III SA/Po 242/25

III SA/Po 242/25 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2025-06-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-04-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Izabela Paluszyńska
Marek Sachajko /przewodniczący sprawozdawca/
Walentyna Długaszewska
Symbol z opisem
6559
Hasła tematyczne
Środki unijne
Skarżony organ
Minister Rozwoju
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Dnia 25 czerwca 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Sachajko (spr.) Sędzia WSA Walentyna Długaszewska Sędzia WSA Izabela Paluszyńska Protokolant: st.sekr.sąd. Izabela Kaczmarczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 czerwca 2025 roku sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. we [...] na informację Fundacji [...] w [...] z dnia 30 stycznia 2025 r. nr [...] w przedmiocie odmowy objęcia przedsięwzięcia wsparciem oddala skargę
Uzasadnienie
Fundacja [...] w [...] (dalej: operator, podmiot udzielający pomocy, Fundacja) informacją z dnia 30 stycznia 2025 r. poinformowała stronę skarżącą – [...] sp. z o.o. we [...] (dalej: spółka, skarżąca, wnioskodawca), że w wyniku rozpatrzenia wniosku o ponowną ocenę wniosku o wsparcie w ramach inwestycji A.1.2.1 KPO wniosek ten nie został wybrany do objęcia wsparciem, gdyż weryfikacja prawidłowości oceny przedsięwzięcia MŚP w zakresie kryteriów i zarzutów wskazanych we wniosku o ponowną ocenę przedsięwzięcia MŚP wykazała prawidłowość pierwotnej oceny co do braku spełnienia kryteriów wyboru.
Wniosek nie został wybrany do objęcia wsparciem z uwagi na niespełnienie
1. kryterium B.4. – rozszerzenie i dywersyfikacja działalności.
- brak znaczącej dywersyfikacji działalności – planowane otwarcie restauracji "[...]" obok istniejącego hotelu, w którym już funkcjonuje restauracja, nie stanowi wystarczającej dywersyfikacji działalności przedsiębiorstwa. Lokalizacja nowej restauracji w sąsiedztwie istniejącego obiektu nie wprowadza nowego produktu lub usługi, które mogłyby zwiększyć odporność przedsiębiorstwa na sytuacje kryzysowe,
- niewystarczające uzasadnienie zwiększenia odporności - wnioskodawca nie przedstawił konkretnych dowodów na to, jak planowane działania przyczynią się do zwiększenia odporności na sytuacje takie jak pandemia covid-19
2. Kryterium B.5 i B.6 – weryfikacja nie była możliwa - z uwagi na brak wymaganej liczby punktów w kryterium B 4 weryfikacja kryteriów B.5 i B.6 nie była możliwa.
Organ uznał, że planowana restauracja mimo projektowanej niezależności operacyjnej ze względu na lokalizację i podobieństwo do istniejącej działalności nie spełnia wymogów dotyczących istotnej dywersyfikacji działalności. Wnioskodawca prowadzi już restaurację z ofertą dla wszystkich klientów, nie ograniczającą się do obsługi gości hotelowych.
Zgodnie z Komunikatem PARP z 23 lipca 2024 r. w przedmiocie rozumienia kryterium B.4
- wnioskodawca winien obowiązkowo uruchomić produkcję nowego produktu lub rozpocząć świadczenie nowej usługi;
- projekt nie może dotyczyć unowocześnienia bazy usługowej lub produkcyjnej, w efekcie których nie nastąpi produkcja nowego produktu lub świadczenie nowej usługi (nowych – czyli wcześniej nie istniejących);
- ulepszenie, zmiana czy unowocześnienie dotychczasowych produktów czy usług nie oznacza dywersyfikacji czy rozszerzenia działalności.
W ocenie organu sam fakt otworzenia nowej restauracji nie jest wystarczającym argumentem na zwiększenie odporności przedsiębiorstwa, szczególnie w kontekście sytuacji kryzysowych typu pandemia.
