III SA/Po 306/11

III SA/Po 306/11 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2011-09-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2011-04-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Beata Sokołowska
Maria Lorych-Olszanowska /przewodniczący/
Szymon Widłak /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6550
Hasła tematyczne
Środki unijne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2008 nr 170 poz 1051
art. 7 ust. 1
Ustawa z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego - tekst jednolity
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 7, art. 8, art. 24 par. 3, art. 107 par. 3, art. 145 par. 1 pkt 5
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 145 par. 1 pkt 1 a) i c), art. 152;
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Dnia 29 września 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Lorych-Olszanowska Sędziowie WSA Beata Sokołowska WSA Szymon Widłak (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Janusz Maciaszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 września 2011 roku przy udziale sprawy ze skargi I. B. na decyzję Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu z dnia 10 lutego 2011r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2008 rok, po wznowieniu postępowania I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 14 czerwca 2010r. nr [...]; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.
Uzasadnienie
W dniu 22 kwietnia 2008 roku I. B. złożyła wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2008, w którym zadeklarowała działki ewidencyjne o numerach 419/1, 444, 449, 477, 341, położone w województwie wielkopolskim, powiat [...], gmina [...], obręb [...], o łącznej powierzchni [...] ha.
Decyzją z dnia 25 listopada 2008 roku, nr [...], Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, przyznał I. B. Jednolitą Płatność Obszarową w wysokości [...] zł oraz Uzupełniającą Płatność Obszarową w wysokości [...] zł.
Pismem z dnia 25 maja 2009 roku Kasa Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego Placówka Terenowa w P. poinformowała Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, że I. B. w latach 2004-2008 nie użytkowała własnych gruntów rolnych i w związku z powyższym w okresie od 9 czerwca 2004 roku do 31 grudnia 2008 roku pobrała rentę rolniczą w pełnej wysokości. Jednocześnie do pisma dołączono umowę dzierżawy zadeklarowanych do dopłat działek z dnia 2 października 2000 roku, zawartą pomiędzy I. B. a T. B. na okres 10 lat, oświadczenie T. B. z 19 maja 2009 roku, że osobiście uprawia działki objęte umową dzierżawy, a także oświadczenie I. B. z dnia 19 maja 2009 roku, potwierdzające, że T. B. uprawia grunty objęte umową dzierżawy.
Postanowieniem dnia 19 maja 2010 roku Kierownik Biura Powiatowego ARiMR, na podstawie art. 149 § 1, art. 145 § 1 pkt 5, art. 147 i art. 150 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 roku, Nr 98, poz. 1071 ze zm.) wznowił postępowanie administracyjne i wskazał, że wydając decyzję w dniu 25 listopada 2008 roku nie dysponował informacją o wydzierżawieniu przez wnioskodawczynię gruntów wchodzących w skład jej gospodarstwa rolnego.
Decyzją z dnia 14 czerwca 2010 roku, nr [...], wydaną na podstawie art. 7 ust. 1, art. 19 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. Nr 170 z 2008 r., poz. 1051 ze zm.), art. 138 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1973/2004 z dnia 29 października 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady zastosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 w sprawie systemów wsparcia przewidzianych w tytułach IV i IV a tego rozporządzenia oraz wykorzystania gruntów zarezerwowanych do produkcji surowców ( D. U. UE Nr L 345 z 20.11.2004 r., str. 1 ze zm. ), art. 51 ust. 2 i art. 71a rozporządzenia Komisji ( WE ) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady ( WE) nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników ( Dz. U. WE Nr L 141 z 30.04.2004 r., str. 18 ze zm.) w zw. z § 13 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 14 marca 2008 r. w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz szczegółowych warunków i trybu przyznawania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. Nr 44, poz. 265 ze zm.) oraz art. 104 kpa, Kierownik Powiatowego Biura Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa uchylił w całości swoją decyzję nr [...] z dnia 25 listopada 2008 roku i odmówił I. B. przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2008 - z tytułu JPO i nałożył sankcję w wysokości [...] zł oraz z tytułu UPO i nałożył sankcję w wysokości [...] zł.
