II SA/Go 12/24

II SA/Go 12/24 - Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia
2024-03-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-01-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Sędziowie
Adam Jutrzenka-Trzebiatowski /sprawozdawca/
Grażyna Staniszewska
Jacek Jaśkiewicz /przewodniczący/
Symbol z opisem
6532 Sprawy budżetowe jednostek samorządu terytorialnego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Rada Miasta
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 58 § 1 pkt 5a, art. 3 § 2 pkt 5 i 6, art. 200, art. 232 § 1 pkt 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2023 poz 40
art. 101
Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t.j.
Dz.U. 2023 poz 1270
art. 52 ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski (spr.) Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Protokolant st. sekr. sąd. Danuta Chorabik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 marca 2024 r. sprawy ze skargi A. L. i E. L. na uchwałę Rady Miejskiej we [...] z dnia [...] r. nr [...] w sprawie zmiany Uchwały budżetowej Miasta i Gminy [...] na 2018 rok postanawia I. odrzucić skargę, II. zwrócić ze Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim solidarnie na rzecz skarżących A. L. i E. L. kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem nienależnie uiszczonego wpisu sądowego od skargi.
Uzasadnienie
Pismem z dnia [...]r. A. L. i E. L., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na uchwałę Rady Miejskiej Gminy [...] z dnia [...] r., nr [...] w sprawie zmiany uchwały budżetowej gminy [...] na rok[...], w której zarzucili zaskarżonemu aktowi naruszenie art. 60 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2023 r., poz. 40 ze zm.; dalej u.s.g.), domagając się stwierdzenia, że uchwała została podjęta z istotnym naruszeniem prawa oraz że w związku z upływem czasu nie ma możliwości prawnej stwierdzenia nieważności tej uchwały; a ponadto rozpatrzenia skargi na rozprawie oraz orzeczenia o kosztach postępowania, w tym kosztach zastępstwa procesowego.
W uzasadnieniu skargi wskazano, że zgodnie z treścią art. 60 ust. 2 pkt 4 u.s.g. wyłącznie wójtom (burmistrzom, prezydentom miast) przysługuje prawo zgłaszania propozycji zmian w budżecie gminy. Wobec tego podjęcie uchwały w sprawie zmian w budżecie gminy na wniosek innej osoby niż wyżej wymieniona oznacza, że uchwała taka została podjęta na wniosek nieuprawnionej osoby, co stanowi istotne naruszenie prawa skutkujące nieważnością uchwały (art. 91 ust. 1 i ust. 4 u.s.g.). Zgodnie z treścią art. 94 ust. 2 zdanie 1 u.s.g. jeżeli nie stwierdzono nieważności uchwały lub zarządzenia z powodu upływu terminu określonego w ust. 1, a istnieją przesłanki stwierdzenia nieważności, sąd administracyjny orzeka o ich niezgodności z prawem.
Następnie skarżący podnieśli, że Sąd Okręgowy w [...]
w uzasadnieniu nieprawomocnego wyroku z dnia [...] r., sygn. akt
[...] oddalającego powództwo skarżących przeciwko Gminie [...]
o nakazanie gminie złożenia oświadczenia woli, którego treścią miało być nabycie przez gminę od skarżących prawa własności nieruchomości zabudowanej, zawarł stwierdzenie, iż zaskarżona uchwała została podjęta na wniosek złożony przez radnego Rady Miejskiej Gminy [...]- P. B. W następstwie podjęcia tej uchwały na wniosek radnego, a nie na wniosek burmistrza, gmina sama - mocą uchwały podjętej przez jej organ stanowiący z istotnym naruszeniem prawa - pozbawiła się środków finansowych, zabezpieczonych w jej budżecie na rok [...]
z przeznaczeniem na realizację zobowiązania podjętego wobec skarżących, tj. środków przeznaczonych w budżecie gminy na rok [...] na odkupienie od skarżących nieruchomości, do czego Gmina zobowiązała się wobec skarżących mocą porozumienia zawartego w dniu [...]r. , co również zostało stwierdzone w uzasadnieniu powołanego wyroku. Mocą tego porozumienia Gmina zobowiązała się odkupić od skarżących przedmiotową nieruchomość, ale - zdaniem Sądu Okręgowego w [...]- rzekomo pod warunkiem zawieszającym, takim mianowicie, że Rada Miejska Gminy [...] zabezpieczy w budżecie Gminy [...] na rok [...] środki niezbędne do zwrotnego nabycia przedmiotowej nieruchomości, a więc tak, jak gdyby zawierająca porozumienie Gmina [...] mogła zastrzec warunek zawieszający, uzależniający skuteczność przyjętego przez nią zobowiązania względem skarżących od późniejszego jej samej stanowiska, a w szczególności późniejszej ewentualnej zmiany stanowiska, jej własnego organu, czy wywiąże się z przyjętego zobowiązania.