Co do kryterium B.5 i B.6 organ uznał, iż zgodne z regulaminem brak punktów w kryterium B.4 uniemożliwia dalszą weryfikację kolejnych kryteriów.
Wnioskodawca wniósł skargę na informację z 30 stycznia 2025 r. zarzucając organowi naruszenie:
- art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niepełne rozpatrzenie zgromadzonego materiału dowodowego;
- naruszenie zasady równego traktowania wnioskodawców poprzez błędne uznanie, że projekt nie spełnia kryterium dywersyfikacji działalności;
- art. 6 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie argumentacji dotyczącej unikalności projektu i jego zgodności z celami konkursu.
Zdaniem strony projekt przewiduje utworzenie nowej niezależnej restauracji, która nie jest powiązana operacyjnie z istniejącym hotelem. Nowa restauracja spowoduje dotarcie strony do nowej grupy klientów. Projekt wprowadza wobec tego nową usługę w rozumieniu regulaminu konkursu.
Strona skarżąca wniosła o uwzględnienie skargi i o zobowiązanie organu do ponownej oceny wniosku zgodnie z przepisami prawa i rzeczywistym zakresem przedsięwzięcia.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł :
1. o odrzucenie skargi, gdyż sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego; względnie
2. o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Wbrew stanowisku organu zawartym w odpowiedzi na skargę sprawa ze skargi na informację udzieloną skarżącej należy do właściwości sądu administracyjnego.
Sama ustawa nie zawiera podstaw do objęcia sprawy właściwością sądu administracyjnego, gdyż skarżąca nie była ostatecznym odbiorcą wsparcia w rozumieniu art. 14la pkt 6 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, gdyż taki status przysługiwał organowi, który realizował przedsięwzięcie na podstawie umowy zawartej z Polską Agencją Rozwoju Przedsiębiorczości S. A., zaś skarżąca wnioskowała o przyznanie pomocy finansowej przez organ. Jako podmiot występujący o pomoc w ramach realizacji tego przedsięwzięcia nie miała więc prawa zaskarżyć odmowy objęcia takim wsparciem na podstawie art. 14lzf ust. 1 i 2 ustawy. Nie oznacza to jednak, że informacja nie podlega kontroli sądowoadministracyjnej.
W myśl art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.), dalej: "Konstytucja", każdy ma prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd. W orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego wielokrotnie wskazywano na konieczność wykładni zmierzającej do objęcia kontrolą sądową możliwie najszerszego zakresu spraw (por.: wyrok o sygn. akt K 28/97, P 6/00 i K 36/00). Przepis art. 45 ust. 1 Konstytucji obejmuje swym zakresem nie tylko sprawy cywilne i karne (por.: wyrok TK o sygn. akt SK 63/05). Prawo do sądu dotyczy zatem również spraw z obszaru prawa administracyjnego, a skierowanie określonej kategorii spraw pod władztwo administracyjne (publiczne) w zakresie kształtowania uprawnień bądź obowiązków jednostki uzasadnia oczekiwanie stworzenia podstawy prawnej zapewniającej możliwość zakwestionowania i weryfikacji rozstrzygnięcia podjętego w indywidualnej sprawie (postanowienie NSA o sygn. akt I GSK 139/21) - zob. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 27 maja 2025 r., sygn. akt III SA/Po 109/25.
Przepisy ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", przewidują szeroki zakres spraw poddanych kontroli sądowej. Zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje przede wszystkim orzekanie w sprawach skarg na rozstrzygnięcia, akty, czynności i bezczynność określone w art. 3 § 2 p.p.s.a. Stosownie do art. 3 § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Do ustaw szczególnych, przewidujących kontrolę sądów administracyjnych sprawowaną w stosunku do działania organów administracji publicznej zaliczyć trzeba niewątpliwie ustawę z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2024 r. poz. 324 ze zm.), tyle, że - o czym była już tu mowa - nie przewiduje ona kontroli sądowej działania podmiotów udzielających pomocy, będących ostatecznymi odbiorcami wsparcia w rozumieniu art. 14la pkt 6 ustawy. Oznacza to, że podstawy prawnej dla właściwości sądu administracyjnego w rozpoznawanej sprawie nie można upatrywać w art. 3 § 3 p.p.s.a., ponieważ brak jest przepisu ustawy szczególnej przewidującego kontrolę sądową w takich sprawach.
