III SA/Po 266/23

III SA/Po 266/23 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2023-08-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-05-11
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Marzenna Kosewska /przewodniczący/
Piotr Ławrynowicz /sprawozdawca/
Walentyna Długaszewska
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Działalność gospodarcza
Transport
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 145 § 1 pkt 1, art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2022 poz 2201
art. 7d ust. 6, art. 7e pkt 6, art. 92a, art. 94b
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
Sentencja
Dnia 29 sierpnia 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Kosewska Sędzia WSA Walentyna Długaszewska Asesor sądowy WSA Piotr Ławrynowicz (sprawozdawca) Protokolant: sekretarz sądowy Ewa Chybowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 sierpnia 2023 roku sprawy ze skargi [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 lutego 2023 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z 14 lutego 2023 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Starosty [...] z 29 lipca 2022 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia do dnia zastosowania środka rehabilitacyjnego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego rzeczy nr [...], udzielonego 20 listopada 2017 r. przedsiębiorcy T. Sp. z o.o. z siedzibą w Z. .
Decyzję tę wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Opisaną powyżej decyzją z 29 lipca 2022 r. Starosta [...] na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm., dalej: k.p.a.) oraz art. 7 ust. 1 i 2 pkt 1, art. 7d ust. 6 pkt 2 i art. 7e ust. 6 w zw. z art. 94b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 919 ze zm., dalej: u.t.d.) zawiesił wydane wobec przedsiębiorcy T. Sp. z o.o. zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego do dnia zastosowania środka rehabilitacyjnego wskazanego w art. 73 pkt 6 u.t.d.
Uzasadniając swe rozstrzygnięcie Starosta wskazał, iż 20 listopada 2017 r. udzielił przedsiębiorcy zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego rzeczy.
Decyzją z 30 marca 2022 r. nr [...] Starosta orzekł o utracie dobrej reputacji przewoźnika wobec wydania przez Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego [...] (dalej: WWITD) decyzji z 21 września 2021 r. nakładającej na spółkę karę pieniężną za naruszenia przepisów załącznika nr I do Rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 z dnia 18 marca 2016 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 w odniesieniu do klasyfikacji poważnych naruszeń przepisów unijnych, które mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego oraz zmieniającego załącznik III do dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. U. UE.L.2016.74.8), tj. za prowadzenie pojazdu bez karty kierowcy (2.4) oraz przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu wynoszącego 10 godzin o 50% lub więcej bez przerwy lub jakiegokolwiek odpoczynku trwającego co najmniej 4,5 godziny (1.7), co stanowi najpoważniejsze naruszenie w rozumieniu wskazanych przepisów. Decyzja WWITD nie została zaskarżona przez stronę.
Pismem z 10 maja 2022 r. Starosta zawiadomił przedsiębiorcę o wszczęciu postępowania w przedmiocie zawieszenia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego rzeczy, z pouczeniem o treści art. 10 § 1 i art. 73 § 1 K.p.a. Zawiadomienie strona odebrała 24 czerwca 2022 r.
Działająca w imieniu T. Sp. z o.o. prezes zarządu J. K. stawiła się w siedzibie organu 28 czerwca 2022 r. i zaznajomiła z materiałem postępowania. Pismem z 1 lipca 2022 r. strona wniosła o ponowne doręczenie zawiadomienia o wszczęciu powstępowania, z uwagi na występujące w nim braki uniemożliwiające ustosunkowanie się do zawiadomienia. Nadto wskazano, iż przesłane przez Starostę zawiadomienie nie zawierało informacji co do trybu ubiegania się o dostęp do akt, a także miejsca i czasu ich przeglądania. Nie zawierało też pouczenia o trybie składania wyjaśnień.
