia i nie jest w stanie zapewnić godnego życia rodzinie. W przypadku zaś powrotu do służby w Policji zobligowany będzie do zwrotu należności i całej odprawy, którą otrzymał po zwolnieniu ze służby w Policji, w związku z czym nie może ona służyć zaspokojeniu potrzeb życiowych jego i rodziny. Zarzucił też organowi brak doręczenia rozkazu o zwolnieniu ze służby w Policji.
KWP [...] utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję (jak wskazano na wstępie) wskazał, iż zgodnie z art. 117 ust. 3 u.P. policjantowi zwolnionemu ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 i 6, który z powodu nadal trwającej choroby, nie może podjąć zatrudnienia, wypłaca się co miesiąc świadczenie pieniężne określone w ust. 1 przez okres choroby, nie dłużej jednak niż przez okres 3 miesięcy, chyba że wcześniej komisja lekarska wyda orzeczenie o inwalidztwie stanowiące podstawę do ustalenia prawa do renty inwalidzkiej. Literalna wykładnia użytego w ww. przepisie pojęcia "nadal trwająca choroba" oznacza stan nieprzerwanego pozostawania w chorobie, który uniemożliwia w tym czasie podejmowanie zatrudnienia. W orzecznictwie sądowym wskazuje się, że ww. świadczenie pieniężne ma charakter stricte ochronny - ma na celu zabezpieczenie socjalne byłego funkcjonariusza, który nie posiada uprawnień do świadczenia emerytalnego lub rentowego i ze względu na stan zdrowia nie może podjąć zatrudnienia - w istocie pozostaje bez jakichkolwiek środków utrzymania. W przepisie tym chodzi o chorobę, która ujawniła się w trakcie służby w Policji i trwa po zakończeniu tej służby. Nie jest istotna forma nasilenia choroby (może objawiać się w formie nasilonej po zakończeniu służby). Istotne jest zaś, aby funkcjonariusz nabawił się choroby jeszcze w czasie trwania służby i aby ta choroba nie zakończyła się przed rozwiązaniem stosunku służbowego, lecz trwała nadal, uniemożliwiając mu podjęcie zatrudnienia po zakończeniu służby. W przepisie jest mowa o chorobie, a nie ogólnie o stanie zdrowia funkcjonariusza.
Przyjmując powyższe KWP zważył, że wizyty, które odbywał odwołujący w okresie pełnionej służby tj. 30.09.2022 r., 9.11.2022 r., 30.11.2022 r., 12.12.2022 r., 22.12.2022 r. w poradni lekarza rodzinnego, a także 15.11.2022r. w poradni chirurgii urazowo-ortopedycznej stanowiły wyłącznie konsultacje medyczne mające na celu ocenę i poprawę jego ogólnego stanu zdrowia. Schorzenia nie były na tyle poważne, skoro nie wymagały zwolnień lekarskich. Organu odwoławczego nie przekonał skarżący wskazując, jakoby z uwagi na zawieszenie w czynnościach służbowych (od 26.11.2022r. do dnia zwolnienia ze służby w Policji) oraz korzystanie z urlopu wypoczynkowego (1-6.09.2022r., 3-25.11.2022r.) i urlopu ojcowskiego (18-31.10.2022r.), nie widział potrzeby uzyskania zwolnienia lekarskiego. Wskazano, iż zgodnie z art. 121c ust. 1 u.P. okres przebywania na zwolnieniu lekarskim stwierdza zaświadczenie lekarskie wystawione zgodnie z przepisami art. 55 ustawy z dnia 25 czerwca 1999r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa. Zgodnie z art. 121 e ust. 1 u.P. prawidłowość wykorzystania zwolnienia lekarskiego może podlegać kontroli. Odstępstwo, o którym wspomina odwołujący jest niedopuszczalne z uwagi na fakt, iż to lekarz, a nie pacjent decyduje o potrzebie udzielenia zwolnienia lekarskiego. KWP wyjaśnił, że celem zwolnienia lekarskiego jest uzyskanie przez chorego pełnej zdolności do służby. Samo zwolnienie lekarskie przesądza o niezdolności do służby w okresie w nim wskazanym.
Organ odwoławczy uznał, iż zespoły bólowe po przebytych (odległych czasowo) kontuzjach, czy też czasowe nadciśnienie o nieznanej przyczynie to stany, które nie eliminują od podjęcia pracy w zawodzie innym niż policjant. Nie można uznać, że zwolnienia lekarskie dotyczyły choroby uniemożliwiającej podjęcie zatrudnienia z powodu "nadal trwającej choroby". Wątpliwości budzi brak informacji o spójności chorób potwierdzających tę samą chorobę przed i po zwolnieniu ze służby, a także przerwy w ich dokumentacji. Ponadto w dniu zwalniania ze służby w Policji z dniem 19 grudnia 2022 r. strona nie przebywała na zwolnieniu lekarskim, co stanowi podstawę do przypuszczenia, iż nie istniały żadne przesłanki uniemożliwiające podjęcie przez niego pracy zarobkowej.
Odnosząc się do twierdzenia strony o braku doręczenia jej rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby w Policji, WKP wskazał, że decyzję skutecznie doręczono pełnomocnikowi strony (15.12.2022 r.), zgodnie z art. 40 § 2 K.p.a. Strona wiedziała więc o jej istnieniu.
KWP dodał, że w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji odwołujący otrzymał należności pieniężne w wys. [...] zł brutto tytułem odpraw, niewykorzystanych urlopów, nagrody rocznej oraz wypracowanych nadgodzin. Jego miesięczne wynagrodzenie na ostatnio zajmowanym stanowisku wynosiło [...] zł brutto miesięcznie. Trudno uznać, by strona pozostawała bez środków utrzymania, skoro ww. należności stanowią blisko 5-krotność jej wynagrodzenia miesięcznego.
Reasumując KWP stwierdził, że zaskarżoną decyzję wydano zgodnie z art. 117 ust. 3 w zw. z art. 41 ust. 2 pkt 5 u.P. Spełnia również wymogi art. 107 § 3 K.p.a.
Strona błędnie wywodzi też, jakoby przy powtórnym przyjęciu do służby w Policji miała obowiązek zwrotu odprawy lub pozostałych należności wypłaconych przy zwolnieniu ze służby. Brak jest przepisu, który uprawniałby organ do zgłoszenia takiego żądania.
M. S. wnosząc do Sądu skargę na powyższą decyzje KWP [...] zarzucił organowi odwoławczemu naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. poprzez zaniechanie obowiązku rzetelnego wyjaśnienia okoliczności sprawy oraz brak wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, przejawiające się błędnym ustaleniem, iż skarżącemu nie przysługuje świadczenie określone w art. 117 ust. 3 u.P. oraz stwierdzenie jako jednej z podstaw, że skarżący posiada środki do życia bez jakiegokolwiek rozpoznania.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania na jego rzecz i udzielenie przedmiotowego świadczenia.
W motywach skargi przedstawiono stanowisko prezentowane uprzednio w odwołaniu od decyzji organu I instancji.
W odpowiedzi Komendant Policji wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi - ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi - przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Z kolei zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, dalej: P.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje w szczególności orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję administracyjną następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku natomiast braku wskazanych uchybień, jak również braku przyczyn uzasadniających stwierdzenie nieważności aktu, bądź stwierdzenia wydania go z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 2 i pkt 3 P.p.s.a.), skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a. Stosownie zaś do treści art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze, w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim określonym w skardze przedmiotem zaskarżenia oraz rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.
W zakresie tak określonej kognicji Sąd stwierdził, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Jej przedmiotem M. S. uczynił decyzję Komendanta Policji z 6 kwietnia 2023 r. utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji [...] z 23 lutego 2023 r. o odmowie przyznania skarżącemu świadczenia okresowego w związku ze zwolnieniem ze służby określonego w art. 117 ust. 3 ustawy o Policji.
Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowił ww. przepis art. 117 ust. 3 u.P., wedle którego policjantowi zwolnionemu ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 i 6, który z powodu nadal trwającej choroby nie może podjąć zatrudnienia, wypłaca się co miesiąc świadczenie pieniężne określone w ust. 1 przez okres choroby, nie dłużej jednak niż przez okres 3 miesięcy, chyba że wcześniej komisja lekarska wyda orzeczenie o inwalidztwie stanowiące podstawę do ustalenia prawa do renty inwalidzkiej. Przy czym, zgodnie z art. 117 ust. 1 u.P., chodzi o świadczenie okresowe wypłacane co miesiąc przez okres roku po zwolnieniu ze służby świadczenie pieniężne w wysokości odpowiadającej uposażeniu zasadniczemu wraz z dodatkami o charakterze stałym, pobieranymi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym.
Z powołanego przepisu art. 117 ust. 3 w zw. z art. 41 ust. 2 pkt 5 i 6 u.P. wynika, że przyznanie świadczenia okresowego w związku ze zwolnieniem ze służby uzależnione jest od spełnienia kumulatywnie trzech przesłanek. Po pierwsze zależne jest od stwierdzenia, czy policjant został zwolniony ze służby w Policji albo gdy wymaga tego ważny interes służby (art. 41 ust. 2 pkt 5 u.P.), albo z powodu likwidacji jednostki Policji lub jej reorganizacji połączonej ze zmniejszeniem obsady etatowej, jeżeli przeniesienie policjanta do innej jednostki lub na niższe stanowisko służbowe nie jest możliwe (art. 41 ust. 2 pkt 6 u.P.). Po wtóre koniecznym jest ustalenie, że tak zwolniony policjant z powodu nadal trwającej choroby nie może podjąć zatrudnienia. Po trzecie zwolniony policjant ubiegający się o to świadczenie nie może legitymować się orzeczeniem o inwalidztwie stanowiącym podstawę do ustalenia prawa do renty inwalidzkiej.
W niniejszej sprawie istota sporu sprowadza się do stwierdzenia, czy u skarżącego, zwolnionemu mocą rozkazu personalnego KWP [...] z 14 grudnia 2022 r. z dniem 19 grudnia 2022 r. na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 u.P. (a więc "gdy wymaga tego ważny interes służby") i nieposiadającemu prawa do renty inwalidzkiej (fakt bezsporny), nadal trwała choroba uniemożliwiająca mu podjęcie zatrudnienia.
W ocenie Sądu organy Policji, badając powyższe zagadnienie prawne i odmawiając skarżącemu przyznania omawianego świadczenia, dokonały prawidłowej wykładni zastosowanego art. 117 ust. 3 u.P. oraz przeprowadziły postępowanie z zachowaniem reguł wynikających z przepisów K.p.a.
Po pierwsze uznać należy, że organy prawidłowo dekodowały użyte w przepisie art. 117 ust. 3 u.P. pojęcie "nadal trwająca choroba" jako stan nieprzerwanego pozostawania w chorobie, która uniemożliwia w tym czasie podejmowanie zatrudnienia. W przepisie tym chodzi o chorobę, która ujawniła się w trakcie służby w Policji i trwa po jej zakończeniu, jak i o to, że choroba ta uniemożliwia policjantowi po jego zwolnieniu ze służby podjęcie zatrudnienia.
Jak trafnie ustalił KWP [...] na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, w tym zwłaszcza dokumentacji medycznej przedłożonej przez skarżącego, nie sposób było przyjąć, że u M. S. w dacie zwolnienia ze służby w Policji, tj. na dzień 19 grudnia 2022 r. nadal trwała choroba uniemożliwiająca mu podjęcie zatrudnienia.
W ocenie Sądu rację miały organy orzekające przyjmując, że zebrany materiał dowodowy w sprawie nie potwierdza, jakoby od wypadku w związku ze służbą w Policji, któremu M. S. uległ 1 listopada 2018 r., doznając trwałego uszczerbku na zdrowiu (w wysokości 3%), istniała ciągłość i trwałość choroby uszkodzenia stawu kolanowego aż po dzień zwolnienia ze służby (19.12.2022 r.). Po pierwsze, jak ustalono, a co wynika z akt sprawy, u skarżący - po powyższym urazie - mocą orzeczenia lekarskiego z 17 września 2019 r. stwierdzono brak przeciwwskazań zdrowotnych do pełnienia służby za zajmowanym stanowisku służbowym (k. 43 akt adm.). Po wtóre, pomimo, iż skarżący wykazał, iż tuż przed zwolnieniem go ze służby w Policji, bowiem w dniu 15 listopada 2022 r. odbył wizytę w poradni urazowo-ortopedycznej w związku z bólem kolana, to w dacie zwolnienia ze służby w Policji skarżący nie przebywał na zwolnieniu lekarskim. Nie sposób zatem uznać, aby z powodu nadal trwającej choroby nie mógł on podjąć zatrudnienia. Co więcej KWP ustalił i podał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że w okresie poprzedzającym zwolnienie ze służby w Policji, skarżący korzystał z urlopu wypoczynkowego (w okresie od 1 do 6 września 2022r. i w okresie od 3 do 25 listopada 2022r.) i urlopu ojcowskiego (18-31.10.2022r.), Oznacza to, że nie istniały przesłanki do uzyskania przezeń zwolnienia lekarskiego w dacie zwolnienia, bowiem skarżący pozostawał zdolny do służby. Jedynie zwolnienie lekarskie przesądza o niezdolności do służby w okresie w nim wskazanym. Pierwsze zaś zwolnienie lekarskie po wydaniu przez lekarza zaświadczenia o zdolności do służby (tj. od 17.09.2019 r.) było wystawione skarżącemu po zwolnieniu go ze służby, tj. na okres 22-27.12.2022 r. i nie wiązało się z urazem, którego doznał podczas służby, a z nadciśnieniem samoistnym (kod choroby I 10 – k. 36 akt adm.).
W kontekście powyższego zasadnie organy Policji nie uznały argumentacji skarżącego dotyczącej ciągłości jego choroby związanej z urazem kolana nabytym w czasie służby w Policji w 2018 r. Fakt, iż skarżący jako osoba zdolna do służby (nie przebywał na zwolnieniu lekarskim) odbył wizyty lekarskie u lekarza ortopedy w dniach 4 grudnia 2018 r. , a następnie po niespełna 4 latach - 15 listopada 2022 r. oraz 3 stycznia 2023 r. oraz po zwolnieniu go ze służby - przedłożył od lekarza tejże specjalności zaświadczenia lekarskie o niezdolności do pracy za okresy od 28 grudnia 2022 r. do 3 stycznia 2023r., i dalej od 4 stycznia 2023 r. do 7 lutego 2023 r. z jednostką chorobową M23 (wewnętrzne uszkodzenie stawu kolanowego), nie oznacza, że w dacie zwolnienia ze służby w Policji (19 grudnia 2022 r.), nadal trwała choroba uniemożliwiająca mu podjęcie zatrudnienia.
Abstrahując od okoliczności braku u skarżącego ciągłości schorzenia przedstawionego przez KWP w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, Sąd zwraca uwagę, że w przepisie art. 117 ust. 3 u.P. mowa jest o stanie niemożności podjęcia zatrudnienia z powodu nadal trwającej chorobie. Tym samym nie tylko relewantne prawnie jest ustalenie, czy w dacie zwolnienia ze służby u policjanta trwa choroba, ale i czy jest ona tego rodzaju, że uniemożliwia podjęcie zatrudnienia. Doświadczenie życiowe nakazuje w tym przypadku uznać, że uraz kolana z 2018 r. , z którym skarżący (jak twierdzi trwającym) następnie uzyskał zdolność do służby (2019 r.) i odbywał służbę do 19 grudnia 2022 r., nie może stanowić podstawy do uznania, że nie jest on w stanie podjąć zatrudnienia po zwolnieniu ze służby. Oceny tej nie zmienia również wskazywana przez skarżącego okoliczność wskazania przez ortopedę, iż mamy do czynienia z kontynuacją leczenia z 2018 r. Z zebranego materiału dowodowego wynika bowiem, że ów uraz kolana nie stanowił przeszkody do posiadania przez skarżącego zdolności do służby w Policji od 17 września 2019 r. do końca jej pełnienia.
Sąd pragnie podkreślić, że przepis art. 117 ust. 3 u.P. przewiduje przyznanie świadczenia okresowego (nie dłużej niż przez okres choroby, nie dłużej niż przez 3 miesiące) policjantowi zwolnionemu ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 i 6, który z powodu nadal trwającej choroby nie może podjąć zatrudnienia, co oznacza, że nawet jeżeliby przyjąć, że choroba skarżącego trwała nadal w chwili zwolnienia ze służby (a od 2018 r., czego oczywiście Sąd nie podziela), to należałoby wykazać, że uniemożliwia ona podjęcie zatrudnienia. Skarżący w żaden zaś sposób nie wykazał, by jego stan zdrowotny w dacie zwolnienia ze służby nie pozwalał mu na podjęcie pracy.
Równocześnie Sąd zauważa, że argumentacja organu odnośnie sytuacji materialnej skarżącego po zwolnieniu ze służby jest prawnie obojętna (irrelewantna) na gruncie normy określonej w art. 117 ust. 3 u.P. Przepis ten nie determinuje bowiem prawa do świadczenia okresowego zwolnionego policjanta od jego sytuacji finansowej, lecz od tego, czy trwa po zwolnieniu jego choroba, która uniemożliwia mu podjęcie zatrudnienia. Zarzut skarżącego w tym zakresie o tyle nie mógł mieć wpływu na wynik sprawy, że KWP prawidłowo dokonał oceny zebranego materiału dowodowego i stwierdził, że na moment zwolnienia ze służby z Policji skarżącemu choroba nie uniemożliwiała podjęcie zatrudnienia.
Reasumując Sąd stwierdza, że organy Policji dopełniły obowiązkowi pełnego zebrania i wyczerpującej oceny materiału dowodowego sprawy (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.), której wynik przedstawiony został w uzasadnieniu wydanych decyzji spełniających wymagania wynikające z art. 107 § 1 i 3 K.p.a. Organy dokonały wystarczających i prawidłowych ustaleń stanu faktycznego sprawy dla wydania rozstrzygnięcia zgodnego z prawem materialnym. Dlatego Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.