III SA/Po 325/06

III SA/Po 325/06 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2007-01-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-04-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Małgorzata Bejgerowska.
Maria Kwiecińska /sprawozdawca/
Maria Lorych-Olszanowska /przewodniczący/
Symbol z opisem
6136 Ochrona przyrody
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Lorych-Olszanowska Sędziowie WSA Maria Kwiecińska ( spr.) As. sąd Małgorzata Bejgerowska Protokolant: ref. staż. Damian Wojtkowiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 stycznia 2007r. przy udziale sprawy ze skargi Spółki A z siedzibą w C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie dopuszczalnego poziomu hałasu o d d a l a s k a r g ę /-/ M. Bejgerowska /-/ M. Lorych-Olszanowska /-/ M. Kwiecińska
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...]r., Nr [...] Prezydent Miasta K., na podstawie art. 115a ust. 1 i 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 29 lipca 2004r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. Nr 178, poz. 1841) określił dopuszczalny poziom hałasu przenikającego do środowiska z zakładu "A" mieszczącego się w K., przy ul. [...], na poziomie od 50 do 40 dB dla terenów zabudowy mieszkaniowej oraz od 55 do 45 dB dla terenów mieszkaniowo-usługowych.
Decyzja została wydana w związku ze stwierdzeniem przez organy ochrony środowiska przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu emitowanego przez zakład produkcyjny należący do spółki "A" z siedzibą w C.
W związku ze skargami mieszkańców na hałas spowodowany działalnością zakładu "A" mieszczącego się w K., przy ul. [...], pracownicy Urzędu Miejskiego w K. dokonali w okresie od [...] maja do [...] sierpnia 2005r. pomiarów hałasu w środowisku. W ramach tych czynności urzędnicy stwierdzili, że poziomy hałasów na granicy sąsiadujących z zakładem terenów mieszkaniowych wynosiły od 44 do 54 dB. Ustalono, że głównym źródłem tych hałasów był hałas urządzeń znajdujących się na terenie zakładu "A". Ponadto z przeglądu ekologicznego przedłożonego przez stronę także wynikało, że poziomy hałasu docierającego z zakładu do najbliższej zabudowy mieszkaniowej mogą obecnie sięgać 46-50 dB. Wyjaśniono, że środowisko zakładu to w przeważającej części tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej "MJ", a także tereny mieszkaniowo-usługowe "MU" i tereny usług z dopuszczeniem zabudowy mieszkaniowej "UC" i "UI". Dopuszczalny hałas powodowany działalnością przemysłową w tego rodzaju środowisku przepisy ustalają na poziomie równoważnym 50-40 dB (zabudowa jednorodzinna) oraz 55-45 (zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna i jednorodzinna wraz z usługami), przy czym wskazane niższe poziomy hałasu dotyczą pory nocnej, zaś wyższe pory dziennej. Tak, wiec przekroczenie wymaganego przepisami standardu akustycznego w porze nocnej mogło sięgać od 4 do 14 dB i wobec tego należało wszcząć postępowanie administracyjne, ponieważ uznano zakład "A" za jednostkę organizacyjną przyczyniającą się do występowania nadmiernych poziomów hałasu w porze nocnej na granicy zabudowy mieszkalnej.
W odwołaniu od powyższej decyzji Spółka "A" z siedzibą w C. wniosła o zmianę dopuszczalnego poziomu hałasu do wartości dopuszczalnych dla terenów mieszkaniowo-usługowych. Zdaniem odwołującej, za zmianą tą przemawia fakt, że w najbliższym środowisku zakładu przeważają grunty, na których prowadzona jest działalność przemysłowa i usługowo-mieszkaniowa.
Decyzją z dnia [...]r., Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art. 1, art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994r. o Samorządowych Kolegiach Odwoławczych (Dz. U. z 2001r., Nr 79, poz. 856 ze zm.), art. 17 pkt 1, art. 127 § 2, art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że poziomy dopuszczalnego hałasu dla określonych terenów wyznaczone zostały w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego terenu w rejonie ulic [...], [...] i [...] przyjętym uchwałą nr [...] Rady Miejskiej K. z dnia [...]r. Ponadto z części graficznej planu wynika, że zakład "A" w zdecydowanej większości otaczają tereny oznaczone w planie symbolem "MJ" – tereny mieszkalnictwa jednorodzinnego, a zgodnie z art. 114 ust. 1 i 2 ustawy Prawo ochrony środowiska w planie zagospodarowania przestrzennego wskazuje się tereny o poszczególnych funkcjach i w przypadku gdy teren może być zaliczony do kilku rodzajów terenów uznaje się, iż dopuszczalne poziomy hałasu powinny być ustalane dla przeważającego rodzaju terenu.