Tym niemniej właściwość sądu w kontrolowanej sprawie wynika z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. stanowiącego, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie Kodeks postępowania administracyjnego, postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy - Ordynacja podatkowa postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.
Nie budzi wątpliwości, że zaskarżona informacja nie jest żadnym z aktów wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a. i że nie stanowi aktu ani czynności podjętej w ramach postępowania toczącego się na podstawie przepisów K.p.a., o.p. ani ustawy o KAS. Należy jednak uznać, że działanie organu wynika z przepisów prawa.
Zasady i tryb dystrybuowania pomocy, o którą wystąpiła skarżąca, regulowały bowiem przepisy rozporządzenia Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 23 kwietnia 2024 r. w sprawie udzielania pomocy de minimis na dywersyfikację działalności mikroprzedsiębiorców, małych lub średnich przedsiębiorców w ramach Krajowego Planu Odbudowy i Zwiększania Odporności (Dz. U. z 2024 r. poz. 678), dalej: "rozporządzenie". W myśl § 1 rozporządzenia określa ono szczegółowe przeznaczenie, warunki i tryb udzielania mikroprzedsiębiorcom, małym lub średnim przedsiębiorcom, w ramach inwestycji A1.2.1. "Inwestycje dla przedsiębiorstw w produkty, usługi i kompetencje pracowników oraz kadry związane z dywersyfikacją działalności" wskazanej w komponencie A "Odporność i konkurencyjność gospodarki" w ramach Krajowego Planu Odbudowy i Zwiększania Odporności, pomocy de minimis, a także podmioty udzielające tej pomocy (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 27 maja 2025 r., sygn. akt III SA/Po 109/25).
Z dalszych, a istotnych dla oceny spełnienia przesłanek wynikających z art. 3 ust. 2 pkt 4 p.p.s.a., przepisów rozporządzenia wynika, że:
(a) podmiotami udzielającymi pomocy są ostateczni odbiorcy wsparcia realizujący przedsięwzięcia w rozumieniu art. 14la pkt 8 ustawy (§ 4 ust. 1 rozporządzenia),
(b) pomoc jest udzielana w formie dotacji, o których mowa w art. 4 ust. 2 rozporządzenia 2023/2831 (§ 6 rozporządzenia),
(c) przedsiębiorca ubiegający się o pomoc składa wniosek o udzielenie pomocy do podmiotu udzielającego pomocy (§ 9 rozporządzenia),
(d) podmiot udzielający pomocy przeprowadza ocenę wniosku uwzględniając cel pomocy, koszty kwalifikowane oraz wartość dopuszczalnej pomocy, której udziela na podstawie umowy (§ 10 pkt 1 i 2 rozporządzenia).
Dystrybuowana pomoc pochodzi przy tym ze środków publicznych, gdyż są to środki wydawane w ramach realizacji Krajowego Planu Odbudowy i Zwiększania Odporności (§ 1 rozporządzenia Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 12 maja 2023 r. w sprawie udzielania przez Polską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości pomocy finansowej na przedsięwzięcia związane z udzielaniem pomocy de minimis na dywersyfikację działalności mikroprzedsiębiorców, małych lub średnich przedsiębiorców w ramach Krajowego Planu Odbudowy i Zwiększania Odporności; Dz. U. z 2023 r. poz. 932). Jednocześnie pomoc przyznawana jest jako - co do zasady - bezzwrotna dotacja. Uznać zatem należy, że rozstrzygnięcie w indywidualnym przypadku o przyznaniu pomocy lub odmowie jej przyznania stanowi akt administracyjnoprawny. Jeżeli podmiot udzielający pomocy dojdzie do wniosku (podejmie rozstrzygnięcie), że wniosek spełnia warunki do przyznania pomocy, zawiera umowę z beneficjentem. Natomiast w działaniu (rozstrzygnięciu), jakim jest odmowa w formie pisemnej zawarcia umowy, należy dopatrywać się władczości administracyjnoprawnej, a rozstrzyganie o tym, że dany podmiot nie spełnia przesłanek, aby zawrzeć z nim umowę, na podstawie której otrzyma pomoc, należy uznać za akt, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Stwierdzenie przez podmiot udzielający pomocy, że w konkretnym przypadku nie zawrze umowy na podstawie § 10 ust. 2 rozporządzenia, stanowi podjęcie rozstrzygnięcia z zakresu administracji publicznej, które ponadto odnosi się do sytuacji prawnej podmiotu wnioskującego o zawarcie takiej umowy. Podmiot udzielający pomocy, rozstrzygając o odmowie w formie pisemnej zawarcia z przedsiębiorcą umowy wydaje więc akt z zakresu administracji publicznej dotyczący uprawnień wynikających z przepisów prawa (prawo do zawarcia umowy o dofinansowanie), zaskarżalny do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (por.: postanowienia NSA o sygn. akt I GSK 549/21 i I GSK 917/21).
Z tych względów należało uznać, że akt o odmowie udzielenia skarżącemu pomocy podlega kontroli sądu administracyjnego (zob. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 27 maja 2025 r., sygn. akt III SA/Po 109/25).
Sąd ocenił, że sama skarga nie jest zasadna, ponieważ ocena wniosku nie naruszała prawa.
Z § 10 ust. 1 rozporządzenia wynika, że podmiot udzielający pomocy przeprowadza ocenę wniosku uwzględniając: (1) cel pomocy, o którym mowa w § 5 ust. 1 rozporządzenia; (2) koszty kwalifikowane; (3) wartość dopuszczalnej pomocy. Choć ustawa, rozporządzenie ani regulamin wyboru przedsięwzięć MŚP współstanowiący normatywną podstawę przeprowadzenia naboru i oceny wniosków nie przewidywały innych kryteriów oceny wniosków, nie można uznać, że organu nie obowiązywały określone standardy oceny. Zważywszy, że organ, jako ostateczny odbiorca wsparcia, został na podstawie umowy z Polską Agencją Rozwoju Przedsiębiorczości umocowany do dystrybuowania pomocy w ramach realizacji powziętego przedsięwzięcia należy uznać, że działał jako podmiot realizujący zadania z zakresu administracji publicznej. Oznacza to, że normatywnej wskazówki co do określonego standardu działania szeroko rozumianych organów administracji publicznej dostarczają zapisy Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej, dalej: "KPPUE", stanowiącej składnik Traktatu Reformującego, podpisanego w Lizbonie w dniu 13 grudnia 2007 r., która w art. 41 statuuje tzw. prawo do dobrej administracji, rozumiane jako prawo każdego do bezstronnego i sprawiedliwego rozpatrzenia swojej sprawy w rozsądnym terminie przez administrację (tu: przez instytucje, organy i jednostki organizacyjne Unii). Prawo to obejmuje w szczególności obowiązek administracji uzasadniania swoich decyzji (art. 41 ust. 2 lit. c KPPUE). Standardy "dobrej administracji" szerzej reguluje Europejski Kodeks Dobrej Praktyki Administracyjnej, dalej: "EKDPA", przyjęty przez Parlament Europejski w dniu 6 września 2001 r., w którym eksponuje się obowiązek należytego uzasadniania przez organy administracji swych rozstrzygnięć. Przepis art. 18 ust. 1 EKDPA stanowi bowiem, że w odniesieniu do każdej wydanej przez instytucję decyzji, która może mieć negatywny wpływ na prawa lub interesy jednostki, należy podać powody, na których opiera się wydana decyzja; w tym celu należy jednoznacznie podać istotne fakty i podstawę prawną podjętej decyzji. Zgodnie zaś z art. 18 ust. 2 EKDPA urzędnik odstępuje od wydania decyzji, które opierałyby się na niewystarczających lub niepewnych podstawach i które nie zawierałyby indywidualnej argumentacji. Jak trafnie podkreślił WSA w Poznaniu w wyroku o sygn. akt IV SA/Po 209/20, choć przytoczone regulacje odnoszą się wprost do urzędników i innych funkcjonariuszy unijnych (por.: art. 2 ust. 4 lit. b EKDPA), to w istocie kodyfikują pewne ogólne zasady (standardy), których winny przestrzegać organy administracji publicznej każdego demokratycznego państwa prawnego (zob. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 27 maja 2025 r., sygn. akt III SA/Po 109/25).
Zważywszy też, że organ realizował przedsięwzięcie polegające na przyznawaniu dotacji podmiotom z grupy małych i średnich przedsiębiorstw, zaś podstawą do zawarcia umowy o dofinansowanie był wniosek podlegający ocenie przez organ, kształt postępowania w istocie wykazywał istotne podobieństwa do postępowań prowadzonych na podstawie przepisów ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Uprawnia to do odwołania się w ramach analogii do kryteriów oceny wniosków wynikających z art. 14lza ust. 1 ustawy, w którym mowa, że: instytucja odpowiedzialna za realizację inwestycji dokonuje wyboru przedsięwzięć w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny. Takie kryteria oceny są zresztą wspólne licznym procedurom wyboru projektów przewidzianych również w przepisach regulujących zasady realizacji programów w zakresie polityki spójności (art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020; Dz. U. z 2020 r. poz. 818; art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 28 kwietnia 2022 r. o zasadach realizacji zadań finansowanych ze środków europejskich w perspektywie finansowej 2021-2027; Dz. U. z 2022 r. poz. 1079).
Zasady przeprowadzenia postępowania określały również przepisy regulaminu, który, choć nie jest źródłem prawa w rozumieniu art. 87 Konstytucji, to jednak spełnia kryteria źródeł prawa w szerokim tego słowa znaczeniu. Mając na uwadze normatywny charakter regulaminu stwierdzić należy, że jako akt tworzący system realizacji przedsięwzięcia powinien stanowić podstawę oceny legalności aktu rozstrzygającego w sprawie z wniosku o przyznanie pomocy. Można to czynić jednak tylko łącznie z odpowiednimi przepisami prawa powszechnie obowiązującego. W konsekwencji wzorcem sądowej kontroli czynności prawnej podejmowanej przez organ są przepisy prawa powszechnie obowiązującego i Regulamin Wyboru Przedsięwzięć MŚP (zob. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 27 maja 2025 r., sygn. akt III SA/Po 109/25).
Oceniając już zaskarżony akt według tak określonych wzorców kontroli Sąd stwierdził, że przy jego wydaniu nie naruszono zasad procedury oceny wniosku, a dokonana ocena była bezstronna, przejrzysta i rzetelna.
Zgodnie z regulaminem o wsparcie na realizację przedsięwzięć MŚP mogą ubiegać się mikro, małe i średnie przedsiębiorstwa, które spełniają kryteria wyboru przedsięwzięć, wskazane w załączniku nr 1 do regulaminu, dalej: "kryteria". Ocena przedsięwzięć MŚP dokonywana jest w oparciu o kryteria wyboru przedsięwzięć MŚP określone w załączniku nr 1 do regulaminu, na podstawie informacji zawartych we wniosku oraz załącznikach do wniosku (§ 7 ust. 1 regulaminu). Ocena spełnienia kryteriów wyboru przedsięwzięć jest jednoetapowa (§ 7 ust. 2 regulaminu) i jest dokonywana w formie niezależnej oceny przez co najmniej dwóch członków oceniających w oparciu o kryteria (§ 7 ust. 3 regulaminu). Zgodnie z § 8 ust. 1 regulaminu przedsięwzięcie MŚP może zostać wybrane do wsparcia, jeżeli jednocześnie:
a) spełniło kryteria wyboru przedsięwzięć MŚP, w tym uzyskało minimalną liczbę wymaganych punktów w każdym obligatoryjnym kryterium merytorycznym;
b) miejsce na liście przedsięwzięć MŚP uszeregowanych wg liczby uzyskanych punktów w ramach danej rundy naboru uprawnia do uzyskania wsparcia;
c) kwota przeznaczona na wsparcie przedsięwzięć MŚP w naborze, o której mowa w § 3 ust. 4 i 5 nie jest przekroczona i pozwala na udzielenie wsparcia we wnioskowanej kwocie.
Jeśli przedsięwzięcie MŚP nie zostało wybrane do objęcia wsparciem, w terminie do 7 dni od dnia opublikowania wyników naboru, o których mowa w ust. 3, operator informuje wnioskodawcę o wyniku oceny wraz ze wskazaniem kryteriów, które ocenione zostały negatywnie, uzasadnieniem negatywnej oceny oraz pouczeniem o możliwości złożenia wniosku o ponowną ocenę przedsięwzięcia MŚP, bądź informuje o braku zamieszczenia na liście przedsięwzięć MŚP, które otrzymały możliwość uzyskania wsparcia (§ 8 ust. 5 regulaminu).
Stosownie do § 9 ust. 1 regulaminu jeśli przedsięwzięcie MŚP nie zostało wybrane do objęcia wsparciem, wnioskodawcy przysługuje prawo do złożenia, w terminie 7 dni od doręczenia informacji, o której mowa w § 8 ust. 5 regulaminu, wniosku o ponowną ocenę przedsięwzięcia.
Zgodnie z § 9 ust. 4 regulaminu operator rozpatruje wniosek o ponowną ocenę przedsięwzięcia MŚP, weryfikując prawidłowość oceny przedsięwzięcia MŚP w zakresie kryteriów i zarzutów.
Postępowanie organu nie naruszało tych zasad, gdyż skarżącą powiadomiono w formie pisemnej o tym, że przedsięwzięcie nie zostanie objęte wsparciem. Jednocześnie w piśmie pouczono skarżącą o możliwości złożenia wniosku o ponowną ocenę przedsięwzięcia. Po przeprowadzeniu ponownej oceny wniosku, organ poinformował skarżącą pisemnie o nieobjęciu przedsięwzięcia wsparciem z podaniem przyczyn odmowy. Niepouczenie o prawie wniesienia skargi nie miało wpływu na prawidłowość zaskarżonej informacji.
Odnosząc się już do sformułowanej przez organ oceny wniosku skarżącego należy wskazać, że zgodnie z opisem kryterium B.4. zawartym w kryteriach wyboru przedsięwzięć MŚP: Przedsięwzięcie MŚP dotyczy rozszerzenia lub dywersyfikacji działalności wnioskodawcy.
Zgodnie z opisem spornego kryterium B.4. zawartego w kryteriach wyboru przedsięwzięć wskazano, co następuje.
W ramach oceny sprawdzeniu podlega czy:
1. Wnioskodawca zaplanował działania, które przyczynią się do zwiększenia odporności przedsiębiorstwa na sytuacje kryzysowe (np. powodujące istotną zmianę dla przedsiębiorstwa lub branży), a rozszerzenie lub dywersyfikacja prowadzonej działalności przyczyni się do pozyskania szerszej grupy klientów dla oferowanych produktów i usług lub do wejścia i zaangażowania przedsiębiorstwa w nowe obszary działania, w tym w nowe technologie lub rynki w ramach sektora hotelarstwo, gastronomia (HoReCa), turystyka, kultura (0 pkt albo 1 pkt). Odporność oznacza zdolność do stawienia czoła wstrząsom gospodarczym, społecznym i środowiskowym lub utrzymującym się zmianom strukturalnym w sposób sprawiedliwy, zrównoważony i sprzyjający włączeniu społecznemu.
2. Wnioskodawca ubiega się o wsparcie przedsięwzięcia MŚP, którego celem jest rozszerzenie lub dywersyfikacja prowadzonej działalności, w szczególności poprzez:
2.1) unowocześnienie bazy usługowej lub produkcyjnej,
2.2) zmianę sposobu produkcji lub dostarczania produktów lub usług,
2.3) zmiany w asortymencie produktów lub usług będących w ofercie Wnioskodawcy,
2.4) pozyskanie nowych dostawców, dystrybutorów lub usługodawców,
2.5) zwiększenie grupy potencjalnych odbiorców,
2.6) wdrożenie metod odmiennych od dotychczas stosowanych metod produkcji lub zastosowanie rozwiązań nowszych niż dotychczas stosowane, zapewniających w szczególności niższe niż dotychczas koszty stosowania rozwiązania, lub niższe niż dotychczas zużycie zasobów, lub materiałów lub energii, lub niższe niż dotychczas obciążenie dla środowiska, np. mniej będzie wytwarzanych odpadów, albo będą one efektywniej wykorzystane, itp.
Przez rozszerzenie lub dywersyfikację prowadzonej działalności gospodarczej rozumiane jest wzmocnienie prowadzonej działalności przedsiębiorstwa, realizacja nowych projektów, jak również przejście z jednego profilu działalności na inny profil działalności w ramach sektorów hotelarstwo, gastronomia (HoReCa), turystyka lub kultura objętych w każdym przypadku kodami PKD wskazanymi w załączniku do Regulaminu wyboru przedsięwzięć MŚP (0 pkt albo 1 pkt).
3. Wnioskodawca wskazał jako cel przedsięwzięcia MŚP uruchomienie produkcji nowego produktu lub rozpoczęcie świadczenia nowej usługi. Wnioskodawca na zakończenie realizacji przedsięwzięcia MŚP musi dysponować gotowym produktem lub usługą - oznacza to zakończenie fazy testów lub badań, w wyniku których został opracowany produkt końcowy.
Nowe produkty lub usługi muszą być objęte kodami PKD ujętymi w dokumentach rejestrowych MŚP najpóźniej w dacie zakończenia przedsięwzięcia MŚP. Weryfikacja nastąpi w oparciu o numery kodów PKD ujawnionych w KRS lub CEIDG lub w rejestrze REGON (0 pkt albo 1 pkt). Kryterium obligatoryjne. Wnioskodawca musi uzyskać wymaganą liczbę punktów w tym kryterium.
Wymagana liczba punktów do uzyskania w kryterium: 3 pkt.
W kontrolowanej sprawie sporne między stronami było to, czy przedsięwzięcie spełnia kryterium B.4. Skarżąca twierdzi, że planowana nowa restauracja przy hotelu spowoduje dotarcie strony do nowej grupy klientów. Projekt wprowadza wobec tego nową usługę w rozumieniu regulaminu konkursu.
Zdaniem organu planowana restauracja mimo projektowanej niezależności operacyjnej ze względu na lokalizację i podobieństwo do istniejącej działalności nie spełnia wymogów dotyczących istotnej dywersyfikacji działalności. Wnioskodawca prowadzi już restaurację z ofertą dla wszystkich klientów, nie ograniczająca się do obsługi gości hotelowych.
W ocenie organu sam fakt otworzenia nowej restauracji nie jest wystarczającym argumentem na zwiększenie odporności przedsiębiorstwa, szczególnie w kontekście sytuacji kryzysowych typu pandemia.
W tym sporze rację należy przyznać organowi.
We wniosku strona uznała m. in., że nowa restauracja wpłynie na dywersyfikację przedsiębiorstwa, zwiększenie jego stabilności finansowej i przyciągnięcie nowych klientów (str. 12- 13 wniosku). Nową usługą wprowadzoną do sprzedaży ma być usługa gastronomiczna ukierunkowana na potrzebny klienta zewnętrznego (str. 15 wniosku).
Powyższy opis nowego produktu (nowej usługi) nie wprowadzał nieistniejącego wcześniej produktu (usługi), stąd organ prawidłowo uznał, że skarżąca nie spełniła kryterium B.4.
Zdaniem Sądu organ zasadnie uznał, że planowana restauracja mimo projektowanej niezależności operacyjnej ze względu na lokalizację i podobieństwo do istniejącej działalności nie spełnia wymogów dotyczących istotnej dywersyfikacji działalności. Wnioskodawca prowadzi już restaurację z ofertą dla wszystkich klientów, nie ograniczającą się wyłącznie do obsługi gości hotelowych.
W ocenie organu sam fakt otworzenia nowej restauracji nie jest wystarczającym argumentem na zwiększenie odporności przedsiębiorstwa, szczególnie w kontekście sytuacji kryzysowych typu pandemia.
Organ wskazał prawidłowo na brak znaczącej dywersyfikacji działalności –
planowane otwarcie restauracji "[...]" obok istniejącego hotelu, w którym już funkcjonuje restauracja, nie stanowi wystarczającej dywersyfikacji działalności przedsiębiorstwa. Lokalizacja nowej restauracji w sąsiedztwie istniejącego obiektu nie wprowadza nowego produktu lub usługi, które mogłyby zwiększyć odporność przedsiębiorstwa na sytuacje kryzysowe.
Organ trafnie wskazał ponadto na niewystarczające uzasadnienie zwiększenia odporności - wnioskodawca nie przedstawił konkretnych dowodów na to, jak planowane działania przyczynią się do zwiększenia odporności na sytuacje takie jak pandemia covid-19
Zdaniem Sądu organ prawidłowo zastosował ponadto kryterium oceny przez przytoczenie treści pisma PARP z 23 lipca 2024 r. "Jak rozumieć kryterium B.4 (dywersyfikacja, rozszerzenie, nowy produkt lub nowa usługa)?". Pismo to nie tworzyło nowych kryteriów, a jedynie prawidłowo wyjaśniało jak rozumieć kryterium B.4.
Zgodnie z Komunikatem PARP z 23 lipca 2024 r. w przedmiocie rozumienia kryterium B.4. W tym zakresie:
- wnioskodawca winien obowiązkowo uruchomić produkcję nowego produktu lub rozpocząć świadczenie nowej usługi,
- projekt nie może dotyczyć unowocześnienia bazy usługowej lub produkcyjnej, w efekcie których nie nastąpi produkcja nowego produktu lub świadczenie nowej usługi (nowych – czyli wcześniej nie istniejących),
- ulepszenie, zmiana czy unowocześnienie dotychczasowych produkcji czy usług nie oznacza dywersyfikacji czy rozszerzenia działalności.
W ocenie organu sam fakt otworzenia nowej restauracji nie jest wystarczającym argumentem na zwiększenie odporności przedsiębiorstwa, szczególnie w kontekście sytuacji kryzysowych typu pandemia.
Nie naruszono również przepisów o równym traktowaniu wnioskodawców, gdyż każdy wniosek rozpatrywany jest indywidualnie.
W kontekście wyżej wskazanych przepisów obowiązujących organ do uzasadnienia wydanej informacji Sąd uznał, że jest ona uzasadniona wyczerpująco, odnosi się do zarzutów strony i wyjaśnia przyczynę niespełnienia kryterium B.4.
Co do kryterium B.5 i B.6 organ uznał zasadnie w ocenie Sądu, iż zgodne z regulaminem brak punktów w kryterium B.4 uniemożliwia dalszą weryfikację kolejnych kryteriów.
Wobec tego uznając, że nie naruszono wskazanych w skardze przepisów, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.