III SA/Po 222/26

III SA/Po 222/26 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2026-03-12
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2026-01-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Izabela Bąk-Marciniak /przewodniczący sprawozdawca/
Katarzyna Witkowicz-Grochowska
Wojciech Rowiński
Symbol z opisem
6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ
Rada Miasta
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak (spr.) Sędzia WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska Sędzia WSA Wojciech Rowiński Protokolant starszy sekretarz sądowy Iwona Maciak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 marca 2026 r. sprawy ze skargi "Z. " sp. j. A. J., A. W. z siedzibą w Z. na uchwałę Rady Miasta z dnia 30 października 2025 r. nr [...] w sprawie odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga z dnia 11 grudnia 2025 r. "Z. " spółki jawnej A. J., A. W., zwanej dalej Stroną lub Skarżącym, na uchwałę Rady Miasta, (dalej jako Rada lub Organ), z dnia 30 października 2025 r. nr [...] w sprawie odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej na działkach nr [...], [...], [...], obręb [...].
Zaskarżona uchwała zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Do Rady Miasta dnia 6 sierpnia 2025 r. wpłynął wniosek Skarżącego, tj. Inwestora, o ustalenie lokalizacji inwestycji mieszkaniowej polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych wraz z towarzyszącą infrastrukturą techniczną przy ul. [...], na terenie działek nr [...]; [...]; [...] (obręb [...] (zwanej dalej "inwestycją mieszkaniową").
Po przeprowadzeniu właściwego postępowania administracyjnego, Rada podjęła uchwałę o odmowie ustalenia lokalizacji przedmiotowej inwestycji mieszkaniowej wraz z towarzyszącą infrastrukturą techniczną. Jako podstawę prawną uchwały wskazano art. 7 ust. 4 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 195 ze zm.) oraz art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1153). W zakresie ustaleń faktycznych, jako kluczowe okoliczności przemawiające za odmową lokalizacji, wskazano negatywną opinię mieszkańców [...] oraz negatywne opinie Komisji Finansów Miejskich, Budżetu i Gospodarki Miejskiej, Komisji Bezpieczeństwa Publicznego, Ochrony Środowiska, Zdrowia i Opieki Społecznej oraz Komisji Oświaty, Kultury, Sportu, Turystyki i Promocji Miasta na ich wspólnym posiedzeniu w dniu 28 października 2025 r. oraz był dyskutowany na sesji Rady Miasta w dniu 30 października 2025 r. Przywołano także sprzeczność zamierzonej inwestycji z ustaleniami Studium, które nie przewiduje dla tego terenu w ogóle możliwości zabudowy na cele mieszkaniowe.
Z powyższą uchwałą nie zgodził się Skarżący, wywodząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu.
Zaskarżonej uchwale zarzucono naruszenie art. 70 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1688 z późn. zm.) poprzez przyjęcie, że wnioskowana inwestycja mieszkaniowa na działkach o numerach [...]; [...]; [...] (obręb [...], jest sprzeczna ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Miasto [...] (uchwała nr [...] Rady Miasta z dnia 14 grudnia 2022 r), podczas gdy:
1) zarówno studium, jak projektowana inwestycja mieszkaniowa przewidują na terenie działek o numerach [...]; [...]; [...] (obręb [...] zabudowę kubaturową, przy czym również i plan miejscowy realizujący to studium dopuszcza zabudowę do 18 m wysokości,
2) studium przewiduje dla terenów działek o numerach [...]; [...]; [...] (obręb [...] minimalny wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej na poziomie 10% i maksymalną powierzchnię zabudowy na poziomie 70%,
3) obecnie na terenie działek o numerach [...]; [...]; [...] (obręb [...] znajduje się oraz funkcjonuje budynek kubaturowy na pobyt ludzi (hotel "[...]"),
a w konsekwencji projektowana inwestycja mieszkaniowa, jako wykazująca cechy podobne do założeń przyjętych w studium co do parametrów dopuszczalnej zabudowy na terenie działek o numerach [...]; [...]; [...] (obręb [...] oraz o funkcji dającej się pogodzić z zabudową usługową nie jest sprzeczna z funkcją usługową określoną postanowieniami studium, co czyni projektowaną inwestycję mieszkaniową niesprzeczną ze studium.
