III SA/Po 270/26

III SA/Po 270/26 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2026-03-26
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2026-02-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Donata Starosta /przewodniczący sprawozdawca/
Monika Świerczak
Wojciech Rowiński
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Zawieszenie/podjęcie postępowania
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
uchylono postanowienia I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2026 poz 143
art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c), art. 200 w zw. z art. 205 § 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Dz.U. 2024 poz 1130
art. 17, art. 62 ust. 1
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Donata Starosta (spr.) Sędzia WSA Monika Świerczak Sędzia WSA Wojciech Rowiński po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 marca 2026 r. sprawy ze skargi W. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 26 listopada 2025 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Prezydenta Miasta [...] z 9 września 2025 r. nr [...] ([...]); 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego W. S. kwotę 580 zł (słownie: pięćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
W. S., reprezentowany przez pełnomocnika w osobie adwokata, złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 26 listopada 2025 r. nr [...], którym organ utrzymał w mocy postanowienie Prezydenta Miasta [...] z 9 września 2025 r. nr [...] ([...]) o zawieszeniu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy.
Skarga została wniesiona w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Rada Miasta [...] podjęła uchwałę z dnia 28 listopada 2024 r. nr [...] w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...]. W uchwale wskazano, że granica obszaru, dla którego przystępuje się do sporządzenia miejscowego planu obejmuje cały obszar miasta [...] w jego granicach administracyjnych.
Wnioskiem złożonym 8 maja 2025 r. W. S. zwrócił się do Prezydenta Miasta [...] o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie osiemnastu budynków mieszkalnych jednorodzinnych oraz budowie wewnętrznej drogi dojazdowej w [...] przy ul. [...], oznaczonym w ewidencji gruntów i budynków jako działka nr [...], obręb [...].
Postanowieniem z 27 maja 2025 r. nr [...] ([...]) wydanym na podstawie art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1130 ze zm., dalej: u.p.z.p.) Prezydent Miasta [...] zawiesił postępowanie w sprawie z wniosku inwestora na okres 18 miesięcy, licząc od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Organ I instancji wskazał, że teren objęty wnioskiem wchodzi w granice obszaru, dla którego Rada Miasta [...] podjęła uchwałę intencyjną w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ stwierdził nadto, że wnioskowana inwestycja może zakłócać prawidłowe zagospodarowanie omawianego obszaru. Wskazał również, że równolegle do prac związanych z uchwaleniem miejscowego planu prowadzona jest procedura planistyczna zmierzająca do uchwalenia planu ogólnego Miasta [...]. Uchwała o przystąpieniu do jego pracowania (nr [...]) została podjęta przez Radę Miasta [...] 26 września 2024 r. To plan ogólny będzie więc stanowić podstawę do przyjęcia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Docelowe przeznaczenie terenu objętego wnioskiem w planie ogólnym, a co za tym idzie w planie miejscowym, rozstrzygnie się po etapie uzgodnień, które zaplanowano na III kwartał 2025 r.
Wobec wniesienia przez pełnomocnika inwestora zażalenia na powyższe postanowienie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z 18 sierpnia 2025 r. nr [...] uchyliło zaskarżone postanowienie i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Kolegium doszło do przekonania, że organ I instancji nie dokonał właściwej oceny zebranego materiału dowodowego i tym samym nieprawidłowo zastosował obowiązujące przepisy prawa. Kolegium zauważyło, że nie jest wiadomym, na jakim etapie są dalsze prace zmierzające do przyjęcia planu miejscowego, a przede wszystkim nie wiadomo, kiedy organ przystąpi do opracowania tego planu. Brak ustaleń co do aktualnego etapu prac planistycznych oraz brak określenie, kiedy w ogóle plan mógłby wejść w życie, uzasadniają zażalenie inwestora. Jednocześnie Prezydent nie wyjaśnił ewentualności konfliktu między wizją planistyczną a sposobem zagospodarowania terenu.