W skardze na powyższą decyzję pełnomocnik Spółki "A" z siedzibą w C., wniósł o jej uchylenie, zarzucając naruszenie przepisów określonych w załączniku o dopuszczalnym poziomie hałasu w środowisku wskazanym w Tabeli 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z 29 lipca 2004r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. Nr 178, poz. 1841) poprzez błędne przyjęcie niższych, niż dopuszczalne wartości natężenia hałasu. Pełnomocnik podniósł, że pomimo, iż z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika, że tereny wokół zakładu to tereny o charakterze mieszkaniowym, to w rzeczywistości przeważają grunty, na których prowadzona jest działalność przemysłowa oraz usługowo-mieszkaniowa i z tego powodu bezzasadne jest powoływanie się przez organ administracji na art. 114 ust. 2 ustawy prawo ochrony środowiska z dnia 27 kwietnia 2001r. (Dz. U. z 2001r., Nr 62, poz. 627 ze zm.), jako uzasadnienie odmowy przyjęcia jednolitego poziomu natężenia hałasu w wysokości właściwej dla terenów mieszkaniowo-usługowych. Ponadto, powołując art. 140 kodeksu cywilnego, pełnomocnik Spółki wskazał, że przy ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego całkowicie pominięto słuszny interes Spółki, która jest przedsiębiorcą prowadzącym działalność produkcyjną na specjalnie przeznaczonym do tego celu terenie.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoją argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, nie są natomiast uprawnione do merytorycznego rozstrzygania o przedmiocie sprawy. Również w myśl art.3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne kontrolują zaskarżone akty tylko w zakresie ich zgodności z prawem i nie mają uprawnień do merytorycznego rozstrzygania sprawy. Jednocześnie z przepisu art. 134 § 1 ostatnio cytowanej ustawy wynika, ze Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Dokonana przez Sąd kontrola legalności decyzji z dnia [...] wydanej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze i decyzji ją poprzedzającej wydanej w dniu [...]r. Przez Prezydenta Miasta K. prowadzi do wniosku, że skarga jest niezasadna.
Ja wynika z przedstawionego stanu sprawy skarżąca Spółka domagała się podniesienia dopuszczalnego poziomu hałasu na terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej "MJ" do wartości ustalonych dla terenów mieszkaniowo-usługowych "MU".
Zgodnie z art. 113 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2001r., Nr 62, poz. 627 ze zm.) dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku są zróżnicowane i uzależnione od przeznaczenia terenu określonego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.
Zgodnie z art. 114 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2001, Nr 62, poz. 627 ze zm.) przy sporządzaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, różnicując tereny o różnych funkcjach lub różnych zasadach zagospodarowania, wskazuje się, które z nich należą do poszczególnych rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1 m. in. terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową i na cele mieszkaniowo- usługowe (art. 114 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska) Natomiast jeżeli teren może być zaliczony do kilku rodzajów terenów – uznaje się że dopuszczalne poziomy hałasu powinny być ustalone dla przeważającego rodzaju terenu (art. 114 ust. 2 w zw. z art. 115 ustawy Prawo ochrony środowiska). Wynika z tego, że powinnością organu jest dokładne ustalenie powyższych okoliczności jak też ich ocena wyrażona w decyzji ustalającej normy hałasu. Obowiązek ten wypływa także z treści art. 107 § 3 kpa.
Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, Sąd stwierdził iż zgodnie z zasadami ogólnymi postępowania administracyjnego, organy administracji obu instancji podjęły wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy (art. 7 kpa), wyczerpująco zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 kpa) oraz prawidłowo dokonały uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonej decyzji.