W uzasadnieniu skargi Skarżący uzasadnił i rozwinął powyższe zarzuty.
W odpowiedzi na skargę Rada wniosła o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2026 r., poz. 143) – dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne właściwe są w sprawach z zakresu kontroli zgodności z prawem uchwał organów jednostek samorządu terytorialnego oraz aktów organów administracji rządowej stanowiących przepisy prawa miejscowego. Należy przy tym dodać, że w tych sprawach Sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a.). Sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 § 1 ustawy p.p.s.a.).
W rozpoznawanej sprawie, jak już wcześniej wskazano, przedmiotem skargi jest uchwała Rady Miasta z dnia 30 października 2025 r. nr [...] w sprawie odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej na działkach nr [...], [...], [...], obręb [...]. Zgodnie z art. 101 ust. 1 u.s.g. każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Z treści przywołanego wyżej przepisu wynika zatem, iż skuteczne wniesienie skargi w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g., umożliwiające sądowi jej merytoryczne rozpoznanie, następuje wtedy, gdy spełnione zostaną łącznie następujące przesłanki: 1) zaskarżona uchwała lub zarządzenie jest aktem z zakresu administracji publicznej; 2) skarżący wykazał swój interes prawny we wniesieniu skargi i jego naruszenie unormowaniami zaskarżonej uchwały.
Uchwałę w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej podjętą stosownie do przepisów specustawy mieszkaniowej należy kwalifikować zgodnie z art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. w myśl, którego kontrola działalności administracji publicznej wykonywana przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5 (tj. inne niż akty prawa miejscowego), podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Konkretny charakter podejmowanej w tym przedmiocie uchwały, dotyczący konkretnej inwestycji mieszkaniowej wyklucza bowiem możliwość uznania tego rodzaju aktu za akt prawa miejscowego.
Natomiast odnośnie wymogu wykazania interesu prawnego we wniesieniu skargi wskazać należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany został pogląd, zgodnie z którym podmiot skarżący uchwałę organu gminy na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. musi wykazać, że w konkretnym wypadku istnieje związek pomiędzy jego własną, prawnie gwarantowaną sytuacją, a zaskarżoną uchwałą. Przy czym związek ten polega na tym, że kwestionowana uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienie, albo jako indywidualnego podmiotu, albo jako członka określonej wspólnoty samorządowej. Podkreśla się również, że reprezentując swój zindywidualizowany interes skarżący musi też wykazać, że interes ten jest konkretny, realny i aktualny. Skarga wnoszona na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. nie ma bowiem charakteru actio popularis, a zatem do jej wniesienia nie legitymuje sama ewentualna sprzeczność zaskarżonej uchwały z prawem, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Skarżący winien zatem udowodnić, że zaskarżona uchwała, naruszając prawo, jednocześnie negatywnie wpływa na jego sferę prawnomaterialną, pozbawia go przykładowo pewnych uprawnień, czy też uniemożliwia ich realizację. Niemożność wykazania posiadania interesu prawnego lub uprawnienia i faktu jego naruszenia prowadzi natomiast do wniosku, że wnoszący skargę nie ma legitymacji procesowej do zaskarżenia uchwały (por. wyrok NSA z dnia 13 listopada 2012 r., II OSK 2105/12; wyrok NSA z dnia 1 marca 2005 r., OSK 1437/04; wyrok WSA w Warszawie z dnia 1 czerwca 2005 r., II SA/Wa 1928/04, wyrok NSA z dnia 3 września 2004 r. OSK 476/04; www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
W rozpoznawanej sprawie poza sporem jest, że Skarżąca posiada prawa do przedmiotowego terenu. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że zaskarżona uchwała o odmowie ustalenia, na wniosek Skarżącej lokalizacji przedmiotowej inwestycji mieszkaniowej narusza indywidualny interes prawny Skarżącej, co w konsekwencji uprawniało ją do wniesienia skargi do sądu.