W dalszej kolejności, postanowieniem z 9 września 2025 r. nr [...] ([...]) Prezydent Miasta [...] ponownie zawiesił postępowanie na okres 18 miesięcy licząc od daty złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy.
Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ stwierdził, że w procesie uchwalania planu miejscowego zebrano materiały wyjściowe niezbędne do sporządzenia projektu planu miejscowego. Prezydent Miasta [...] ogłoszeniem z 9 lipca 2025 r. zawiadomił o podjęciu uchwały nr [...] z dnia 28 listopada 2024 r. i możliwości składania wniosków do projektu planu miejscowego. Termin na składanie wniosków wyznaczono do 29 sierpnia 2025 r. Ogłoszenie ukazało się w prasie miejscowej, na stronie internetowej i tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta [...] oraz na słupach ogłoszeniowych na terenie miasta [...]. Obecnie złożone wnioski do projektu planu miejscowego podlegają analizie. Po podjęciu rozstrzygnięcia w sprawie uwzględnienia, bądź nieuwzględnienia złożonych wniosków, Prezydent Miasta [...] zawiadomi instytucje i organy właściwe do uzgadniania i opiniowania projektu planu miejscowego o podjęciu uchwały nr [...] z dnia 28 listopada 2024 r. i możliwości składania wniosków przez te instytucje i organy.
Jednocześnie organ ponownie podkreślił, że równolegle do prac związanych z uchwaleniem planu miejscowego prowadzona jest procedura planistyczna zmierzająca do uchwalenia planu ogólnego miasta [...]. Docelowe przeznaczenie terenu objętego wnioskiem inwestora w planie ogólnym, a co za tym idzie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, rozstrzygnie się po etapie uzgodnień, które zaplanowane są na ostatni kwartał 2025 roku, ale już na tym etapie można wskazać, że ze wstępnych ustaleń przedmiotowy teren w planie ogólnym nie będzie przewidziany pod zabudowę.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył pełnomocnik inwestora.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z 26 listopada 2025 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. Organ II instancji doszło do przekonania, że Prezydent Miasta [...] zastosował się do wytycznych Kolegium zawartych w postanowieniu z 18 sierpnia 2025 r. W szczególności, organ I instancji wskazał, że zebrano materiały wyjściowe niezbędne do sporządzenia projektu planu miejscowego. Kolegium powtórzyło następnie okoliczności przywołane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia odnoszące się do aktualnego stadium prac planistycznych.
Nie zgadzając się z podjętym rozstrzygnięciem, W. S., reprezentowany przez pełnomocnika w osobie adwokata, złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na powyższe postanowienie, zarzucając organowi naruszenie:
- art. 62 ust. 1 u.p.z.p. poprzez wprowadzenie nadmiernie dolegliwej formy ograniczenia prawa do zagospodarowania nieruchomości, skutkującej uniemożliwieniem uzyskania decyzji o warunkach zabudowy z powołaniem się przez organ na procedurę planistyczną, poprzez bezrefleksyjne przyjęcie przez organ, że wystarczająca jest sama procedura planistyczna w toku oraz zaniechanie choćby uprawdopodobnienia przez organ, że w związku z ustalaniem warunków zabudowy dla planowanej inwestycji istnieje realne niebezpieczeństwo sprzeczności między zamierzonym przez wnioskodawcę zagospodarowaniem terenu, a postanowieniami planu;
- art. 139a § 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia, pomimo tego, że organ pierwszej instancji nie zastosował się do uprzednio wydanego w sprawie postanowienia organu odwoławczego i zaniechał uwzględnienia wszelkich okoliczności wskazanych przez organ odwoławczy w wydanym orzeczeniu;
- art. 12 § 1 i 2 k.p.a. poprzez naruszenie przez organ zasady szybkości postępowania administracyjnego, od której wyjątkiem jest możliwość zawieszenia postępowania z przyczyny wyartykułowanej w art. 62 ust. 1 u.p.z.p.;
- art. 124 § 2 k.p.a. poprzez zaniechanie sporządzenie przez organ uzasadnienia prawnego i brak dostatecznego uzasadnienia faktycznego;
- art. 6, art. 7 i art. 8 k.p.a. w szczególności poprzez zaniechanie choćby uprawdopodobnienia, że przed upływem okresu zawieszenia plan miejscowy zostanie uchwalony oraz zaniechanie uprawdopodobnienia realnego wystąpienia sprzeczności postanowień decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla planowanej inwestycji z postanowieniami projektowanego planu;
- art. 6 w zw. z art. 11 k.p.a. w zw. z art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez wydanie orzeczenia w sposób dowolny przy całkowitym pominięciu celu, dla którego ustawodawca przewidział instytucję z art. 62 ust. 1 u.p.z.p. i zastosowanie względem skarżącego przepisów w sposób instrumentalny, co w rezultacie doprowadziło do przekroczenia przez organ granic uznania administracyjnego.
W ocenie strony skarżącej organ II instancji sporządził uzasadnienie w sposób lakoniczny, ograniczając się do zreferowania stanowiska organu pierwszej instancji i przyjmując je w całości za własne. Organ nie wyjaśnił stronie zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy. W ocenie strony skarżącej, wbrew twierdzeniom Kolegium organ pierwszej instancji nie zastosował się do postanowienia organu odwoławczego i zaniechał uwzględnienia wszelkich okoliczności wskazanych przez organ odwoławczy w wydanym orzeczeniu. Prezydent Miasta [...] w dalszym ciągu nie wykazał takiego zaawansowania prac planistycznych, które uzasadniałoby zawieszenie postępowania w sprawie wydania warunków zabudowy ani nie wykazał też realnej sprzeczności postanowień decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla planowanej inwestycji z postanowieniami projektowanego planu.
Zdaniem pełnomocnika skarżącego organ pierwszej instancji korzystając z uprawnień przewidzianych w art. 62 ust. 1 u.p.z.p. przekroczył granice uznania administracyjnego, a to przede wszystkim z uwagi na fakt, że nie dostrzega, iż procedura planistyczna znajduje się na wczesnym etapie, stąd prawdopodobieństwo uchwalenia planu przed upływem okresu zawieszenia postępowania jawi się jako nikłe. Co więcej, organ nie uprawdopodobnił, aby decyzja ustalająca warunki zabudowy dla planowanej inwestycji pozostawała w sprzeczności z postanowieniami projektowanego planu. Prawdopodobieństwo uchwalenia planu przed upływem okresu zawieszenia postępowania powinno być badane przez organy w sposób obiektywny, nie tylko opierający się na oświadczeniu organu sporządzającego plan miejscowy, który jest zarazem organem orzekającym w sprawie warunków zabudowy. Mając na uwadze, że pracami planistycznymi został objęty obszar całego Miasta [...], nie sposób przyjąć, aby w okresie zawieszenia postępowania, organ planowane prace zakończył.
Z uwagi na podniesione zarzuty pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia Prezydenta Miasta [...], a nadto o zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, nie znajdując podstaw do zmiany swego stanowiska.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Skarga okazała się zasadna.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267 t.j.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast w myśl art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej: P.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje w szczególności orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.
W myśl art. 133 § 1 zdanie pierwsze P.p.s.a. Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2. Natomiast zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.).
Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części w szczególności, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a.) lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a.).
Niniejsza sprawa została rozpoznana przez Sąd w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 3 P.p.s.a.
Przedmiotem skargi w niniejszym postępowaniu jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, którym organ utrzymał w mocy postanowienie Prezydenta Miasta [...] o zawieszeniu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy.