W uzasadnieniu decyzji z 29 lipca 2022 r. Starosta wskazał, iż wobec wydania decyzji stwierdzającej utratę dobrej reputacji zobowiązany jest do zawieszenia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego do czasu zastosowania środka rehabilitacyjnego, o którym mowa w art. 7e u.t.d. Zgodnie z art. 7e ust. 6 u.t.d. (uwaga Sądu: prawidłowo - art. 7e pkt 6 -) przez środki rehabilitacyjne należy rozumieć sytuację, w której nałożone sankcje administracyjne za naruszenia określone w załączniku IV do rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 lub załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 staną się niebyłe, zgodnie z art. 94b. Wskazany przepis stanowi, iż nałożoną karę pieniężną za najpoważniejsze naruszenie uważa się za niebyłą po upływie roku od dnia wykonania decyzji administracyjnej o jej nałożeniu. Kara pieniężna nałożona decyzją WWITD z 21 września 2021 r. nie została uregulowana, w związku z czym nie można ustalić daty zastosowania środka rehabilitacyjnego. Nie można więc wskazać daty, kiedy wymieniona decyzja zostanie uznana za niebyłą, tj. kiedy upłynie rok od daty wykonania w całości decyzji o nałożeniu kary pieniężnej.
Starosta przyjął, że w sprawie brak jest podstaw do ponownego doręczenia zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego, bowiem skierowane do strony zawiadomienie sporządzono i doręczono prawidłowo, zgodnie z K.p.a.
W odwołaniu od ww. decyzji działająca w imieniu strony prezes zarządu J. K. wskazała, iż jest jedyną osobą uprawioną do odbioru korespondencji spółki oraz jej reprezentacji. Wszczęcie postępowania zbiegło się w czasie z jej trudną sytuacją osobistą. Z uwagi na konieczność ciągłej opieki oraz rehabilitacji dziecka przeoczyła termin na wniesienie odwołania i nie wywiązywała się z obowiązków wynikających z funkcji pełnionych w spółce. Z uwagi na powyższe, strona wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy z uwzględnieniem okoliczności, iż wcześniej spółka nie dopuszczała się podobnych wykroczeń.
W wyniku rozpoznania wniesionego odwołania SKO [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję (jak wskazano na wstępie). Organ odwoławczy wskazał, iż treść przepisów u.t.d. nakłada na właściwy organ obowiązek zawieszenia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego w sytuacji uprzedniego wydania ostatecznej decyzji o utracie dobrej reputacji. W niniejszej sprawie zaistniała konieczność zawieszenia wydanego wobec strony zezwolenia na skutek utraty przez nią dobrej reputacji na mocy ostatecznej decyzji Starosty [...] z 30 marca 2022 r. Nadto, akt sprawy nie wynika, aby strona uregulowała karę pieniężną nałożoną decyzją WWITD z 21 września 2021 r., co uniemożliwia ustalenie daty zastosowania środka rehabilitacyjnego i uznania ww. decyzji za niebyłą. Tym samym nie jest możliwe wskazanie konkretnej daty końca terminu zawieszenia wykonywania zawodu przewoźnika drogowego.
Odnosząc się do zarzutów strony Kolegium wskazało, iż okoliczności trudnej sytuacji życiowej nie zostały przewidziane przez ustawodawcę jako przesłanki uzasadniające niewydawanie decyzji o zawieszeniu uprawnień do wykonywania zawodu przewoźnika drogowego. Strona powinna zaś powiadomić Starostę o uregulowaniu w całości kary pieniężnej nałożonej przez WWITD decyzją z 21 września 2021 r. Zawieszenie kończy bowiem swój bieg po zastosowaniu środka rehabilitacyjnego, co w tym przypadku oznacza upływ roku od dnia wykonania decyzji o jej nałożeniu.
W skardze do Sądu T. sp. z o.o. zarzuciła Kolegium naruszenie:
- art. 7d ust. 6 pkt 2 w zw. z art. 73 pkt 6 w świetle art. 94b u.t.d. poprzez orzeczenie o zawieszeniu zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego rzeczy, pomimo uregulowania kary nałożonej decyzją WWITD z 21 września 2021 r., bez jednoznacznej konkretyzacji, do kiedy trwa okres zawieszenia tego zezwolenia, nie zważając na to, że strona w piśmie 29 sierpnia 2022 r. wniosła odwołanie nie tylko od decyzji organu I instancji, a także w sposób dorozumiany (wraz z prośbą o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania) od poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] z 30 marca 2022 r. o utracie dobrej reputacji, a które to odwołanie od tej poprzedniej decyzji do dnia dzisiejszego nie zostało rozpoznane;
- art. 107 § 1 pkt 5 k.p.a. w zw. z art. 7d ust. 6 u.t.d. w świetle art. 10 k.p.a. poprzez wydanie decyzji zawieszającej zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika bez jednoznacznej konkretyzacji - uwzględniającej art. 7e w zw. z art. 94b u.t.d. - do kiedy trwa skutek zawieszenia, a zatem decyzji trudnej do wykonania oraz niezgodnej z zasadą, aby rozstrzygnięcie decyzji administracyjnej było precyzyjne i jednoznaczne, skoro:
a) organ przywołał art. 7e ust. 6 u.t.d. jako wyznacznik tego, do kiedy trwa zawieszenie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnik - chociaż przepis taki nie istnieje,
b) organ powinien, dopuszczając takie blankietowe rozstrzygnięcie - napisać wprost w sentencji, który ze środków rehabilitacyjnych musi się ziścić (opisując go słownie), aby wiadome było do kiedy trwa okres zawieszenia,
c) karę administracyjną strona uregulowała, o czym poinformowała organ I instancji,
d) było to działanie nieprawidłowe i sprzeczne z u.t.d. oraz K.p.a., gdyż w rezultacie wydano decyzję administracyjną o nieograniczonym (nieskończonym) czasie działania (czasie zawieszenia), gdyż nie istnieje środek rehabilitacyjny, na jaki wskazano w sentencji zaskarżonej decyzji organu I instancji.
Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, zasądzenie na jej rzecz od organu kosztów postępowania wg norm przepisanych, domagając się przeprowadzenia, a także wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
W motywach skargi podniesiono, iż nałożoną na stronę karę administracyjną uiszczono jesienią 2022 r., w dowód czego dołączono potwierdzenie przelewu z 29.11.2022 r. Tym samym możliwe było określenie, do kiedy trwa środek rehabilitacyjny, o którym mowa w art. 7e u.t.d. Nadto organ posłużył się odesłaniem do jednostki redakcyjnej tekstu prawnego, która nie istnieje. W decyzji Starosty wskazano, że zawieszenie trwa do czasu zastosowania środka rehabilitacyjnego, o którym mowa w art. 7e ust. 6 u.t.d. Skoro nie ma w ustawie art. 7e ust. 6, to skarżąca nie wie, do kiedy trwa okres zawieszenia udzielonego jej zezwolenia na drogowy przewóz rzeczy. Zatem decyzja rażąco narusza prawo, gdyż stanowi nadmierną ingerencję w prawa osób, w tym w zasadę wolności prowadzenia działalności gospodarczej.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.
Sąd postanowieniem z 31 maja 2023 r. wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Skargę jako niezasadną należało oddalić.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, dalej: P.p.s.a.) uwzględnienie skargi na decyzję administracyjną następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku natomiast braku wskazanych uchybień, jak również braku przyczyn uzasadniających stwierdzenie nieważności aktu, bądź stwierdzenia wydania go z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 2 i pkt 3 P.p.s.a.), skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a.
Przeprowadzona przez Sąd we wskazanym trybie i według wskazanych powyżej zasad kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że jest ona prawidłowa i nie narusza przepisów prawa.
Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] w przedmiocie zawieszenia stronie skarżącej zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego rzeczy.
Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 7d ust. 6 oraz art. 7e pkt 6 w zw. z art. 94b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2201 ze zm., dalej: u.t.d.).