W uzasadnieniu decyzji wskazał, że wnioskodawczyni nie spełniała warunków przyznania płatności do gruntów wymienionych we wniosku o przyznanie płatności, ponieważ nie była posiadaczem gospodarstwa rolnego i nie prowadziła działalności rolniczej. Zatem decyzja ostateczna przyznająca płatności bezpośrednie na rok 2008 wydana została niezgodnie z prawem, co uzasadniało jej uchylenie i odmowę przyznania przedmiotowych płatności.
W przypadku JPO i UPO procentowa różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną a stwierdzoną w czasie kontroli wynosiła ponad 50 %, wobec czego należało także zastosować odpowiednie sankcje finansowe wskazane w powołanych przez organ przepisach wspólnotowych.
W odwołaniu I. B. wskazała na naruszenie art. 9 kpa, gdyż przy składaniu stosownego wniosku o przyznanie płatności nie została pouczona o tym, że nie może składać wniosku o dopłaty za grunty wydzierżawione. Jednocześnie wskazała, że wniosek o płatności za rok 2008 był wypełniany osobiście przez pracownika Biura ARiMR – panią B. Podniosła również, że niezgodne z prawdą jest stwierdzenie, że organ administracyjny na skutek pisma z dnia 25 maja 2009 roku, pochodzącego od KRUS dowiedział się, że odwołująca się wydzierżawiła grunty, na które zostały jej przyznane płatności, gdyż ona sama w dniu 18 maja 2009 roku poinformowała ARiMR, o tym, że brat jej męża dzierżawi stanowiące jej własność grunty rolne. Zaznaczyła również, że błędne jest ustalenie organu, że pobiera rentę od 2004 roku, gdyż rentę otrzymywała od 2 października 2000 roku. Ponadto wskazała na brak pouczeń na każdym etapie prowadzonego postępowania oraz skomplikowaną istotę sprawy, które spowodowały, że w jej opinii odpowiedzialność za zaistniały stan rzeczy ponosi organ rozpatrujący wnioski, a nie beneficjenci pomocy nie mający dostatecznej wiedzy w tym zakresie.
Decyzją z dnia 10 lutego 2011 roku, nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego w związku z art. 10 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2008 roku o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2008 roku, Nr 98, poz. 634) oraz na podstawie art. 19 ust. 3 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w zw. z art. 4 ustawy z dnia 17 lutego 2010 r. o zmianie ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2010 r., Nr 36, poz. 197), Dyrektor Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że podstawowymi przesłankami uzyskania płatności bezpośrednich jest wymóg prowadzenia działalności rolniczej na zgłoszonych do dopłat działkach rolnych. Po przeniesieniu posiadania gospodarstwa rolnego nie jest możliwe przyznanie płatności na rzecz podmiotu, który pozbawił się posiadania działki. Celem płatności jest przyznanie producentowi rolnemu środków pieniężnych z przeznaczeniem na pokrycie kosztów poniesionych przez niego w danym okresie. Do otrzymania dopłat istotne jest faktyczne rolnicze użytkowanie działek, a niewystarczające jest dysponowanie statusem ich posiadacza czy właściciela w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego.
I. B. potwierdziła, iż w 2000 roku zawarła umowę dzierżawy z T. B., w związku z czym faktycznie nie użytkowała zadeklarowanych gruntów rolnych w 2008 roku.
Organ odwoławczy podkreślił również, że informacje na temat zasad przyznawania płatności obszarowych są przekazywane przez pracowników Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, zgodnie z treścią broszury informacyjnej pt. "Dopłaty bezpośrednie dla rolników - jak je uzyskać?", z której wynika, iż z wnioskiem o przyznanie dopłaty występuje ten, kto rzeczywiście użytkuje daną działkę rolną. Natomiast w przypadku wątpliwości związanych z przyznawaniem płatności bezpośrednich i innych instrumentów pomocowych informacji udzielali również przeszkoleni pracownicy Ośrodków Doradztwa Rolniczego oraz Izb Rolniczych, a także inne ośrodki, czy też firmy zajmujące się doradztwem rolniczym.
Ponadto zaznaczył również, że I. B. jako wnioskodawczyni każdorazowo swym podpisem poświadczała prawdziwość danych we wniosku o przyznanie płatności oraz potwierdzała zaznajomienie się z zasadami przyznawania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych.
Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy stwierdził, że I. B. nie spełniała warunków do przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na 2008 rok, a decyzja wydana w przedmiocie przyznania płatności była wadliwa, co uzasadniało jej uchylenie.