Mając to wszystko na względzie skarżący wystąpili z niniejszą skargą w celu zbadania legalności zaskarżonej uchwały (art. 101 ust. 1 oraz art. 94 ust. 2 zdanie 1 u.s.g.). Przy czym bez znaczenia jest – zdaniem skarżących - czy uchwała ta straci moc w przypadku orzeczenia, że uchwała ta została podjęta z istotnym (czy rażącym) naruszeniem prawa, gdyż uległa ona już skonsumowaniu. W ich ocenie uchwała, podjęta ewidentnie z istotnym (a nawet rażącym) naruszeniem prawa, stała się jedną z przesłanek, z powodu których Sąd Okręgowy w[...], mocą powołanego już wyroku, oddalił ich powództwo skierowane przeciwko Gminie[...].
I w tej właśnie okoliczności skarżący upatrują naruszenia nie tylko obiektywnie obowiązującego porządku prawnego, a w szczególności normy zakodowanej w art. 60 ust. 2 pkt 4 u.s.g., ale także ich interesu prawnego w dochodzeniu realizacji zobowiązania przyjętego wobec nich przez Gminę [...] do odkupu przedmiotowej nieruchomości, ze względu na to, że sprzedana im nieruchomość jest zabytkiem, przez co skarżący zapłacili za prawo własności tej nieruchomości zbyt wysoką cenę, nie uwzględniającą tego, że nieruchomość ta jest zabytkiem, oraz nie mogą oni korzystać z tej nieruchomości w sposób w jaki zamierzali, z powodu pozostawania w niewiedzy, co do statusu tej nieruchomości jako zabytku.
W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta i Gminy[...], reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie jej oddalenie w całości, a także o zasądzenie od skarżących na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania sądowego.
W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę organ w pierwszej kolejności wyjaśnił, że zgodnie z art. 94 ust. 1 u.s.g. nie stwierdza się nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy po upływie jednego roku od dnia ich podjęcia, chyba że uchybiono obowiązkowi przedłożenia uchwały lub zarządzenia w terminie określonym w art. 90 ust. 1, albo jeżeli są one aktem prawa miejscowego. Jeżeli nie stwierdzono nieważności uchwały lub zarządzenia z powodu upływu terminu roku od ich podjęcia, a istnieją przesłanki stwierdzenia nieważności, sąd administracyjny orzeka o ich niezgodności z prawem (art. 94 ust. 2 zd. 1 u.s.g.). W niniejszej sprawie nie jest spełniona żadna z dwóch wyżej wskazanych przesłanek, albowiem zaskarżona uchwała nie jest ani aktem prawa miejscowego, ani nie było obowiązku jej przedłożenia organowi nadzoru. Ponadto sąd administracyjny nie może orzec o nieważności lub niezgodności z prawem uchwały organu gminy, jeżeli uchwała utraciła moc prawną przed wydaniem wyroku. Moc obowiązująca uchwały budżetowej Gminy [...] na rok [...] r. zamykała się w przedziale czasowym od [...]r. do [...]r., w tym stanie rzeczy od [...]r. utraciła już swą moc obowiązującą.
Dalej organ wskazał, że skarżący nie wykazali interesu prawnego lub uprawnienia, które zostały naruszone uchwałą. Uchwała budżetowa stanowi dyrektywę dla Burmistrza do podejmowania wydatków Gminy zgodnie z wolą Rady, nie zawiera dyspozycji, nakazów lub zakazów skierowanych do mieszkańców gminy zarówno generalnie, jak i indywidualnie, nie narusza również indywidualnego interesu prawnego skarżących. Mając to na uwadze, w ocenie organu, skarga nie spełnia warunków, o których mowa w art. 101 u.s.g.