Zgodnie z art. 7d ust. 6 u.t.d. w przypadku wydania decyzji, o której mowa w ust. 5 pkt 1 (uw. Sądu: decyzji stwierdzającej utratę dobrej reputacji):
1) wymóg dobrej reputacji nie jest spełniony;
2) organ, o którym mowa w art. 7 ust. 2, zawiesza zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego
- do czasu zastosowania środka rehabilitacyjnego, o którym mowa w art. 7e.
Jak stanowi zaś art. 7e u.t.d. przez środki rehabilitacyjne, o których mowa w art. 6 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, należy rozumieć m.in. (pkt 6 – mylnie powołany przez starostę jako ust. 6) sytuację, w której nałożone sankcje administracyjne za naruszenia określone w załączniku IV do rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 lub załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 staną się niebyłe, zgodnie z art. 94b. W myśl art. 94b u.t.d. nałożoną karę pieniężną za najpoważniejsze naruszenie określone w załączniku IV do rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 lub poważne naruszenie określone w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 uważa się za niebyłą po upływie roku od dnia wykonania decyzji administracyjnej o jej nałożeniu.
Reasumując, na gruncie powołanych przepisów należy przyjąć, że w przypadku wydania decyzji o utracie dobrej reputacji starosta (względnie Główny Inspektor Transportu Drogowego) zawiesza zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, do czasu zastosowania odpowiedniego środka rehabilitacyjnego. Zwrot "zawiesza" oznacza, że decyzja w tym przedmiocie ma charakter związany, a zatem starosta (albo GITD) nie korzystają z uznania administracyjnego, lecz zobowiązani są decyzję o zawieszeniu wykonywania zawodu przewoźnika drogowego wydać.
W przedmiotowym postępowaniu bezspornym jest, że w stosunku do strony skarżącej wydana została decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego [...] z 21 września 2021 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 92a u.t.d. Decyzja ta stała się ostateczna – strona nie wniosła od niej odwołania. Stwierdzone tą decyzja naruszenia obowiązków i warunków przewozu drogowego kwalifikowane są jako najpoważniejsze naruszenia w rozumieniu rozporządzenia 2016/403. Konsekwencją tego był więc obowiązek wszczęcia przez Starostę [...] postępowania w przedmiocie utraty dobrej reputacji przedsiębiorcy T. sp. z o.o.
Przepis art. 7d ust. 1 pkt 2 lit. b) u.t.d. wskazuje bowiem, że organ wszczyna postępowanie administracyjne w zakresie spełniania wymogu dobrej reputacji przewoźnika drogowego, zarządzającego transportem lub osoby fizycznej, o której mowa w art. 7c, jeżeli wobec przewoźnika drogowego, zarządzającego transportem lub osoby fizycznej, o której mowa w art. 7c wydano wykonalną decyzję administracyjną o nałożeniu kary pieniężnej za naruszenie określone w załączniku nr 3 lub 4 do niniejszej ustawy lub załączniku nr 1 do ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych, które zgodnie z załącznikiem I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 zostało zakwalifikowane jako najpoważniejsze naruszenie. Natomiast w myśl art. 7d ust. 5 pkt 1 u.t.d. po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego organ, o którym mowa w art. 7 ust. 2 wydaje decyzję stwierdzającą utratę dobrej reputacji - w przypadku uznania, że utrata dobrej reputacji będzie stanowiła proporcjonalną reakcję za popełnione naruszenia. Z tych względów Starosta [...] zobligowany był do wydania decyzji stwierdzającej utratę dobrej reputacji skarżącej.
Przechodząc do właściwych rozważań dotyczących zawieszenia zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego Sąd w pierwszej kolejności uznaje, iż treść odwołania od decyzji Starosty z 29 lipca 2022 r. nie pozwala – wbrew twierdzeniom zawartym w skardze - na przyjęcie, jakoby stanowiło ono jednocześnie odwołanie od decyzji Starosty z 30 marca 2022 r. o utracie dobrej reputacji, jak i zawierało wniosek o przywrócenie terminu do jego wniesienia.
Przypomnieć należy, że w odwołaniu od decyzji Starosty z 29 lipca 2022 r. działająca w imieniu T. sp. z o.o. prezes zarządu J. K. wskazała, iż pracownik, który dopuścił się złamania przepisów nie poinformował nas o zaistniałe wcześniej sytuacji i kradzieży wszystkich dokumentów, w tym, karty kierowcy, której brak pozbawia go prawa wykonywania zawodu kierowcy. Jak wskazano: "byliśmy nieświadomi ww. faktu, a tym samym nie mieliśmy wiedzy, że spowoduje to utratę dobrej reputacji. J. K. podniosła, że jest jedyną osobą uprawioną do odbioru korespondencji spółki oraz jej reprezentacji. Wskazała, że wszczęcie postępowania zbiegło się w czasie z jej trudną sytuacją osobistą. Z uwagi na konieczność ciągłej opieki oraz rehabilitacji dziecka przeoczyła termin na wniesienie odwołania i nie wywiązywała się z obowiązków wynikających z funkcji pełnionych w spółce. Strona wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy z uwzględnieniem okoliczności, iż wcześniej spółka nie dopuszczała się podobnych wykroczeń.
Ustosunkowując się do powyższego Sąd podziela przyjmowane w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowisko, zgodnie z którym prośba o przywrócenie terminu nie może być prośbą dorozumianą. Instytucja przywrócenia terminu oparta jest bowiem na zasadzie skargowości, co oznacza, że wnoszący podanie musi w sposób niebudzący wątpliwości domagać się przywrócenia uchybionego terminu (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z 24 kwietnia 2019 r. II SA/Rz 196/19 i wskazane tam orzecznictwo, dostępne pod adresem: https://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Tymczasem w przedmiotowym odwołaniu strona jednoznacznie wskazała, iż dotyczy ono decyzji organu z 29 lipca 2022 r. Równocześnie nie zawarła wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji Starosty [...] z 30 marca 2022 r. o utracie dobrej reputacji, nie wskazała, kiedy ustała przyczyna uchybienia terminu, jak i nie dołączyła takiegoż odwołania. Przepis art. 58 § 2 K.p.a. stanowi zaś jasno, że prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin.
W ocenie Sądu nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 7d ust. 6 pkt 2 w zw. z art. 7e pkt 6 w zw. z art. 94b u.t.d. oparty na okoliczności uregulowania kary pieniężnej nałożonej decyzją WWITD z 21 września 2021 r. Brak jest bowiem jakichkolwiek dowodów potwierdzających przedmiotowe twierdzenie w aktach administracyjnych organu. Strona skarżąca również nie przedstawiła dowodów potwierdzających uregulowanie przedmiotowej kary pieniężnej. Sąd zauważa, iż dołączone do skargi potwierdzenie przelewu środków pieniężnych z 29 listopada 2022 r. obejmuje kwotę [...]zł, zaś kara pieniężna nałożona przez WWITD wynosiła [...] zł. Jednocześnie wskazany przelew został dokonany na rachunek [...] Urzędu Skarbowego w P., tymczasem w decyzji WITD z 21 września 2021 r. widnieje inny numer rachunku organu, właściwy do uiszczenia nałożonej kary pieniężnej. Nie sposób zatem przyjąć, by strona wykazała, że przedmiotową karę uiściła i powiadomiła o tym Starostę, tak by ten wydając decyzję o zawieszeniu zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego miał możliwość ściśle określić datę zastosowania środka rehabilitacyjnego, o którym mowa w art. 7e pkt 6 u.t.d.
W konsekwencji również zarzut braku konkretyzacji czasu trwania zawieszenia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego rzeczy nie zasługiwał na uwzględnienie. Art. 94b u.t.d. uzależnia uznanie nałożonej na przedsiębiorcę kary pieniężnej za niebyłą od upływu roku od dnia wykonania decyzji administracyjnej o jej nałożeniu. Zatem, aby możliwe było określenie terminu zastosowania środka rehabilitacyjnego, o którym mowa w art. 7e pkt 6 u.t.d. konieczne jest uprzednie stwierdzenie wykonania decyzji administracyjnej nakładającej karę pieniężną. Początek biegu terminu zawieszenia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego wyznacza data uiszczenia kary pieniężnej, nakładanej na podmiot wykonujący przewóz drogowy z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Organ I instancji ustalił, iż przedmiotowa kara pieniężna nie została opłacona. Jak wynika z pisma WWITD z 2 marca 2023 r., kara nałożona na zobowiązanego na podstawie decyzji nr [...] nie została zapłacona przez zobowiązanego i jest wymagalna od 23 listopada 2022 r. Brak jest przy tym podstaw do uznania, iż warunkiem przesądzającym o możliwości wydania decyzji w przedmiocie zawieszenia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika jest możliwość wskazania terminu (daty) spełnienia środka rehabilitacyjnego, o którym mowa w art. 7e pkt 6 u.t.d. Decyzja o której mowa w art. 7d ust. 6 u.t.d. ma charakter związany, przy czym brak jest podstaw prawnych do przyjęcia, iż obowiązkiem organu jest oczekiwać na dokonanie przez stronę zapłaty kary finansowej nałożonej w związku ze stwierdzonymi naruszeniami. Brak jest również, wbrew argumentacji strony skarżącej, obowiązku wskazania w treści decyzji daty końcowej, z upływem której zrealizowany zostanie środek rehabilitacyjny w myśl art. 7e u.t.d. Wykonanie kary administracyjnej jest obowiązkiem strony, na realizację którego Starosta nie ma wpływu. Przyjęcie odmiennej argumentacji uczyniłoby niemożliwym wydanie decyzji w przedmiocie zawieszenia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika w sytuacji, gdy ukarany podmiot całkowicie zaniecha uiszczenia nałożonej kary finansowej. Tym samym, w realiach przedmiotowej sprawy Starosta prawidłowo określił w rozstrzygnięciu decyzji z 29 lipca 2022 r. termin zawieszenia zezwolenia. Uzasadnienie faktyczne i prawne tej decyzji jednoznacznie wyjaśnia przyczyny przyjęcia wskazanego sposobu ujęcia terminu zawieszenia. Nadto organy I i II instancji pouczyły stronę o obowiązku powiadomienia o uregulowaniu w całości kary pieniężnej nałożonej decyzją WWITD z 21 września 2021 r.
Odnosząc się do zarzutu wadliwości decyzji organu I instancji polegającej na błędnym oznaczeniu jednostki redakcyjnej w treści skarżonej decyzji, to jest powoływanie się przez Starostę na art. 7e ust. 6 u.t.d., podczas gdy wskazany przepis zawiera wyliczenie w punktach i nie zawiera ustępów, Sąd przyjął, iż naruszenie to nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Lektura przepisu art. 7e u.t.d. w kontekście przedmiotowej sprawy prowadzi do jednoznacznego wniosku, iż organ dopuścił się oczywistej omyłki pisarskiej polegającej na błędnym oznaczeniu jednostki redakcyjnej wskazanego przepisu. Przesądza o tym treść uzasadnienia decyzji Starosty, w której organ przytacza treść art. 7e pkt 6 u.t.d., mylnie określając przepis jako art. 7e ust. 6. Tym samym nie zasługuje na uznanie argumentacja, jakoby strona skarżąca z uwagi na błąd w oznaczeniu jednostki redakcyjnej przepisu ustawy nie wiedziała, do kiedy trwa okres zawieszenia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego rzeczy. Organowi I instancji nie można zarzucić, iż podjął rozstrzygnięcie niezgodnie z obowiązującym prawem. Nie sposób również przyjąć, że nie było podstawy prawnej do wydania wskazanej decyzji, skoro określa ją jasno przepis art. 7e pkt 6 u.t.d. stosowany w zw. z art. 7d ust. 6 pkt 2 u.t.d.
W świetle powyższego, uznając skargę za niezasadną, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł o jej oddaleniu.