Dalej przechodząc do merytorycznej oceny skargi wskazać należy, że powołana na wstępie specustawa mieszkaniowa określa w sposób kompleksowy zasady oraz procedury przygotowania i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących, a także standardy ich lokalizacji i realizacji" (art. 1 ust. 1 specustawy mieszkaniowej). Przy czym co wymaga podkreślenia, do postępowania określonego ustawą nie mają zastosowanie przepisy k.p.a., co wprost wynika z art. 14 specustawy mieszkaniowej. Co również istotne, stosownie do art. 5 ust. 3 ustawy inwestycję mieszkaniową lub inwestycję towarzyszącą realizuje się niezależnie od istnienia lub ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, pod warunkiem że nie jest sprzeczna ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz uchwałą o utworzeniu parku kulturowego. W przypadku zamiaru realizacji inwestycji mieszkaniowej inwestor występuje, za pośrednictwem wójta (burmistrza, prezydenta miasta), z wnioskiem o ustalenie lokalizacji inwestycji do właściwej miejscowo rady gminy (art. 7 ust. 1 specustawy mieszkaniowej). Warunki formalne wniosku oraz niezbędne załączniki ustawodawca określił w art. 7 ust. 7 i ust. 8 specustawy mieszkaniowej). Wójt (burmistrz, prezydent miasta) nie później niż w terminie 3 dni od dnia zamieszczenia wniosku na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej gminy, a jeżeli gmina nie ma strony podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej na stronie internetowej gminy, powiadamia o możliwości przedstawiania opinii przez organy określone w art. 7 ust. 12 oraz występuje o uzgodnienie do organów wskazanych w art. 7 ust. 14 ustawy, w terminie 21 dni. Nieprzekazanie opinii w tym terminie uznaje się za brak zastrzeżeń (art. 7 ust. 13 ustawy), natomiast brak przedstawienia stanowiska w zakresie uzgodnienia poczytuje się jako dokonanie uzgodnienia (art. 7 ust. 15 specustawy mieszkaniowej). Następnie organ wykonawczy gminy przedkłada radzie gminy projekt uchwały wraz z opiniami i uwagami oraz wynikiem dokonanych uzgodnień (art. 7 ust. 17 specustawy mieszkaniowej). Rada gminy podejmuje w terminie 60 dni od dnia złożenia przez inwestora wniosku uchwałę o ustaleniu lokalizacji takiej inwestycji lub o odmowie jej - biorąc pod uwagę stan zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych na terenie gminy oraz potrzeby i możliwości rozwoju gminy wynikające z ustaleń studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (art. 7 ust. 4 specustawy mieszkaniowej). Jeżeli uchwała o ustaleniu lokalizacji, o której mowa w ust. 1, nie może być podjęta w terminie określonym w ust. 4, przewodniczący rady gminy jest obowiązany w tym terminie powiadomić inwestora, podając powody opóźnienia oraz wskazując nowy termin podjęcia uchwały, nie dłuższy jednak niż 30 dni od dnia upływu terminu, o którym mowa w ust. 4. (art. 7 ust. 5 specustawy mieszkaniowej). Wójt (burmistrz, prezydent miasta) nie później niż w terminie 3 dni od dnia podjęcia przez radę gminy uchwały - przekazuje ją inwestorowi wraz z informacją o nieprzedstawieniu opinii lub stanowiska w wyznaczonym terminie (art. 7 ust. 18 specustawy mieszkaniowej).
Jak już wspomniano, zaskarżona uchwała stanowi rozstrzygnięcie w sprawie złożonego przez Skarżącą w dniu 6 sierpnia 2025 r. wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji mieszkaniowej polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych wraz z towarzyszącą infrastrukturą techniczną przy ul. [...], na terenie działek nr [...]; [...]; [...] (obręb [...] (zwanej dalej "inwestycją mieszkaniową").