Materialnoprawną podstawę do podjęcia postanowienia w przedmiocie zawieszenia postępowania o wydanie warunków zabudowy stanowi art. 62 ust. 1 u.p.z.p., zgodnie z którym postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić na czas nie dłuższy niż 18 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta podejmuje postępowanie i wydaje decyzję w sprawie ustalenia warunków zabudowy, jeżeli:
1) w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawieszenia postępowania rada gminy nie podjęła uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego albo
2) w okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono miejscowego planu lub jego zmiany.
Kompetencja organu do zawieszenia postępowania powiązana jest bezpośrednio z władztwem planistycznym przysługującym gminie, polegającym na prawie do stanowienia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Regulacje prawne u.p.z.p. stanowią, iż to właśnie plan miejscowy jest podstawowym i najpełniejszym instrumentem kształtowania przestrzeni. Z tego względu zasadne jest przyznanie pierwszeństwa pracom zmierzającym do jego uchwalenia, i tym samym umożliwienie zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy.
W orzecznictwie przyjmuje się, że przy stosowaniu art. 62 ust. 1 u.p.z.p. organ powinien mieć na względzie stan zaawansowania prac planistycznych mający miejsce w dacie złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Zawieszenie postępowania uzasadnione jest bowiem w sytuacji, gdy z uwagi na stan zaawansowania procedury planistycznej, istnieje realne prawdopodobieństwo wystąpienia sprzeczności postanowień decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji z postanowieniami projektowanego planu. Jeżeli zatem prace planistyczne są na zaawansowanym etapie opracowywania, do czasu uchwalenia planu przez radę gminy właściwy organ powinien powstrzymać się od określania warunków zabudowy i zawiesić prowadzone postępowanie na czas określony. Natomiast zawieszenie postępowania nie powinno mieć miejsca w sytuacji, gdy prace nad planem miejscowym znajdują się dopiero w początkowym stadium. Z uwagi na złożony charakter samej procedury oraz cechującą ją czasochłonność powszechnie przyjmuje się, że nie istnieją argumenty przemawiające za odraczaniem w czasie wydawania rozstrzygnięć w przedmiocie warunków zabudowy. Zawieszanie postępowania o wydanie warunków zabudowy wobec braku realnej możliwości uchwalenia planu w terminie wynikającym z art. 62 ust. 1 u.p.z.p. traktowane jest jako naruszenie granic uznania administracyjnego, ponieważ postanowienie wydawane na podstawie art. 62 ust. 1 u.p.z.p. ma charakter fakultatywny. Wskazuje na to użycie w przepisie zwrotu, iż postępowanie "można zawiesić". Zawieszenie postępowania jest zatem uzależnione od uznania administracyjnego organu, nie może ono mieć jednak charakteru dowolnego.
W konsekwencji, ocena zasadności zawieszenia postępowania winna opierać się na rozważeniu aktualnego etapu prac planistycznych, możliwość zakończenia tych prac w termie wynikającym z art. 62 ust. 1 u.p.z.p., jak również na zbadaniu, czy w sprawie zachodzi potencjalna sprzeczność przeznaczenia terenu objętego planowaną inwestycją z postanowieniami projektowanego planu miejscowego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 czerwca 2017 r. II OSK 2685/15, z 22 października 2025 r. II OSK 2705/24, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 22 maja 2025 r. II SA/Po 19/25, z 20 marca 2025 r. II SA/Po 810/24, 20 marca 2025 r. II SA/Po 811/24, z 26 czerwca 2025 r. IV SA/Po 415/25, z 3 kwietnia 2025 r. IV SA/Po 975/24, wszystkie orzeczenia dostępne pod adresem https://orzeczenia.nsa.gov.pl/).