W pierwszej kolejności należy wskazać, że cytowany przepis art. 114 ustawy Prawo ochrony środowiska skierowany jest do władz planistycznych, które sporządzając plan zagospodarowania przestrzennego dla gminy różnicują tereny o różnych funkcjach lub zasadach zagospodarowania przestrzennego i ustalają dopuszczalne poziomy hałasu na tych terenach. W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego terenu w rejonie ulic: [...], [...], [...] przyjętym uchwałą Rady Miejskiej K. nr [...] z dnia [...]r., w § 6 ust. 3 pkt 3 lit. a i b ustalono maksymalny dopuszczalny poziom dźwięku hałasu na terenach mieszkalnictwa jednorodzinnego oraz na terenach przemysłu, rzemiosła i składów na jednakowym poziomie – w dzień 50 dB, a w nocy 40 dB. Z przedmiotowego planu zagospodarowania przestrzennego wyraźnie wynika, że władze planistyczne kierując się art. 114 § 2 uznały, że terenami dominującymi są tereny mieszkalnictwa jednorodzinnego i w związku z tym należało przyjąć dopuszczalny poziom hałasu dla tego rodzaju terenu. Z kolei organ administracji rozpatrujący niniejszą sprawę, ustalając dopuszczalny poziom hałasu podszedł do problemu bardziej liberalnie i z korzyścią dla skarżącej Spółki zróżnicował dopuszczalny poziom hałasu ze względu na tereny znajdujące się wokół zakładu "A" (tereny zabudowy mieszkaniowej "MJ", tereny mieszkaniowo-usługowe "MU" i tereny usług z dopuszczeniem zabudowy mieszkaniowej "UC" i UI"). W związku z powyższym organ administracji powołując się na rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 29 lipca 2004r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2004r., Nr 178, poz. 1841) prawidłowo ustalił dopuszczalny poziom hałasu (dB) dla terenów zabudowy mieszkaniowej i mieszkaniowo- usługowej mieszczącej się w sąsiedztwie skarżącej Spółki. Zgodnie bowiem z załącznikiem cytowanego rozporządzenia, dopuszczalny poziom hałasu dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej według Tabeli 1 wynosi w porze dziennej 50 dB, a w porze nocnej 40 dB, natomiast dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z usługami rzemieślniczymi wynosi w porze dziennej 55 dB, a w porze nocnej 45 dB.
Podkreślić należy, że ustalenia faktyczne dokonane przez organ administracji znajdują potwierdzenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym tj. w notatkach z czynności urzędowych (k. 24, 25 i 32 akt adm.), w sprawozdaniu z pomiarów poziomu hałasu w środowisku zakładu "A", wykonywanych w okresie od [...] maja do [...] sierpnia 2002r. przez pracowników Urzędu Miejskiego w K. (k. 18-19 akt adm.), w protokole z kontrolnego pomiaru poziomu hałasu emitowanego do środowiska, wykonanego przez Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w P. z dnia [...] sierpnia 2005r. (k. 22-23 akt adm.) oraz w dostarczonym przez Spółkę przeglądzie ekologicznym dotyczącym przedmiotowego zakładu, opracowanego w październiku 2005r. przez mgr inż. E.S.
Ponadto, mając na uwadze całokształt zebranego w sprawie materiału dowodowego za nietrafny należy uznać zarzut skarżącej Spółki, że przy ustalaniu stanu faktycznego oraz po przeprowadzeniu badań dotyczących natężenia hałasu w środowisku zakładu "A" błędnie założono, iż głównym i jedynym źródłem hałasu jest zakład, pomijając wpływ zakłóceń pochodzący z otaczających go ulic.
Z powyższych materiałów jednoznacznie wynika, że głównym źródłem hałasu na badanym terenie był hałas urządzeń znajdujących się na terenie zakładu "A", który wynosił od 44 dB do 54 dB. Z przeglądu ekologicznego, dostarczonego przez skarżącą Spółkę, także wynika, że poziom hałasu docierający z zakładu do najbliższej zabudowy mieszkaniowej mógł sięgać od 46 do 50 dB. Tak, więc nie można zgodzić się z powyższym zarzutem, ponieważ kwestia, że głównym źródłem hałasu jest zakład "A" nie została w takcie prowadzonego postępowania podważona.
Reasumując należy stwierdzić, iż organy administracji obu instancji nie naruszyły przepisów postępowania – art. 7, 77 i 107 kpa, ani przepisów prawa materialnego – art. 114 ust. 1 i 2, art. 115 a ust. 1 i 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2001r. Nr 62, poz. 627 ze zm.) i rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2004, Nr 178. poz. 1841), a wydana w wyniku przeprowadzonego postępowania decyzja odpowiada prawu.
W tych warunkach, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.
/-/ M. Bejgerowska /-/ M. Lorych-Olszanowska /-/ M. Kwiecińska