Podstawę prawną podjętej uchwały stanowiły przepisy art. 18 ust. 2 pkt. 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2024 r. poz. 1465 z późn.zm.) oraz art. 7 ust. 4 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących (Dz.U. z 2025r., poz.1754) (dalej jako "ustawa").
W myśl przepisu art. 7 ust. 4 ustawy rada gminy podejmuje uchwałę o ustaleniu lokalizacji, o której mowa w ust. 1, lub odmowie ustalenia lokalizacji inwestycji w terminie 60 dni od dnia złożenia przez inwestora wniosku, o którym mowa w ust. 1.
Zgodnie z aktualnym brzmieniem przepisu art. 5 ust. 3 ustawy mieszkaniowej inwestycję mieszkaniową lub inwestycję towarzyszącą realizuje się niezależnie od istnienia lub ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, pod warunkiem że jest zgodna z planem ogólnym gminy, oraz nie jest sprzeczna z uchwałą o utworzeniu parku kulturowego.
W myśl natomiast przepisu art. 5 ust. 3 specustawy mieszkaniowej w brzmieniu obowiązującym przed dniem 24 września 2023 r., a więc dniem wejścia w życie ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U.2023.1688 ze zm.) inwestycję mieszkaniową lub inwestycję towarzyszącą realizuje się niezależnie od istnienia lub ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, pod warunkiem że nie jest sprzeczna ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz uchwałą o utworzeniu parku kulturowego.
W związku z tym, że nie uchwalono planu ogólnego Miasta [...] przepisy ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących należy stosować w niniejszej sprawie w brzmieniu dotychczasowym, sprzed nowelizacji, która weszła w życie w dniu 24 września 2023 r., a więc w brzmieniu odnoszącym się do instytucji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy.
Zgodnie bowiem z art. 70 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U.2023.1688 ze zm.), do spraw dotyczących opracowania i uchwalania uchwał w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej lub inwestycji towarzyszącej, o których mowa w przepisach ustawy zmienianej w art. 45, albo ich zmian, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie planu ogólnego gminy w danej gminie, stosuje się przepisy dotychczasowe, z wyjątkiem art. 2 pkt 3, 7 i 8, art. 7 ust. 7 pkt 7a, art. 17 ust. 4a-4d ustawy zmienianej w art. 45, które stosuje się w brzmieniu dotychczasowym do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy.
Skoro w dniu podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia nie wszedł w życie w Gminie plan ogólny (w dniu sporządzenia wniosku również to jeszcze nie nastąpiło), to inwestycja będąca przedmiotem projektu uchwały winna była być zgodna z art. 5 ust. 3 w poprzednim brzmieniu (por. wyrok WSA w Kielcach z 7 stycznia 2025 r. o sygn. akt II SA/Ke 507/24).
Rada Miejska podejmując rozstrzygnięcie w przedmiotowym zakresie zobowiązana była ustalić, czy zamierzona inwestycja mieszkaniowa nie jest sprzeczna ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, a tym samym czy ewentualna uchwała w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej nie naruszałaby art. 5 ust. 3 specustawy mieszkaniowej.
Teren działek nr [...], [...] i [...] znajduje się w obszarze objętym w Studium gminy Miasto [...] (uchwała nr [...] Rady Miasta z dnia 14 grudnia 2022 r. ). Przedmiotowe, działki znajdują się w Studium w jednostce U2 - tereny zabudowy usługowej.
Szczegółowe zapisy ww. uchwały dla terenów oznaczonych w studium jako U-tereny zabudowy usługowej, dopuszczają:
• Lokalizację terenów zabudowy usługowej
• Dopuszczenie terenów składów i magazynów
• Dla terenu U2 dopuszczenie wyłącznie usług: turystyki, gastronomi, zdrowia i pomocy społecznej, sportu i rekreacji oraz kultury i rozrywki.
W uzasadnieniu do projektu uchwały wskazano, że taka sprzeczność zachodzi, gdyż obowiązujące Studium na terenie U2, tj. na terenie objętym planowaną inwestycją, nie przewiduje w ogóle możliwości zabudowy na cele mieszkaniowe. Dla tego terenu dopuszczono wyłącznie funkcję usługową i to w zawężonym zakresie, albowiem wyłącznie odnośnie usług: turystyki, gastronomi, zdrowia i pomocy społecznej, sportu i rekreacji oraz kultury i rozrywki.
