III SA/Po 314/26

III SA/Po 314/26 - Postanowienie WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2026-02-25
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2026-02-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Donata Starosta /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Dyrektor Ośrodka Pomocy Społecznej
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2026 poz 143
art. 3 § 2 pkt 4, art. 58 § 1 pkt 6
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Donata Starosta po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. P. na czynność Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej w przedmiocie zakazu korzystania z Domu Seniora w [...] i Klubu Seniora [...] postanawia: odrzucić skargę.
Uzasadnienie
A. P. złożył skargę datowaną na 2 lutego 2026 r. na wydanie przez Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej zakazu korzystania z Domu Seniora w [...] i Klubu Seniora [...]. Skarga nie zawierała uzasadnienia.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Ośrodka Pomocy Społecznej stwierdził, że nie wydał wobec skarżącego zakazu korzystania ze wskazanych instytucji. Klub Seniora [...] prowadzony jest przez stowarzyszenie, zaś organ nie posiada żadnego umocowania do decydowania o sposobie jego działania. Natomiast w odniesieniu do zakazu korzystania z Domu Seniora w [...] organ stwierdził, że w 2023 roku rozpoznawał skargę A. P. na pracowników Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w [...] w przedmiocie zakazu korzystania z Domu Seniora. W postępowaniu, które został zakończone, strona została poinformowana, że Dom Seniora nie jest miejscem wyznaczonym do wykonywania czynności higienicznych przez osoby będące w bezdomności. Stronie wskazano również Schronisko dla Osób Bezdomnych w [...] jako miejsce, gdzie możliwe jest skorzystanie z łazienki i pralki.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Skarga podlega odrzuceniu.
Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej: P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
1) decyzje administracyjne;
2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie;
4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2025 r. poz. 1131, 1423, 1820 i 1863), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających, opinie w sprawie opodatkowania wyrównawczego, opinie zabezpieczające w sprawie opodatkowania wyrównawczego i odmowy wydania opinii zabezpieczających w sprawie opodatkowania wyrównawczego;
4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, i odmowy wydania tych opinii;
5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;
9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.
W myśl art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 w związku z art. 166 P.p.s.a.).
Analiza treści złożonej skargi nie pozwala stwierdzić, aby przedmiotem zaskarżenia był któryś z podanych powyżej aktów administracyjnych. Strona skarżąca określając przedmiot zaskarżenia wskazuje na zakaz korzystania z Domu Seniora w [...] oraz Klubu Seniora [...]. Jak wynika z odpowiedzi na skargę, w zakresie odnoszącym się do Domu Seniora w [...] rozpoznawał w 2023 r. skargę strony na pracowników Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w [...], natomiast w kwestii zakazu korzystania z Klubu Seniora [...] organ w ogóle nie prowadził jakiegokolwiek postępowania.
Mając powyższe na uwadze Sąd doszedł do przekonania, że ewentualna czynność organu, polegająca na zakazie korzystania z Domu Seniora w [...] i Klubu Seniora [...] nie mieści się w katalogu spraw podlegających kognicji wojewódzkich sądów administracyjnych, ujętym w art. 3 § 2 P.p.s.a. Jak wynika z art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. przedmiotem kontroli Sądu mogą być w szczególności inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Zgodnie z prezentowanym w piśmiennictwie poglądem, gdy skarga dotyczy aktu lub czynności nieobjętych zakresem właściwości sądów administracyjnych (art. 3 § 2 i § 3 oraz art. 4 P.p.s.a.) lub gdy dotyczy sprawy wyłączonej z właściwości tych sądów (art. 5 P.p.s.a.), to nastąpi odrzucenie skargi z uwagi na brak właściwości sądu administracyjnego (zob. A. Kabat: w: B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2024, uwagi do art. 58).
Niezależnie od powyższego Sąd stwierdza, że w sprawie brak jest przedmiotu zaskarżenia, co stanowi o niedopuszczalności skargi w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Niedopuszczalność skargi z innych przyczyn oznacza m.in. brak przedmiotu zaskarżenia, który ma miejsce w przypadku wniesienia skargi na nieistniejący akt lub czynność. O braku przedmiotu skargi należy mówić zatem w sytuacji nieistnienia takiego aktu w sensie rzeczywistym i realnym, tj. wówczas gdy akt taki nie powstał i nie został wydany.
Sytuacja taka zaistniała w niniejszej sprawie. W aktach sprawy brak jest dokumentów, które wskazywałyby na wydanie przez Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej objętego skargą zakazu korzystania z opisanych powyżej instytucji. Również sam organ zaprzecza, aby sformułował taki zakaz w stosunku do skarżącego. W ocenie Sądu, określona przez stronę skarżącą jako przedmiot skargi czynność Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej, która miałaby polegać na wydaniu wobec skarżącego zakazu korzystania z Domu Seniora w [...] i Klubu Seniora [...], nie znajduje odzwierciedlenia w materiałach zgromadzonych w aktach sprawy. Nadto sam fakt jej podjęcia został zakwestionowany przez organ w odpowiedzi na skargę. Wobec przedstawionych okoliczności uznać zatem należało, że podawana przez skarżącego jako przedmiot skargi czynność w rzeczywistości nie istnieje. Tym samym nie istnieje przedmiot kontroli sądowej, a w konsekwencji postępowanie sądowoadministracyjne w tej sprawie jest niedopuszczalne.
W tym stanie rzeczy Sąd odrzucił skargę, o czym orzeczono jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 P.p.s.a.