Odnosząc się do sformułowanego w skardze zarzutu naruszenia art. 60 ust. 2 pkt 4 u.s.g., organ wyjaśnił, że bez zgody organu wykonawczego jednostki samorządu terytorialnego, jej organ stanowiący nie może wprowadzić w projekcie uchwały budżetowej zmian powodujących zmniejszenie dochodów lub zwiększenie wydatków przy jednoczesnym zwiększeniu deficytu budżetu jednostki samorządu terytorialnego. Rada gminy ma prawo ingerować w projekt uchwały zmieniającej i dokonywać zmian w uchwale budżetowej w granicach określonych w przepisie art. 240 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r., poz. 1270; dalej u.f.p.), tj. powodujących zmniejszenie dochodów lub zwiększenie wydatków i jednocześnie zwiększenie deficytu. Organ stanowiący może nie tylko dokonać zmian w uchwale budżetowej, zgodnie z wniesionym projektem tych zmian, bądź zmiany te w całości lub w części odrzucić, lecz także może przesądzić o ostatecznym ich kształcie. Brak jest podstaw do formułowania tezy, że organ stanowiący może tylko dokonać zmian w uchwale budżetowej, zgodnie z wniesionym projektem tych zmian, bądź zmiany te w całości lub w części odrzucić. Powyższe stanowisko nie uwzględnia bowiem kompetencji uchwałodawczych organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego i stoi w sprzeczności z brzmieniem wskazanego wyżej art. 240 ust. 2 u.f.p. Wobec tego radni mają prawo do inicjatywy ingerującej w treść zmian w budżecie gminy w granicach, o których mowa w art. 240 ust. 2 u.f.p.
Reasumując organ uznał, iż skarga nie spełnia wymogów, o których mowa
w art. 94 ust. 1 i 2 u.s.g., ponadto nie potwierdził się zarzut o naruszeniu art. 60 ust. 2 pkt 4 u.s.g. i w związku z tym na podstawie art. 151 p.p.s.a. skarga powinna zostać odrzucona lub ewentualnie oddalona w całości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 i 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634.; dalej p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej oraz akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. W myśl art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Takim przepisem szczególnym jest art. 101 ust. 1 u.s.g. Zgodnie z tym przepisem każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Z treści powyższego przepisu wynika, że aby skutecznie wnieść skargę na uchwałę, trzeba wykazać nie tylko posiadanie interesu prawnego, ale i jego naruszenie. Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego - taką normą, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. Stwierdzenie istnienia interesu prawnego sprowadza się do ustalenia związku o charakterze materialno-prawnym między obowiązującą normą, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu (por. wyrok NSA z 24 stycznia 2013 r., II OSK 2400/12). Skarżący musi zatem udowodnić, że zaskarżona uchwała naruszając prawo, jednocześnie negatywnie wpływa na jego sferę materialną i pozbawia go pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację lub też nakłada na niego obowiązki. Interes prawny musi mieć charakter indywidualny (tzn. dotyczący konkretnej osoby), osobisty (tj. własny i zindywidualizowany), realny oraz dotyczyć wprost
i bezpośrednio podmiotu kwestionującego dany akt. Bezpośredniość interesu prawnego polega na bezpośredniości związku między sytuacją danego podmiotu
a normą prawa materialnego, z której wywodzony jest jego interes prawny, natomiast jego realność oznacza, że nie może to być tylko interes przewidywalny w przyszłości, hipotetyczny, ale ma być to interes już rzeczywiście istniejący (por. P. Chmielnicki, U.s.g. Komentarz, WKP 2022, t. 7.2 i powołane tamże orzecznictwo i piśmiennictwo). Kwestia interpretacji interesu prawnego, o którym mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g. była przedmiotem rozważań Trybunału Konstytucyjnego, który wyrokiem z 16 września 2008 r., SK 76/06 orzekł, że art. 101 ust. 1 u.s.g. jest zgodny z art. 45 ust. 1 w związku z art. 2, art. 7 oraz art. 77 ust. 2 w związku z art. 2 Konstytucji RP. Trybunał podtrzymał dotychczasową linię orzeczniczą (por. wyrok TK z 4 listopada 2003 r., sygn. akt SK 30/02), zwracając uwagę, że interpretacja pojęć "interes prawny" i "uprawnienie" nie może prowadzić do tego, by skarga wynikająca z art. 101 ust. 1 u.s.g. była swoistą "actio popularis" (skargą powszechną). Trybunał Konstytucyjny wskazał również na konieczność odróżnienia interesu faktycznego od interesu prawnego, który wymaga wskazania konkretnej normy prawnej, określającej ów interes i stwarzającej prawną podstawę ochrony danego, konkretnego interesu faktycznego. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi była uchwała o zmianie uchwały budżetowej Miasta i Gminy [...] na [...] r., a więc akt, który ze swej istoty, jako plan dochodów i wydatków jednostki samorządu terytorialnego, nie kreuje żadnych uprawnień czy też zobowiązań po stronie osób trzecich (por. wyrok NSA
z 11 października 2017 r., II GSK 577/17,). Jest aktem prawnym o dość ograniczonym kręgu adresatów. Kształtuje bowiem stosunki prawne wyłącznie pomiędzy radą gminy a wójtem (burmistrzem, prezydentem) i jednostkami organizacyjnymi wykonującymi budżet, nie ma natomiast wpływu na prawa i obowiązki osób trzecich. Zamieszczenie w budżecie gminy wydatków na określone cele nie stanowi podstawy zobowiązań gminy wobec osób trzecich oraz roszczeń osób trzecich wobec gminy. Z drugiej strony zaplanowanie w budżecie gminy dochodów z pewnych źródeł w żaden sposób nie kształtuje obowiązków osób trzecich co do dokonania jakichkolwiek świadczeń (por. B. Brzeziński, Prawo finansów publicznych, Toruń 2010, s. 171, Z. Ofiarski (red.), U.f.p, Komentarz, Lex/el. 2021, t. 4 do art. 51). Jak bowiem stanowi art. 52 ust. 1 u.f.p. ujęte w budżecie państwa, budżetach jednostek samorządu terytorialnego i planach finansowych jednostek budżetowych dochody oraz przychody - stanowią prognozy ich wielkości, natomiast wydatki oraz łączne rozchody - stanowią nieprzekraczalny limit. Ponadto, w myśl art. 51 ust. 1 u.f.p., zamieszczenie w budżecie państwa dochodów z określonych źródeł lub wydatków na określone cele nie stanowi podstawy roszczeń ani zobowiązań państwa wobec osób trzecich, ani roszczeń tych osób wobec państwa. Przepis ten stosuje się, z mocy art. 51 ust. 2 pkt 1 u.f.p., odpowiednio do jednostek samorządu terytorialnego (j.s.t.). Powyższe przepisy statuują zasadę nieroszczeniowego charakteru budżetu państwa i j.s.t. Zasada ta wiąże się ze ściśle "nienormatywnym" charakterem ustawy budżetowej lub uchwały j.s.t. W doktrynie prawa finansowego przeważa stanowisko, że zarówno ustawa budżetowa, jak i uchwała budżetowa nie mają charakteru aktu prawa powszechnie obowiązującego. W odniesieniu do uchwały budżetowej j.s.t. w literaturze odnajdujemy słuszną argumentację przemawiającą za traktowaniem tego aktu jako wewnętrzny akt normotwórczy (por. A. Ostrowska /w/ J. Salachna, M. Tyniewiecki (red.), Finanse publiczne. Komentarz, WKP 2024, t. 1 do art. 51). Mając na uwadze powyższe stwierdzić zatem należy, że określone zapisy uchwały budżetowej mają znaczenie jedynie w zakresie planowania finansowego dotyczącej jednostki samorządu terytorialnego i nie przesądzają realizacji przewidzianej w niej inwestycji czy też zobowiązań wobec osób trzecich. W tym zakresie bowiem ich wykonanie, podlega właściwym regulacjom, które mogą być kwestionowane i podlegać kontroli w odmiennym trybie, nie przez zaskarżanie uchwały budżetowej (por. postanowienie WSA w Krakowie z 15 lipca 2022 r., I SA/Kr 587/22).W związku z tym nie sposób uznać, aby interes prawny lub uprawnienie skarżących mogło zostać naruszone przez zaskarżoną uchwałę. Ponadto należy zwrócić uwagę, iż skarżący wywodzą swój interes prawny z tego, iż wobec nieprzeznaczenia wystarczających środków na zakup nieruchomości (zał. nr 6 zaskarżonej uchwały - dział 700) nie jest możliwa realizacja porozumienia z [...] r. zawartego między Gminą [...] a "Stadniną Koni [...]" A. L., E. L. i Ż. L. Sp.j. z siedzibą w [...], na mocy której wspomniana j.s.t. zobowiązała się nabyć od powyższej spółki nieruchomość zapisaną w księdze wieczystej [...]. Z przeprowadzonych z urzędu dowodów wynika, że opisana powyżej spółka istnieje i nadal jest wpisana we wskazanej powyżej księdze jako właściciel. Zgodnie z art. 8 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (tekst jedn. Dz.U z 2024 r., poz. 18, dalej k.s.h.) spółki osobowe są podmiotami prawa, mają zatem zdolność prawną. Spółka jawna jest spółka osobową (art. 22 ust. 1 k.s.h.). Z tego wynikają określone konsekwencje prawne polegające przede wszystkim na tym, że należy ją traktować jako odrębny od wspólników podmiot (por. A. Kidyba, M. Dumkiewicz, Komentarz aktualizowany do art. 1-300 Kodeksu spółek handlowych, LEX/el. 2024, tezy do art. 8 i 22). Z art. 28 k.s.h. jednoznacznie wynika, że mienie wniesione jako wkład do spółki w czasie jej powstania oraz nabyte w czasie jej istnienia jest majątkiem spółki, a nie jej wspólników (por. wyrok NSA z 11 października 207 r., II FSK 1138/06, M. Dumkiewicz, K.s.h. Komentarz, WKP 2020, tezy do art. 28). Oznacza to, że skarżący w sposób nieuprawniony traktują prawa i roszczenia spółki jako własne. W związku z tym nie ma podstaw do wyprowadzenia interesu prawnego, skarżących w sytuacji, gdy w istocie chodzi o prawa przysługujące spółce jawnej (por. wyroki NSA z 6 lutego 2019 r.: II OSK 602/17, II OSK 777/17, II OSK 1101/17). Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, iż brak jest związku pomiędzy uchwaleniem zaskarżonej uchwały a sferą prawem chronionych uprawnień i interesów skarżących, regulowaną przez określony przepis prawa materialnego. Zaskarżona uchwała ze swej istoty nie nakłada też na skarżących jakichkolwiek obowiązków. Brak jest zatem bezpośredniego wpływu zaskarżonej uchwały na prawa i obowiązki skarżących, które wynikałyby z konkretnej normy prawnej, to tym samym nie istnieje interes prawny uzasadniający rozpoznanie skargi, co skutkowało jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. Stosownie do art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy. W orzecznictwie i piśmiennictwie zwraca się uwagę, że przy wykładni tego przepisu nie można ograniczać się jedynie do jego literalnego brzmienia, ale należy także wykorzystać argumenty systemowe i celowościowe. Przemawiają one (w szczególności regulacja zawarta w art. 222 p.p.s.a.) za przyjęciem, że zawarte w art. 232 § 1 pkt 1 zastrzeżenie "do dnia rozpoczęcia rozprawy" dotyczy tylko umorzenia postępowania w związku z cofnięciem pisma. Sąd jest natomiast zobligowany do zwrotu stronie całego uiszczonego wpisu od pisma odrzuconego, niezależnie od tego, czy odrzucenie pisma nastąpiło na posiedzeniu niejawnym czy na rozprawie" (por. M. Niezgódka-Medek /w/ B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, P.p.s.a. Komentarz, wyd. II, LEX/el. 2021, art. 232; postanowienia WSA w Gliwicach z 16 czerwca 2020 r.: I SA/Gl 279/20, postanowienie WSA w Olsztynie z 16 listopada 2023 r., II SA/Ol 670/23, postanowienie WSA we Wrocławiu z 1 marca 2023 r. II SA/Wr 445/21). Dlatego też należało orzec o zwrocie skarżącym uiszczonego wpisu od odrzuconej w niniejszej sprawie skargi. Odnośnie wniosków stron o zasądzenie kosztów postępowania należy wskazać, iż mając na uwadze treść art. 200 p.p.s.a. skarżącemu nie przysługuje zwrot kosztów postępowania, zarówno wtedy, gdy jego skarga okazała się bezzasadna, jak i w przypadku, gdy orzeczenie sądu nie wypowiada się w kwestii zasadności skargi, bo była ona niedopuszczalna albo postępowanie sądowe okazało się bezprzedmiotowe. Wyjątek ten dotyczy także sytuacji, gdy postępowanie ulega umorzeniu z powodu uwzględnienia skargi przez organ - art. 201 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 17 stycznia 2012 r., I OZ 5/12). W postępowaniu przed sądem administracyjnym I instancji nie jest również możliwe zasądzenie zwrotu kosztów postępowania na rzecz organu, niezależnie od wyniku sprawy, albowiem brak ku temu podstawy prawnej. Zwrot kosztów przysługuje jedynie stronie skarżącej od organu administracji (art. 200 p.p.s.a.).