Ze Studium wynika, że obszar, na którym proponowana jest inwestycja nie dopuszcza funkcji mieszkaniowej jako towarzyszącej. Co do zasady, działki usługowe są przeznaczone pod działalność komercyjną (handel, biura, usługi), więc budowa inwestycji mieszkaniowej na terenie "czysto usługowym" bez funkcji mieszkaniowej jest niedozwolona.
Wobec tego, że warunkiem lokalizacji inwestycji mieszkaniowej na danym obszarze jest niesprzeczność takiej lokalizacji z ustaleniami obowiązującego na tym obszarze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, a w niniejszym przypadku taka sprzeczność zachodzi, zasadne było przedłożenie podjęcie uchwały w sprawie odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej.
Przedłożony przez Burmistrza projekt uchwały był ponadto przedmiotem dyskusji członków Komisji Finansów Miejskich, Budżetu i Gospodarki Miejskiej, Komisji Bezpieczeństwa Publicznego, Ochrony Środowiska, Zdrowia i Opieki Społecznej oraz Komisji Oświaty, Kultury, Sportu, Turystyki i Promocji Miasta na ich wspólnym posiedzeniu w dniu 28 października 2025 r. oraz był dyskutowany na sesji Rady Miasta w dniu 30 października 2025 r.
Na posiedzeniach komisji oraz na sesji radni podnieśli również szereg innych - aniżeli sprzeczność planowanej inwestycji mieszkaniowej ze Studium - argumentów przemawiających przeciwko pozytywnemu rozstrzygnięciu wniosku Skarżącej. Mianowicie negatywne zdanie części mieszkańców dotyczyło oceny wnioskowanej inwestycji mieszkaniowej, konieczności zachowania obecnej funkcji terenu objętego wnioskiem jako obszaru przeznaczonego na rekreację, sport i wypoczynek, problemu odizolowania plaży i kąpieliska miejskiego od pozostałej części miasta poprzez wybudowane budynki mieszkaniowe, wzmożonego ruchu pojazdów i związanej z tym konieczności przebudowy ulicy (drogi gminnej - ul. [...]), jak i poczynienia inwestycji w przebudowę/budowę infrastruktury technicznej np. kanalizacji, możliwość wybudowania przez wnioskodawcę budynków usługowych z przeznaczeniem na najem krótkoterminowy lokali (dla terenu objętego wnioskiem obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, przyjęty uchwałą nr [...] Rady Miasta z dnia 27 stycznia 2021 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...] obejmującego nieruchomości położone przy ul. [...] i ul. [...]. - funkcja przedmiotowego obszaru została określona w planie jako: 1U - tereny zabudowy usługowej), negatywny wpływ realizacji inwestycji na środowisko naturalne, stan infrastruktury i układ urbanistyczny.
Należy podkreślić, że z brzmienia art. 7 ust. 4 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących wynika jasno, że decyzję w sprawie zgody na lokalizację inwestycji mieszkaniowej ustawodawca pozostawił radzie gminy i tylko od kolegialnej woli tego organu stanowiącego zależy, czy zgoda na inwestycję mieszkaniową zostanie udzielona.
W orzecznictwie sądów administracyjnych wielokrotnie podkreślano, iż uchwała w sprawie lokalizacji inwestycji mieszkaniowej jest rozstrzygnięciem o charakterze uznaniowym i jest podejmowana w ramach przysługującego organowi gminy władztwa planistycznego. Nawet zatem ustalenie, że w sprawie nie zachodzą obligatoryjne podstawy do odmowy uwzględnienia wniosku inwestora określone w art. 5 ust. 1-3 ustawy, nie przesądza, że w sprawie może być podjęta uchwała ustalająca lokalizację inwestycji mieszkaniowej (por. wyroki NSA: z 8 listopada 2022 r., IIOSK 3643/19; z 14 października 2020 r" II OSK 3942/19; z 16 lutego 2021 r" II OSK 2521/20 - wszystkie powołane w uzasadnieniu orzeczenia dostępne są na: orzeczenia.nsa.gov.pl). Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 5 grudnia 2023 r. II OSK 1875/23 wskazane w art. 7 ust. 4 specustawy okoliczności nie są jednoznaczne. Ustawodawca nie wskazał też żadnych kryteriów oceny tych okoliczności.