W tym miejscu należy wskazać na treść art. 17 u.p.z.p., w którym ustawodawca kompleksowo uregulował kolejne etapy procedury planistycznej. Wskazany przepis stanowi, że wójt, burmistrz albo prezydent miasta po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego kolejno:
1) ogłasza w sposób określony w art. 8h ust. 1 o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego, określając sposoby i miejsce składania wniosków do projektu planu miejscowego oraz termin ich składania, nie krótszy jednak niż 21 dni od dnia ogłoszenia;
2) zawiadamia o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego instytucje i organy właściwe do uzgadniania i opiniowania projektu planu miejscowego, określając termin składania wniosków do projektu planu miejscowego, nie krótszy jednak niż 21 dni od dnia zawiadomienia;
4) sporządza projekt planu miejscowego wraz z uzasadnieniem oraz prognozą oddziaływania na środowisko, o ile jest wymagana;
6) występuje o opinie o projekcie planu miejscowego oraz o uzgodnienie projektu planu miejscowego do wyszczególnionych w przepisie organów;
9) wprowadza zmiany do projektu planu miejscowego wynikające z uzyskanych opinii, dokonanych uzgodnień;
11) ogłasza, w sposób określony w art. 8h ust. 1, o rozpoczęciu konsultacji społecznych;
13) przeprowadza konsultacje społeczne, a następnie wprowadza zmiany do projektu planu miejscowego wynikające z tych konsultacji;
13a) w niezbędnym zakresie ponawia czynności, o których mowa w pkt 5a, pkt 6 lit. b i pkt 9 lit. b;
13b) jeżeli w wyniku czynności określonych w pkt 13 lub 13a w projekcie planu miejscowego wprowadzono zmiany w zakresie dotyczącym lokalizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, ponawia czynności, o których mowa w pkt 10a-13, w zakresie tych zmian;
14) przedstawia radzie gminy projekt planu miejscowego wraz z raportem, o którym mowa w art. 8k ust. 2.
Okolicznością bezsporną w niniejszym postępowaniu jest położenie działki objętej wnioskiem inwestora na obszarze, dla którego Rada Miasta [...] podjęła uchwałę intencyjną w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przedmiotem sporu jest natomiast stopień zaawansowania prac planistycznych oraz ewentualna sprzeczność zamierzenia inwestora z przeznaczeniem terenu, wynikającym z wizji planistycznej organów gminy.
Jak wynika z treści postanowienia organu I instancji, prace planistyczne są obecnie na wczesnym etapie. Prezydent Miasta [...] stwierdził bowiem, że w sprawie zebrano materiały wyjściowe niezbędne do sporządzenia projektu planu miejscowego. Dokonano ogłoszenia o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego. Jak wynika z uzasadnienia postanowienia organu I instancji, organ nie przystąpił dotąd do zawiadomienia o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego instytucji i organów właściwych do uzgadniania i opiniowania projektu planu miejscowego. Oznacza to, że w ramach procedury planistycznej nie sporządzono również projektu planu miejscowego wraz z uzasadnieniem.
Z uwagi na brak projektu planu miejscowego nie jest na obecnym etapie możliwe stwierdzenie kolizji zamierzenia inwestycyjnego z postanowieniami projektowanego planu. Okoliczność ta ma szczególne znaczenie również z tej przyczyny, że potencjalna sprzeczności postanowień decyzji o warunkach zabudowy z opracowywanym planem miejscowym jest przez organ I instancji powiązana z procedowanym planem ogólnym. Prezydent Miasta [...] stwierdził bowiem, że równolegle do prac związanych z uchwaleniem planu miejscowego prowadzona jest procedura planistyczna zmierzająca do uchwalenia planu ogólnego miasta [...]. Prezydent stwierdził w szczególności, że plan ogólny będzie stanowić podstawę do przyjęcia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Na obecnym etapie postępowania nie jest znane docelowe przeznaczenie terenu objętego wnioskiem w planie ogólnym, a co za tym idzie w planie miejscowym.
W konsekwencji Sąd podzielił zarzuty pełnomocnika skarżącego i doszedł do przekonania, że w sprawie doszło do naruszenia art. 62 ust. 1 u.p.z.p. Analiza akt sprawy oraz uzasadnień postanowień organów obu instancji nie daje podstaw do stwierdzenia, że w sprawie istnieje realne prawdopodobieństwo wystąpienia sprzeczności postanowień decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji z postanowieniami projektowanego planu. Nie można mówić również o zaawansowanym etapie procedury planistycznej, określonej w art. 17 u.p.z.p. Sąd dostrzega, że termin zawieszenia postępowania w kontrolowanym postępowaniu, obliczony zgodnie z art. 62 ust. 1 u.p.z.p. (tj. 18 miesięcy od daty złożenia wniosku przez inwestora), upływa 8 listopada 2026 r. W tym stanie rzeczy, znając sekwencję koniecznych w procedurze planistycznej czynności i ich czasochłonność, nie istnieją argumenty przemawiające za odraczaniem w czasie uzyskania przez inwestora decyzji o warunkach zabudowy, niezbędnej w procesie inwestycyjnym.
Zasadne okazały się również zarzuty naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności art. 124 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm., dalej: k.p.a.). Rozstrzygając w przedmiocie zażalenia pełnomocnika inwestora, Kolegium zrelacjonowało stan faktyczny oraz przywołało przesłanki zawieszenia postępowania, które są zbieżne co do treści z częścią uzasadnienia postanowienia organu I instancji. Kolegium ograniczyło się w istocie do stwierdzenia, że Prezydent Miasta [...] zastosował się do wytycznych postanowienia z 18 sierpnia 2025 r. Niezależnie od oceny trafności powyższego stanowiska, nie sposób jest przyjąć, że uzasadnienie to spełnia wymogi stawiane przez art. 124 § 2 k.p.a. Przywołany przepis stanowi, że postanowienie powinno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne, jeżeli służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego lub służy od niego sprzeciw oraz gdy zostało wydane na skutek zażalenia na postanowienie. Co istotne, zgodnie z art. 126 k.p.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy art. 105, art. 107 § 2-5 oraz art. 109-113, a do postanowień, od których przysługuje zażalenie, oraz do postanowień określonych w art. 134 - również art. 145-152 oraz art. 156-159, z tym że zamiast decyzji, o której mowa w art. 151 § 1 i art. 158 § 1, wydaje się postanowienie. W szczególności, art. 107 § 3 k.p.a. wskazuje, iż uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Sąd stoi na stanowisku, że uzasadnienie sporządzone przez Kolegium nie spełnia wskazanych wymogów, bowiem ogranicza się ono do zrelacjonowania stanowiska organu I instancji.
Zasadna okazała się również argumentacja pełnomocnika skarżącego wyrażona w uzasadnieniu zarzutu naruszenia art. 139a § 1 k.p.a., koncentrująca się na zarzuconym niezasadnym utrzymaniu w mocy postanowienia organu I instancji w sytuacji, gdy organ ten nie zrealizował wytycznych organu odwoławczego. Jak wskazano na wstępie, postanowieniem z 18 sierpnia 2025 r. Kolegium uzasadniło uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpoznania podnosząc, że w sprawie brak było ustaleń co do aktualnego etapu prac planistycznych oraz brak określenia, kiedy w ogóle plan mógłby wejść w życie. Wskazano również, że organ nie wyjaśnił ewentualności konfliktu miedzy wizją planistyczną a sposobem zagospodarowania terenu. Sąd podziela argumentację pełnomocnika i stwierdza, że w sprawie nie wykazano dotąd omawianej sprzeczności, a stan zaawansowania prac planistycznych nie uzasadnia potrzeby zawieszenia postępowania.
Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) P.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji, o czym orzeczono jak w punkcie I wyroku. Ponownie procedując w sprawie organ stosownie do art. 153 P.p.s.a. uwzględni argumentację oraz wykładnię Sądu.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. Na zasądzoną kwotę złożyła się opłata z tytułu wpisu od skargi na postanowienie w kwocie 100 zł wynikająca z § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2021 r. poz. 535) oraz wynagrodzenie adwokata ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2026 r. poz. 215).