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, I. B. wniosła o uchylenie decyzji Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Poznaniu oraz decyzji ją poprzedzającej zarzucając im naruszenie art. 7 kpa, art. 8 kpa, art. 9 kpa oraz art. 12 § 1 kpa poprzez brak ich zastosowania i całkowite pominięcie ich treści w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym. Ponadto skarżąca wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków: E. B., T. B., M. B. oraz J. M. na okoliczność braku kampanii informacyjnej w latach 2004 – 2005 we wsi S. dotyczącej uprawnień do otrzymywania dopłat z Unii Europejskiej. Jednocześnie wniosła o dopuszczenie dowodu z dokumentów w postaci: pisma I. B. z dnia 7 lipca 2009 roku, pisma I. B. z dnia 16 grudnia 2010 roku, prawomocnego postanowienia Prokuratury Rejonowej w Z. z dnia 18 maja 2008 roku o umorzeniu śledztwa na okoliczność braku wiedzy skarżącej odnośnie tego, kto jest uprawniony do otrzymywania przedmiotowych dopłat.
W uzasadnieniu skargi I. B. wskazała, że został naruszony jej interes prawny, ponieważ pracownicy ARiMR nie ponoszą żadnej odpowiedzialności za swoje błędy, a na nią nałożone zostały z tego tytułu sankcje. Zakwestionowała również rzetelność i fachowość pracowników Agencji wskazując, że składała wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych w dobrej wierze, działając w zaufaniu do organów administracji, a mimo to była informowana, że bez znaczenia jest kto składa wniosek o dopłaty (właściciel gruntu czy dzierżawca) pod warunkiem, że taki wniosek będzie złożony tylko jeden raz. Skarżąca podniosła również, że w tym czasie pracownikiem Biura Powiatowego ARiMR był R. K. Skarżąca stwierdziła, że wydanie decyzji organu I instancji poprzedzone było zebraniem materiału dowodowego, z którego wynikało, że skarżąca dzierżawi posiadane grunty. Jednocześnie zaznaczyła, że organ I instancji miał obowiązek wnikliwie zbadać stan faktyczny, w oparciu o który wydał decyzję o przyznaniu dopłat, czyli także informację udzieloną odnośnie wydzierżawienia gruntów z powodu jej choroby i złego stanu zdrowia. W jej ocenie przyczyną zaistniałego stanu rzeczy była niewłaściwie udzielona informacja przez pracownika ARiMR dotycząca przepisów i procedur, a także nieprawidłowa ocena okoliczności faktycznych w jej sprawie.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko i argumenty.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Skarga zasługiwała na uwzględnienie.
Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadą prawną wymienioną w przepisie art. 145 § 1 kpa. Wskazana instytucja stanowi jeden z nadzwyczajnych trybów postępowania administracyjnego, mających na celu kontrolowanie prawidłowości decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym (zob. m. in. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2011, s. 531-534 ). Procedowanie w trybie nadzwyczajnym przez organ administracji jest przy tym wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych, wyrażonej w art. 16 § 1 kpa, stąd też zastosowanie wznowienia postępowania winno odbywać się ze szczególnym uwzględnieniem wszelkich ustawowych gwarancji procesowych przynależnych stronie. Zakres postępowania wznowieniowego jest węższy aniżeli postępowania zwyczajnego i ogranicza się do badania podstaw wznowienia wskazanych przez wnioskodawcę lub przez organ w wypadkach wszczęcia postępowania z urzędu.
W niniejszej sprawie Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa decyzją z dnia 25 listopada 2008 roku przyznał I. B. Jednolitą Płatność Obszarową w wysokości [...] zł oraz Uzupełniającą Płatność Obszarową w wysokości [...] zł. Organ uznał bowiem, że wnioskodawczyni spełniła przesłanki wskazane w art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. Nr 170 z 2008 r., poz. 1051 ze zm.), zgodnie z którymi płatności przyznawane są rolnikowi na będące w jego posiadaniu grunty rolne wchodzące w skład gospodarstwa rolnego utrzymywane zgodnie z normami o łącznej powierzchni działek nie mniejszej niż 1 ha.
Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie sądowym poglądem przyznanie płatności wiąże się z faktycznym władztwem i użytkowaniem rolniczym danego gospodarstwa rolnego przez stronę wnioskującą, niezależnie od posiadania przez nią określonego tytułu prawnego do danego gruntu w rozumieniu przepisów prawa rzeczowego (zob. m. in. wyrok NSA z 4 czerwca 2009 r., sygn. akt II GSK 1012/08, lex nr 563485; wyrok WSA w Łodzi z 17 kwietnia 2009 r., sygn. akt II SA/Łd 172/09, lex nr 550508; wyrok WSA w Opolu z 25 lutego 2009 r., sygn. akt I SA/Op 387/08, lex nr 531101 ).
Po wydaniu powyższej decyzji organ I instancji postanowieniem z dnia 19 maja 2010 r. na podstawie art. 149 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5, art. 147 i art. 150 kpa wznowił z urzędu postępowanie w niniejszej sprawie.
W uzasadnieniu tego postanowienia organ powołał się na podstawę określoną w art. 145 § 1 pkt 5 kpa, przyjmując, że Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, wydając decyzję z dnia 25 listopada 2008 roku nie dysponował informacją o wydzierżawieniu przez wnioskodawczynię gruntów wchodzących w skład gospodarstwa rolnego. Następnie, postanowieniem z dnia 20 maja 2010 r. organ powołał jako dowody w postępowaniu wznowieniowym: umowę z dnia 2 października 2000 r. o wydzierżawieniu gruntów na okres 10 lat oraz oświadczenia stron umowy z dnia 19 maja 2009 roku potwierdzające zawarcie umowy oraz użytkowanie zgodnie z nią gruntów rolnych, których dotyczył wniosek o płatność. W ocenie organu powyższe dokumenty miały dowodzić, iż wnioskodawczyni w momencie wydawania decyzji nie była użytkownikiem spornego gospodarstwa, ani nie prowadziła w nim działalności rolniczej.
Zgodnie z treścią powołanego wyżej przepisu art. 145 § 1 pkt 5 kpa w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Z powyższej regulacji wynika więc, że o zaistnieniu omawianej podstawy wznowienia można mówić wówczas, gdy łącznie zostaną spełnione następujące przesłanki: a) wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, b) są one istotne dla sprawy, tzn. mogą mieć wpływ na jej odmienne rozstrzygnięcie, c) nie były znane organowi, który wydał decyzję, d) istniały w dniu wydania decyzji (zob. B. Gruszczyński w: S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Ordynacja podatkowa, Komentarz, Warszawa 2007, s. 733).
Na podstawie ustaleń, poczynionych przez organy administracji, należy zgodzić się ze stanowiskiem zawartym w zaskarżonej decyzji, że fakt oddania w dzierżawę spornych gruntów osobie trzeciej na mocy umowy z dnia 2 października 2000 r. w celu uzyskania świadczenia z KRUS oraz oświadczenie strony o faktycznym nieużytkowaniu rolniczym gruntów od 2000 r. stanowiły (odpowiednio) okoliczność i dowód istotny dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy (jako warunkujący bezpośrednio kwestię spełniania przesłanki do otrzymania wnioskowanych płatności). Jednakże z akt administracyjnych sprawy nie wynika czy organy obu instancji zasadnie uznały, iż fakt oddania w dzierżawę gruntów objętych wnioskiem o przyznanie płatności był okolicznością nieznaną organowi I instancji w dacie wydawania przez niego decyzji z dnia 25 listopada 2008 r. Już w odwołaniu od decyzji organu I instancji skarżąca podnosiła bowiem, że wniosek o dopłaty był w 2008 r. wypełniany przez pracownika Biura Powiatowego – panią B., a wcześniej skarżąca informowała o wydzierżawieniu gruntów objętych wnioskiem, uzyskując informację, że pomimo tego może ubiegać się o płatności. Tej kwestii organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji nie wyjaśnił, pomimo jej istotnego znaczenia dla przesłanki wznowienia .
Skoro w odwołaniu strona powoływała się na błędne informacje uzyskiwane od pracowników organu, to rzeczą organu odwoławczego było dokonanie odpowiednich ustaleń faktycznych na okoliczność współpracy skarżącej z organami Agencji, poprzez przesłuchanie strony skarżącej, wskazanych przez nią pracowników organu oraz wskazywanych świadków rozmów prowadzonych w kwestii ubiegania się o dopłaty. Brak wyjaśnień organu odwoławczego w tym zakresie uniemożliwia sądową kontrolę zasadności stwierdzenia w niniejszej sprawie istnienia przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Nie wiadomo bowiem w istocie, czy organ miał faktyczne podstawy do skorzystania z tego nadzwyczajnego trybu postępowania administracyjnego i w konsekwencji uchylenia decyzji ostatecznej.
Dodatkowo podnieść należy, iż decyzja organu I instancji uchylająca decyzję z dnia 25 listopada 2008 roku została podpisana przez M. B., pełniącą obowiązki Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa .
Jakkolwiek z art. 24 § 1 i § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego nie wynika, by z tego powodu M. B. podlegała wyłączeniu od udziału w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją, to biorąc pod uwagę fakt, że pracownik ten przed wydaniem decyzji I instancyjnej przesłuchiwany był w postępowaniu prowadzonym przeciwko I. B. również na okoliczność tego, czy wiedziała o wydzierżawieniu działek objętych wnioskiem o dopłaty (por. postanowienie Prokuratury Rejonowej w Z. o umorzeniu śledztwa, sygn. akt [...] załączone do akt administracyjnych), rozważenia wymagało czy nie zachodzi przesłanka wyłączenia wymieniona w art. 24 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego stanowiącego, że bezpośredni przełożony pracownika jest obowiązany na jego żądanie lub na żądanie strony albo z urzędu wyłączyć go od udziału w postępowaniu, jeżeli zostanie uprawdopodobnione istnienie okoliczności nie wymienionych w § 1, które mogą wywołać wątpliwości co do bezstronności pracownika. Skoro bowiem M. B. przyznała, że wypełniała wniosek skarżącej (w 2004 r.) i na tę okoliczność przesłuchiwana była w Prokuraturze Rejonowej w Z. w sprawie toczącej się przeciwko I. B., a później wydawała decyzję w sprawie, w której istotne było ustalenie, czy fakt zawarcia umowy dzierżawy był znany organowi, rozważenia wymagało, czy nie zachodzą wątpliwości co do bezstronności tejże osoby. W Komentarzu do wskazanego przepisu wyjaśniono, że "nie chodzi przy tym o uprawdopodobnienie istnienia okoliczności powodujących stronniczość pracownika, lecz jedynie wywołujących wątpliwość co do jego bezstronności. Nie jest zatem konieczne uprawdopodobnienie, że pracownik będzie stronniczy w załatwieniu sprawy ze względu na daną okoliczność, lecz wystarczy, że okoliczność ta powoduje powstanie wątpliwości co do jego bezstronności, a zatem nie jest pewne i jasne, czy pracownik wykona swoje uprawnienia procesowe w sposób bezstronny. Przyczyna wyłączenia pracownika została zatem określona szeroko, bowiem umożliwia wyłączenie pracownika od udziału w postępowaniu w sprawie na podstawie istnienia wątpliwości, a zatem niekoniecznie uzasadnionych co do jego bezstronności." (M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2009, s. 195).
Powyższe zaniechania procesowe organu oznaczają naruszenie art. 7 (zasady wyjaśniania stanu faktycznego sprawy), art. 8 (zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa) oraz art. 107 § 3 kpa. Jak już wskazano powyżej, zastosowanie nadzwyczajnego trybu wznowienia postępowania winno odbywać się ze szczególnym uwzględnieniem wszelkich ustawowych gwarancji procesowych przynależnych stronie. Obowiązek ten dotyczy m. in. wszechstronnego wyjaśniania przyczyn wznowienia, które może prowadzić ostatecznie do negatywnych dla strony skutków materialnoprawnych, co powinno nastąpić z poszanowaniem gwarancji zapewnienia bezstronnego rozpoznania sprawy.
Biorąc pod uwagę wskazane wyższej okoliczności Sąd uznał, iż decyzje organów oby instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego (art. 145 § 1 pkt 5 kpa) mającym wpływ na wynik sprawy i przepisów postępowania - art. 7, 8, 107 § 3 kpa oraz art. 24 § 3 kpa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Decyzje te podlegały zatem uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). O wykonalności decyzji Sąd postanowił zaś w oparciu o art. 152 cytowanej ustawy.