Mimo istnienia niezaspokojonych potrzeb mieszkaniowych rada gminy może odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej w miejscu, w którym takiego ustalenia domaga się inwestor, jeżeli przemawiają za tym uzasadnione okoliczności. Innymi słowy, odmowa ustalenia lokalizacji inwestycji umotywowana może być kolizją wniosku inwestora z potrzebami i możliwościami rozwoju gminy. Wyrok WSA w Gliwicach z 27.07.2022 r., II SA/Gl 585/22, LEX nr 3391632.
Rada gminy, podejmując uchwałę na podstawie art. 7 ust. 4 ustawy, działa nie tylko na zasadach uznania, ale wręcz wykonuje przysługujące gminie władztwo planistyczne (por. wyroki NSA: z 20 stycznia 2022 r., II OSK 678/21; z 8 listopada 2022 r" II OSK 3643/19)
Skoro w tej kwestii nie ma ani jednolitego kryterium rozstrzygnięcia w sprawie wniosku inwestora, ani listy okoliczności, które gwarantują podjęcie przedmiotowej uchwały, a o podjęciu uchwały lokalizacyjnej przesądza wiele czynników, to nie ma również ostrych kryteriów naruszenia prawa w tym zakresie poprzez przyjęcie uchwały lub odmowę przyjęcia uchwały (por. wyrok NSA z dnia 8 grudnia 2021 r., sygn. akt II OSK 2090/21).
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego zwraca się również uwagę, iż celem specustawy mieszkaniowej było wprowadzenie ułatwień w realizacji inwestycji mieszkaniowych, ale nie kosztem zakłócenia ładu przestrzennego (por. np. wyrok NSA z 11 stycznia 2022 r., II OSK 2376/21). Skoro z art. 7 ust. 4 specustawy mieszkaniowej wynika także władztwo planistyczne gminy, dlatego niepodobna wyprowadzić wniosku, że w razie spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 7 ust. 4 i art. 5 ust. 3 ustawy, uchwała ta powinna uwzględniać wniosek inwestora. Ustawa wprowadziła bowiem wprawdzie nową regulację prawną, pozwalającą na realizację inwestycji mieszkaniowych o wiele szybciej niż w przypadku procedury uchwalania bądź zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, lecz ani nie pozbawiła gminy przysługującego jej władztwa planistycznego, ani tego władztwa nie ograniczyła (por. wyrok NSA z 14 października 2020 r., II OSK 3942/19). Poza tym przy tej ocenie nie można zapomnieć o zasadzie ładu przestrzennego, która stanowi podstawową zasadę planowania i zagospodarowania przestrzennego, wynikającą z art. 1 ust. 1 u.p.z.p.
W okolicznościach niniejszej sprawy, w ocenie Sądu brak podstaw aby zarzucić organowi, iż zaskarżona uchwala została podjęta w sposób dowolny, bez rozważenia potrzeb i zdania mieszkańców, kwestii zachowania ładu planistycznego czy też konieczności ponoszenia nakładów na infrastrukturę drogową oraz wodociągowo-kanalizacyjną wymaganych w przypadku uwzględnienia wniosku. Gmina kształtując politykę przestrzenną bierze pod uwagę także interes publiczny rozumiany w tym wypadku również jako potrzeby społeczności lokalnej i ma prawo wprowadzać na wybranych przez siebie terenach ograniczenia w zabudowie, a nawet zakazu zabudowy, i to bez obowiązku udowadniania, że takie rozwiązanie w każdym danym przypadku jest bezwzględnie konieczne.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił